Παρ’ όλα αυτά, η Νέα Δημοκρατία δεν δείχνει να απειλείται. Ωστόσο, η αυτοδυναμία μοιάζει ως ένα μακρινό σενάριο με τα δεδομένα που παρουσιάζει η δημοσκόπηση. Στην πρόθεση ψήφου η Νέα Δημοκρατία προηγείται με 22,7%, ακολουθούμενη από την ΕΛ.Α.Σ. με 12,1% και το ΠΑΣΟΚ με 9,0%.

Η «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» καταγράφει μια πρώτη δυναμική με 8,3%, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ συρρικνώνεται στο 1,8%. Η αδιευκρίνιστη ψήφος παραμένει σε εξαιρετικά υψηλά επίπεδα, αγγίζοντας το 13,1%.

Στην εκτίμηση ψήφου η Νέα Δημοκρατία παραμένει σταθερή σε σχέση με τον Απρίλιο στο 28,5%. Στη δεύτερη θέση είναι το κόμμα Τσίπρα με 15,2%, ενώ το ΠΑΣΟΚ είναι τρίτο με 11,2%. Στην τέταρτη θέση βρίσκεται το κόμμα της Μαρίας Καρυσταινού με 10,4%. Εντός Βουλής θα βρίσκονταν η Πλεύση Ελευθερίας, η Ελληνική Λύση, το ΚΚΕ, το ΜεΡΑ 25 και η Φωνή Λογικής, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ θα έμενε εκτός.

Σε σχέση με τον Απρίλιο μεγάλες απώλειες παρουσιάζουν η Ελληνική Λύση (4,2%), το ΠαΣοΚ (3,8%), η Πλεύση Ελευθερίας (3,6%), ο ΣΥΡΙΖΑ (3%) και το ΚΚΕ (2,6%).

Η εννιακομματική Βουλή και ο καταμερισμός των εδρών

Εάν η εκτίμηση ψήφου επιβεβαιωνόταν στην κάλπη με αυτά τα ποσοστά τότε ο σχηματισμός Κυβέρνησης συνεργασίας θα ήταν μια εξαιρετικά δύσκολη εξίσωση. Σύμφωνα με τα παραπάνω ποσοστά η Νέα Δημοκρατία θα έπαιρνε 113 έδρες, η ΕΛ.Α.Σ. 46, το ΠαΣοΚ 34, η «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» 31 , η Πλεύση Ελευθερίας 21, η Ελληνική Λύση 18 όσες και το ΚΚΕ. Τη Βουλή θα ολοκλήρωναν η Φωνή Λογικής με 10 έδρες και ο ΜεΡΑ25 με 9.

Καταλληλότερος ο Μητσοτάκης, μεγαλύτερος αντίπαλος ο κανένας

Στο δείκτη της καταλληλότητας για την πρωθυπουργία, ο Κυριάκος Μητσοτάκης διατηρεί το προβάδισμά του, συγκεντρώνοντας το 28% των προτιμήσεων και παρουσιάζοντας σταθερότητα καθ’ όλο το πρώτο πεντάμηνο του 2026.

Στη δεύτερη θέση βρίσκεται ο Αλέξης Τσίπρας με 14%. Στη συνέχεια ακολουθούν ο Νίκος Ανδρουλάκης και η Μαρία Καρυστιανού με 6%. Στα αξιοσημείωτα ότι για μία ακόμα φορά η επιλογή «Κανένας» παραμένει στο 27%.

Από πού αντλούν ψήφους Τσίπρας και Καρυστιανού

Η ανάλυση της προέλευσης των ψηφοφόρων για τα δύο νέα κόμματα αποκαλύπτει τη διαφορετική πολιτική δεξαμενή από την οποία αντλούν ψήφους. Η ΕΛ.Α.Σ. του Αλέξη Τσίπρα λειτουργεί ως ο απόλυτος υποδοχέας της παραδοσιακής βάσης του ΣΥΡΙΖΑ του 2023, αποσπώντας το 50,5% των δυνάμεών της από αυτή τη δεξαμενή.

Παράλληλα, εμφανίζει αξιοσημείωτη διείσδυση σε άλλα κόμματα της ευρύτερης Αριστεράς και Κεντροαριστεράς, καθώς αντλεί 8,6% από ψηφοφόρους που δήλωναν ότι θα ψήφιζαν ΠΑΣΟΚ τον Απρίλιο, 5,2% από την Πλεύση Ελευθερίας, 4,6% από το ΜέΡΑ25 και 3,7% από το ΚΚΕ. Η ΕΛ.Α.Σ. δείχνει να επιτυγχάνει μια αναδιανομή δυνάμεων στην αριστερά.

Από την άλλη πλευρά, η «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» της Μαρίας Καρυστιανού φαίνεται να διαπερνά οριζόντια το πολιτικό φάσμα. Το 22% των ψηφοφόρων της προέρχεται από τη Νέα Δημοκρατία του 2023.

Επιπλέον, αντλεί το 10% των δυνάμεών της από τον ΣΥΡΙΖΑ, το 9% από την Ελληνική Λύση και το 7% από τη ΝΙΚΗ, στοιχεία που αναδεικνύουν μια σαφή αντισυστημική διάσταση. Το παζλ συμπληρώνεται με ένα 5% από το ΠαΣοΚ, ενώ ένα σημαντικό 20% προέρχεται από λευκά, άκυρα ή την αποχή.

Μετά από επτά χρόνια διακυβέρνησης, με την ακρίβεια να ροκανίζει τα εισοδήματα και μια σειρά υποθέσεων (ΟΠΕΚΕΠΕ, υποκλοπές κ.ά) να κλονίζει το ασταθές θεσμικό οικοδόμημα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης διατηρεί την πολιτική κυριαρχία, με ποσοστό πολλαπλάσιο από αυτά των άλλων πολιτικών αρχηγών στην “καταλληλότητα για πρωθυπουργός” και με τη Ν.Δ να καταγράφει παράσταση νίκης πάνω από 50%.

Η δημοσκοπική εικόνα επιμένει – αν επιβεβαιωθεί ή όχι είναι, προς το παρόν, άλλο ζήτημα– πώς εάν οι εκλογές διαξάγονταν την επόμενη Κυριακή η πρώτη θέση δεν κινδυνεύει για το κυβερνών κόμμα.

Σε πείσμα του ποιοτικού ευρήματος ότι το 70% θέλει πολιτική αλλαγή τίποτε δεν δείχνει πώς κάτι τέτοιο είναι εφικτό να συμβεί, τουλάχιστον ως προς την κατάταξη της σειράς των κομμάτων. Οι “φωτογραφίες της στιγμής” των μετρήσεων δεν αμφισβητούν στο παραμικρό αυτή τη σειρά, το μόνο που παραμένει ζητούμενο είναι εάν αυτή η γαλάζια πρωτιά είναι εφικτό να οδηγήσει σε αυτοδύναμη πλειοψηφία σε μία, δύο ή και τρεις αναμετρήσεις.

Προκύπτει, λοιπόν, το ερώτημα: τι είναι αυτό που κρατά τη Ν.Δ, ακόμα και ως πολιτικός πολυτραυματίας, σε πολύ μεγάλη απόσταση από το (έως σήμερα) δεύτερο ΠΑΣΟΚ; Η απάντηση είναι μάλλον αυτονόητη, όσο κι αν ορισμένοι δεν θέλουν να την αρθρώσουν.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης κυριαρχεί διότι κάθε δυσαρεστημένος με την κυβέρνηση πολίτης, είτε είχε ψηφίσει τη Ν.Δ είτε άλλο κόμμα στο παρελθόν, όταν γυρίζει το βλέμμα του για να αναζητήσει εναλλακτική δεν βρίσκει κανέναν που σε ανεκτό επίπεδο να μπορεί να ανταγωνιστεί ακόμα και τις χαμηλές προσδοκίες που διατηρεί η κυβέρνησή του. Η πολιτική κυριαρχία του πρωθυπουργού οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην αδυναμία, ίσως και ανικανότητα, των ανταγωνιστών του.

Κι αυτή η αδυναμία είναι που συσπειρώνει τμήμα του εκλογικού σώματος υπέρ των νέων υπό ίδρυση κομμάτων και κυρίως αυτού του Αλέξη Τσίπρα. Αφού δεν μπορεί κανένα από τα υφιστάμενα πολιτικά υποκείμενα να αμφισβητήσει τη Ν.Δ, ο ψηφοφόρος αναζητά ίχνη ελπίδας στα καινούρια. Και ο πρώην πρωθυπουργός αποκτά εκ των πραγμάτων προβάδισμα, καθώς και έχει κυβερνήσει και διαθέτει ακόμα πολιτικό κεφάλαιο και στοιχεία ηγετικής και επικοινωνιακής χαρισματικότητας.

Στο ΠΑΣΟΚ και τα άλλα κόμματα της κεντροαριστεράς το ζητούμενο δεν θα έπρεπε να είναι τόσο πώς θα ρίξουν τον Μητσοτάκη όσο το γιατί δεν μπορούν να τον ρίξουν. Παρά τις υποκλοπές, παρά το γεγονός ότι πάνω από μία δωδεκάδα βουλευτές του βρίσκονται στις δικογραφίες της ευρωπαϊκής εισαγγελίας, και ακόμα περισσότερο παρά την εκτόξευση του κόστους ζωής.

Ειδικά για το ΠΑΣΟΚ προστίθεται ένα επιπλέον ζήτημα “προς επίλυση”: τι σημαίνει να είσαι αξιωματική αντιπολίτευση, άρα εν δυνάμει (επόμενη) κυβέρνηση, να διατείνεσαι πώς μπορείς να νικήσεις τη Ν.Δ έστω και με μία ψήφο, και ο αρχηγός σου που είναι (και) υποψήφιος πρωθυπουργός να συγκεντρώνει στην “καταλληλότητα” υποδιπλάσιο από αυτό του κόμματος στην “Πρόθεση ψήφου”, πίσω από επικεφαλής αντισυστημικών κομμάτων, και σε απόσταση είκοσι και πλέον μονάδων από τον πρωθυπουργό.

Δεν έχω ακούσει κάποια λογική εξήγηση…

Μία σύντομη αναδρομή στην δημοσκοπική ιστορία μάλλον το επιβεβαιώνει, παρότι ο κανόνας, όπως κάθε κανόνας, έχει μικρές εξαιρέσεις.

Λίγο πριν τις εκλογές του 2000, ορισμένες μετρήσεις (όπως της MRB και της V-PRC) έδειχναν τον Κώστα Καραμανλή να προηγείται ελαφρώς ή να ισοβαθμεί με τον Κώστα Σημίτη στην καταλληλότητα. Ο ανταγωνισμός των δύο στον δείκτη της “καταλληλότητας” επιβεβαιώθηκε στις εκλογές με το γνωστό θρίλερ που έφερνε τη Ν.Δ πρώτη, μερικές ώρες πριν την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων, αλλά την κάλπη να διαψεύδει ακόμα και τα exit polls.

Την περίοδο 2000-2004 ο Κώστας Σημίτης διατηρούσε συνεχώς το προβάδισμα στην “καταλληλότητα” έναντι του Κώστα Καραμανλή. Για παράδειγμα, στις μετρήσεις του Ιανουαρίου του 2002 ο τότε πρωθυπουργός –μέσα στον οίστρο της προετοιμασίας για τους Ολυμπιακούς Αγώνες– “έγραφε” περίπου 34% έναντι 22% του πολιτικού του αντιπάλου. Μόνο στα τέλη του 2003 η κατάταξη άλλαξε και ο Καραμανλής τον προσπέρασε, αναγκάζοντάς τον τότε, προ της βέβαιης εκλογικής ήττας, να παραδώσει την ηγεσία στον Γ. Παπανδρέου. Τελικά, η Ν.Δ νίκησε το ΠΑΣΟΚ τον Μάρτιο του 2004.

Στην πενταετία που ο Καραμανλής ήταν πρωθυπουργός είχε διαρκώς σημαντικό προβάδισμα ως “καταλληλότερος πρωθυπουργός” και μόνο τον Ιανουάριο του 2008 η διαφορά του από τον Παπανδρέου μειώθηκε στις 9 μονάδες (50%-41%). Μόνο στην τελική ευθεία για τις εκλογές του 2009, και με την κυβέρνηση Καραμανλή να καταρρέει εν μέσω της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και με την Ελλάδα ένα βήμα πριν την χρεοκοπία, ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ πήρε το προβάδισμα, κάτι που καταγράφηκε στις κάλπες.

Ως εξαίρεση θεωρείται η μάχη Σαμαρά- Τσίπρα τον Ιανουάριο του 2015, με τον πρώτο να κρατάει σχεδόν μέχρι τέλους προβάδισμα (44%-36%) στην “καταλληλότητα” αλλά να χάνει κατά κράτος τις εκλογές.

Από το 2016 –όταν ανέλαβε την ηγεσία της Ν.Δ– και μετά, ο Μητσοτάκης καταγράφεται πρώτος στον συγκεκριμένο δημοσκοπικό δείκτη, με τον Τσίπρα να υπολείπεται κατά 5 έως 10 μονάδες και τον “Κανένα” να σκαρφαλώνει πάνω από το 30%. Η τάση υπέρ του πρώτου επιβεβαιώθηκε στις εκλογές του 2019.

Ως εκ τούτου, η τάση συνήθως επιβεβαιώνεται ακόμα κι όταν η διαφορά μεταξύ του πρώτου και του δεύτερου είναι μικρότερη από δέκα μονάδες.

Πάμε στα πρόσφατα: σε όλες τις μετρήσεις εδώ και μήνες, ο Μητσοτάκης είναι πρώτος στην “καταλληλότητα” και ανταγωνίζεται μόνο τον “Κανένα”. Κωνσταντοπούλου, Βελόπουλος και Ανδρουλάκης ακολουθούν με ποσοστά δραματικά υποπολλαπλάσια.

Ειδικά ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης απέχει από τον πρωθυπουργό πάνω από 25 ποσοστιαίες μονάδες. Η σύγκριση είναι χαώδης, κι αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ, περισσότερο κι από το ποσοστό του στην Εκτίμηση Ψήφου που παραμένει κολλημένο στο 13-14% σε απόσταση περίπου 15 ποσοστιαίων μονάδων από τη Ν.Δ.

Αναμφίβολα, ο Μητσοτάκης ως πρωθυπουργός έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων και δείχνει να μπορεί να αξιοποιεί ευκαιρίες, όπως έκανε με την ακαριαία αντίδρασή του να στείλει φρεγάτες και F16 στην Κύπρο μόλις ξέσπασε ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή. Κάτι που ενθουσίασε το εκλογικό του ακροατήριο και προκάλεσε “συσπείρωση γύρω από τη σημαία” και δημοσκοπική άνοδο περίπου 2,5 μονάδες.

Από την άλλη, η αντιπολίτευση είναι κατακερματισμένη και κανένα κόμμα δεν φαίνεται να μπορεί να απειλήσει την πρωτοκαθεδρία της Ν.Δ, παρότι απέχει από ποσοστό αυτοδυναμίας και οι πολίτες δυσφορούν για την ακρίβεια και τα σκάνδαλα. Ο κατακερματισμός ενισχύεται έτι περαιτέρω επειδή δεν υπάρχει προσωπικότητα στην αντιπολίτευση που να προβάλλεται ως εναλλακτική λύση για την πρωθυπουργία.

Εφόσον αυτή η τάση συνεχιστεί το επόμενο διάστημα η Ν.Δ θα κόψει πρώτη το εκλογικό νήμα με σημαντική διαφορά από το δεύτερο κόμμα και ο Μητσοτάκης θα διεκδικήσει τρίτη θητεία.

Δεν είναι, λοιπόν, μόνο η αδυναμία της αξιωματικής αντιπολίτευσης να αυξήσει τα ποσοστά της, είναι και ότι δεν διαθέτει “υποψήφιο πρωθυπουργό”. Η σύμπηξη μετώπου της κεντροαριστεράς ίσως θα μπορούσε να απαντήσει σε αυτό το έλλειμμα λόγω της δυναμικής που θα δημιουργούσε η ένωση και όχι απαραίτητα επειδή κάποιος από τους αρχηγούς των κομμάτων που την απαρτίζουν θα στεκόταν ανταγωνιστικά δίπλα στον Μητσοτάκη.

Και κάπως έτσι μπαίνει στην εξίσωση ο Αλέξης Τσίπρας, όχι απαραίτητα επειδή το κόμμα που θα ιδρύσει μπορεί να νικήσει τη Ν.Δ -μάλλον απίθανο- αλλά διότι ο ίδιος φαίνεται να είναι ευκολότερο να σταθεί δίπλα στον πρωθυπουργό στον δείκτη της “καταλληλότητας” με μικρότερη δημοσκοπική διαφορά. Αν μη τι άλλων μεταξύ “ακατάλληλων” μοιάζει “καταλληλότερος”…

Αυτή η αίσθηση και, συνδυαστικά, η αναμονή της επιστροφής Τσίπρα ίσως υποδηλώνει και την ανάγκη που νοιώθουν οι ψυχραιμότεροι και ορθολογιστές (ακόμα και κορυφαία στελέχη του κυβερνώντος κόμματος) για την προσθήκη ενός πραγματικά πολιτικού υποκειμένου στην κομματική αντιπαράθεση. Όχι μόνο γιατί πρέπει να προκύψει ένα –μικρότερο ή μεγαλύτερο, μένει να το δούμε- “αντίπαλο δέος” στην μειούμενη αλλά ακόμα πολύ ισχυρή κυριαρχία του Κυριάκου Μητσοτάκη (δευτερευόντως της Ν.Δ), αλλά, κυρίως, επειδή ο πρώην πρωθυπουργός έχει μόνο να προσθέσει σε έναν πολιτικό χάρτη που χάνει συνεχώς εδάφη από το μπλοκ του αντισυστημισμού και ανορθολογισμού.

Ας είμαστε ρεαλιστές. Το ζήτημα δεν είναι τόσο εάν ο Τσίπρας μπορεί να νικήσει τον Μητσοτάκη στις εκλογές του 2027- με βάση τις προβλέψεις των μετρήσεων και την κοινή λογική κάτι τέτοιο είναι από πολύ δύσκολο έως αδύνατο. Η άμεση ανάγκη αφορά την σταδιακή αποκατάσταση μίας ουσιαστικής αναμέτρησης προγραμματικών σχεδίων και πολιτικών διαφωνιών.

Θα το επιτρέψει αυτό η πόλωση και η τοξικότητα; Αναμφίβολα θα αντισταθούν εκείνοι που τις εκπροσωπούν (όχι μόνο κάποια κόμματα, παλαιότερα, πιό πρόσφατα και υπό ίδρυση, αλλά και πρόσωπα μέσα στα κόμματα εξουσίας). Ο λεγόμενος αντισυστημισμός εδραιώνεται ταχύτατα και καταλαμβάνει (δημοσκοπικά) πάνω από το 30% του εκλογικού σώματος, έλκει δε προς την κατεύθυνση αυτή έως ένα βαθμό και την κυβέρνηση και την κεντροαριστερή αντιπολίτευση.

Μάταια, ωστόσο, καθώς είναι εξαιρετικά δύσκολο να ανταγωνισθεί κανείς τον ανορθολογισμό. Πρόκειται για έναν συναγωνισμό στον οποίο τις περισσότερες φορές υπερισχύει το “αυθεντικό”.

Όμως, ο πρώην πρωθυπουργός δείχνει (αυτή τη φορά) να εννοεί όσα έλεγε πρόσφατα στη Θεσσαλονίκη για το “περιτύλιγμα της συσκευασίας” και το “περιεχόμενο”, όπως και για την ανάγκη της τεκμηρίωσης ενός αξιόπιστου και τεκμηριωμένου εναλλακτικού σχεδίου.

Η επιτροπή για μία προγραμματική σύγκλιση των (κοινωνικών) δυνάμεων της σοσιαλδημοκρατίας, της οικολογίας και της ριζοσπαστικής αριστεράς –με αυτή τη σειρά και έχει την αξία του…– επιβεβαιώνει πώς επιδιώκει να κάνει ένα βήμα τη φορά. Ακόμα κι αν αυτό πάρει κάποιο χρόνο.

Φαίνεται να έχει ζυγίσει τα πράγματα. Εάν για παράδειγμα, για τους δικούς του λόγους, ο πρωθυπουργός αποφασίσει να αιφνιδιάσει εκλογικά τους επόμενους μήνες, απλώς ο Τσίπρας μπορεί να μην είναι έτοιμος. Επίσης, φαίνεται να αναγνωρίζει πώς, σε πείσμα όσων αναγκαστεί να εκφέρει συνθηματολογικά σε προεκλογικό χρόνο, ο πραγματικός στόχος του θα ενεργοποιηθεί από το βράδυ των πρώτων εκλογών. Αρκεί να βρεθεί αρκετά ψηλά στην κατάταξη, στην καλύτερη περίπτωση στη δεύτερη θέση.

Μέχρι τότε, όμως, οφείλει να αποφύγει τις βιαστικές και αλλοπρόσαλλες κινήσεις του παρελθόντος. Χρειάζεται σχέδιο, αφήγημα, ιδεολογική και τεχνοκρατική επεξεργασία και πραγματικά νέα πρόσωπα που θα μπορούν να δημιουργούν την αίσθηση ότι το νέο κόμμα μπολιάζεται από ανθρώπους που έχουν όρεξη και όραμα να μπουν στην πολιτική.

Ακόμα, είναι μάλλον αναγκασμένος να περιμένει δύο γεγονότα: πρώτον, το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, κι αυτό για να αποσαφηνιστούν οι θέσεις του έναντι μελλοντικών συνεργασιών, αλλά και να μετρηθεί ποιός είναι με τι, και, δεύτερον, την ίδρυση του κόμματος Καρυστιανού, ώστε να καταστεί ακριβής η τοποθέτησή του στο πολιτικό φάσμα “δεξιά-αριστερά”, το οποίο η ίδια αποκηρύσσει.

Εφόσον επιβεβαιωθεί ότι πρόκειται για ένα κόμμα με υπερδεξιά αφετηρία και με πρόσωπα που εκπροσωπούν τον χώρο του πολιτικά ανεδαφικού και αποσκοπεί μόνο στο θυμικό του οργισμένου τμήματος της κοινωνίας, το κόμμα Τσίπρα (με τα όποια μειονεκτήματα και τις αναγωγές στο παρελθόν που αρκετοί επιμένουν να επικαλούνται) μπορεί να αποδεχθεί αναζωογονητικό για τις πολιτικές διεργασίες και την αντιπαράθεση επί του συγκεκριμένου.

Παρά το προβάδισμα της Νέας Δημοκρατίας, το ποσοστό των αναποφάσιστων παραμένει εξαιρετικά υψηλό, φτάνοντας το 20,9%.

Σύμφωνα με την πρόθεση ψήφου τα ποσοστά των κομμάτων διαμορφώνονται ως εξής:

• Νέα Δημοκρατία: 23,6%
• ΠΑΣΟΚ:11,6 %
• Ελληνική Λύση: 9,5%
• ΚΚΕ: 7,3%
• Πλεύση Ελευθερίας: 6,3%
• ΣΥΡΙΖΑ: 4,7%
• Φωνή Λογικής: 3,2%
• Κίνημα Δημοκρατίας: 2,3 %
• ΜέΡΑ 25: 2,4 %
• Νίκη: 2,6%
• Νέα Αριστερά: 1,1%
• Άλλο κόμμα: 4,5%
• Αναποφάσιστοι: 20,9%

Στην έρευνα τέθηκαν και άλλα ερωτήματα, όπως τι περιμένουν οι πολίτες απο την κυβέρνηση το 2026, με το 54% να ζητά καταπολέμηση της ακρίβειας με την διαφάνεια και την αξιοκρατία να ακολουθούν.

Στο ερώτημα «Μετά την έκδοση του βιβλίου και την πρόσφατη ομιλία του, θεωρείτε ότι ο Αλέξης Τσίπρας παρουσιάζει μια καινούργια πρόταση ή επαναλαμβάνει τα ίδια με την περίοδο της διακυβέρνησής του;», οι απαντήσεις είναι:

Καινούργια πρόταση: 15%

Επαναλαμβάνει τα ίδια: 68%

ΔΞ/ΔΑ: 17%

Ο κ. Φαναράς τόνισε ότι δεν υπάρχουν ουσιαστικά νέα ποιοτικά στοιχεία, αλλά η πορεία των δεδομένων εμφανίζει μεταβολές κυρίως σε ποσοτικά μεγέθη, με βασικό χαρακτηριστικό την αύξηση των αρνητικών συναισθημάτων που συνεχώς διευρύνονται. Σύμφωνα με τον ίδιο, αυτή η τάση παρατηρείται εδώ και καιρό και αποτελεί τη βασική κατεύθυνση που εμφανίζουν τα στοιχεία των τελευταίων δημοσκοπήσεων.

«Είναι ένα κλίμα που πρωτίστως νομίζω δεν βοηθάει τη χώρα, δεν βοηθάει τη δημιουργία. Είναι ένα κλίμα το οποίο οδηγεί σε μια κοινωνική παθητικότητα, και αυτό δυσκολεύει τη δουλειά όλων και δυσκολεύει και τη δουλειά κυβέρνησης και δυσκολεύει και τη δουλειά του πολιτικού συστήματος συνολικά. Άρα, είναι ένα θεμελιώδες ζήτημα το πώς αισθάνεται η κοινωνία και ο καθένας προσωπικά αν είναι σε διάθεση να δημιουργήσει ή αν νιώθει ότι έχει προσδοκίες. Άρα, πρέπει να δίνουμε ξεχωριστή σημασία σε αυτό και να φροντίζουμε να υπάρχει ένα τέτοιο καλό κλίμα.

Εξάλλου, βλέπετε, οι χώρες στον κόσμο που προοδεύουν, τουλάχιστον με βάση τα δικά μας τα κριτήρια του δυτικού κόσμου, είναι εκείνες οι χώρες στις οποίες έχουμε υψηλούς δείκτες ικανοποίησης από τη ζωή, υψηλές προσδοκίες. Άρα είναι πολύ θεμελιώδη θέματα αυτά για μια κοινωνία για να μπορεί να δημιουργεί, να είναι συνεκτική και να προοδεύει» ανέφερε αρχικά ο κ. Φαναράς.

«Στους δείκτες οικονομικού κλίματος παρακολουθούμε, αν δει κανείς ποιες είναι οι πιο απαισιόδοξες κοινωνικές ομάδες για την οικονομία και την προοπτική της, είναι μακράν οι αγρότες. Και με όλη αυτή την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ έχουν προστεθεί νέα προβλήματα σε όλα αυτά που διαβάζουμε, στις πληρωμές, όλα αυτά. (…)

«Χρειάζονται λύσεις οι οποίες να είναι πιο δραστικές. Λύσεις οι οποίες να βάζουν μπροστά τη μηχανή της ανάπτυξης και της παραγωγής. Γιατί αυτή η ανάπτυξη και αυτή η παραγωγή και η θετική οικονομική πορεία τουλάχιστον στα δημοσιονομικά μεγέθη των τελευταίων ετών, στηρίζεται κυρίως από τη μια πλευρά βέβαια στην κατανάλωση, από την άλλη πλευρά όμως στην εισροή των πόρων των ευρωπαϊκών ταμείων. Αν εκεί λοιπόν ο ένας από τους δυο πυλώνες αρχίζει να έχει προβλήματα, δυσλειτουργίες, η επίπτωση θα είναι ευρύτερη. Δεν θα περιοριστεί μόνο στους αγρότες» συνέχισε ο κ. Φαναράς.

Η ανασφάλεια είναι ένα φαινόμενο ψυχολογικό, το οποίο έχει πάρει τρομακτικές διαστάσεις τα τελευταία χρόνια, σημείωσε ο κ. Φαναράς και δεν είναι μόνο στην Ελλάδα, επισήμανε, γιατί σχετίζεται με τον σύγχρονο κόσμο, τις σύγχρονες απειλές και βέβαια και με τα καθημερινά προβλήματα.

«Το πολιτικό σύστημα, κατά τη γνώμη μου, και η κυβέρνηση ειδικότερα, αλλά και η αντιπολίτευση, έχουν δύο μεγάλα καθήκοντα. Το ένα είναι να πείσουν ότι αποτελούν μέρος της λύσης και όχι του προβλήματος. Διότι δυστυχώς έχει δημιουργηθεί ένα αρνητικό κλίμα για την πολιτική και αντανακλάται στη χαμηλή πολιτική εμπιστοσύνη. Αφετέρου έχουν το καθήκον να προτείνουν ένα σχέδιο μεταρρυθμίσεων και αλλαγών που θα μπορεί να μας οδηγήσει στην επόμενη ημέρα. Δηλαδή υπάρχει η ανάγκη να πούμε πλέον “και τώρα τι”. Κάναμε όσα κάναμε, είχαμε λάθη, προβλήματα, επιτυχίες. Βρισκόμαστε λοιπόν σήμερα, εδώ και τώρα. Το θέμα μας είναι πώς προχωρούμε στην επόμενη ημέρα. Ποια είναι η πρόταση γύρω από την οποία μπορούν να συσπειρωθούν ευρύτερες κοινωνικές δυνάμεις και να δουλέψουν γι’ αυτήν.

Δυστυχώς τα τελευταία χρόνια, παρά τα όσα ακούγονται, εκεί που επικεντρώνεται η δημόσια συζήτηση και ιδιαίτερα η πολιτική συζήτηση, είναι σε μια ανταλλαγή κατηγοριών για όσα έγιναν, για όσα συνέβησαν και όχι για όσα πρέπει να συμβούν και για όσα πρέπει να σχεδιάσουμε.
Και αν ρωτήσει κανείς, θεωρείτε ότι όλο αυτό το περιβάλλον είναι ένα περιβάλλον που οδηγεί στη λύση ή αναπαράγει το πρόβλημα, οι απαντήσεις δυστυχώς είναι πλειοψηφικές ότι αναπαράγει το πρόβλημα. Άρα, πρέπει να το δούμε, λίγο εξ υπαρχής.

Δεν είναι τα πράγματα σε μια πορεία business as usual, συνεχίζουμε έτσι όπως είμαστε, μπορεί να μας φέρει κάπου. Χρειάζεται ένας επανασχεδιασμός. Εξάλλου, και όταν ρωτάμε αν αυτό που κυρίως χρειαζόμαστε είναι πολιτική αλλαγή ή πολιτική σταθερότητα, ένα ποσοστό πολύ μεγάλο, 60% και πάνω λέει “πολιτική αλλαγή”, χωρίς αυτό όμως να ταυτίζεται και -το σημειώνω και το υπογραμμίζω- με την έννοια της κυβερνητικής εναλλαγής.

Δηλαδή, όλοι αυτοί οι άνθρωποι δεν σημαίνει ότι θεωρούν ότι υπάρχει εκεί έξω κάποιο, κάπου, ένα σχήμα το οποίο να αντικαταστήσει τη σημερινή κυβέρνηση, τα πράγματα θα φτιάξουν. Το αντίθετο. Υπάρχει μια διασπορά απόψεων, μια διασπορά προτιμήσεων, μια μεγάλη ομάδα η οποία δεν ενδιαφέρεται να συμμετάσχει στα κοινά, γιατί θεωρεί ότι δεν υπάρχουν πολιτικές λύσεις. Άρα, όλο αυτό δημιουργεί ένα πρόβλημα το οποίο δεν έχει τα χαρακτηριστικά που παλιά είχαμε στη μεταπολιτευτική Δημοκρατία. Δηλαδή δεν έχουμε εναλλακτικές μέσα στο ίδιο το πολιτικό σύστημα για να διαλέγουμε και να προχωράμε στην επόμενη ημέρα» συμπλήρωσε ο κ. Φαναράς.

Συγκεκριμένα, στην ερώτηση «Ποιον θα επιλέγατε για πρωθυπουργό της χώρας ανάμεσα στον Κυριάκο Μητσοτάκη και τον Αλέξη Τσίπρα;», o Κυριάκος Μητσοτάκης προηγείται με 31,1% έναντι 25,1% του πρώην βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ. Κανέναν από τους δύο απαντά το 42,8%.

Όσον αφορά στο φημολογούμενο κόμμα Τσίπρα, το 65% απαντά ότι δεν είναι καθόλου πιθανό να ψηφίσει ένα κόμμα του οποίου αρχηγός θα είναι ο πρώην πρωθυπουργός, με το 11,3% και 9,3% να απαντά πολύ και αρκετά πιθανό.

Σε ερώτηση για το ζευγάρι ανάμεσα στον κ. Τσίπρα και στον Νίκο Ανδρουλάκη, ο πρώην πρωθυπουργός προηγείται με 25,9% έναντι 20,4% .

ΠΑΣΟΚ: Ξεκάθαρη στάση ζητούν οι πολίτες

Να ξεκαθαρίσει τη θέση του στο συνέδριο για τη στάση που θα τηρήσει μετά τις εκλογές ζητά από το ΠΑΣΟΚ το συντριπτικό ποσοστό 81,2% των ερωτηθέντων.

Αντίστοιχα ξεκάθαρη είναι και η άποψη των πολιτών για την επόμενη ημέρα του ΠΑΣΟΚ αν δεν αναδειχθεί πρώτο κόμμα στις εκλογές. Το 37,9% ζητά συνεργασία με την ευρύτερη κεντροαριστερά για ενοποίηση του χώρου.

Στο ερώτημα για την πρόθεση ψήφου η Νέα Δημοκρατία βρίσκεται στο 27,7%,  απώλειες κατέγραψε το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ, που μετρήθηκε στο 8,6% ενώ στην τρίτη θέση, με 7,6%, αναρριχήθηκε η Πλεύση Ελευθερίας.

Στην εκτίμηση ψήφου η ΝΔ λαμβάνει 27,7%, ΠΑΣΟΚ και Πλεύση Ελευθερίας κονταροχτυπιούνται για τη δεύτερη θέση με 10,4% , τρίτο κόμμα η Ελληνική Λύση με 8,7% και τέταρτο το ΚΚΕ με 7,9%, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ λαμβάνει 6,9%.

Για το πιθανολογούμενο κόμμα του Αντώνη Σαμαρά, στην ερώτηση πόσο πιθανό θα ήταν να ψηφίζατε ένα κόμμα του οποίου αρχηγός θα ήταν ο Αντώνης Σαμαράς, το πολύ πιθανό / αρκετά πιθανό αθροίζει 11,1%. Ο πρώην πρωθυπουργός και πρώην πρόεδρος της ΝΔ έχει «εξασφαλισμένο» μόνο ένα 4,1%, ενώ το 75,2% απορρίπτει ένα τέτοιο ενδεχόμενο.

H βελτίωση της καθημερινότητας και της οικονομικής ευημερίας των πολιτών είναι το κριτήριο που θεωρούν οι πολίτες πιο σημαντικό όταν αποφασίζουν ποιο κόμμα θα ψηφίσουν.

Το αποτύπωμα των μέτρων της ΔΕΘ

Στο ερώτημα αν, έναν μήνα μετά τις εξαγγελίες της κυβέρνησης στη ΔΕΘ, συμφωνούν ή διαφωνούν με τις παρακάτω προτάσεις:

 1. Το 22,7% Συμφωνεί/ Μάλλον συμφωνεί: «Η πολιτική της κυβέρνησης για τη σταθερότητα και ανάπτυξη της οικονομίας έχει οδηγήσει σε βελτίωση της καθημερινής οικονομικής κατάστασης των πολιτών.»

2. Το 21,7% Συμφωνεί/ Μάλλον συμφωνεί: «Η κυβέρνηση έχει καταφέρει να προστατεύσει τη μεσαία τάξη από υπερφορολόγηση».

Απόστολος Χονδρόπουλος

Το ζήτημα αυτό που προκαλεί αδιαμφισβήτητη πολιτική πίεση στην κυβέρνηση, αναμένεται μάλιστα να επανέλθει το προσεχές διάστημα στο πολιτικό προσκήνιο, με την έναρξη των εργασιών της εξεταστικής επιτροπής 

Πέραν του πακέτου έως 2 δις ευρώ που αναμένεται να εξαγγελθεί από τον πρωθυπουργό στην ΔΕΘ με βασική στόχευση στην ενίσχυση της μεσαίας τάξης και στην αντιμετώπιση του στεγαστικού με αύξηση προσφοράς κατοικιών, η επίτευξη αυτού του στόχου θα επιδιωχθεί μέσα και από την ταχύτητα και την συνέπεια στην υλοποίηση της μεταρρυθμιστικής ατζέντας της κυβέρνησης, όπως αυτή προσδιορίστηκε στο τελευταίο Υπουργικό Συμβούλιο πριν τον Αύγουστο και περιλαμβάνει 25 μεταρρυθμίσεις ως το τέλος του 2025.

Μεταξύ αυτών και την έναρξη λειτουργίας μη κρατικών πανεπιστημίων που αποτέλεσε πεδίο αντιπαράθεσης με την αξιωματική αντιπολίτευση και μέσα στο καλοκαίρι, στη βάση πληροφοριών που υπήρξαν για την αξιολόγηση από την Εθνική Αρχή σχετικά με τα πανεπιστήμια που πληρούν τα κριτήρια για να λειτουργήσουν από τη νέα ακαδημαϊκή χρονιά.

Στην φαρέτρα της κυβέρνησης βρίσκεται και η πλήρης αξιοποίηση των πόρων του Ταμείου Ανάκαμψης, ζήτημα για το οποίο ο κ. Μητσοτάκης έχει επίσης εφιστήσει την προσοχή στο τελευταίο Υπουργικό Συμβούλιο ζητώντας να μην χαθεί ούτε ένα ευρώ από τους πόρους που έχει εξασφαλίσει η χώρα μας. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός αναμένεται άλλωστε να συνεχίσει να αναδεικνύει μέσα από το πρόγραμμα περιοδειών του το επόμενο διάστημα,  έργα που πραγματοποιούνται με πόρους του Ταμείου Ανάκαμψης και έχουν σαφές αποτύπωμα στην καθημερινότητα του πολίτη.

Μέσα στο προσεχές διάστημα ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης θα κληθεί όμως να λάβει οριστική απόφαση σε σχέση και με τον εκλογικό νόμο, καθώς ο συνεχιζόμενος κατακερματισμός στο πολιτικό σκηνικό και η δυσκολία- σύμφωνα με τα δημοσκοπικά δεδομένα- εξασφάλισης αυτοδυναμίας, έχουν επαναφέρει στο προσκήνιο σενάρια- και εισηγήσεις προς τον κ. Μητσοτάκη- για αλλαγές ώστε να διευκολυνθεί η επίτευξη αυτοδυναμίας από το πρώτο κόμμα. 

Ο ίδιος ο πρωθυπουργός έχει διαψεύσει βέβαια αρκετές φορές σενάρια αλλαγής του εκλογικού νόμου, με πιο πρόσφατη την τηλεοπτική συνέντευξη που είχε παραχωρήσει στα τέλη Ιουλίου στον Σκάι όπου τόνισε πως οι εκλογές του 2027 θα γίνουν με τον ισχύοντα εκλογικό νόμο και σε ότι αφορά το όριο εισόδου  στην Βουλή 3%.

Ο ίδιος πάντως δεν έχει κρύψει τόσο την σημασία που αποδίδει στην πολιτική σταθερότητα, η οποία σύμφωνα με την προσέγγιση της ΝΔ ταυτίζεται με τις κυβερνήσεις αυτοδυναμίας, όσο και τον προβληματισμό του κυρίως  για το κλίμα τοξικότητας στο πολιτικό σκηνικό.

Η αναφορά του στην ίδια συνέντευξη  ήταν  είναι πολύ χαρακτηριστική, καθώς σχολίασε ότι αυτή την εικόνα στο Κοινοβούλιο δεν την έχει ξαναδεί, προσθέτοντας: “Όχι μόνο ως προς τον αριθμό των κομμάτων, αυτό κατ’ ανάγκην δεν είναι πρόβλημα, αλλά φαίνεται ότι υπάρχει ένας διαγωνισμός από όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης, συμπεριλαμβανομένου και του ΠΑΣΟΚ, για το ποιος θα χρησιμοποιήσει πιο τοξική φρασεολογία. Και αυτός ο ανταγωνισμός γίνεται ολοένα και χειρότερος”.

Συνεργάτες του πρωθυπουργού επισημαίνουν βέβαια σε κάθε ευκαιρία ότι κ. Μητσοτάκης λειτουργεί θεσμικά, κάτι που θα αμφισβητηθεί από την αντιπολίτευση εάν λάβει πρωτοβουλία για αλλαγές στον εκλογικό νόμο σε μη ουδέτερο πολιτικό χρόνο, ενώ θα εκληφθεί και ως παραδοχή αδυναμίας επίτευξης υψηλών εκλογικών ποσοστών από την ΝΔ.

Οι προσεγγίσεις πάντως που υφίστανται στο εσωτερικό του κυβερνώντος κόμματος αποτυπώνονται και σε δημόσιες τοποθετήσεις όπως του βουλευτή της ΝΔ Στέλιου Πέτσα που εξέφρασε την άποψη (9.84) πως είναι αρκετά χαμηλό το όριο 3% και ότι ένα όριο έως 5% θα μπορούσε να είναι αποδεκτό και ο ίδιος θα έβλεπε θετικά μια ενδεχόμενη αλλαγή δεδομένου του κατακερματισμού και της τοξικότητας που επικρατεί στον πολιτικό λόγο.

Πιθανότατα πάντως θα υπάρξει τοποθέτηση για τα σενάρια αυτά από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο Παύλο Μαρινάκη, ενώ σε κάθε περίπτωση αναμένεται πως και ο ίδιος ο κ. Μητσοτάκης θα ξεκαθαρίσει πλήρως τις προθέσεις του ως προς το εάν θεωρεί πως έχουν αλλάξει τα δεδομένα που τον έκαναν να απορρίπτει αλλαγές στον εκλογικό νόμο, στην εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη τύπου που θα παραχωρήσει στην ΔΕΘ.

Η πορεία της χώρας

Το συντριπτικό ποσοστό των πολιτών θεωρεί ότι η χώρα κινείται συνολικά προς τη λάθος κατεύθυνση. Συγκεκριμένα το 63% των ερωτηθέντων το πιστεύει αυτό, ενώ το 30% θεωρεί ότι βαδίζει προς τη σωστή.

Ακρίβεια, αυτή η μάστιγα

Σύμφωνα με την δημοσκόπηση, η ακρίβεια και η γενικότερη οικονομική κατάσταση αποτελούν τις κύριες πηγές κοινωνικής δυσαρέσκειας, συγκεντρώνοντας το υψηλότερο ποσοστό αρνητικών απόψεων (30% και 26% αντίστοιχα). Ακολουθεί η κρίση θεσμών, η οποία καταγράφει επίσης σημαντικό ποσοστό δυσαρέσκειας (9%). Μάλιστα αναφορά γίνεται και στο δημογραφικό, σε ποσοστό 4%.

Αξιολόγηση του πρωθυπουργού

Η πλειοψηφία των ερωτηθέντων (67%) εκφράζει αρνητική γνώμη για τον πρωθυπουργό, ενώ μόνο το 28% έχει θετική άποψη. Παρά τη μικρή βελτίωση που παρατηρείται σε σύγκριση με την προηγούμενη δημοσκόπηση, η συνολική εικόνα παραμένει αρνητική, υποδηλώνοντας ότι η δυσαρέσκεια των πολιτών δεν έχει υποχωρήσει σημαντικά.

«Μαύρο» σε ΠΑΣΟΚ και Ανδρουλάκη

Παρά την έντονη δυσαρέσκεια που καταγράφεται στην κοινωνία για την κυβέρνηση, η δημοσκόπηση της Metron Analysis αποκαλύπτει ένα ακόμη πιο αρνητικό κλίμα για το ΠΑΣΟΚ και τον Νίκο Ανδρουλάκη, ως αξιωματική αντιπολίτευση.

Η πλειοψηφία των πολιτών (78%) εξακολουθεί να εκφράζει αρνητική γνώμη για τον τρόπο που πολιτεύεται το ΠΑΣΟΚ, ενώ οι θετικές γνώμες περιορίζονται σε ένα μικρό ποσοστό (14%).

Περί Τεμπών

Σχετικά με την τραγωδία στα Τέμπη, ένα εντυπωσιακά μεγάλο ποσοστό των ερωτηθέντων, που αγγίζει το 70%, δηλώνει πως έχει ήδη σχηματίσει σαφή εικόνα για τις συνθήκες του δυστυχήματος και την κατανομή των ευθυνών.

Η γενιά… των απολιτίκ;

Ένα ισχυρό δείγμα της κρίσης πολιτικής εκπροσώπησης που διανύουμε αποτυπώνεται στη συγκεκριμένη ερώτηση. Είναι χαρακτηριστικό ότι μια σημαντική πλειοψηφία των συμμετεχόντων, συγκεκριμένα το 58%, εκφράζει την αίσθηση ότι δεν ταυτίζεται πλήρως με κανέναν από τους υπάρχοντες πολιτικούς σχηματισμούς. Αντίστοιχα, μόλις το 42% των ερωτηθέντων δηλώνει ότι κάποιο κόμμα τούς εκφράζει ουσιαστικά.

Αυτή η κατάσταση υποδηλώνει ότι ένα μεγάλο τμήμα του εκλογικού σώματος προσέρχεται στις κάλπες και στηρίζει κόμματα χωρίς να νιώθει απόλυτη ταύτιση με τις θέσεις ή την ιδεολογία τους, κάνοντας επιλογές περισσότερο συγκυριακές ή βασισμένες στο “μη χείρον βέλτιστον”. Η αίσθηση αυτής της απόστασης είναι ιδιαίτερα έντονη μεταξύ των πολιτών που αυτοπροσδιορίζονται στον κεντροαριστερό και τον κεντρώο πολιτικό χώρο. Αντίθετα, οι ψηφοφόροι που τοποθετούνται στην κεντροδεξιά, οι οποίοι αποτελούν και τη βασική δεξαμενή υποστήριξης της Νέας Δημοκρατίας, εμφανίζονται πιο βέβαιοι ότι υπάρχει πολιτικός χώρος που τους αντιπροσωπεύει επαρκώς.

Η πρόθεση ψήφου

Η Νέα Δημοκρατία καταγράφει μια ήπια βελτίωση στην πρόθεση ψήφου, ανεβαίνοντας στο 22,6% από προηγούμενη μέτρηση 20,9%. Το ΠΑΣΟΚ παρουσιάζει μια ελαφρά αύξηση των ποσοστών του, φτάνοντας σχεδόν στα ίδια επίπεδα με την Πλεύση Ελευθερίας. Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος (ΚΚΕ) φαίνεται να ισοψηφεί με την Ελληνική Λύση, η οποία σημειώνει κάμψη στις προτιμήσεις. Αντίθετα, ο ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζει την καθοδική του πορεία, με τα ποσοστά του να υποχωρούν κάτω από το όριο του 5%.

Η εκτίμηση ψήφου

Σύμφωνα με την εκτίμηση ψήφου της δημοσκόπησης από τη Metron Analysis, η Νέα Δημοκρατία παρουσιάζει μια δυναμική επαναπροσέγγισης των ψηφοφόρων της, με το ποσοστό της να υπολογίζεται στο 30,2%. Το ποσοστό αυτό είναι βελτιωμένο σε σύγκριση με προηγούμενες μετρήσεις και ξεπερνά το αποτέλεσμα των πρόσφατων ευρωεκλογών, ωστόσο, παραμένει σημαντικά χαμηλότερο από το επίπεδο που θα εξασφάλιζε αυτοδύναμη κυβέρνηση.

Στον ανταγωνισμό για τη δεύτερη θέση, η κατάσταση παραμένει ρευστή, με το ΠΑΣΟΚ να συγκεντρώνει 14% και την Πλεύση Ελευθερίας να ακολουθεί σε απόσταση αναπνοής με 14,2%. Αντίστοιχα, για την τρίτη θέση, το ΚΚΕ με 8,7% και η Ελληνική Λύση με 8,6% δίνουν μια οριακή μάχη.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η πρόβλεψη για το ποια επιπλέον κόμματα θα καταφέρουν να υπερβούν το εκλογικό όριο του 3%, ένας παράγοντας που επηρεάζει άμεσα τον πήχη της αυτοδυναμίας. Η δημοσκόπηση της Metron Analysis εκτιμά ότι η Νίκη θα εξασφαλίσει την είσοδό της στη Βουλή, όπως και, οριακά, το Κίνημα Δημοκρατίας υπό τον Στέφανο Κασσελάκη. Αντίθετα, η Φωνή Λογικής, το ΜέΡΑ25 και η Νέα Αριστερά δεν φαίνεται να ξεπερνούν το όριο, με τις επιδόσεις τους να κυμαίνονται στα επίπεδα των αποτελεσμάτων τους στις ευρωεκλογές.

Πρόωρες εκλογές ή όχι;

Ποσοστό 52% των ερωτηθέντων τάσσεται υπέρ της ολοκλήρωσης της τρέχουσας κυβερνητικής θητείας, επιθυμώντας η κυβέρνηση να παραμείνει έως το τέλος της τετραετίας. Ωστόσο, ένα σημαντικό και αξιοσημείωτο 45% των πολιτών εκφράζει την επιθυμία για άμεση προσφυγή στις κάλπες.

Η στάση αυτή διαφοροποιείται σημαντικά ανάλογα με την πολιτική αυτοτοποθέτηση των συμμετεχόντων. Οι ψηφοφόροι που πρόσκεινται στην αριστερά και την κεντροαριστερά αποτελούν την πλειοψηφία όσων ζητούν την επίσπευση των εκλογικών διαδικασιών. Αντίθετα, οι πολίτες που τοποθετούνται στον κεντροδεξιό και τον κεντρώο χώρο είναι εκείνοι που κατά κύριο λόγο επιθυμούν τη συνέχιση της κυβερνητικής πορείας μέχρι τη λήξη της συνταγματικά προβλεπόμενης θητείας.

Στην πρόθεση ψήφου επί των εγκύρων,  το κυβερνών κόμμα κερδίζει 1,4 μονάδες σε σχέση με την μέτρηση του Μαρτίου και καταγράφεται στο 24,7%, με την Πλεύση Ελευθερίας να φτάνει στο 11,6%., από 10,3% τον Μάρτιο. Αντίθετα, το ΠΑΣΟΚ , όπως και ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζουν απώλειες – με το ΠΑΣΟΚ να καταγράφεται στο 10,4% και την Κουμουνδούρου στο 6,7%. 

Τα υπόλοιπα ευρήματα της δημοσκόπησης: