Η σταδιοδρομία του δείχνει γιατί θεωρείται πρόσωπο μεγάλου βάρους. Το 1990 ο Χαμενεΐ τον διόρισε διοικητή της αεροπορίας των Φρουρών της Επανάστασης. Το 2013 ο Χασάν Ροχανί τον όρισε υπουργό Άμυνας, θέση στην οποία παρέμεινε έως το 2017. Μετά την αποχώρησή του από το υπουργείο, μετακινήθηκε ακόμα πιο κοντά στο γραφείο του ανώτατου ηγέτη ως στρατιωτικός σύμβουλος.

Το 2023 ο Χαμενεΐ τον τοποθέτησε επικεφαλής του Ιδρύματος Μοσταζαφάν, ενός από τα ισχυρότερα παρακρατικά οικονομικά ιδρύματα της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Το AP σημειώνει ότι πρόκειται για έναν οικονομικό κολοσσό με περιουσία δισεκατομμυρίων, ενώ αμερικανικές εκτιμήσεις τον έχουν κατά καιρούς συνδέσει με τεράστιο αποτύπωμα στην ιρανική οικονομία. Αυτό σημαίνει ότι ο Ντεγκάν δεν είναι απλώς ένας πρώην στρατιωτικός: είναι άνθρωπος που έχει περάσει από τις ένοπλες δυνάμεις, το υπουργείο Άμυνας, το γραφείο Χαμενεΐ και έναν από τους κεντρικούς οικονομικούς μηχανισμούς του καθεστώτος.

Πρόκειται για μια μετάβαση με ισχυρό συμβολισμό: από έναν θεσμό που ενώνει στρατό, βιομηχανία όπλων και παρακρατική οικονομική ισχύ, σε ένα από τα σημαντικότερα κέντρα λήψης αποφάσεων για την ασφάλεια του Ιράν.

Πώς συνδέεται με τη Βηρυτό του 1983

Η σκιά της Βηρυτού του 1983 ακολουθεί τον Χοσεΐν Ντεγκάν εδώ και δεκαετίες και εξηγεί σε μεγάλο βαθμό γιατί το όνομά του εξακολουθεί να προκαλεί τόσο ισχυρές αντιδράσεις στη Δύση. Η σύνδεση δεν στηρίζεται σε μια δημόσια, τελεσίδικη προσωπική ποινική καταδίκη για τις επιθέσεις, στηρίζεται όμως σε μια βαριά και επίσημη αμερικανική αποτίμηση του ρόλου του στο ιρανικό δίκτυο ισχύος εκείνης της περιόδου.

Το πιο σαφές στοιχείο προέρχεται από το αμερικανικό υπουργείο Οικονομικών. Όταν η Ουάσιγκτον επέβαλε κυρώσεις στον Ντεγκάν το 2019, ανέφερε ρητά ότι ήταν διοικητής των δυνάμεων των Φρουρών της Επανάστασης σε Λίβανο και Συρία το 1983, δηλαδή ακριβώς τη χρονιά και στο γεωγραφικό πεδίο όπου σημειώθηκε η πολύνεκρη διπλή επίθεση εναντίον Αμερικανικών και Γαλλικών δυνάμεων στη Βηρυτό. Στην ίδια διατύπωση, οι ΗΠΑ υποστήριξαν ότι η επίθεση πραγματοποιήθηκε από τη Χεζμπολάχ «κατ’ εντολή του ιρανικού καθεστώτος».

Αυτή είναι η ουσία της σύνδεσης: οι ΗΠΑ τοποθετούν τον Ντεγκάν στην κορυφή της ιρανικής στρατιωτικής παρουσίας σε Λίβανο και Συρία την ώρα που οργανώθηκε η επίθεση. Αυτό από μόνο του έχει τεράστιο πολιτικό και ιστορικό βάρος. Δεν ισοδυναμεί, ωστόσο, με δημόσια αποδεδειγμένη ατομική ευθύνη στο ίδιο επίπεδο με ένα προσωπικό κατηγορητήριο που να τον κατονομάζει ως επιχειρησιακό εγκέφαλο της ενέργειας.

Η αμερικανική ιστορική υπηρεσία του Στέιτ Ντιπάρτμεντ κινείται στην ίδια κατεύθυνση, με πιο προσεκτική γλώσσα. Αναφέρει ότι η κυβέρνηση Ρήγκαν πίστευε πως οι επιθέσεις της 23ης Οκτωβρίου 1983, όπως και το χτύπημα στην αμερικανική πρεσβεία νωρίτερα την ίδια χρονιά, έγιναν από Σιίτες μαχητές συνδεδεμένους με το Ιράν μέσω της Συρίας. Η Long Commission, η επίσημη αμερικανική επιτροπή έρευνας του Πενταγώνου, δεν ονοματίζει τον Ντεγκάν ως προσωπικό δράστη, όμως περιγράφει την ενέργεια ως τρομοκρατική επίθεση ισοδύναμη με πράξη πολέμου και εκτιμά ότι υπήρχε στήριξη από κράτη ή οργανωμένες πολιτικές οντότητες.

Για να γίνει κατανοητό γιατί η υπόθεση αυτή παραμένει τόσο βαριά, πρέπει να θυμηθεί κανείς τι συνέβη εκείνο το πρωινό στη Βηρυτό. Οι Αμερικανοί και οι Γάλλοι βρίσκονταν στον Λίβανο ως μέρος της πολυεθνικής δύναμης, μέσα στο εκρηκτικό περιβάλλον του λιβανικού εμφυλίου πολέμου. Το πρωί της 23ης Οκτωβρίου 1983, περίπου στις 06:22, ένα παγιδευμένο φορτηγό κατευθύνθηκε προς το αμερικανικό στρατόπεδο, όπου στεγαζόταν το 1ο Τάγμα του 8ου Συντάγματος Πεζοναυτών. Σύμφωνα με την επίσημη ιστορία του Σώματος Πεζοναυτών, το όχημα πέρασε με ταχύτητα τα πρόχειρα εμπόδια, διέσχισε τον χώρο ασφαλείας και έφτασε σχεδόν έως το λόμπι του κτιρίου πριν εκραγεί.

Η έκρηξη ήταν καταστροφική. Η Long Commission την αποτίμησε ως ισοδύναμη με περισσότερες από 12.000 λίβρες ΤΝΤ. Το τετραώροφο κτίριο κατέρρευσε μέσα σε δευτερόλεπτα. Ο απολογισμός στην αμερικανική πλευρά ήταν 241 νεκροί, 220 Πεζοναύτες, 18 ναύτες και 3 στρατιώτες, καθώς και περισσότεροι από 100 τραυματίες. Για το Σώμα Πεζοναυτών, ήταν η πιο φονική ημέρα από την Ιβοζίμα.

Λίγα λεπτά αργότερα, ένα δεύτερο παγιδευμένο φορτηγό χτύπησε το κτίριο Drakkar, όπου στρατωνίζονταν Γάλλοι αλεξιπτωτιστές. Εκεί σκοτώθηκαν 58 Γάλλοι στρατιώτες. Υπήρξαν ακόμη νεκροί και τραυματίες ανάμεσα σε Λιβανέζους πολίτες, ενώ οι επιχειρήσεις απεγκλωβισμού κράτησαν ώρες μέσα σε συνθήκες χάους.

Η έρευνα του Πενταγώνου κατέγραψε και μια δεύτερη διάσταση της τραγωδίας: τα σοβαρά κενά ασφαλείας. Υπήρχαν πάνω από 100 αναφορές πληροφοριών για πιθανές επιθέσεις με παγιδευμένα οχήματα τους προηγούμενους μήνες, όμως η απειλή δεν μεταφράστηκε σε επαρκή αμυντική ετοιμότητα. Η διάταξη φρούρησης, η συγκέντρωση μεγάλου αριθμού στρατιωτών σε ένα μόνο κτίριο και οι περιορισμοί στους σκοπούς άφησαν ελάχιστο χρόνο αντίδρασης.

Γι’ αυτό και ο Ντεγκάν παραμένει τόσο αμφιλεγόμενο πρόσωπο. Η επίσημη αμερικανική θέση τον συνδέει με το δίκτυο και τη δομή ισχύος που, κατά την Ουάσιγκτον, βρισκόταν πίσω από το πιο αιματηρό χτύπημα που δέχθηκαν ποτέ οι Αμερικανοί Πεζοναύτες σε καιρό ειρήνης. Η σύνδεση αυτή είναι πολιτικά εκρηκτική, ακόμη κι αν η δημόσια τεκμηρίωση δεν φτάνει στο σημείο μιας αδιαμφισβήτητης ατομικής ποινικής ενοχής. Αυτό ακριβώς είναι που κάνει τη Βηρυτό του 1983 να βαραίνει ακόμη το όνομά του.

Δύο Ιρανοί αξιωματούχοι ανέφεραν ότι η δημόσια ανακοίνωση του νέου ανώτατου ηγέτη της Ισλαμικής Δημοκρατίας καθυστερεί, εν μέρει λόγω ανησυχιών για την ασφάλεια του υποψηφίου, μετά από σχόλια που έγιναν από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ για πιθανή στοχοποίηση του προσώπου αυτού.

Ο 56χρονος γιος του Αγιατολάχ Χαμενεΐ, Μοτζτάμπα Χαμενεΐ, έχει αναδειχθεί σε κορυφαίο υποψήφιο για τη θέση, αλλά οι φόβοι για την ασφάλειά του αυξήθηκαν, όταν το όνομά του άρχισε να κυκλοφορεί στα μέσα ενημέρωσης ως πιθανός διάδοχος.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν δηλώσει ότι αυτός δεν θα ήταν αποδεκτός ως νέος ηγέτης και θα μπορούσε να «εξουδετερωθεί», εάν αναλάβει τον ρόλο. 

Επιπλέον, αξιωματούχοι του Ισραήλ έχουν απειλήσει ότι οποιοσδήποτε ηγέτης επιλεγεί από το Ιράν για να διαδεχθεί τον Χαμενεΐ «θα αποτελεί σαφή στόχο για εξουδετέρωση».

Σύμφωνα με αναλύσεις, αν ο Μοζτάμπα Χαμενεΐ τελικά οριστεί ως ο νέος ανώτατος ηγέτης, αυτό θα σήμαινε τη συνέχεια της σκληρής συντηρητικής ηγεσίας στη χώρα.

Το κρατικό πρακτορείο ειδήσεων της Τουρκίας πλέον κάνει τακτικές αναφορές στις δραστηριότητες του Μπιλάλ Ερντογάν, σημειώνει σε άρθρο του το Bloomberg. Σε αυτή τη θητεία του, ο Ερντογάν συνοδεύεται συχνότερα από τον γιο του σε ταξίδια στο εξωτερικό, από τη Σαουδική Αραβία έως το Πακιστάν, τη Μαλαισία και το Κατάρ.

Σύμφωνα με πηγές, που επικαλείται το Bloomberg, η μετάβαση της εξουσίας αποτελεί πλέον συχνό θέμα πίσω από κλειστές πόρτες στους κόλπους του κυβερνώντος κόμματος AKP στην Άγκυρα. Η είσοδος του Μπιλάλ στην πολιτική εξετάζεται σοβαρά, με προοπτική ακόμη και να αναδειχθεί σε ηγέτη.

Το ποιος θα διαδεχθεί τελικά τον μακροβιότερο ηγέτη της Τουρκίας αποτελεί εδώ και χρόνια ένα επίμονο ερώτημα για ξένους επενδυτές και απλούς πολίτες. Ωστόσο, εντός του πολιτικού του κινήματος, ο Ερντογάν παραμένει μια εμβληματική μορφή και κάθε συζήτηση για την υγεία του ή για το «μετά» αποσιωπάται.

Ο δεύτερος από τα τέσσερα παιδιά του Ερντογάν, ο 44χρονος Μπιλάλ, έχει δηλώσει ότι δεν έχει άμεσες πολιτικές φιλοδοξίες. Άλλωστε, είναι ακόμη νωρίς για συζητήσεις περί διαδοχής, οι οποίες θα μπορούσαν να προκαλέσουν αντιδράσεις στους ψηφοφόρους.

Παρ’ όλα αυτά, το κλίμα φαίνεται ευνοϊκό για τον Ερντογάν. Στο εσωτερικό, βασικοί οικονομικοί δείκτες, από τον πληθωρισμό έως τα αποθέματα της κεντρικής τράπεζας, παρουσιάζουν βελτίωση μετά τις εκλογές του 2023, ενώ ο βασικός του αντίπαλος έχει τεθεί στο περιθώριο. Στο εξωτερικό, η Τουρκία έχει ενισχύσει τον ρόλο της στις εξελίξεις της Μέσης Ανατολής, όπως σημειώνει το Bloomberg.

Ο Μπιλάλ, ο οποίος διαθέτει μεταπτυχιακό στη δημόσια πολιτική από το Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, προετοιμάζεται άτυπα για να αναλάβει ηγετικό πολιτικό ρόλο και χτίζει δίκτυο πιστών υποστηρικτών, σύμφωνα με πηγές του Bloomberg. Εμπλέκεται στενά στην επιλογή ανώτερων στελεχών τόσο για το AKP όσο και για την κυβέρνηση.

Σε συνέντευξη που παραχώρησε στα τέλη Ιανουαρίου στο Atheer, podcast του δικτύου Al Jazeera με έδρα το Κατάρ, ο Μπιλάλ είπε ότι είναι θετικό για άλλες ισλαμικές χώρες να υπάρχει μια ισχυρή Τουρκία και άφησε να εννοηθεί τι θα ακολουθήσει μετά τον πατέρα του.

«Ο Ταγίπ Ερντογάν εργάστηκε γι’ αυτό και συνεχίζει να εργάζεται», είπε. «Νομίζω ότι κι εμείς, που ερχόμαστε μετά από εκείνον -είτε στην πολιτική, είτε στην κοινωνική ζωή, την κοινωνία των πολιτών ή την εκπαίδευση- οφείλουμε να εργαστούμε για να επιτύχουμε και να αναδείξουμε το ίδιο πνεύμα».

Ο Ερντογάν ανέλαβε την εξουσία με τη δική του εκδοχή του πολιτικού ισλάμ, αρχικά ως πρωθυπουργός το 2003 και στη συνέχεια ως πρόεδρος με ενισχυμένες αρμοδιότητες. Αυτή τη στιγμή μπορεί να ολοκληρώσει μία τελευταία πλήρη προεδρική θητεία έως το 2028. Ωστόσο, η οικογένειά του και η ηγεσία του AKP επιθυμούν την παράταση της προεδρικής του θητείας για ακόμη πέντε χρόνια.

Ο Ερντογάν θα μπορούσε να είναι εκ νέου υποψήφιος εάν η Βουλή προκηρύξει πρόωρες εκλογές πριν από τη λήξη της τρέχουσας θητείας του ή εάν τροποποιηθεί το Σύνταγμα ώστε να του επιτραπεί να θέσει υποψηφιότητα σε λίγο περισσότερο από δύο χρόνια.

Ο βασικός του αντίπαλος, ο δήμαρχος Κωνσταντινούπολης Εκρέμ Ιμάμογλου, βρίσκεται στη φυλακή και αντιμετωπίζει το ενδεχόμενο ισόβιας κάθειρξης για υποθέσεις διαφθοράς, τις οποίες ο ίδιος χαρακτηρίζει πολιτικά υποκινούμενες. Η εξέλιξη αυτή ενισχύει το ενδεχόμενο αποκλεισμού του από τις εκλογές και είχε προκαλέσει μαζικές διαδηλώσεις και αναταραχή στις αγορές.

Εάν ο Ερντογάν κερδίσει τις εκλογές, θα μπορούσε σταδιακά να ανοίξει τον δρόμο ώστε ο γιος του να τον διαδεχθεί στην ηγεσία του AKP μέσω εσωκομματικής ψηφοφορίας, εκτιμούν κομματικοί παράγοντες. Προσθέτουν ότι ενδεχομένως να διορίσει τον Μπιλάλ αντιπρόεδρο, κάτι που επιτρέπεται από το Σύνταγμα. Σε περίπτωση που ο Ερντογάν αποχωρήσει και η προεδρική θέση μείνει κενή, πρέπει να προκηρυχθούν εκλογές εντός 45 ημερών.

Δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι οι πολιτικοί αυτοί χειρισμοί θα αποδώσουν, σημειώνουν οι ίδιες πηγές στο Bloomberg. Ωστόσο, το εσωτερικό και διεθνές περιβάλλον μοιάζει πιο ευνοϊκό.

Ο Ερντογάν ενισχύεται από την αυξανόμενη επιρροή της Τουρκίας διεθνώς -από τη Συρία έως τη Σομαλία- καθώς και από τις σχέσεις του με τον Αμερικανό πρόεδρο,  Ντόναλντ Τραμπ, και τον Σαουδάραβα διάδοχο πρίγκιπα.

Μέχρι στιγμής έχει υποστεί μικρό πολιτικό κόστος στο εσωτερικό από τη σαρωτική καταστολή του βασικού κόμματος της αντιπολίτευσης, με τις διαδηλώσεις υπέρ του Ιμάμογλου να κοπάζουν γρήγορα και τους Ευρωπαίους ηγέτες να εμφανίζονται διστακτικοί στο να τού ασκήσουν κριτική.

Ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τον Ερντογάν είναι η κρίση κόστους ζωής, που απειλεί να διαβρώσει τη στήριξη ψηφοφόρων, μεταξύ των οποίων και εκατομμύρια συνταξιούχοι. Ωστόσο, η σταδιακή αποκλιμάκωση του πληθωρισμού -έστω και αργή και από επίπεδα άνω του 30%- αναμένεται να βελτιώσει το καταναλωτικό κλίμα, παράγοντας που μπορεί να επηρεάσει το αποτέλεσμα οποιασδήποτε εκλογικής αναμέτρησης, σύμφωνα με το Bloomberg Economics.

Ένα ακόμη ανοιχτό ερώτημα είναι το μέλλον της εύθραυστης ειρηνευτικής διαδικασίας για τον τερματισμό των συγκρούσεων με τους Κούρδους αυτονομιστές μαχητές. Ο Ερντογάν θα μπορούσε να παρουσιάσει μια λύση ως νίκη, ωστόσο αν η προσπάθεια αποτύχει, ενδέχεται να επιστρέψει σε σκληρή γραμμή για να ενισχύσει τη στήριξη εθνικιστικών κύκλων που αντιδρούν σε παραχωρήσεις προς τους Κούρδους.

Ο Ερντογάν διατηρεί τον απόλυτο έλεγχο του κινήματός του, γεγονός που του επιτρέπει να επιλέξει ο ίδιος τον διάδοχο στην ηγεσία του κυβερνώντος κόμματος, ενδεχομένως και τον γιο του. Κορυφαία στελέχη του κόμματος και ανώτατοι αξιωματούχοι της πολιτικής και στρατιωτικής γραφειοκρατίας θεωρούν πλεονέκτημα την ηγεσία του Μπιλάλ σε νεολαιίστικες οργανώσεις και τις στενές του σχέσεις με ισλαμικές ομάδες, καθώς αυτά μπορούν να του εξασφαλίσουν δημόσια στήριξη και ομαλή μετάβαση.

Τον περιγράφουν ως ευσεβή μουσουλμάνο, ικανό να διατηρήσει τη λεπτή κοινωνική ισορροπία του κόμματος. Ο ίδιος συχνά παρουσιάζει τον εαυτό του ως μετριοπαθή, που εκτιμά τη Δύση αλλά παραμένει βαθιά ριζωμένος στον ισλαμικό κόσμο. Την 1η Ιανουαρίου, ο Μπιλάλ ηγήθηκε δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων σε φιλοπαλαιστινιακή συγκέντρωση υπέρ της Γάζας.

«Ας μην αφήσουμε ένα παιδί να γίνει λάτρης του εσπρέσο χωρίς να γνωρίσει ποτέ τον τουρκικό καφέ», είπε ο Μπιλάλ στη συνέντευξή του στο Atheer τον περασμένο μήνα.

Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, έχει εκφράσει επανειλημμένα έντονη κριτική προς τον νυν πρόεδρο της Fed, Τζερόμ Πάουελ, για τις αποφάσεις σχετικά με την επιτοκιακή πολιτική, που, κατά την άποψή του, δεν ευνοούν την οικονομική ανάπτυξη.

Παρότι ο Τραμπ έχει μετριάσει τις απειλές για πρόωρη απομάκρυνση του Πάουελ από τη θέση του, πριν τη λήξη της θητείας του στις 15 Μαΐου, έχει παράλληλα επιταχύνει τις διαδικασίες αναζήτησης πιθανού αντικαταστάτη.

Κατά την τελευταία συνεδρίαση της Fed τον Ιούλιο, ο Γουόλερ ήταν μεταξύ των λίγων μελών που τάχθηκαν υπέρ της μείωσης των επιτοκίων, επικαλούμενος την ανησυχία του για τα σημάδια επιδείνωσης στην αγορά εργασίας. Αντιθέτως, η πλειοψηφία του διοικητικού συμβουλίου αποφάσισε να διατηρήσει τα επιτόκια σταθερά, προκαλώντας τη διαφωνία του.

Ο Γουόλερ, ο οποίος έχει διοριστεί στο διοικητικό συμβούλιο της Fed το 2020 από τον ίδιο τον Τραμπ, έχει δηλώσει ξεκάθαρα ότι θα αποδεχόταν την πρόταση για τη θέση του προέδρου της Fed, εφόσον του γίνει επίσημη προσφορά.

Παράλληλα, ο Λευκός Οίκος προχωρά στη διενέργεια συνεντεύξεων με υποψηφίους για την κάλυψη μιας ακόμη θέσης που θα αδειάσει σύντομα στο διοικητικό συμβούλιο της Fed, μετά την πρόσφατη παραίτηση της Αντριάνα Κούγκλερ.

Μετά την δολοφονία του ηγέτη της Χαμάς, Γιαχία Σινουάρ, δεν αποκλείεται να επιδιωχθεί η άμεσα εναλλαγή των προσώπων στην εξουσία προκειμένου να μην υπάρξουν ρήγματα στην οργάνωση.

Ο Χάλεντ Μασάλ βρίσκεται στην Τουρκία, με αποτέλεσμα να υπάρχουν φόβοι για τη δολοφονία του που θα μπορούσε να σημάνει και επέκταση της κρίσης.

⚡️BREAKING

Khaled Mashal is Yahya Sinwar's likely successor

He is currently in Turkey and I am certain that the Israelis will try to assassinate him there pic.twitter.com/ZeWMuhjPx3

— Iran Observer (@IranObserver0) October 17, 2024

Ποιος είναι ο Χάλεντ Μασάλ

Το όνομα του Χάλεντ Μασάλ δεν είναι άγνωστο καθώς ήταν ένα από τα βασικότερα στελέχη της Χαμάς. Μάλιστα πριν λίγες εβδομάδες, έναν χρόνο μετά τη φονική επίθεση της Χαμάς στο Ισραήλ, στις 7 Οκτωβρίου 2023, που πυροδότησε τον πόλεμο μεταξύ του ισραηλινού στρατού και της παλαιστινιακής οργάνωσης, ο Χάλεντ Μασάλ σημείωσε ότι η σύγκρουση με το Ισραήλ αποτελεί μέρος της ευρύτερης διαμάχης που διαρκεί εδώ και 76 χρόνια και ξεκινά από τα γεγονότα του 1948 που οι Παλαιστίνιοι αποκαλούν “Νάκμπα” ή “καταστροφή”, κατά τη διάρκεια των οποίων πολλοί Παλαιστίνιοι εκτοπίστηκαν και ουσιαστικά οδήγησε στη δημιουργία του κράτους του Ισραήλ.

“Η παλαιστινιακή ιστορία είναι φτιαγμένη από κύκλους”, δήλωσε στη συνέντευξή του στο Reuters ο 68χρονος Χάλεντ Μασάλ, υψηλόβαθμο στέλεχος της Χαμάς υπό τον ανώτατο ηγέτη Γιαχία Σινουάρ.

“Περνάμε φάσεις όπου χάνουμε μάρτυρες (θύματα) και μέρος των στρατιωτικών μας δυνατοτήτων, αλλά μετά το παλαιστινιακό πνεύμα εγείρεται ξανά, όπως ο Φοίνικας, χάρη στον Θεό”, ανέφερε χαρακτηριστικά.

Ο Χάλεντ Μασάλ, ο οποίος επέζησε από την απόπειρα δολοφονίας που πραγματοποίησε σε βάρος του το Ισραήλ το 1997, όταν του έκαναν ένεση με δηλητήριο, και ο οποίος ήταν ο ανώτατος ηγέτης της Χαμάς από το 1996 ως το 2017, σημείωσε ότι η ισλαμιστική παλαιστινιακή ομάδα είναι ακόμα σε θέση να στήνει ενέδρες στα ισραηλινά στρατεύματα.

Ο Χάλεντ Μασάλ, όπως σημειώνει το πρακτορείο ειδήσεων, εξακολουθεί να ασκεί επιρροή στη Χαμάς, δεδομένου ότι έχει διαδραματίσει κρίσιμο ρόλο στην ηγεσία της παλαιστινιακής οργάνωσης για σχεδόν τρεις δεκαετίες, και θεωρείται ευρέως πλέον ως το διπλωματικό πρόσωπο της οργάνωσης. Είναι ένας εκ των έξι ηγετών της Χαμάς σε βάρος του οποίου απαγγέλθηκαν κατηγορίες από το Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ για τρομοκρατικές ενέργειες στο πλαίσιο της επίθεσης της 7ης Οκτωβρίου στο Ισραήλ που πυροδότησε τον πόλεμο.

Οι δηλώσεις του φαίνεται να στέλνουν το μήνυμα ότι η ισλαμιστική οργάνωση θα συνεχίσει τη μάχη παρά τις όποιες απώλειες, σύμφωνα με αναλυτές που ασχολούνται με τη Μέση Ανατολή.

Ο Σεργκέι Μακρόφ, πρώην σύμβουλος του Κρεμλίνου, δήλωσε νωρίτερα μέσα στον μήνα ότι πολλοί θεωρούν ότι ο Πούτιν βλέπει τον Ντιούμιν ως διάδοχό του.

Ποιος είναι ο Αλεξέι Ντιούμιν

Ο 71χρονος Πούτιν ξεκίνησε τώρα μια ακόμη εξαετή θητεία και αναμένεται να κυβερνάει για χρόνια και δεν υπάρχει καμία αξιόπιστη πληροφορία για το ποιόν θα προτιμούσε να τον διαδεχτεί κάποια μέρα. Ωστόσο, το όνομα του Ντιούμιν, μεταξύ άλλων, είναι εδώ και καιρό αντικείμενο εικασιών στους κύκλους της πολιτικής ελίτ της Μόσχας. Ο 51χρονος Ντιούμιν ήρθε στο Κρεμλίνο μέσα στο μήνα αφού υπηρέτησε ως κυβερνήτης της ρωσικής περιφέρειας της Τούλα.

Ο Ντιούμιν εισήλθε στην Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Φρουρών (FSO), η οποία εγγυάται την ασφάλεια της ελίτ του Κρεμλίνου, το 1995 και ήταν υπεύθυνος για την ασφάλεια του Πούτιν κατά τις δύο πρώτες προεδρικές θητείες του. Έχει επίσης εργαστεί ως υποδιευθυντής της υπηρεσίας στρατιωτικών πληροφοριών της Ρωσίας, της GRU.

Ο Ερντογάν «κυβερνά με τρόπο αυταρχικό και δεν πρόκειται να αφήσει στη διακριτική ευχέρεια του κόμματός του την επιλογή του διαδόχου του, αλλά θα τον διαλέξει ο ίδιος». Όπως επισημαίνει ακόμη το γερμανικό μέσο, επανειλημμένως προκύπτουν κατηγορίες για οικονομικές παραβάσεις του προέδρου Ερντογάν – όπως αυτές που ανέφερε προσφάτως ο Αλί Γεσίλντα. «Ο Ερντογάν πρέπει να φοβάται πως όταν χάσει την ποινική ασυλία που έχει ως πρόεδρος, οι κατηγορίες αυτές θα διερευνηθούν. Γι’ αυτό και του είναι τόσο σημαντικό το ποιος θα τον διαδεχθεί».

Πιθανός διάδοχος φέρεται μεταξύ άλλων και ένας εκ των γαμπρών του Ερντογάν, ο Σελτσούκ Μπαϊρακτάρ, πρόεδρος της εταιρείας Baykar της αμυντικής βιομηχανίας, ένας άνθρωπος που «προσωποποιεί για πολλούς την ανέλιξη της Τουρκίας σε ένα high tech έθνος. Ο Μπαϊρακτάρ είναι δημοφιλής μετρώντας τρία εκατομμύρια ακολούθους στο X», ενώ έχει και το απαραίτητο ισλαμικό υπόβαθρο, μιας και «ο πατέρας του ήταν έμπιστος του ισλαμιστή ηγέτη και μέντορα του Ερντογάν, Νετσμετίν Ερμπακάν». Εξάλλου, ο Μπαϊρακτάρ δεν φαίνεται να απορρίπτει το ενδεχόμενο να εμπλακεί στην τουρκική πολιτική.

«Μέχρι το 2028 όμως μπορούν να συμβούν πολλά. Ίσως ο Ερντογάν να διαπιστώσει μέχρι τότε πως η χώρα του τον χρειάζεται ακόμη. Και εάν αναθεωρήσει ή απλώς αγνοήσει το Σύνταγμα, θα μπορούσε να θέσει υποψηφιότητα για μία ακόμη θητεία», καταλήγει το RND.

Η εμφάνιση αυτή, μάλιστα, η δεύτερη μέσα σε λίγες ημέρες – η προηγούμενη ήταν πριν από μια εβδομάδα – «έριξε λάδι στη φωτιά» για το ενδεχόμενο η Γιου Άε να προαλείφεται για επόμενος ηγέτης της Βόρειας Κορέας.

Στις νέες φωτογραφίες ο Κιμ Γιονγκ Ουν και η κόρη του ποζάρουν μπροστά στον διηπειρωτικό πύραυλο μαζί με στρατιώτες και επιστήμονες που ενεπλάκησαν στην εκτόξευσή του.

Παρά τη φημολογία για το αν η Γιού Άε θα μπορούσε να είναι η νέα ηγέτης της Βόρειας Κορέας, αναλυτές σημειώνουν ότι αυτή θα ήταν μια άνευ προηγουμένου δύσκολη μάχη στην ανδροκρατούμενη δυναστεία της χώρας.

Μυστήριο, πάντως, εξακολουθεί να αποτελεί η ηλικία της κόρης του Κιμ Γιονγκ Ουν με το κορεατικό πρακτορείο ειδήσεων (KCNA) να αναφέρεται σε αυτήν ως «η αγαπημένη κόρη». Άλλοι υποστηρίζουν ότι η Γιού Άε είναι 12-13 ετών, ωστόσο υπάρχουν και ορισμένοι που λένε ότι θα μπορούσε να είναι 9 ετών.

Ο Κιμ Γιονγκ Ουν πιστεύεται ότι είναι πατέρας τριών παιδιών – δύο κοριτσιών και ενός αγοριού – αλλά η δημόσια εμφάνιση στο πλευρό του της Γιού Άε δις μέσα σε λίγες ημέρες θα μπορούσε να αποτελεί ένδειξη ότι αν δεν προαλείφεται για διάδοχος, εκπαιδεύεται για μια ηγετική θέση στο κυβερνών κομμουνιστικό κόμμα της Βόρειας Κορέας.

Σύμφωνα με το τηλεγράφημα από το κορεατικό πρακτορείο ειδήσεων ο Κιμ Γιονγκ Ουν και η κόρη του συνάντησαν ένα πλήθος με «εκτός ορίων πάθος και ευτυχία» που εξέφρασε «τον θαυμασμό και την ευλάβεια στο πρόσωπό του».

«Η αλήθεια που διδάσκει η ιστορία είναι ότι μόνο όταν γινόμαστε οι πιο δυνατοί – όχι οι πιο αδύναμοι – στον παρόντα κόσμο όπου η δύναμη κρίνει τη νίκη, μπορούμε να υπερασπιστούμε το παρόν και το μέλλον της πατρίδας και του έθνους μας» ήταν το μήνυμα που έστειλε ο Κιμ Γιονγκ Ουν.

Ο ίδιος ζήτησε από τους τεχνικούς και τους επιστήμονες «να προχωρήσουν σε έναν αγώνα ζωής ή θανάτου για να επεκτείνουν τη δυνατότητα αποτροπής ενός πυρηνικού πολέμου με εξαιρετικά μεγάλη ταχύτητα» με τους ειδικούς να υπόσχονται «να εντείνουν τις προσπάθειές τους, βάζοντας φωτιά στις καρδιές τους προκειμένου να ξεπληρώσουν με κάθε κόστος την εμπιστοσύνη που τους έδειξε ο Κιμ Γιονγκ Ουν».

Είναι πια βέβαιο ότι, όλο και πιο συχνά, παρεμβαίνει στα πολιτικά πράγματα της γείτονος ο υπουργός Εσωτερικών Σουλεïμάν Σοïλού, είτε ως καθ’ ύλην αρμόδιος υπουργός που αποφαίνεται ότι το PKK είναι υπεύθυνο για το τυφλό τρομοκρατικό χτύπημα στην Κωνσταντινούπολη, είτε με τις χθεσινές δηλώσεις του εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών και των Ελλήνων. Οι προεδρικές εκλογές πλησιάζουν στον εξ Ανατολών γείτονα και ο Σοïλού δηλώνει «παρών», ως το άτυπο «νούμερο 2» του κυβερνώντος Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ).

Ο 50χρονος Σοïλού, γεννημένος στην Κωνσταντινούπολη και με καταγωγή από τον Εύξεινο Πόντο, δεν κρύβει στους συνομιλητές του τις προεδρικές φιλοδοξίες του, όταν και όπως χάσει την εξουσία ο Ερντογάν, ο οποίος θα φαντάζει περίπου σαν «άγγελος» μπροστά στον υπουργό Εσωτερικών.

Αν και είναι μέλος του ΑΚΡ εδώ και μόλις μια δεκαετία, εκλέγεται γρήγορα βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια της Τραπεζούντας και το 2016, ορίζεται από τον Ερντογάν υπουργός Εσωτερικών Υποθέσεων ενός κατασταλτικού και αστυνομικού κράτους. Ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών, τα ερευνητικά ινστιτούτα και οι αξιόπιστες Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις συνηγορούν υπέρ του αυταρχικού και ακραία κατασταλτικού χαρακτήρα της τουρκικής κρατικής εξουσίας.

Ο Σοïλού ήταν και είναι πολιτικά σκληρός. Στο εσωτερικό του κόμματος γίνεται ταχύτατα δημοφιλής, επειδή, ως αυθεντικά σκληρός, δεν κρύβει ότι είναι εθνικιστής και, σε σύντομο χρονικό διάστημα, χάρη στη σαφήνεια και την ενάργεια του πολιτικού του λόγου, γίνεται το «αγαπημένο τέκνο» της κοινωνικής βάσης του ΑΚΡ.

Για τον υπουργό Εσωτερικών της Τουρκίας, ο πολιτικός αγώνας είναι κατ’ ουσίαν απλός, αν ο πολιτικός διαθέτει διαυγείς θέσεις και δεν ντρέπεται να τις υποστηρίξει δημοσίως. Ως επικεφαλής της ακροδεξιάς πτέρυγας του ΑΚΡ, ισχυρίζεται σε μόνιμη βάση ότι το κυβερνών κόμμα δεν πρέπει, σε καμία περίπτωση, να κόψει τις γέφυρες ή, έστω, να θέσει υπό αμφισβήτηση τη διαχρονική δεξιά εκλογική βάση του κόμματος. Από αυτήν ξεκινάει και ανοίγεται σε άλλους κομματικούς χώρους. Πεπεισμένος για την ορθότητα των πολιτικών θέσεών του, υποστηρίζει πως, αργά ή γρήγορα, αυτές θα τις ενστερνιστούν και ψηφοφόροι άλλων κομματικών δυνάμεων. Όπως συνηθίζει να λέει στις προεκλογικές συγκεντρώσεις, στο ΑΚΡ «έχουμε ανοιχτή την αγκαλιά μας σε όλους τους πολίτες, αλλά δεν διαπραγματευόμαστε την πολιτική μας ψυχή».

Ο πρόεδρος Ερντογάν εκτιμά ιδιαίτερα την πολιτική σκέψη του και τις διοικητικές ικανότητές του. Τον διατηρεί στη θέση του υπουργού Εσωτερικών και έτσι, ο Σοïλού είναι υπεύθυνος για τη δημόσια τάξη σε μια ανελεύθερη δημοκρατία και για το χειρισμό του μεταναστευτικού ζητήματος.

Ο 50χρονος πολιτικός αστέρας του ΑΚΡ χρησιμοποιεί βάναυσες κατασταλτικές μεθόδους και εργαλειοποιεί τους μετανάστες, χρησιμοποιώντάς ως μέσον εκφοβισμού και απειλής απέναντι στην Ελλάδα και, συνολικά, την Ευρώπη.

Είναι, τω όντι, και ανθέλληνας και αντιευρωπαϊστής. Γνωρίζει ότι η Ελλάδα είναι ένα συγκροτημένο έθνος, με στέρεες ιστορικές αναφορές, και με φιλελεύθερη κρατική δομή. Πολιτικά – αξιακά, η Ελλάδα είναι ο κύριος αντίπαλός του και άμεσος στόχος του είναι να πλημμυρίσει τη χώρα μας με μετανάστες, όπως ανοιχτά δηλώνει.

Επιπλέον, είναι αντιευρωπαϊστής. Η Τουρκία δεν έχει ως γεωπολιτικό και πολιτισμικό χώρο αναφοράς τη Γηραιά Ήπειρο. Άρα, του είναι αδιάφορη η ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας. Οι λόγοι του είναι πραγματικά πύρινοι εναντίον του δυτικού ορθολογισμού και της φιλοσοφίας του διαφωτισμού, ενώ, για τον Σοïλού, οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι μια χώρα πλημμυρισμένη από το πνεύμα του οικονομισμού, που ενδιαφέρεται για το εμπόριο όπλων.

Απεναντίας, ο Σοïλού είναι υπέρ της «ανατολικής στροφής» της Τουρκίας. Τάσσεται υπέρ της εμβάθυνσης και της διεύρυνσης των σχέσεων με τη Ρωσική Ομοσπονδία. Εμπνέεται πολιτικά από τα αυταρχικά – απολυταρχικά πολιτειακά πρότυπα του Πούτιν και, εσχάτως, παρακολουθεί με ενδιαφέρον τις εξελίξεις στην Κίνα.

Για τη χώρα μας, ο φιλόδοξος υπουργός Εσωτερικών έχει μια συνολικά αρνητική πρόσληψη. Δεν συμπαρατάσσεται με όσους ζητούν την συγκυριαρχία και τη συνεκμετάλλευση του Αιγαίου πελάγους, στην προοπτική μιας θάλασσας ειρήνης. Αποβλέπει στην αποκλειστική τουρκική κυριαρχία και εκμετάλλευση του ανατολικού Αιγαίου.

Αυτές οι ξεκάθαρες, όσο και επεκτατικές θέσεις του Σοïλού δεν χρειάζεται να βυθίσουν το ελληνικό πολιτικό σύστημα στον προβληματισμό. Διατηρούμε τις καλές μας σχέσεις με τους συμμάχους μας. Εμπιστευόμαστε τους κανόνες του διεθνούς δικαίου ως πλαισίου διευθέτησης των διαφορών. Προετοιμαζόμαστε για το ενδεχόμενο της ανάδειξης του Σοïλού στην ηγεσία του ΑΚΡ, εάν και όποτε αυτή προκύψει.

Η πριγκίπισσα Καταρίνα-Αμαλία, 17 ετών, είναι η διάδοχος του βασιλιά Βίλεμ-Αλεξάντερ.

Ο Ρούτε απάντησε κατ’ αυτόν τον τρόπο στα ερωτήματα που γεννήθηκαν από την κυκλοφορία, πρόσφατα, του βιβλίου «Αμαλία, το καθήκον σε καλεί». Το βιβλίο αυτό υποστηρίζει ότι οι παλαιοί νόμοι φαίνεται να αποκλείουν την πιθανότητα να ανέβει στον θρόνο ένα ζευγάρι του ίδιου φύλου. Ωστόσο, ο γάμος μεταξύ προσώπων του ίδιου φύλου είναι νόμιμος στην Ολλανδία από το 2001.

«Η κυβέρνηση πιστεύει ότι η διάδοχος μπορεί επίσης να παντρευτεί ένα πρόσωπο του ίδιου φύλου. Η κυβέρνηση επομένως δεν θεωρεί ότι ένας διάδοχος ή ο βασιλιάς οφείλει να παραιτηθεί αν θέλει να παντρευτεί ένα πρόσωπο του ίδιου φύλου», ανέφερε ο Ρούτε στην γραπτή απάντησή του στο κοινοβούλιο.

Για τους βασιλικούς γάμους απαιτείται η έγκριση του κοινοβουλίου. Ορισμένα μέλη του βασιλικού οίκου στο παρελθόν αποχώρησαν από τη σειρά διαδοχής στον θρόνο, είτε για να παντρευτούν κάποιον χωρίς άδεια είτε επειδή φαινόταν απίθανο να την λάβουν.