Ο Ν. Καραθανασόπουλος σημείωσε ότι «ο λαός είναι αντιμέτωπος και με την πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τα αντιλαϊκά μέτρα και τους κόφτες των λαϊκών αναγκών στο όνομα της “δημοσιονομικής πειθαρχίας”, με την οποία συμφωνούν όλα τα κόμματα του ευρωμονόδρομου».

«Το “καλάθι της ΔΕΘ” θα είναι γεμάτο από μέτρα που θα εξυπηρετούν τις ανάγκες των επιχειρηματικών ομίλων» τόνισε.

Αναφερόμενος στο «νέο αντεργατικό νομοσχέδιο και στη 13ωρη εργασία», υπογράμμισε ότι «με αυτόν τον τρόπο ουσιαστικά νομιμοποιείται η εργασιακή ζούγκλα που υπάρχει αυτή τη στιγμή» και προσέθεσε ότι «κινείται στις ευρωενωσιακές κατευθύνσεις, πατώντας πάνω σε αντιδραστικές οδηγίες της ΕΕ».

Σημείωσε ότι «η αντιπαράθεση ανάμεσα στα αστικά κόμματα αφορά κυρίως ποιος θα διαχειριστεί και θα αναδιανείμει καλύτερα τη φτώχεια και θα υπηρετήσει καλύτερα τους επιχειρηματικούς ομίλους», διευκρινίζοντας ότι «καλλιεργούν αυταπάτες για “καλύτερη ζωή” καθώς δεν αμφισβητούν τις βασικές αιτίες των προβλημάτων».

«Απέναντι σε όλα αυτά», υπογράμμισε, «χρειάζεται να βαδίσει ο λαός και οι εργαζόμενοι στον δρόμο της ανατροπής αυτής της καπιταλιστικής βαρβαρότητας».

Ο Ν. Καραθανασόπουλος έκανε αναφορά και στα σκάνδαλα, το οργανωμένο έγκλημα και γενικότερα τα φαινόμενα διαφθοράς και διαπλοκής που απασχολούν τελευταία την επικαιρότητα, επισημαίνοντας πως «βρίσκονται στο DNA του συστήματος και θα γίνονται όλο και πιο έντονα, όσο περισσότερο σαπίζει το καπιταλιστικό σύστημα».

Σε αυτό το σημείο έφερε χαρακτηριστικά το παράδειγμα του ΟΠΕΚΕΠΕ, υπενθυμίζοντας ότι «έχει τη σφραγίδα ΕΕ-κυβέρνησης ΝΔ» και τόνισε ότι «δεν πρέπει να χρεωθούν “τα σπασμένα” οι βιοπαλαιστές αγροτοκτηνοτρόφοι, αλλά να τιμωρηθούν οι πραγματικοί υπεύθυνοι».

Η περίοδος της ελαστικότητας λόγω πανδημίας λήγει, παρά την τεραστίων διαστάσεων ενεργειακή κρίση και τον πληθωρισμό, ενώ την ίδια ώρα οι ευρωπαϊκές οικονομίες καλούνται να αντιμετωπίζουν ένα μεγάλο βάρος δαπανών με επιδοματικές πολιτικές. Ήδη χθες Γαλλία και Ιταλία ανακοίνωσαν νέα πακέτα στήριξης των πιο ευάλωτων νοικοκυριών (20 και 14 δισ. αντίστοιχα), ενώ στην Ελλάδα η κυβέρνηση προετοιμάζει το δικό της σχέδιο που θα ανακοινωθεί από τον πρωθυπουργό στην ΔΕΘ και, γι αυτόν τον λόγο, ο υπουργός Οικονομικών δήλωσε πως θα κατατεθεί συμπληρωματικός προϋπολογισμός.

Μιλώντας, χθες, στην ΕΡΤ 1, ο υπουργός Οικονομικών Χρήστος Σταϊκούρας εξέφρασε την αισιοδοξία του ότι θα αμβλυνθούν οι απόψεις των “σκληρών” του βορρά και ότι τελικά θα επιτευχθεί μια ευρωπαϊκή λύση. Απαιτούνται, όπως ανέφερε ο κ. Σταϊκούρας, γενναίες ευρωπαϊκές λύσεις για την ακρίβεια (με αιχμή τις τιμές του φυσικού αερίου), δηλώνοντας “πιο αισιόδοξος από ό,τι πριν από λίγους μήνες για κοινή ευρωπαϊκή λύση”. Υπενθυμίζεται ότι ήδη κράτη μέλη του Νότου έχουν ζητήσει όχι μόνο αλλαγές στον τρόπο με τον οποίο είναι δομημένες οι ενεργειακές αγορές αλλά και μια συνολική αναθεώρηση των δημοσιονομικών στόχων του Συμφώνου αλλά και της φιλοσοφίας του.

Η εξέλιξη σε ευρωπαϊκό επίπεδο προκαλεί μεγάλη ανησυχία στην Αθήνα και λόγω των πολιτικών εξελίξεων: ένας βαρύς και απρόβλεπτος ενεργειακά χειμώνας, η εκτόξευση του πληθωρισμού και η ακρίβεια, και στο βάθος του ορίζοντα οι εθνικές εκλογές.

Οι γερμανικές πιέσεις

Στον αντίποδα με βάση όσα ανέφερε στην οικονομική Γερμανική εφημερίδα ο Γερμανός υπ. Οικονομικών Κρίστιαν Λίντνερ, επικεφαλής του FDP, των Γερμανών Φιλελευθέρων, παραδοσιακών εκφραστών του “σκληρού πυρήνα” του Γερμανικού οικονομικού κατεστημένου, πρέπει και πάλι να προταχθεί η δημοσιονομική πειθαρχία. Βέβαια, πάντα πριν την εκκίνηση της διαπραγμάτευσης και με τα ακροατήρια να είναι πολλαπλά, οι θέσεις απηχούν μια πρώτη τοποθέτηση και οχι μαι τελική θεώρηση, ειδικά πλέον τώρα που το οικονομικό αφήγμα της Γερμανίας δοκιμάζεται.

Πάντως με βάση τη Handelsblatt η κατεύθυνση προς την οποία θα κινηθεί η μεταρρύθμιση εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τις θέσεις της γερμανικής κυβέρνησης με τον Φιλελεύθερο υπ. Οικονομικών να τονίζει ότι “η Γερμανία παραμένει υπέρμαχος της πολιτικής δημοσιονομικής σταθερότητας”.

Δημοσιονομική πειθαρχία και σε ευρωπαϊκό επίπεδο μετά από τα δύσκολα χρόνια της πανδημίας και για την οικονομία, ζητά ο Γερμανός υπ. Οικονομικών Κρίστιαν Λίντνερ από τους Φιλελευθέρους μέσω συνέντευξής του στην οικονομική εφημερίδα Handelsblatt. Παρουσιάζει έτσι ένα πρώτο σχεδιάγραμμα των βασικών θέσεων της νυν γερμανικής κυβέρνησης για μια μεταρρύθμιση του Ευρωπαϊκού Συμφώνου Σταθερότητα

Όπως σημειώνει στο πρωτοσέλιδό της η οικονομική εφημερίδα, «τo Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης αποτελεί τη βάση για τη συνοχή του ευρώ. Ωστόσο αυτοί οι κανόνες μετρούν ήδη 25 χρόνια και πρέπει να αναθεωρηθούν. Η κατεύθυνση προς την οποία θα κινηθεί η μεταρρύθμιση εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τις θέσεις της γερμανικής κυβέρνησης» με τον Φιλελεύθερο υπ. Οικονομικών να τονίζει ότι «η Γερμανία παραμένει υπέρμαχος της πολιτικής δημοσιονομικής σταθερότητας».

Όχι νέα χρέη άνω του 3% του ΑΕΠ ετησίως

«Απαιτείται ένας αξιόπιστος και φιλόδοξος δρόμος για την απομείωση του χρέους» αναφέρει χαρακτηριστικά ο Γερμανός υπουργός σημειώνοντας μάλιστα ότι «επί της αρχής η γερμανική κυβέρνηση είναι σύμφωνη» με τις προτάσεις του.

Σχηματικά λοιπόν σύμφωνα με τον Κρίστιαν Λίντνερ θα πρέπει αρχικά να διατηρηθούν οι ισχύοντες ευρωπαϊκοί κανόνες περί δημόσιου χρέους: Τα κράτη-μέλη λοιπόν δεν θα πρέπει να δημιουργούν νέα χρέη ξεπερνώντας το 3% του ΑΕΠ ετησίως, ενώ το συνολικό ποσοστό δημόσιου χρέους δεν θα πρέπει να ξεπερνά το 60%.

Όπως παρατηρεί η οικονομική εφημερίδα, μετά και την περίοδο της πανδημίας, το δημόσιο χρέος σε πολλές χώρες εκτοξεύθηκε, με την πλειοψηφία των κρατών-μελών έκτοτε να «παραβιάζουν» τους κανόνες για το χρέος (κανόνες του Μάαστριχτ). «Πολλές χώρες είναι τόσο βαριά χρεωμένες που δεν είναι σαφές πώς θα μπορούσαν να μειώσουν τα επίπεδα του χρέους τους κάτω από το όριο του Μάαστριχτ δηλαδή στο 60% του ΑΕΠ. Το ποσοστό χρέους στην Ελλάδα είναι 185%, στην Ιταλία είναι 150%» παρατηρεί η οικονομική εφημερίδα.

Δεσμευτικοί μεσοπρόθεσμοι στόχοι

Ο Κρίστιαν Λίντνερ ζητά επιπλέον μέσω της Handelsblatt οι λεγόμενοι μεσοπρόθεσμοι στόχοι για το ετήσιο διαρθρωτικό έλλειμα να γίνουν υποχρεωτικοί για τα κράτη-μέλη κάτι που δεν ισχύει μέχρι τώρα. Όπως αναφέρει ο Κρ. Λίντνερ: «Μέχρι στιγμής οι σχετικές αποφάσεις βασίζονταν στη διακριτική ευχέρεια της Κομισιόν (…) Η πρότασή μου αποσκοπεί στο να καταστήσει δεσμευτικούς τους μεσοπρόθεσμους δημοσιονομικούς στόχους».

Σύμφωνα με την πρόταση Λίντνερ «τα κράτη-μέλη δεν θα πρέπει να εμφανίζουν στους προϋπολογισμούς τους διαρθρωτικό έλλειμμα άνω του 0,5% ετησίως ή τουλάχιστον να προσεγγίζουν σταδιακά τον στόχο αυτό». Το διαρθρωτικό έλλειμμα αποτελεί με «εργαλείο» για την κατάστρωση ενός βιώσιμου δημοσιονομικού σχεδιασμού. Όπως και για τη Γερμανία όσο και για την Ευρωπαϊκή Ένωση ο Κρίστιαν Λίντνερ υποστηρίζει επίσης την ιδέα σταθερά ισοσκελισμένων προϋπολογισμών μακροπρόθεσμα.

Αναμένονται «σκληρές» διαπραγματεύσεις το φθινόπωρο στην ΕΕ

Επισήμως οι ιδέες Λίντνερ αναμένεται να συζητηθούν σε ευρωπαϊκό επίπεδο το φθινόπωρο, ενώ η συζήτησή τους δεν αναμένεται εύκολη. Υπάρχουν ήδη διαφορετικά «στρατόπεδα» εντός της ΕΕ ως προς το ζήτημα της μεταρρύθμισης του Συμφώνου Σταθερότητας, με τη Γερμανία να απορρίπτει την ιδέα χαλάρωσης των ευρωπαϊκών κανόνων δημοσιονομικής πειθαρχίας.

Οι διαπραγματεύσεις αναμένονται «σκληρές», σημειώνει η οικονομική εφημερίδα, εφόσον για την όποια πρόταση της Κομισιόν περί μεταρρύθμισης του Συμφώνου απαιτείται συμφωνία και των 27 κρατών-μελών και έγκριση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Σύμφωνα με δηλώσεις του Ιταλού Επιτρόπου Οικονομικών Πάολο Τζεντιλόνι θα πρέπει να αναζητηθεί ισορροπία μεταξύ μιας ρεαλιστικής απομείωσης του δημόσιου χρέους αλλά και «των τεράστιων επενδυτικών αναγκών» σε όλες τις χώρες της ΕΕ.

Με πληροφορίες από DW, Handelsblatt

του ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΚΟΤΡΩΤΣΟΥ

Πρόκειται για μια εξέλιξη που δικαίως ανησυχεί πολλούς στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, ιδιαίτερα στον Ευρωπαϊκό Νότο και ακόμα περισσότερο στην Αθήνα.

Ο ηγέτης του FDP Κρίστιαν Λίντνερ, ο οποίος φημίζεται ως σκληρός διαπραγματευτής, θα επιδιώξει να αποτρέψει οποιαδήποτε κίνηση προς μια δημοσιονομική ένωση μετά την ευελιξία που συμφωνήθηκε λόγω της πανδημίας . Είναι αντίθετος με την έκδοση κοινού ευρωπαϊκού χρέους και ζήτησε ταχεία επιστροφή στους αυστηρούς κανόνες δημοσιονομικής πειθαρχίας της ΕΕ και στην ισοσκελισμένη δημοσιονομική υποχρέωση της Γερμανίας. Είναι αντίθετος τόσο με τις αυξήσεις φόρων όσο και με τον υψηλότερο κρατικό δανεισμό.

Οι αναλυτές αναφέρουν πως δεν θα συμμετάσχει σε κυβέρνηση συνεργασίας εάν δεν εξασφαλίσει το υπουργείο Οικονομικών -το οποίο θα αναλάβει ο ίδιος- προκειμένου να εφαρμόσει τις συγκεκριμένες πολιτικές. Το γεγονός ότι έχει συγκεντρώσει περίπου το 11% των ψήφων τον καθιστά περίπου αναγκαστικό εταίρο και πολλοί αμφιβάλλουν πως θα βάλει “νερό στο κρασί” του. Οι Πράσινοι, παρά την μεγάλη άνοδο του ποσοστού τους (15%) δεν πρέπει να θεωρείται απίθανο να υποχωρήσουν ως προς τούτο και να αρκεστούν στις προτάσεις τους για την πράσινη ενέργεια και στην ανάληψη του υπουργείου Εξωτερικών.

Η Ευρώπη θα αντιμετωπίσει μια νέα πρόκληση: να κάνει μόνιμες αυτές τις προσωρινές εφάπαξ εξελίξεις σχετικά με την δημοσιονομική ευελιξία και να δώσει στις χώρες της ΕΕ την ικανότητα να πραγματοποιούν ζωτικές δημόσιες επενδύσεις στην πράσινη και ψηφιακή μετάβαση.

Όμως, όπως ακριβώς και ο αντίπαλός του Άρμιν Λάσετ, έτσι και ο Όλαφ Σολτς υποσχέθηκαν προεκλογικά πως θα επιστρέψουν στη στρατηγική του “συνταγματικού φρένου” για τον δανεισμό και το χρέος, άρα και στην πολιτική των πλεονασμάτων.

Κάτι τέτοιο δεν θα ήταν θετική εξέλιξη για τις πιο αδύναμες χώρες.

Από την άλλη, η Ευρώπη και η Γερμανία χρειάζονται τεράστιες επενδύσεις, όπως επισημαίνει και το Politico, για να προωθήσουν τους βιομηχανικούς και ενεργειακούς μετασχηματισμούς που απαιτούνται για την επίτευξη ουδετερότητας άνθρακα. Αυτό μπορεί να γίνει μόνο με την αύξηση του δημόσιου κεφαλαίου – τόσο σε εθνικό όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο – είτε παρακάμπτοντας, είτε τροποποιώντας τους αυστηρούς κανόνες της ΕΕ για το χρέος και το έλλειμμα.

Καταλήγοντας, μάλιστα, σε σχετικό άρθρο του ο αναλυτής Πωλ Τέϊλορ απευθύνεται στον Όλαφ Σολτς: Στην πραγματικότητα, φοβάμαι έναν τοξικό συνδυασμό και των δύο: ότι ο δύσκαμπτος και ταλαντευόμενος συνασπισμός σας μπορεί να χρησιμοποιήσει τη γερμανική δύναμη για να επιβάλει λύσεις χαμηλότερου κοινού παρονομαστή αντί να ανταποκριθεί στην ευθύνη του να βοηθήσει στην οικοδόμηση μιας ισχυρότερης και πιο συνεκτικής Ευρώπης.