Η διαμάχη του προέδρου του κόμματος Αλέξη Χαρίτση με τον γραμματέα Γαβριήλ Σακελλαρίδη σχετικά με το θέμα των συνεργασιών, και υπό το φως των κινήσεων του Αλέξη Τσίπρα, μπορεί να οδηγήσουν σε μία ακόμα διάσπαση στην αριστερά. Ο πρώτος έχει διατυπώσει πρόταση συγκλίσεων, κοιτάζοντας προς τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ, ο δεύτερος αποκλείει κάθε τέτοια πιθανότητα, προτιμά την διερεύνηση συνεργασίας με το Μερα25 του Γιάνη Βαρουφάκη (που εμφανίζεται να περνάει το κατώφλι του 3% σε αρκετές δημοσκοπήσεις), για δε τυχόν συνεργασία με το κόμμα Τσίπρα είναι κάθετα αρνητικός, επικουρούμενος από κορυφαία στελέχη, όπως οι Ευκλ. Τσακαλώτος, Ν. Φίλης, Π. Σκουρλέτης κ.ά.

Οι προερχόμενοι από την “Ομπρέλα” διαθέτουν την πλειοψηφία στα κομματικά όργανα, όχι, όμως, και στην κοινοβουλευτική ομάδα, όπου ο Αλ. Χαρίτσης, μαζί με την Έφη Αχτσιόγλου, φαίνεται ότι ελέγχουν τουλάχιστον οκτώ από τους 12 βουλευτές. Ο πρόεδρος του κόμματος έχει προτείνει την διεξαγωγή δημοψηφίσματος, ώστε να αποφασίσει η βάση για την κατεύθυνση της Νέας Αριστεράς, η οποία απειλείται με εκλογικό αφανισμό, καθώς στις μετρήσεις δεν υπερβαίνει το 2%. Η πλευρά Σακελλαρίδη- Τσακαλώτου διαφωνούν και εκ των πραγμάτων, είτε πριν, είτε στο συνέδριο, η διάσπαση είναι προ των θυρών.

Στο παρασκήνιο εξελίσσονται διεργασίες, ακόμα και επικοινωνία του Αλ. Χαρίτση με τον Σωκρατη Φάμελλο, προκειμένου να διερευνηθεί υπό ποιές προϋποθέσεις θα μπορούσε να υπάρξει άμεσα συνεργασία. Άμεσα, διότι όλοι γνωρίζουν πώς μία σύμπραξη θα ήταν καλύτερο να συμβεί πριν ο Αλέξης Τσίπρας ανακοινώσει την ίδρυση του κόμματος, κι αυτό διότι θα διευκόλυνε τις προσπάθειες συνεννόησης μαζί του (en block), είτε σε πρώτο, είτε, το πιθανότερο, σε δεύτερο χρόνο.

Και οι δύο επισημαίνουν συχνά την άρνηση του Νίκου Ανδρουλάκη για συνεργασίες, και την επιμονή του ΠΑΣΟΚ σε αυτόνομη πορεία προς τις κάλπες, παρά το γεγονός ότι δημοσκοπικά η αξιωματική αντιπολίτευση απέχει πάνω από 10 μονάδες από τη Ν.Δ στην Πρόθεση Ψήφου. Όμως, εάν, τελικά, Φάμελλος- Χαρίτσης συμφωνήσουν, τότε με δεδομένη την διάσταση εντός της Νέας Αριστεράς, δεν αποκλείεται η πλειονότητα των βουλευτών της να αποδεχτεί την πρόταση της Κουμουνδούρου για κοινοβουλευτική σύμπραξη. Πρέπει, βεβαίως, να ξεπεραστούν προβλήματα που αφορούν κάποια πρόσωπα στον ΣΥΡΙΖΑ (π.χ Παύλος Πολάκης), όμως όλοι γνωρίζουν ότι πρέπει να …ποιήσουν την ανάγκη φιλοτιμία.

Κι εδώ μπαίνουν στη μέση οι αριθμοί: το ΠΑΣΟΚ έχει 33 βουλευτές, ο ΣΥΡΙΖΑ 25, η Νέα Αριστερά 12. Ακόμα κι αν ακολουθήσουν τον Αλ. Χαρίτση οκτώ βουλευτές, τότε μία συνένωση στη Βουλή θα έφτανε τον αριθμό των βουλευτών του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης! Εάν, είναι εννιά οι βουλευτές της Νέας Αριστεράς που θα ανταποκριθούν, τότε η σύμπραξη ΣΥΡΙΖΑ- Νέα Αριστερά θα γινόταν …αξιωματική αντιπολίτευση.

Θα προκύψουν, βεβαίως, κάποιες …δυσλειτουργίες. Όπως, το γεγονός ότι τα κομματικά όργανα της Νε.Αρ θα διαφωνούν με ότι πράξουν οι βουλευτές της (!), ή το ότι το ΠΑΣΟΚ ίσως βρεθεί στην τρίτη θέση και χάσει το προνόμιο της αξιωματικής αντιπολίτευσης, που έλαβε λόγω της προηγούμενης διάσπασης στον ΣΥΡΙΖΑ. Μπάχαλο…

Ο πρόεδρος του κόμματος, Αλ. Χαρίτσης, υπερασπίστηκε μια πολιτική συνεργασιών με άλλα προοδευτικά κόμματα και πρότεινε να αποφασίσουν τα μέλη του κόμματος επί του θέματος με εσωκομματικό δημοψήφισμα. Η πρότασή του έλαβε 58 Ψήφους.
Η ομάδα που συσπειρώνεται γύρω από τους Ευ. Τσακαλώτο και Γ. Σακελλαρίδη θα ήθελε η Νέα Αριστερά να συνεργαστεί με τον εαυτό της (ίσως και με τον Γ. Βαρουφάκη, αν τους καταδεχόταν…) και πρότεινε η πολιτική συνεργασιών να αποφασιστεί από ένα περιορισμένο πάνελ στελεχών, το διαρκές συνέδριο του κόμματος. Η πρότασή της εγκρίθηκε με 80 ψήφους.

Ο Αλ. Χαρίτσης διατηρεί ανοικτούς διαύλους επικοινωνίας με την Κουμουνδούρου, τόσο με τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ Σωκ. Φάμελλο, όσο και με την Όλγα Γεροβασίλη, ενώ ο Διονύσης Τεμπονέρας συνομιλεί συχνά με την Έφη Αχτσιόγλου. Ο πρόεδρος της Νέας Αριστεράς, η πρώην υπουργός, αλλά και οι Νάσος Ηλιόπουλος και Δημήτρης Τζανακόπουλος υποστηρίζουν τη συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ, σε κοινό ψηφοδέλτιο στις εκλογές, ενώ βλέπουν θετικά και την προσχώρηση στο κόμμα του Αλέξη Τσίπρα, εφόσον, βεβαίως, λάβουν σχετική πρόσκληση από τον πρώην πρωθυπουργό.

Ανένδοτος και στα δύο παραπάνω σενάρια είναι ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης, παρά την μακρόχρονη φιλική σχέση του με τον πρώην πρωθυπουργό, και, φυσικά, ο Ευκλ. Τσακαλώτος που είναι ιδιαίτερα αρνητικός.

Η διάσπαση, λοιπόν, είναι θέμα χρόνου, αν και ο πρόεδρος της Νέας Αριστεράς προσπάθησε να εξαντλήσει τις δυνατότητες συντεταγμένης πορείας.

Μιλώντας στην Attica Times και τη Δάφνη Γρηγοριάδη, ο βουλευτής της αξιωματικής αντιπολίτευσης χαρακτήρισε «εκτός τόπου και χρόνου» όσους αποδίδουν στον Τσίπρα ευθύνη για διάσπαση του κόμματος.

«Ντροπή να λέγεται ότι ο Τσίπρας, που έκανε τον ΣΥΡΙΖΑ κόμμα του 35%, τον διέσπασε. Εκτός τόπου και χρόνου τέτοιες δηλώσεις», τόνισε χαρακτηριστικά ο κ. Ζαχαριάδης, υπογραμμίζοντας ότι τέτοιου είδους τοποθετήσεις απλώς επιτείνουν τη ζημιά που υπέστη το κόμμα «με αλλόκοτες πολιτικά επιλογές» τα τελευταία χρόνια.

Παράλληλα, επεσήμανε την πολιτική εντιμότητα του πρώην πρωθυπουργού, σημειώνοντας ότι «ο Αλέξης Τσίπρας είχε την εντιμότητα να παραδώσει την έδρα στο κόμμα».

Κλείνοντας, ο Κώστας Ζαχαριάδης επανέλαβε ότι τον συνδέει με τον Αλέξη Τσίπρα ένας κοινός στόχος: «Να υπάρξει πολιτική αλλαγή στη χώρα και απαλλαγή από την κυβέρνηση του κ. Μητσοτάκη».

Συμπιλίδης/ Ο υπ’ αριθμόν 151 βουλευτής της ΝΔ: Ο γιατρός και πολιτικός, Γιώργος Συμπιλίδης, έχει συνδέσει το όνομά του με την πτώση της κυβέρνησης του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη το 1993. Παραιτήθηκε από την κοινοβουλευτική ομάδα της Νέας Δημοκρατίας με το κόμμα να χάνει την πλειοψηφία των 151 βουλευτών με αποτέλεσμα να οδηγηθούμε σε εκλογές. Τις οποίες στη συνέχεια πήρε το ΠΑΣΟΚ και επέστρεψε στην εξουσία υπό τον Ανδρέα Παπανδρέου.

Ο κ. Συμπιλίδης είχε εκλεγεί και στις δύο διαδικασίες του 1989 στο Κιλκίς. Στην πορεία βρέθηκε κοντά στην πλευρά Σαμαρά, ιδίως μετά την αποπομπή του τελευταίου από το υπουργείο Εξωτερικών τον Απρίλιο του 1992. Είχε έντονη ευαισθησία στα ζητήματα της Μακεδονίας, και, ανήκοντας στην «παραδοσιακή» πτέρυγα του κόμματος, δεν ήταν ικανοποιημένος από τους χειρισμούς της ηγεσίας Μητσοτάκη στην εξωτερική πολιτική. 

Η σχέση με τον Σαμαρά και η αποχώρηση

Μετά από την αποπομπή Σαμαρά και τη δημιουργία της Πολιτικής Άνοιξης, η Νέα Δημοκρατία είχε φτάσει σε οριακό αριθμό βουλευτών καθώς είχε προηγηθεί η ανεξαρτητοποίηση του βουλευτή Ηλείας Στ. Στεφανόπουλου που είχε πάει στην ΠΟΛΑΝ. 

Στις 9 Σεπτεμβρίου 1993, ο Γιώργος Συμπιλίδης προσκόμισε στον πρόεδρο της Βουλής Τσαλδάρη, επιστολή ανεξαρτητοποίησης. Όπως διαβάζουμε στον Τύπο της εποχής, τις προηγούμενες ημέρες ο ίδιος είχε δηλώσει πως «θα ήταν ο τελευταίος που θα μπορούσε να επηρεάσει το αρρωστημένο μυαλό του κ. Ανδρέα Παπανδρέου».

Στην επιστολή του επικεντρωνόταν σε τρία θέματα, ασκώντας κριτική στην κυβέρνηση Μητσοτάκη. Στο «Μακεδονικό» κατηγορώντας τον πρωθυπουργό  για «διπλή γλώσσα» και «υποστολή σημαίας της μάχης». Στο θέμα του ΟΤΕ (μάλιστα στη συνέχεια κατηγορήθηκε πως χρηματίστηκε λόγω της υπόθεση ΟΤΕ, αλλά δικαιώθηκε δικαστικά) και τέλος στο θέμα της παρατεταμένης λιτότητας και το αρνητικό αντίκρυσμα που είχε στον λαό.

Μετά από την ανακοίνωση της απόφασής του που σήμαινε και τη κατάρρευση της κυβέρνησης, υπήρξαν επεισόδια έξω από το πολιτικό του γραφείο στο Κιλκίς.

«Αρχιερέας της διαπλοκής στην Ελλάδα»

Το επόμενο διάστημα ο Αντώνης Σαμαράς, σχολιάζοντας τα όσα είχε πει ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης για τον Γιώργο Συμπιλίδη, είχε δηλώσει πως «Είναι πολιτική ανανδρία ο αρχιερέας της διαπλοκής στην Ελλάδα κ. Μητσοτάκης, με την ομπρέλα της βουλευτικής του ασυλίας, να ισχυρίζεται ότι εξαγοράστηκα τάχα από συμφέροντα για να ρίξω την κυβέρνησή του».

Το όνομα του κ. Συμπιλίδη επέστρεψε στο πολιτικό προσκήνιο το 2012 όταν υπήρξαν σκέψεις να πολιτευτεί εκ νέου με τη ΝΔ που είχε πλέον επικεφαλής τον Αντώνη Σαμαρά, ωστόσο λόγω των εσωκομματικών αντιδράσεων, απέσυρε την υποψηφιότητά του.

Επιχειρώντας να απαντήσουμε στο ερώτημα, από το οποίο ίσως κριθούν ακόμα και οι πολιτικές κινήσεις που θα κάνει προσεχώς ο Κυριάκος Μητσοτάκης αλλά και η πολιτική και κυβερνητική “γεωγραφία” μετά τις επόμενες εθνικές κάλπες, μπορούμε να επισημάνουμε τα εξής:

Θα αντέξει το “μέταλλο” του ΠΑΣΟΚ;

-Το ΠΑΣΟΚ φάνηκε το τελευταίο διάστημα ότι αποκτά το “μέταλλο” της παλαιότερης περιόδου του, όταν ήταν ένα ισχυρό κόμμα εξουσίας που επηρέασε την ιστορία μετά την μεταπολίτευση. Η εποχή της πρώτης μνημονιακής περιόδου, κυρίως αυτή της συγκυβέρνησης (Σαμαράς-Βενιζέλος) με τη Ν.Δ που το βύθισε στην πολιτική απαξίωση και εκλογική ανυπαρξία φαίνεται να έχει παρέλθει, χωρίς, όμως, αυτό να σημαίνει ότι μπορεί να ξαναγίνει πολιτικό υποκείμενο με ισχυρή πρόταση εξουσίας και προοπτικές διακυβέρνησης.

Υπάρχουν, ωστόσο, κάποια θετικά δείγματα. Κανείς, για παράδειγμα, εκ των έξι υποψηφίων για την ηγεσία δεν έχει αφήσει να εννοηθεί ότι ανεξαρτήτως αποτελέσματος δεν θα παραμείνει στο κόμμα. Εξαρτάται, βεβαίως, από το ποιός ή ποιά θα είναι νέος/νέα αρχηγός και από τις κινήσεις που θα κάνει από την επομένη του δεύτερου γύρου. Αξίζει να σημειωθεί πως αυτό το αναφέρουν ρητώς ακόμα και στελέχη όπως η Νάντια Γιαννακοπούλου που πρωτοστάτησε στην σκληρή αντιπολίτευση στο Νίκο Ανδρουλάκη, αλλά και οι Παύλος Γερουλάνος και Χάρης Δούκας που έδωσαν το στίγμα την επομένη των ευρωεκλογών δρομολογώντας τις εξελίξεις για εκλογή νέας ηγεσίας. Στελέχη που γνωρίζουν καλά τις ισορροπίες στο κόμμα λένε στο libre πως ακόμα και στην περίπτωση που επανεκλεγεί ο Νίκος Ανδρουλάκης είναι πλέον υποχρεωμένος να ανοίξει το κόμμα, να δημιουργήσει προϋποθέσεις για αποσυγκέντρωση της λειτουργίας των οργάνων, ακόμα και να “συνδιοικήσει” προκειμένου να αποφύγει διχαστικό κλίμα που θα υπονομεύσει την δημοσκοπική του άνοδο. Αλλά και η Άννα Διαμαντοπούλου που επέστρεψε μετά από 10 χρόνια κομματικής απραξίας είναι βέβαιο πως θα κινείται στο μέλλον έστω στις παρυφές της κομματικής ζωής και δεν θα αποχωρήσει.

Τα ίδια πρόσωπα λένε πως στην πιθανότητα εκλογής του Χάρη Δούκα στην ηγεσία το κόμμα θα ανοίξει ακόμα περισσότερο στην κοινωνία και ο δήμαρχος Αθηναίων θα αναγκαστεί να στηριχτεί στην εμπειρία κάποιων εκ των συνυποψηφίων του. Το γεγονός της συνεργασίας του, άλλωστε, με τον Μανώλη Χριστοδουλάκη, από την πρώτη στιγμή, δείχνει ότι επιθυμεί να έχει δίπλα του στελέχη με σημαντικά ερείσματα στον κομματικό μηχανισμό, κάτι που ο ίδιος δεν διέθετε έως σήμερα.

Τίποτε, φυσικά, δεν θα είναι εύκολο, ιδιαίτερα επειδή μία ήττα του Νίκου Ανδρουλάκη ίσως προκαλέσει την δημιουργία ενός “μηχανισμού” μέσα στον μηχανισμό, όμως είναι πολύ δύσκολο να θέσει σε κίνδυνο αυτό που ο ίδιος διαφημίζει ότι έχει δημιουργήσει: ένα ΠΑΣΟΚ σε ανοδική τροχιά.

Ο εφιάλτης της διάσπασης του ΣΥΡΙΖΑ

–Στον ΣΥΡΙΖΑ, όμως, τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. Από την επανεκλογή του Στέφανου Κασσελάκη, ή την εκλογή του Σωκράτη Φάμελλου ή του Παύλου Πολάκη δεν θα εξαρτηθεί ποιά θα είναι η ταυτότητα του κόμματος την επόμενη μέρα αλλά και το εάν τα κορυφαία στελέχη θα πορευτούν μαζί ή το κόμμα που δημιούργησε ουσιαστικά ο Αλέξης Τσίπρας και το έκανε κυβέρνηση θα διασπαστεί ξανά και θα περιοριστεί σε πολύ χαμηλά ποσοστά.

Έχουν ειπωθεί τόσα πολλά και τόσο τοξικά που έχουν δημιουργήσει βαρύτατες εχθροπάθειες, πολύ δύσκολα ανατάξιμες. Πολλοί προεξοφλούν τη διάσπαση και μάλλον δεν έχουν άδικο. Ο Σωκράτης Φάμελλος αλλά και ο Παύλος Πολάκης δηλώνουν …ΣΥΡΙΖΑ, χτες, σήμερα και αύριο, όμως είναι μάλλον βέβαιο ότι εφόσον κερδίσει τη μάχη της ηγεσίας ο τέως πρόεδρος του κόμματος θα εκδηλωθεί πογκρόμ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης από τους φανατικούς υποστηρικτές του που θα είναι αδύνατο να το σταματήσει ο ίδιος. Δεν είναι τυχαίο ότι κάποιοι στα social media κάνουν λόγο για κινήσεις τύπου… Καπιτωλίου. Πώς μπορούν να συνυπάρξουν η Θεοδώρα Τζάκρη ή η Νίνα Κασιμάτη με τον Γιάννη Ραγκούση, τον Θανάση Θεοχαρόπουλο, ή τον Κώστα Ζαχαριάδη; Ακόμα και η Όλγα Γεροβασίλη που άπαντες σέβονταν έχει γίνει στόχος των τρολ, ενώ και ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας κατονομάζεται ως “ενορχηστρωτής της υπονόμευσης”.

Το ζητούμενο αυτή τη στιγμή είναι εάν ο ΣΥΡΙΖΑ θα φτάσει στην εσωκομματική εκλογή ή η ανελέητη σύγκρουση θα εκδηλωθεί στο συνέδριο μέσω της προσπάθειας εκ μέρους των υποστηρικτών του Στέφανου Κασσελάκη να αμφισβητήσουν το αποτέλεσμα της Κ.Ε για την έκπτωσή του. Υπάρχει, βεβαίως, και το ένστικτο πολιτικής επιβίωσης κάποιων βουλευτών που νοιάζονται κυρίως για την επανεκλογή τους και επιλέγουν στρατόπεδο με αυτό το κριτήριο, όμως οι εξελίξεις μπορεί να τους ξεπεράσουν.

Όμως δεν είναι και λίγοι εκείνοι που λένε πως η στάση των υποστηρικτών του κ. Κασσελάκη στο συνέδριο θα κρίνει πολλά. “Εάν επιχειρήσουν να ακυρώσουν στο συνέδριο την απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής τότε η κατάσταση θα ξεφύγει, θα κατεβεί ο διακόπτης”, έλεγε χαρακτηριστικά ο Χρήστος Γιαννούλης (Action24), ενώ άλλοι και από τις δύο πλευρές θεωρούν πως σε μία τέτοια περίπτωση ο χώρος του συνεδρίου θα μετατραπεί σε …ρινγκ- ίσως όχι μόνο μεταφορικά.

Η πλευρά του τέως προέδρου επενδύει πολύ στο κλίμα των δημοσκοπήσεων που τον φέρνουν να προηγείται με μεγάλη διαφορά των Σωκράτη Φάμελλου και Παύλου Πολάκη στο ακροατήριο των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ στις τελευταίες ευρωεκλογές. Όταν αυτό το ακροατήριο ανοίγει, είτε στο σύνολο όσων ερωτώνται από τις εταιρείες μετρήσεων, είτε σε αυτό των ψηφοφόρων του 2019 και του 2023, τότε είναι ο πρώην πρόεδρος της Κ.Ο που αποκτά σαφές προβάδισμα. Αυτό αποτελεί και την απόδειξη για το πόσο έχει αλλάξει η σύνθεση του εκλογικού σώματος του ΣΥΡΙΖΑ επί θητείας Κασσελάκη και η οποία είναι σε σημαντικό βαθμό εχθρική προς την “περίοδο Τσίπρα” και επιδιώκει τον εξοστρακισμό της “γραφειοκρατίας” και ένα ακόμα και μικρό αλλά “καθαρό” κόμμα του έκπτωτου προέδρου.

Σε αυτό το κλίμα είναι σαφές πως ο ΣΥΡΙΖΑ έχει μπροστά του δύο επιλογές: πρώτη, να φτάσει όσο το δυνατόν πιο συντεταγμένα στην εκλογή νέας ηγεσίας και πιθανότατα μετά να επέλθει η διάσπαση, ή, δεύτερη, να διασπαστεί με μία ακραία σύγκρουση στο συνέδριο και ουσιαστικά να μην φτάσει στις 24 Νοεμβρίου. Βεβαίως, το ερώτημα που θέτουν ορισμένοι είναι πως η πλευρά Κασσελάκη θα δικαιολογήσει την αμφισβήτηση της απόφασης της Κ.Ε (για την έκπτωσή του από το προεδρικό αξίωμα), όταν δια της υποβολής της υποψηφιότητας του για την ηγεσία θα την έχει εμμέσως αλλά σαφώς αποδεχθεί…

Σεραφείμ Κοτρώτσος

Ο Αλέξης Τσίπρας εξήλθε από την επίμονη αποστασιοποίηση των τελευταίων μηνών έχοντας αξιολογήσει πως το κόμμα που μετέτρεψε από ομάδα διαμαρτυρίας σε δεύτερο πυλώνα του πολιτικού συστήματος και το έφερε (για πρώτη φορά αριστερά) στην διακυβέρνηση της χώρας πορεύεται στο κενό και κινδυνεύει με εκλογικό και πολιτικό αφανισμό.

Η βαρυσήμαντη παρέμβασή του, που κρατήθηκε επτασφράγιστο μυστικό και εκδηλώθηκε λίγες ώρες πριν ανάψουν τα φώτα του συνεδρίου, ανέτρεψε όλα τα δεδομένα και προκαλεί έναν νέο γύρο (τετραπλής) εσωκομματικής εκλογής. Ο Στέφανος Κασσελάκης θα διεκδικήσει εκ νέου την ψήφο εμπιστοσύνης των μελών -όπως, άλλωστε, είχε προειδοποιήσει στην τελευταία συνεδρίαση της Π.Γ-, τα κορυφαία στελέχη που αμφισβητούν την στρατηγική και την πολιτική του επάρκεια θα αναλάβουν την ευθύνη να προβάλλουν εναλλακτικό ηγετικό αφήγημα, και ο δρόμος προς τις ευρωεκλογές που ήταν ούτως ή άλλως στρωμένος με (δημοσκοπικά) αγκάθια μετατρέπεται τώρα σε έναν πολιτικό ναρκοπέδιο.

«Βρείτε μου αντίπαλο και πάμε» απάντησε ο Κασσελάκης σε μια ομιλία (μπορείτε να την διαβάσετε ολόκληρη εδώ), με την οποία εφηύρε ξανά υπονομευτές και κάλεσε σε πόλεμο εναντίον τους. «Όποιος νομίζει ότι μπορεί να ανορθώσει ένα κόμμα που συνετρίβη και διασπάστηκε δύο φορές μέσα σε λίγους μήνες, ας έρθει να αναλάβει. Ζητούν να λογοδοτήσω για τις κακές δημοσκοπήσεις όσοι δε λογοδότησαν ποτέ για τη συντριβή του ΣΥΡΙΖΑ από το 32 στο 18%», είπε. Το ύφος και το περιεχόμενο της ομιλίας του Στέφανου Κασσελάκη εκτιμάται, μάλιστα, όχι μόνο ως απάντησε σε σημεία της ανακοίνωσης Τσίπρα, αλλά, ίσως σηματοδοτεί και μία ρήξη με το πολιτικό παρελθόν του ΣΥΡΙΖΑ επί της εποχής του ιστορικού του ηγέτη.

Πριν ακόμα απαντήσει ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ σε ένα άρτιο επικοινωνιακά σκηνικό στο στάδιο του Ταεκβοντό, η παρέμβαση Τσίπρα “μεταφραζόταν” κατά το δοκούν από τις αντίπαλες εσωκομματικές πλευρές. Οι φανατικοί υποστηρικτές του Στέφανου Κασσελάκη αρνούνταν να διακρίνουν την σαφή και ευθεία αποδοκιμασία του ιστορικού ηγέτη προς το πρόσωπο και τις συμπεριφορές του νέου αρχηγού, οι αντιδρώντες της ηγετικής ομάδας, από την άλλη, τόνιζαν κυρίως αυτό το στοιχείο υποβαθμίζοντας τις αιχμές που διατύπωνε και εναντίον τους ο Αλέξης Τσίπρας. Οι ίδιοι υποστηρικτές υπερτόνιζαν την πολιτική μομφή κατά εκείνων που αποχώρησαν και συγκρότησαν τη “Νέα Αριστερά”. Και, βεβαίως, ο μικρός αλλά θορυβώδης “στρατός” του “αστερισμού” Κασσελάκη στα social media έφθασε για πρώτη φορά στο σημείο να σχολιάσει δηκτικά, ενίοτε και επιθετικά, τα “ιερά και τα όσια”, ήτοι τον Αλέξη Τσίπρα, καθώς κατακρημνίστηκε ίσως το αφήγημα ότι ο νέος αρχηγός είχε εξ αρχής τις “ευλογίες” και την υποστήριξη του ιστορικού ηγέτη στην εσωκομματική μάχη του Σεπτεμβρίου. Μία ανακοίνωση ιστορικού χαρακτήρα, πολλές βολικές αναγνώσεις.

Και τώρα; Οι παράμετροι που θα κρίνουν τις εξελίξεις- “Κούρσα” για Κασσελάκη, Γεροβασίλη,Τεμπονέρα;

Εάν ήταν μία “σολομώντεια” λύση ή όχι αυτή η παρέμβαση του πρώην πρωθυπουργού –ο οποίος έδειξε πως δεν είχε και δεν έχει σκοπό να μιμηθεί τον πολιτικό αναχωρητισμό του Κώστα Καραμανλή μετά το 2009- θα φανεί το επόμενο διάστημα. Διότι, τώρα, διαμορφώνεται ένα εντελώς νέο τοπίο με τις εξής παραμέτρους:

-Ο Αλέξης Τσίπρας θα αποσυρθεί εκ νέου και θα μείνει αμέτοχος σε αυτή την δεύτερη εσωκομματική εκλογή, όπως επίμονα έκανε στην πρώτη; Ή θα …επεκτείνει την ευθύνη του (όπως την αναγνώρισε) στην εκδήλωση –έμμεσα ή άμεσα- προτίμησης για την ηγεσία; Εφόσον, όπως λέει σε συνομιλητές του τον τελευταίο καιρό, όλα έγιναν λάθος πριν μερικούς μήνες, τότε ίσως αναγκαστεί ή επιλέξει να “υποδείξει” όχι μόνο διέξοδο αλλά και πρόσωπο/α. Και εάν, όντως, η ανακοίνωσή του εμπεριέχει και αποδοκιμασία για το “μοντέλο Κασσελάκη”, τότε δεν μπορεί να μην αντιλαμβάνεται πως η αναβάπτιση του αρχηγού για δεύτερη φορά από τα μέλη του κόμματος (άραγε πόσοι θα προσέλθουν αυτή την φορά;…) όχι μόνο δεν θα επιφέρει ηρεμία αλλά θα προκαλέσει ακόμα πιό έντονη “παραβίαση των αρχών της συλλογικότητας και της συντροφικότητας”, “ναρκισσισμούς” και αντικαταστατικές συμπεριφορές, όπως αναφέρει στην ανακοίνωσή του.

Επειδή ήδη απέρριψε για τον εαυτό του την αντίληψη Καραμανλή το 2009, που, όπως θρυλείται, προτιμούσε την εκλογή της Ντόρας Μπακογιάννη αλλά δεν έλαβε θέση και …προέκυψε Αντώνης Σαμαράς, αποτελεί ερώτημα εάν τελικά ο Αλέξης Τσίπρας θα “φωτογραφίσει” ή όχι ποιά νέα ηγεσία πληροί τις κατ΄ αυτόν αναγκαίες προδιαγραφές για πολιτική επιβίωση.

-Οι κορυφαίοι που αμφισβήτησαν και αμφισβητούν τον Στέφανο Κασσελάκη τι θα πράξουν; Θα πρυτανεύσουν εσωκομματικοί ανταγωνισμοί και φιλοδοξίες ή θα συνασπιστούν ώστε να αποφευχθεί επανεκλογή του πρώτου; Ο Διονύσης Τεμπονέρας εκδήλωσε ήδη την φιλοδοξία του και είναι αλήθεια πως ο ίδιος ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ τον έχει καταστήσει εσωκομματικό του αντίπαλο τον τελευταίο καιρό. Είναι, όμως, έτοιμος να αντιμετωπίσει τον “επικοινωνιακό οδοστρωτήρα” που έχει συγκροτήσει ένα φανατικό fun club που ζητά “να χυθεί αίμα στην αρένα” με την εκδίωξη οιουδήποτε αμφισβητεί την ηγετική του φιγούρα; Κι εδώ θα παίξει ρόλο η αποχή ή λελογισμένη “υπόδειξη” εκ μέρους του Αλέξη Τσίπρα. Με τα τωρινά δεδομένα, μόνο ίσως η Όλγα Γεροβασίλη μπορεί να συσπειρώσει το μεγαλύτερο μέρος των στελεχών που έχουν ως σημείο αναφοράς τον ιστορικό ηγέτη του κόμματος. Είναι μετριοπαθής, δεν έχει πρωταγωνιστήσει σε έριδες πριν από την πρόσφατη “έκρηξή” της που δρομολόγησε τις εσωκομματικές εξελίξεις, είναι -μαζί με τον Αλέκο Φλαμπουράρη- σταθερή συνομιλητής του Αλέξη Τσίπρα, είναι μαχητική αλλά με “συστημικούς” όρους. Διαθέτει και το κύρος και την συμπάθεια της πλειονότητας των στελεχών και ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ, οφείλει, όμως, άμεσα, να αποκτήσει ηγετικά χαρακτηριστικά και να γίνει ελεγχόμενα συγκρουσιακή. Επίσης, να παρουσιάσει κάποιο πολιτικό σχέδιο, μια στρατηγική εξόδου από την κομματική κρίση, εάν δεν θέλει να εμφανιστεί απλώς ως μεταβατική, κάτι που θα υποβαθμίσει τις προοπτικές της.

–Τι θα πράξει ο Νίκος Παππάς; Ο πιό σημαντικός υποστηρικτής του Στέφανου Κασσελάκη, στον οποίο οφείλει σε μεγάλο βαθμό την πρώτη εκλογή του θα βρεθεί εκ των πραγμάτων προ του διλήμματος εάν θα συνεχίσει στην ίδια κατεύθυνση (ενισχύοντας την θέση του στην περίπτωση δεύτερης νίκης του), ή θα υποχωρήσει και θα συνταχθεί με μία ενωτική υποψηφιότητα. Διαθέτει μεγάλη επιρροή στον κομματικό μηχανισμό και πολιτικά αντανακλαστικά χρήσιμα και στα δύο στρατόπεδα. Δεδομένου ότι υπήρξε επί τουλάχιστον μία δεκαετία ένας από τους πιό στενούς συνεργάτες του Αλέξη Τσίπρα έχει σημασία πώς θα “διαβάσει” την παρέμβαση του πολιτικού του μέντορα που τον έφερε από το Εδιμβούργο και τον ανέδειξε σε πανίσχυρο παράγοντα της κυβερνητικής περιόδου. Κάτι ανάλογο, αλλά σε πολύ μικρότερο βαθμό, ισχύει και για τον Παύλο Πολάκη. Η σχέση του με τον Στέφανο Κασσελάκη έχει περάσει σε φάση ψυχρότητας, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ τον έχει απωθήσει από την ομάδα του, είναι, όμως, εκείνος που τον έφερε στον ΣΥΡΙΖΑ και τον κατέστησε γνωστό και στη συνέχεια διεκδικητή της ηγεσίας. Ειδικά για τον “στρατό” των social media το “νεύμα” Πολάκη θα παίξει σημαντικό ρόλο.

-Νέα εκλογή και μετά νέα διάσπαση; Το ερώτημα αυτό είναι κρίσιμο. Στην περίπτωση που ο Στέφανος Κασσελάκης επανεκλεγεί φαντάζει δύσκολο έως απίθανο οι 17 της Πολιτικής Γραμματείας και πολλά ακόμα γνωστά στελέχη να υποταγούν σε ένα ακόμα πιο παρεμβατικό σχέδιο του προέδρου του κόμματος. Η επανίδρυση που εξήγγειλε μπορεί να αποτελεί κοινό τόπο, φαίνεται, όμως, ότι ο αρχηγός το εννοεί με τρόπο που καταλύει την κομματική ιεραρχία και τις δομές. Προφανώς δεν μπορούν να το αντέξουν, ως εκ τούτου η διάσπαση είναι πιθανή. Αλλά, από την άλλη, και ο Στέφανος Κασσελάκης δεν πρόκειται να επιστρέψει στο Μαϊάμι εάν χάσει στις εσωκομματικές εκλογές, ούτε, πιθανότατα, θα συμβιβαστεί παραμένοντας σε δεύτερο ή και τρίτο ρόλο στο νέο κομματικό σκηνικό. Πολλοί θεωρούν βέβαιο πως θα προχωρήσει αυτόνομα στο σχέδιό του για ένα κόμμα κατά το μοντέλο των Αμερικανών “Δημοκρατικών”, διαθέτει, άλλωστε, και επαρκή χρηματοδότηση και μπορεί να στρατολογήσει νέα στελέχη, κρατώντας και κάποια από την ανθρωπογεωγραφία του ΣΥΡΙΖΑ. Σε κάθε περίπτωση η διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να θεωρηθεί πολύ πιθανή μετά και τις νέες εκλογές, το ζήτημα ειναι ποιά από τις δύο παραπάνω εκδοχές θα είναι λιγότερο επώδυνη και λιγότερο επιζήμια εκλογικά.

Και κάτι τελευταίο: εάν, πράγματι, μετά τις ευρωεκλογές δρομολογηθούν συζητήσεις σχετικά με την σύμπραξη (καθ΄ οιονδήποτε τρόπο) των λεγόμενων προοδευτικών κομμάτων, μία παράμετρος που πρέπει να προστεθείσ την δύσκολη εξίσωση είναι ποιά ηγεσία στον ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να συμμετάσχει ευκολότερα σε αυτόν τον διάλογο…

Αναλυτικά η παρέμβαση Τσίπρα:

Στις 29 Ιούνη, μετά την εκλογική ήττα, πήρα μια δύσκολη αλλά επιβεβλημένη απόφαση.

Αποφάσισα να παραμερίσω για να περάσει ένα νέο κύμα στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ.

Ήθελα με τη στάση μου να προκαλέσω ένα ηλεκτροσόκ ανάταξης στον κλονισμένο οργανισμό του κόμματος, που βρέθηκε μπροστά σε μια απρόσμενη σε εύρος ήττα, ώστε να συνέλθει σύντομα.

Να ανανεωθεί, να αναστηλωθεί, να ανακάμψει και να οδηγηθεί ξανά και γρήγορα σε τροχιά αξιόπιστης και αποτελεσματικής αντιπολίτευσης και κυβερνητικής διεκδίκησης.

Πολλοί προσπάθησαν τότε να με μεταπείσουν, αλλά επέμεινα. Και δεν μετανιώνω ούτε στιγμή για την επιλογή μου.

Έπραξα το ορθό και το ηθικά αλλά και πολιτικά επιβεβλημένο.

Με οδηγό πάντα τις ιδέες και τις αξίες που με παρακίνησαν από τα νεανικά μου χρόνια να ενταχτώ στην Αριστερά. Και με γνώμονα το καλό της παράταξης στην οποία αφιέρωσα ένα μεγάλο μέρος της ζωής μου.

Όλο αυτό το διάστημα, των σχεδόν οκτώ μηνών, τήρησα με ευλάβεια την επιλογή μου να παραμερίσω.

Δεν ήταν στάση σκοπιμότητας, ήταν στάση ευθύνης.

Ανέλαβα στο ακέραιο την ευθύνη της ήττας.

Ανέλαβα και την ευθύνη της αποχώρησης από τις κομματικές διεργασίες.

Την ευθύνη επίσης, να μην υποκύψω στις πιέσεις όλων όσοι μου ζητούσαν κατά καιρούς να παρέμβω, για «να σώσω το κόμμα», πολλοί γιατί το πίστευαν και ορισμένοι γιατί ήθελαν έτσι να εξυπηρετήσουν προσωπικές στρατηγικές.

Σήμερα μπροστά στο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, αναλαμβάνω μια ακόμη ευθύνη.

Όχι της ανέξοδης κριτικής.

Ούτε της εμπλοκής μου σε παίγνια εξουσίας.

Αλλά την ευθύνη να προειδοποιήσω για αυτό που βλέπω να έρχεται και πρέπει να αποτραπεί.

Την ευθύνη να πω την αλήθεια, όπως τη βλέπω και την αισθάνομαι.

Και να προτείνω λύση.

Το κόμμα μας βρίσκεται εδώ και καιρό σε παρατεταμένη και βαθιά κρίση.

Σε λιγότερο από τέσσερις μήνες, όμως, η χώρα οδεύει σε ευρωπαϊκές εκλογές.

Με την κυβέρνηση Μητσοτάκη να βλέπει τις πρώτες ρωγμές της πολιτικής της ηγεμονίας.

Σε συνθήκες καθεστωτικού αυταρχισμού και υπονόμευσης του κράτους δικαίου.

Σε συνθήκες συρρίκνωσης του πραγματικού εισοδήματος, αλλά και εκτίναξης των κερδών των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων.

Σε συνθήκες δραματικής διεύρυνσης των ανισοτήτων, αλλά και κοινωνικών διεργασιών με τους αγρότες και τους φοιτητές στους δρόμους.

Θα υπάρξει, λοιπόν, σε αυτές τις συνθήκες, προοδευτική απάντηση στην κάλπη;

Θα διεκδικήσει ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ τον ρόλο της αξιόπιστης εναλλακτικής πρότασης στη φθίνουσα ηγεμονία μιας αλαζονικής, αυταρχικής και διεφθαρμένης κυβέρνησης; Με επιμονή, ρεαλισμό, σοβαρότητα και αξιοπιστία;

Θα τελειώσει την Κυριακή των ευρωεκλογών η αλαζονεία του 41% ;

Θα ξεπροβάλει μια αχτίδα ελπίδας ;

Ή θα ξεπροβάλει η απειλή ενός μαύρου ορίζοντα -αυτού της ακροδεξιάς ;

Αυτά είναι τα κρίσιμα ερωτήματα, που θα έπρεπε όλους να μας απασχολούν.

Από τον πρόεδρο έως και κάθε μέλος και φίλο του κόμματος .

Όμως η εικόνα δεν είναι ότι μας απασχολούν αυτά.

Είναι σαν να έχουμε γυρίσει την πλάτη στην κοινωνία, αν και μιλάμε συνεχώς για την ανάγκη της ενίσχυσης των δεσμών μας με αυτή.

Αυτό που φαίνεται είναι μια εσωτερική διαπάλη που αφορά περισσότερο προσωπικές σκοπιμότητες και λιγότερο την κοινωνία.

Φαινόμενα ιδιοτέλειας, ναρκισσισμού, παραβίασης των αρχών της συλλογικότητας και της συντροφικότητας, έχουν παραλύσει τον κομματικό οργανισμό.

Με αποτέλεσμα η εικόνα που εκπέμπεται να είναι πως αδιαφορούμε για την κοινωνία και για το αποτέλεσμα της επικείμενης εκλογικής αναμέτρησης.

Αδιαφορούμε αν η κρίση στο ΣΥΡΙΖΑ δημιουργεί συνθήκες απουσίας αντιπολίτευσης, ανεξέλεγκτης διακυβέρνησης και άρα εν τέλει και κρίση δημοκρατίας.

Και η αδιαφορία αυτή δεν αφορά έναν, αφορά πολλούς.

Οι ηττημένοι των εσωκομματικών εκλογών έφυγαν ήδη από το κόμμα, επειδή έχασαν την μάχη για την ηγεσία του.

Αδιαφορώντας αν με τον πολυκερματισμό αυτός που κερδίζει είναι ο πολιτικός μας αντίπαλος.

Ο νικητής, φέρεται να ζητά λευκή επιταγή τριετίας, ανεξαρτήτως αποτελέσματος στις ευρωεκλογές.

Προεξοφλώντας έτσι την εκλογική αποτυχία και αδιαφορώντας και αυτός για τις συνέπειές της.

Ενώ άλλοι διαφωνούν στο παρασκήνιο, αλλά σιωπηλά περιμένουν να έρθει η εκλογική αποτυχία, ώστε να του τη χρεώσουν.

Αδιαφορώντας για το τί αυτό θα σημαίνει για την παράταξη και τη χώρα.

Αν τα πράγματα είναι έτσι, δεν μπορώ ούτε να παραμείνω σιωπηλός, ούτε όμως και να παραβρεθώ σε ένα συνέδριο που έχει δρομολογηθεί ώστε να αγνοήσει τα κρίσιμα προβλήματα εν ονόματι μιας επίπλαστης αισιοδοξίας.

Ένα συνέδριο, όπου θα υποκριθούμε όλοι μαζί πόσο αγαπημένοι είμαστε και το κοινό θα μας χειροκροτήσει.

Όχι. Προσωπικά εμένα δεν μου λείπει ούτε το βήμα, ούτε το χειροκρότημα.

Δεν είναι ώρα για χειροκροτήματα, αλλά για να ειπωθεί η αλήθεια.

Αν συνεχίσουμε έτσι, οδηγούμαστε με μαθηματική ακρίβεια στο κενό.

Και πρέπει να σοβαρευτούμε, να αλλάξουμε ρότα και να σκεφτούμε έξω από τα κλειστά όρια της εσωκομματικής διαπάλης, ποιος είναι και πρέπει να είναι ο ρόλος μας στην ελληνική κοινωνία. Και πώς μπορούμε να ανταποκριθούμε σ’ αυτόν.

Τα μέλη και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ θα προσέλθουν σήμερα στο συνέδριο με κύριο συναίσθημα την αγωνία για το κόμμα, την προοπτική της προοδευτικής παράταξης, το σήμερα και το αύριο της χώρας.

Με ιδιαίτερο σεβασμό σε αυτή την αγωνία, αλλά και με στόχο να την κάνουμε προωθητική δύναμη, η μόνη λύση είναι η απόλυτη πολιτική ειλικρίνεια.

Από όλους και για όλα.

Ο Πρόεδρος, έθεσε προχθές καθαρά θέμα εμπιστοσύνης στο πρόσωπό του, στη συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας.
Και πιστεύω ορθώς το έπραξε.

Εκλέχτηκε χωρίς να προλάβει να διατυπώσει αναλυτικά τις θέσεις και το σχέδιό του.

Για να οδηγήσει το κόμμα στην επερχόμενη εκλογική μάχη πρέπει να είναι σαφές ότι διαθέτει, αυτήν την κρίσιμη στιγμή, την εμπιστοσύνη της πλειοψηφίας.

Μόνο που την ψήφο εμπιστοσύνης, οφείλει να τη ζητήσει από αυτούς που τον εξέλεξαν Πρόεδρο και όχι από την Πολιτική Γραμματεία.Αντί να σερνόμαστε σε μια παρατεταμένη κρίση που οδηγεί με ακρίβεια σε νέα εκλογική συρρίκνωση, η μόνη διέξοδος είναι να δώσουμε εκ νέου το λόγο σε αυτούς που κρατήσανε και συνεχίζουν να κρατάνε όρθιο το κόμμα και τη παράταξή μας: Στα μέλη μας.

Έτσι, ο Στέφανος Κασσελάκης θα έχει τη δυνατότητα να διεκδικήσει την εμπιστοσύνη στο πρόσωπο, στην ως τώρα θητεία και στο πολιτικό του σχέδιο.

Όχι θέτοντας ερωτήματα, αλλά δίνοντας τις δικές του απαντήσεις.

Και όσοι έχουν άλλο σχέδιο, θα έχουν τη δυνατότητα να καταθέσουν τις απόψεις και τις υποψηφιότητες τους.

Τώρα ανοιχτά και δημοκρατικά.

Πριν μια νέα εκλογική αποτυχία μετατραπεί σε αυτοεκπληρούμενη προφητεία και καταστεί αναπόφευκτη.

Αυτή φρονώ ότι είναι η μόνη καθαρή, έντιμη και δημοκρατική λύση στο γόρδιο δεσμό που έχουμε μπροστά μας.

Γιατί οι πρωτοβουλίες που έχουμε τώρα ανάγκη, είναι αυτές που θα δημιουργήσουν λύτρωση στο εσωτερικό, αλλά και τις προϋποθέσεις για μια ισχυρή πολιτική αντεπίθεση απέναντι στην συντηρητική παράταξη.

Δεν έχουμε το χρόνο με το μέρος μας.

Δεν έχουμε, συνεπώς, την πολυτέλεια να κρυφτούμε, την πολυτέλεια να μην πάρουμε άμεσες αποφάσεις.

Τέλος, σε ό,τι με αφορά, θέλω να καταστήσω για άλλη μια φορά σαφές:

Η ιστορία, ο λαός και η προοδευτική παράταξη με τίμησαν και με το παραπάνω.

Η μόνη μου φιλοδοξία σήμερα είναι να αγωνίζομαι στο πεδίο των ιδεών, για να ξαναγίνει η προοδευτική παράταξη ελπίδα για το λαό και την κοινωνία.

Και να αναλαμβάνω πάντα την ευθύνη να λέω με τόλμη αυτά που πιστεύω.

Αθήνα 22/2/2023

Στη συγκέντρωση του ΣΥΡΙΖΑ παρευρέθηκε και ο νέος πρόεδρος του κόμματος Στέφανος Κασσελάκης, ο οποίος μίλησε και φωτογραφήθηκε με μέλη.

Στη Σταδίου, πάλι, έδωσαν το παρών κορυφαία στελέχη της άλλοτε εσωκομματικής αντιπολίτευσης, όπως ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, ο Πάνος Σκουρλέτης, η Αννέτα Καββαδία, ο Νίκος Βούτσης.

Μεταξύ των γνωστών στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, που πήραν μέρος στην εκδήλωση που διοργανώνεται από την «Εποχή» ήταν: ο πρώην πρόεδρος της Βουλής, Νίκος Βούτσης, οι πρώην βουλευτές, Πάνος Σκουρλέτης, Δημήτρης Βίτσας, Κώστας Πουλάκης, Γιώργος Σταθάκης, ο πρώην αντιπρόεδρος της Βουλής, Μάκης Μπαλαούρας αλλά και ο πρώην υπουργός Πολιτισμού, Αριστείδης Μπαλτάς.

Ευκλείδης Τσακαλώτος: Υπάρχει χώρος σ’ αυτό το κόμμα;

«Μπορούμε να είμαστε σε αυτό το κόμμα;» αναρωτήθηκε ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, επικεφαλής της «Ομπρέλας», χωρίς να δώσει σαφή απάντηση: «Υπάρχει χώρος σ’ αυτό το κόμμα; Κανείς εδώ δεν θεωρεί ότι πρέπει να είμαστε σε ένα κόμμα που έχει τις ιδέες μόνο τις δικές μας. Συνθήκη του ΣΥΡΙΖΑ ήταν να είναι ένα πλουραλιστικό κόμμα. Πολύ μακριά από εμάς ότι δεν μας αρέσει πια αυτό το κόμμα γιατί δεν έχει τις δικές μας ιδέες.

Το ερώτημα είναι αν με αυτή τη ρευστοποίηση, αυτό τον αρχηγισμό αν μπορούμε να είμαστε σ’ αυτό το κόμμα. Αυτό το τοξικό κλίμα που είναι σε πολύ μεγαλύτερο επίπεδο δεν το έχω ξανασυναντήσει. Αυτό δεν δημιουργεί μόνο πρόβλημα αισθητικό. Στην ΠΓ 17 μέλη κάναν 17 καλές ομιλίες, κριτική στον πρόεδρο, για το τι είπε στο ΣΕΒ, για το Ισραήλ.

Το εντυπωσιακό ήταν ότι ουδείς από την άλλη πλευρά απάντησε. Κανένας. Τι μάθημα παίρνω εγώ; Ότι η πολιτική συζήτηση δεν τους αφορά. Το πρόγραμμα του Συνεδρίου δεν τους αφορά. Τους αφορά ένας μηχανισμός που θεωρούν ότι έχουν πλειοψηφία. Πολιτική συζήτηση μ’ αυτούς τους όρους είναι δύσκολη.

Δεν έχουμε συζήτηση για το τι είναι το καινούργιο και τι το παλιό. Φτάνω στο συμπέρασμα. Είπα ότι θέλω να κάνω τον κόσμο της Αριστεράς περήφανο»

Σία Αναγνωστοπούλου: Τι δεν κάναμε στο κόμμα μας;

Αυτοκριτικά κινήθηκε η βουλευτής Σία Αναγνωστοπούλου, η οποία παίρνοντας τον λόγο, ανέφερε: «Δεν θα ασχοληθώ με το τραύμα του 2015 που δεν ήταν τραύμα μόνο για αυτούς που έφυγαν, αλλά και γι’ αυτούς που έμειναν. Πρέπει να αποτιμηθεί ως τεράστια προσπάθεια της Αριστεράς να ανταποκριθεί σε μια μεγάλη πρόκληση που δεν της αναλογούσε.

Τι δεν κάναμε στο κόμμα μας; Στο ίδιο το κόμμα μας, είμαι από αυτές που στο Συνέδριο για την ψήφιση του προέδρου, ψήφισα αυτό που πέρασε. Έχω ιστορική ευθύνη και την αναλαμβάνω όλη. Την αναλαμβάνω γιατί έχει μεγάλη σημασία, γιατί ένας μικροαστισμός, αυτή η εγρήγορση που έμαθα δεν λειτούργησε. Η αυτοκριτική έχει νόημα για το τι κάναμε πώς το κάναμε. Αυτή η έλλειψη εγρήγορασης οδηγείται στην «υπεράσπιση του κόμματος». Το κόμμα όμως για να είναι δυναμικό, χρειαζόταν και άλα πράγματα. Εκπροσώπηση κινημάτων σε ανώτατο επίπεδο. Έναν επιστημονικό τεχνοπολιτικό κόσμο και να εκφράζονται στα όργανα. Όχι δίπλα στον πρόεδρο. Μέσα στα όργανα.

Όσο ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αριστερά οφείλω να τη δώσω από τις τάξεις του. Τα  περί αριστερών εκκρεμοτήτων, όσο και να διαφωνώ με το ύφος των υπό διαγραφή, η μάχη είναι μάχη επιβίωσης του ίδιου του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν διεκδικώ κανέναν τίτλο ιδιοκτησιακής σχέσης, αλλά όποιος αποφασίσει να πετάξει το «αίμα» του καραβιού, αυτό θα βυθίσει και το πλοίο. Το να θέλεις να επικαιροποιήσεις το αίμα, ναι. Αλλά να το πετάξεις, βάζεις τη σφραγίδα της βύθισης του πλοίου, εγώ σ’ αυτή τη βύθιση θα αντισταθώ με νύχια και με δόντια».

Αντώνης Τζανακόπουλος: Ο φορέας που έχει στο όνομα την «αριστερά» δεν φαίνεται να έχει τη χάρη

Με αιχμή για τον Στέφανο Κασσελάκη ξεκίνησε την ομιλία του και ο Αντώνης Τζανακόπουλος, αδερφός του Δημήτρη: «Ήθελα να είμαι μαζί σας, κοίταξα τις τιμές και ήταν απαγορευτικές και δεν είμαι και εφοπλιστής. Γιατί μας κατηγορούν ότι όλα αυτά τα πληρώνει το κόμμα για να φραξιονιζόμαστε. Πού ακούστηκε ένα κόμμα που έχει στο όνομά του την Αριστερά να συζητά δημόσια για την Αριστερά;

Δεν είναι μεταδημοκρατία, ούτε μεταπολιτική, αυτή είναι η δημοκρατία και η πολιτική στον ύστερο καπιταλισμό. Ο φορέας που έχει το όνομα δεν φαίνεται να έχει πια την χάρη. Αγκαλιάσαμε και λίγο εθνικισμό και λίγο λαϊκισμό. Όμως η Ριζοσπαστική Αριστερά δεν μπορεί να εξανταλείται σε “αντί-“. Ετεροκαθοριστήκαμε για μεγάλο διάστημα. Και αναρωτιόμαστε πώς βρεθήκαμε εδώ. Και το θέμα είναι τι κάνουμε τώρα;»

Κωστής Παπαΐωάννου: «Αν έγινε το ανήκουστο, κάποια προβλήματα είχε και το… ακουσμένο»

«Η ηγετική ομάδα και ο πρώην αρχηγός απέδιδαν τις ήττες σε εξωγενείς παράγοντες. Ο κίνδυνος είναι να κάνει το ίδιο το ριζοσπαστικό τμήμα της Αριστεράς. Να αποδώσει την εκλογή ηγεσίας σε οργανωτικού τύπου ζήτηματος. Η απάντηση του γιατί έγινε το ανήκουστο, περιλαμβάνει και την ίδια.

Αν έγινε το ανήκουστο, κάποια προβλήματα είχε και το ακουσμένο».

Με αυτή τη δήλωση, ο Ευάγγελος Αποστολάκης, βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ απάντησε στην κριτική που άσκησε ο κ. Τσακαλώτος για το βίντεο του Στέφανου Κασσελάκη που γυρίστηκε στην Μακρόνησο, μιλώντας στο Πρώτο Πρόγραμμα 91,6 και 105,8 και στην εκπομπή «Το GPS της Επικαιρότητας» με τον Θάνο Σιαφάκα.

«Εγώ απλά συμμετείχα στο να γίνει μία κίνηση, η οποία θεωρώ ότι σαν συμβολισμός προσφέρει, θεωρώ ότι βοηθάει στο ενωτικό κλίμα που πρέπει να υπάρχει», εξήγησε ο κ. Αποστολάκης ενώ ξεκαθάρισε ότι η θέση που έχει πάρει από την αρχή της προεκλογικής περιόδου για ανάδειξη ηγεσίας στον ΣΥΡΙΖΑ, παραμένει, ότι στηρίζει όλους τους υποψηφίους.

«Μάλιστα κάποια στιγμή είπα ότι η υποψηφιότητα του κυρίου Κασελάκη είναι ενδιαφέρουσα υποψηφιότητα γιατί προκαλεί ένα καινούργιο ενδιαφέρον στους ψηφοφόρους και στα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ» προσέθεσε. Ερωτηθείς, αν ελλοχεύει κίνδυνος διάσπασης μετά τις εκλογές του νέου προέδρου του κόμματος, δήλωσε «για να υπάρξει ένα τέτοιο αποτέλεσμα, μετά από δύο διαδοχικές εκλογές, σημαίνει ότι κάτι δεν γίνεται καλά, κάτι δεν πάει καλά, σε αυτό συμφωνούμε όλοι. Ο καθένας βέβαια δίνει τη δική του εξήγηση. (…) Όταν τεθεί ένα πλαίσιο που καθορίζει την προοπτική του ΣΥΡΙΖΑ, του κόμματος, αυτοί που συμφωνούν με αυτό το πλαίσιο που θα είναι και το μέλλον, θα το στηρίξουνε. Αν κάποιοι διαφωνούν, ενδεχομένως να μην είναι στον ΣΥΡΙΖΑ».

«Βεβαίως και δεν το αποκλείω (σ.σ. το ενδεχόμενο της διάσπασης). Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι και η καταστροφή. Ενδεχομένως να είναι μία κατάσταση που θα οδηγήσει σε κάποιο καλύτερο αποτέλεσμα. Δεν είναι καλό, δεν το επιδιώκει κανείς. Αυτή τη στιγμή κανείς δεν περισσεύει» προσέθεσε ο κ. Αποστολάκης, σημειώνοντας ωστόσο πως θεωρεί ότι δεν τρομάζει κανέναν αυτή τη στιγμή, μια τέτοια εξέλιξη.

Διαχώρισε τη σημερινή ηγεσία του από τους ψηφοφόρους του, με τους οποίους -είπε- «βρεθήκαμε μαζί στη μάχη κατά του λαϊκισμού», εκτίμησε ότι αυτοί «δεν έχουν κακή άποψη για το έργο της τετραετίας ούτε για εμένα ως Πρωθυπουργό» και επέρριψε την ευθύνη για τις κακές σχέσεις τους στον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ. «Οι διαχωριστικές γραμμές προς το πρόσωπό μου τραβήχτηκαν από κ. Ανδρουλάκη από την πρώτη στιγμή», είπε, επαναλαμβάνοντας ότι με τον Ν. Ανδρουλάκη έχει πολύ λίγα πράγματα να πει.

Σχετικά με τους λόγους που οδήγησαν τον πρωθυπουργό να “κάψει τις γέφυρες” μιας πιθανής συνεργασίας με τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ μπορείτε να διαβάσετε τις σχετικές αναλύσεις (εδώ και εδώ).

Η τακτική της Ν.Δ είναι σαφής και αποσκοπεί να προσελκύσει ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ που –παρά την “εποχή των παγετώνων” λόγω της παρακολούθησης του αρχηγού τους μέσω ΕΥΠ και Pretador– παραμένουν στα προγεφυρώματα του αντι-ΣΥΡΙΖΑ μετώπου και αισθάνονται βολικά με το περιεχόμενο και το στυλ της διακυβέρνησης Μητσοτάκη. Κι από την άλλη να κάνει νεύμα συνεργασίας στο “άλλο ΠΑΣΟΚ” του Ανδρέα Λοβέρδου, έχοντας ίσως κατά νου πως η συρρίκνωση των ποσοστών του κόμματος στις δεύτερες κάλπες είναι πιθανό να προκαλέσει την αμφισβήτηση της ηγεσίας.

Όλα αυτά είναι, βεβαίως, σενάρια επί χάρτου. Διότι μία διάσπαση του ΠΑΣΟΚ υπό τέτοιες συνθήκες δεν αφορά μόνο την δεξιά πλευρά του. Κορυφαία στελέχη (Παπανδρέου, Καστανίδης κ.ά) δύσκολα θα παρέμεναν σε ένα “υβρίδιο Λοβέρδου”.

Αλλού είναι η ουσία όμως. Εάν ο κ. Μητσοτάκης έχει δίκιο και ένας αριθμός στελεχών και ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ έχουν καλή άποψη για τον πρωθυπουργό και το έργο της τετραετίας, τότε ο κ. Ανδρουλάκης δεν έχει κατορθώσει να συσπειρώσει το κόμμα του ούτε για τα προφανή. Όπως είναι το σκάνδαλο των υποκλοπών, η -κατά την Χαριλάου Τρικούπη- διάλυση του ΕΣΥ και πολλά άλλα. Θα ήταν πράγματι περίεργο να υπήρξες θύμα υποκλοπών και να κατονομάζεις ως υπεύθυνο γι αυτό το σύστημα Μαξίμου και τμήμα της εκλογικής σου βάσης μαζί με κορυφαία στελέχη να αδιαφορούν γι αυτό και να προτιμούν τον πρωθυπουργό ως εταίρο!

Από την άλλη, ο ίδιος ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, πώς θα μπορέσει να διατηρήσει σε ισχύ το σύνθημα για συγκρότηση κυβέρνησης συνεργασίας με ένα από τα δύο μεγάλα κόμματα, υπό τον όρο “ούτε Μητσοτάκης, ούτε Τσίπρας”, όταν ο πρώτος σου κλείνει την πόρτα κατά πρόσωπο; Μένει μάλλον μετέωρο το σχετικό σλόγκαν αφού μόνο ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζει επιμόνως να προτείνει συνεργασία.

Εν κατακλείδι, ο Νίκος Ανδρουλάκης κινδυνεύει, εάν δεν κατακτήσει το όρος του “ισχυρού διψήφιου ποσοστού” και ο Κυριάκος Μητσοτάκης φτάσει στην δεύτερη εκλογική αναμέτρηση χωρίς αυτοδυναμία, να βρεθεί μπροστά στην διάλυση του κόμματός του. Θα ήταν πολιτικά μοιραίο για τον ίδιο και ιστορικά κομβικό για το ΠΑΣΟΚ…