Μιλώντας το βράδυ της Πέμπτης στην εκπομπή του Action24, ο κ. Αβραμόπουλος πήρε αποστάσεις από την επιλογή της κυβέρνησης και του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, επισημαίνοντας ότι η αποστολή πλοίων «δεν ξέρω αν θα είναι αποτελεσματική».

Όπως υπογράμμισε ο κ. Αβραμόπουλος, «δεν μπορούν οι χώρες να μπλοκάρουν τις βάρκες, υπάρχει το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο, δεν μπορείς να κάνεις pushbacks».

Μάλιστα, προειδοποίησε για πιθανές σοβαρές συνέπειες: «Αν βουλιάξει μια βάρκα επειδή την εμπόδισε ένα πλοίο, θα κληθεί να απολογηθεί η χώρα που έστειλε τα πλοία. Αν έχουμε νέα Πύλο, θα είμαστε εμείς υπόλογοι».

Υπενθυμίζουμε, πως ο πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης, έχει δηλώσει ότι η “χώρα μας θα στείλει πολεμικά πλοία έξω από τα χωρικά ύδατα της Λιβύης έτσι ώστε οι βάρκες των διακινητών να γυρνούν πίσω”.

Ο Δημήτρης Αβραμόπουλος υποστήριξε ότι «η Ελλάδα έχει υποχρέωση να δημιουργήσει κέντρα υποδοχής και να εξετάζει αιτήματα ασύλου», απορρίπτοντας τις λογικές εξωτερικής αποτροπής.

Όπως σημείωσε, καμία χώρα δεν δέχεται εύκολα την επιστροφή υπηκόων της, ενώ η κατάσταση στη Λιβύη περιγράφεται ως ανεξέλεγκτη: «Είναι ξέφραγο αμπέλι η Λιβύη, δεν θα σταματήσουν οι ροές», εκτίμησε.

Ιδιαίτερα επικριτικός εμφανίστηκε και απέναντι στον στρατηγό Χαφτάρ, υποστηρίζοντας ότι δεν τηρεί τα συμφωνηθέντα και επιτρέπει τη μαζική αποστολή μεταναστών προς την Ελλάδα.

«Έχουμε συμβατικές υποχρεώσεις» επανέλαβε ο Δημήτρης Αβραμόπουλος, εξηγώντας ότι η ανάσχεση μεταναστευτικών σκαφών ενδέχεται να παραβιάζει το διεθνές δίκαιο: «Δεν μπορείς να αναχαιτίσεις λέμβους, θα καταδικαστείς», είπε χαρακτηριστικά.

Καταλήγοντας, προειδοποίησε για τον κίνδυνο απομάκρυνσης από τις ευρωπαϊκές αρχές και έκανε μια αιχμηρή σύγκριση: «Αν δεν θέλουμε να ασκήσουμε ευρωπαϊκή πολιτική αλλά αυστηρά εθνική, ας κάνουμε αυτό που κάνει ο Όρμπαν. Θέλετε να γίνουμε Όρμπαν;».

Μέχρι στιγμής, το μόνο πράγμα στο οποίο έχουν συμφωνήσει οι Ευρωπαίοι ηγέτες είναι ότι θέλουν κάτι που όλοι μπορούν να αποκαλούν «καπάκι» για να φαίνονται σκληροί απέναντι στη Ρωσία. Δεν έχει σημασία αν το τελικό προϊόν μοιάζει περισσότερο με μονόκερο — πολύ επιθυμητό, ​​αλλά πολύ, πολύ σπάνιο — ή, όλο και περισσότερο, με λίγο χίμαιρα. Και τα δύο ανώτατα όρια προορίζονται για την επίλυση προβλημάτων “όλα τα παραπάνω” ενώ προκαλούν “κανένα από τα παρακάτω” συμβιβασμούς. Αν μπορέσουν να ξεπεράσουν όλα τα πιεστικά, δεν θα είναι τίποτα λιγότερο από ένα θαύμα.

Το πρώτο από τα ενεργειακά ανώτατα όρια είναι εγχώριο: η τιμή χονδρικής για το φυσικό αέριο στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ο όμιλος εστιάζει στο Title Transfer Facility (TTF), μια ολλανδική τιμή φυσικού αερίου που χρησιμεύει ως σημείο αναφοράς για την ήπειρο. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει προτείνει ανώτατο όριο τιμής στα 275 ευρώ (286,40 $) ανά μεγαβατώρα, σε σύγκριση με τις τρέχουσες τιμές περίπου 125 ευρώ ανά MWh. Ο μέσος όρος του TTF ήταν περίπου 20 ευρώ ανά MWh μεταξύ 2010 και 2020.

Κάλυψη χωρίς “καπάκι”

Οι Βρυξέλλες έχουν προτείνει ανώτατο όριο τιμής φυσικού αερίου πολύ πάνω από τα σημερινά επίπεδα και με τόσο αυστηρούς όρους είναι απίθανο να λειτουργήσει ποτέ

Η πρόταση έχει, ωστόσο, δύο πρόσθετους όρους: το ανώτατο όριο θα ενεργοποιηθεί μόνο εάν το συμβόλαιο TTF του πρώτου μήνα διακανονιστεί για 10 συνεχόμενες ημέρες διαπραγμάτευσης πάνω από 275 ευρώ ανά MWh και εάν διαπραγματεύεται με σημαντικό premium σε σχέση με τις παγκόσμιες τιμές LNG. Αυτές οι προϋποθέσεις είναι ακραίες: Δεν τηρήθηκαν κατά τη διάρκεια της κρίσης φυσικού αερίου της ΕΕ τον Αύγουστο, όταν οι τιμές TTF διαμορφώθηκαν για λίγο σε ρεκόρ σχεδόν 339 ευρώ ανά MWh. Οι επικριτές περιγράφουν την πρόταση ως «μη επαρκής» (Γαλλία), «γελοιοποίηση» (Ισπανία) ή «αστείο» (Πολωνία). Αυτό το καπάκι δεν θα καλύψει τίποτα.

Αλλά αυτό είναι πιθανό από το σχεδιασμό. Το τεχνικό επιτελείο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής γνωρίζει ότι είναι μάταιο να ρυθμίζονται οι παγκόσμιες τιμές ενέργειας με διάταγμα. Αυτό που μπορεί να κάνει η Ευρώπη – και οι Βρυξέλλες έχουν προτείνει παράλληλα με την ιδέα της για το ανώτατο όριο – είναι να κατασκευάσει αναγωγούς ταχύτητας, τους λεγόμενους διακόπτες κυκλώματος, που μπορούν να επιβραδύνουν ένα ράλι, αλλά όχι να το τερματίσουν. Η Γερμανία και η Ολλανδία αντιτίθενται σε ένα ανώτατο όριο τιμών —τουλάχιστον, σε αυτό που λειτουργεί— επειδή πιστεύουν ότι θα θέσει σε κίνδυνο την ασφάλεια του εφοδιασμού με φυσικό αέριο. Οι χώρες που θέλουν ένα σκληρό ανώτατο όριο, με επικεφαλής την Ιταλία, απέτυχαν να εξηγήσουν πώς η πολιτική τους δεν θα οδηγήσει σε ελλείψεις.

Στην πραγματικότητα, ο μόνος τρόπος με τον οποίο θα λειτουργήσει ένα σκληρό ανώτατο όριο τιμών είναι εάν οι κυβερνήσεις της ΕΕ θεσπίσουν ένα σκληρό ανώτατο όριο στη ζήτηση. Αλλά κανείς στην Ευρώπη δεν είναι διατεθειμένος να ρυθμίσει ποιος μπορεί να καταναλώνει φυσικό αέριο και πόσο. Επομένως, το ανώτατο όριο τιμής αυτής της πηγής ενέργειας είναι καταδικασμένο να αποτύχει.

Το πραγματικό ζήτημα στο οποίο βασίζεται η συζήτηση είναι η δημοσιονομική ικανότητα. Κάθε έθνος της ΕΕ γνωρίζει ότι θα πρέπει να επιδοτεί την κατανάλωση ενέργειας — και να διασώσει εταιρείες — εάν οι τιμές του φυσικού αερίου παραμείνουν υψηλές. Αυτό είναι ένα πιθανό σενάριο όχι μόνο αυτόν τον χειμώνα αλλά και τη σεζόν 2023-24. Η Γερμανία έχει την οικονομική δύναμη να αντέξει οικονομικά τις επιδοτήσεις. άλλα κράτη της ΕΕ δεν το κάνουν. Οι τελευταίοι χρειάζονται ένα ανώτατο όριο τιμών για να περιορίσουν τις δαπάνες τους για ενεργειακές επιδοτήσεις. Στους διαδρόμους εξουσίας των Βρυξελλών, ορισμένοι διπλωμάτες αστειεύονται, ίσως σκληρά, ότι φοβούνται τη Γερμανία περισσότερο από τη Ρωσία όσον αφορά το φυσικό αέριο. Η λύση είναι η αλληλεγγύη της ΕΕ: ​​Εγκαταλείψτε το ανώτατο όριο και συγκεντρώστε δημοσιονομικούς πόρους. Όμως, όπως βλέπουμε, ο δρόμος προς τη λύση έχει οδηγήσει στο σημερινό αδιέξοδο.

Οι διαπραγματεύσεις για το άλλο ανώτατο όριο – για το πετρέλαιο – είναι ταυτόχρονες αλλά περιλαμβάνουν ένα ευρύτερο σύνολο εθνικών συμφερόντων. Οι συνομιλίες αποτελούν μέρος ενός σχεδίου της Ομάδας των Επτά για την επιβολή συμμαχικού ανώτατου ορίου στην τιμή των ρωσικών εξαγωγών πετρελαίου ως πλήγμα για τη Μόσχα. Το προτεινόμενο ανώτατο όριο είναι περίπου 65-70 $ ανά βαρέλι πετρελαίου. Αυτό το εύρος είναι πάνω από αυτό που πωλείται σήμερα το αργό πετρέλαιο του Πούτιν.

Και πάλι, αυτό είναι ένα ανώτατο όριο τιμής που δεν θα περιορίσει τίποτα. Και πάλι, αυτός είναι ο κρυφός στόχος. 

Η Ουάσιγκτον και άλλοι θέλουν να διατηρήσουν τη ροή του ρωσικού πετρελαίου στην αγορά, έτσι οι παγκόσμιες τιμές παραμένουν κάτω από τα 100 δολάρια το βαρέλι, ακόμα κι αν το αντάλλαγμα είναι ότι το Κρεμλίνο συνεχίζει να απολαμβάνει μια ισχυρή ροή πετροδολαρίων. Στην Ευρώπη, η Πολωνία και άλλοι θέλουν ένα ανώτατο όριο τιμής που αποζημιώνει το Κρεμλίνο, πιστεύοντας ότι θα μπορούσε να επισπεύσει το τέλος του πολέμου στην Ουκρανία. Για αυτούς, οι υψηλότερες τιμές της βενζίνης αποτελούν αποδεκτό συμβιβασμό.

Πού είναι το “καπάκι”;

Η τρέχουσα πρόταση για το ανώτατο όριο τιμής της G7 για το ρωσικό πετρέλαιο είναι πάνω από την τιμή που επιτυγχάνει η Μόσχα για το πετρέλαιο της, καθιστώντας την περιττή

Ποια είναι λοιπόν η προτεραιότητα; Η ιδέα ότι ένα ανώτατο όριο τιμής στα 65-70 δολάρια το βαρέλι θα έχει αντίκτυπο στον Ρώσο πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν είναι γελοία. Με την παραγωγή πετρελαίου σχεδόν τόσο υψηλή όσο ήταν πριν από την έναρξη της εισβολής τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο βγάζει περισσότερα από αρκετά χρήματα για να χρηματοδοτήσει την πολεμική του μηχανή. Για να απορριφθεί ο Πούτιν, το ανώτατο όριο τιμής θα πρέπει να είναι πολύ χαμηλότερο και σίγουρα όχι υψηλότερο από τα 45 δολάρια το βαρέλι που προτείνουν οι Ευρωπαίοι διπλωμάτες στους Αμερικανούς ομολόγους τους. Και θα πρέπει να είναι αυστηρό. Το τρέχον σχέδιο έχει περισσότερες τρύπες από το ελβετικό τυρί, με εξαιρέσεις σε χώρες από την Ιαπωνία έως την Ουγγαρία.

Πηγή: Bloomberg

Το κείμενο υπογράφουν οι: Αθανασίου Κώστας, Βερελή Βάσω, Βίτσας Δημήτρης, Βούτσης Νίκος, Γκόγκογλου Άγγελος, Δρίτσας Θοδωρής, Καλαμαρά Έφη, Καλκανδής Πέτρος, Κνήτου Κατερίνα, Κυπριανίδου Ερμίνα, Λάμπρου Πάνος, Μπασκόζος Γιάννης, Μπουγελέκας Γιώργος, Ξανθός Ανδρέας, Παπαδημούλης Δημήτρης, Παπαδόπουλος Χριστόφορος, Σαμπατακάκης Μιχάλης, Σβίγγου Ράνια, Σκουρλέτης Πάνος, Σπουρδαλάκης Μιχάλης, Τσακαλώτος Ευκλείδης, Φίλης Νίκος, Φωτιάδης Χρήστος, Φωτίου Θεανώ, Χριστοδουλοπούλου Τασία.

Με ένα κείμενο εκατοντάδων λέξεων, το οποίο δημοσιεύεται σήμερα στον ιστότοπο commonality.gr, η εσωκομματική αντιπολίτευση του Αλέξη Τσίπρα απορρίπτει την πρόταση για την εκλογή αρχηγού και ΚΕ από τη βάση, επιμένοντας ότι πρέπει να γίνει από το Συνέδριο, όπως μέχρι σήμερα.

«ΕΙΝΑΙ ΛΑΘΟΣ!! Λάθος πρόταση, σε λάθος χρόνο, με λάθος τρόπο. Η ανάγκη όντως υπάρχει. Ο ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία πρέπει να γίνει κόμμα μαζικό και λαϊκό. Ταυτόχρονα, κόμμα επιτελικό και δημοκρατικό. Κόμμα συμμετοχικό, κόμμα με στέρεη σύνδεση με την κοινωνία για να την εκπροσωπήσει. Κόμμα ανεκτικό, πλουραλιστικό για να συνθέσει. Κόμμα με ενεργά μέλη όχι μόνο στις εσωκομματικές λειτουργίες, αλλά κυρίως στους κοινωνικούς χώρους που ανήκουν. Κόμμα συλλογικής συναπόφασης και συλλογικής ευθύνης. Κόμμα ενωμένο και στις επιτυχίες και στις αποτυχίες που δεν αναζητά νέο ηγέτη μετά από κάθε εκλογική ήττα, όπως η Ν.Δ. και το ΠΑ.ΣΟ.Κ.».

Προειδοποιούν ότι η θέση τους αυτή είναι «απροϋπόθετη» και θα προκαλέσει νέο γύρο εσωστρέφειας στον ΣΥΡΙΖΑ:

«Κι όμως αντικειμενικά θέλουμε δεν θέλουμε με την απροϋπόθετη αυτή πρόταση, το κόμμα εισέρχεται σε μια νέα εσωστρέφεια, τη δεύτερη μετά το 2019 όταν άνοιξε ένα κύκλος αντιπαραθέσεων, το ίδιο βράδυ που καταγράφηκε η εκλογική επιτυχία του 31,5% σε ένα απόλυτα δυσμενές περιβάλλον. Τότε και τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ, αντί να οπλιστεί με επίγνωση και αυτοπεποίθηση, εγκλωβίστηκε να ασχολείται με τα εσωκομματικά του αντί να οργανώνει την αντιπολίτευση στην κυβέρνηση και να κεφαλαιοποιεί τον τεράστιο πλούτο θετικών και αρνητικών εμπειριών από την περίοδο της Κυβέρνησης της Αριστεράς. Όταν μάλιστα κρίσιμα ζητήματα έμειναν εκτός της δικαιοδοσίας των μελών».

Αντιτίθενται και στην εκλογή μελών της ΚΕ του κόμματος από τα μέλη:

«Η επίδικη πρόταση έγινε δεκτή με θέρμη, από μέσα που απαιτούν και πιέζουν για τη συστημική προσαρμογή και την υπαγωγή του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ στην κεντροαριστερά και στο λεγόμενο κέντρο, όπως και τη μετατροπή του σε αρχηγικό κόμμα.

Υποστηρίχθηκε επίσης, ότι η εκλογή της ΚΕ με ενιαία λίστα, κοινή σε όλη την επικράτεια, είναι άμεση δημοκρατία. Είναι όμως εύκολο να κατανοηθεί,ότι για να εκλεγεί κάποιος ή κάποια θα απαιτούνται μερικές χιλιάδες σταυροί. Ότι υπονομεύεται κάθε έννοια αντιπροσώπευσης και λογοδοσίας στους ανθρώπους που τον/την εξέλεξαν. Ότι η πρόταση ευνοεί στους «διάσημους», τις τηλεπερσόνες, τους «αστέρες» της μουσικής βιομηχανίας και του θεάματος ή και όσους διαθέτουν μερικές χιλιάδες «ακόλουθους» στο διαδίκτυο. Εκείνους που εργαλειοποιούν τις Οργανώσεις Μελών προκειμένου να εκλεγούν. Ταυτόχρονα υποδαυλίζει τις τάσεις ώστε να διακινούν λίστες υποψηφίων σε όλη τη χώρα».

Η εσωκομματική αντιπολίτευση θέλει τον ΣΥΡΙΖΑ αριστερό κόμμα και όχι κεντρώο:

«Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ κατανάλωσε πολύτιμο πολιτικό κεφάλαιο, σε μια περίοδο πολλαπλών κρίσεων, διεκδικώντας ένα κοινωνικά άμορφο και πολιτικά απροσδιόριστο εκλογικό κοινό, το λεγόμενο πολιτικό κέντρο, δημιουργώντας ασάφεια όσο αφορά την ταυτότητα του. Δημιούργησε διαιρέσεις στις γραμμές του με πλαστά πολιτικά διλήμματα περί ΣΥΡΙΖΑ του 3% και του 33%, περί της μετάλλαξη του ή μη σε κεντρώο κόμμα, περί του ποιοι είναι υπέρ και ποιοι εναντίον της διεύρυνσης, τη στιγμή που η μαζικοποίηση του κόμματος αποτελούσε στόχο καθολικής αποδοχής.

Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ την τελευταία διετία εκπέμπει αντιφατικά πολιτικά μηνύματα, καθώς από τη μία υπερασπίζεται τον κόσμο της εργασίας, τη μικρή επιχείρηση, τον οικολογικό μετασχηματισμό, τα δικαιώματα, και από την άλλη παλινωδεί μεταξύ αποδοχής και διαχείρισης του υπάρχοντος, που εμφανίζει τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ ως μέρος του συστημικού δικομματισμού. Παλινωδία που επηρεάζει καθοριστικά τα δημοσκοπικά μας ποσοστά».

Τα «ναι» και τα «όχι» της εσωκομματικής αντιπολίτευσης

Ναι” σε ένα συνέδριο ενωτικό, δημοκρατικό με προωθητικές συνθέσεις, όπως το πετύχαμε στην Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του Ιουλίου. “Όχι” σε ένα συνέδριο άγονων αντιπαραθέσεων, σύγκρουσης μηχανισμών και ξεκαθαρίσματος λογαριασμών, που αφήνουν αδιάφορη ή και απωθούν την κοινωνία.
“Ναι” σε ένα συνέδριο δημοκρατικού διαλόγου, με ανταλλαγή επιχειρημάτων. Κατηγορηματικά ‘’όχι’’ στην αθλιότητα των ύβρεων, της δίκης προθέσεων, των χαρακτηρισμών που δεν έχουν καμία απολύτως θέση σε ένα δημοκρατικό κόμμα της Αριστεράς.
“Ναι” σε ένα ανοιχτό και μεγάλο κόμμα της σύγχρονης ευρωπαϊκής Αριστεράς του 21ου αιώνα, κορμό της ευρύτερης προοδευτικής παράταξης. “Όχι” σε ένα προγραμματικά θολό και ιδεολογικά ασπόνδυλο κόμμα-παράταξη, απομίμηση άλλων κομμάτων και άλλων εποχών. “Όχι” σε ένα κόμμα σούπερ μάρκετ, με διορισμένα ηγετικά στελέχη, ομάδες με ειδικά προνόμια, οργανωτικά άμορφο και με ασαφή όρια ανάμεσα στα μέλη και τους φίλους.
“Ναι” στη συνεχή ισχυροποίηση και διεύρυνση του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. Για να οικοδομήσουμε ένα μαζικό, λαϊκό κόμμα της Αριστεράς, με ισχυρά ερείσματα και παρουσία παντού στην κοινωνία, την Τοπική Αυτοδιοίκηση και τα Συνδικάτα. Με ισχυρότερη παρουσία των γυναικών και της νέας γενιάς σε όλα τα επίπεδα. Με μέλη ισότιμα χωρίς ειδικά προνόμια ή διαιρέσεις με βάση την προέλευση ή τα χρόνια θητείας. “Όχι” στην επάνοδο από το παράθυρο στον ΣΥΡΙΖΑ των συνιστωσών, με μέλη με ειδικά προνόμια και διαφορετικές ταχύτητες. “Όχι” στην διαιώνιση των εξ οφίτσιο ηγετικών στελεχών μέσα από το προτεινόμενο Εθνικό Συμβούλιο, ένα όργανο που απλώς δεν χρειάζεται, καθώς το μόνο που προσθέτει είναι επιπλέον κομματική γραφειοκρατία.
“Ναι” στην ενότητα, τη δημοκρατική συλλογικότητα, τον διάλογο και την σύνθεση απόψεων. “Όχι” στα παρωχημένα αρχηγικά πρότυπα που δεν ταιριάζουν σε ένα σύγχρονο αριστερό ευρωπαϊκό κόμμα. Ο Πρόεδρος του Κόμματος προτείνουμε να συνεχίζει να εκλέγεται από το Συνέδριο του Κόμματος και να λογοδοτεί στην Κεντρική Επιτροπή.
“Ναι” στα ανοικτά ρεύματα ιδεών που συμβάλλουν στο συλλογικό προβληματισμό του ενιαίου κόμματος και δεσμεύονται από τις συλλογικές του αποφάσεις. “Όχι” σε κλειστούς μηχανισμούς που λειτουργούν ως “κόμμα μέσα στο κόμμα” και αποτελούν φυτώρια αριβισμού και προσωπικού παραγοντισμού.
“Ναι” στην εκλογή της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ από το Συνέδριο στο οποίο οφείλει και να λογοδοτεί. Όπως ισχύει από την ίδρυσή μας. Όπως προτείνει ομόφωνα να συνεχιστεί και η Επιτροπή Καταστατικού. Όπως ισχύει στο 99% τουλάχιστον των Αριστερών, Πράσινων και Σοσιαλιστικών και ευρύτερα δημοκρατικών κομμάτων στην Ευρώπη και όλο τον πλανήτη.