Δεν γνωρίζω πώς ήταν το Brandenburg το 1940, όταν ο καπνός και η μυρωδιά από τα πρώτα καμένα σώματα απλώνονταν πάνω από την πόλη. Όμως, μια ηλιόλουστη μέρα του Μαΐου 2019, καθώς καθόμουν έξω από το πρώην Κρατικό Νοσοκομείο Brandenburg, με συγκλόνισε η αντίθεση: οι φωνές και τα γέλια παιδιών από μια κοντινή παιδική χαρά έφταναν στα ερείπια ενός χώρου όπου οι ναζί σκότωσαν τουλάχιστον εννέα χιλιάδες ανθρώπους.

Αυτό που με τάραξε ήταν η εγγύτητα, το γεγονός ότι απλοί άνθρωποι ζούσαν τόσο κοντά στο κακό. Το ερώτημα που με απασχολούσε σε όλο το ταξίδι στη Γερμανία και την Πολωνία ήταν: Γιατί οι δημοσιογράφοι δεν προειδοποίησαν καλύτερα τον κόσμο, δίνοντάς τους τις πληροφορίες που θα μπορούσαν να τους κινητοποιήσουν;

Βρέθηκα στη Γερμανία ως καθηγητής στο πρόγραμμα Fellowships at Auschwitz for the Study of Professional Ethics (FASPE). Οι υπότροφοι ήταν νέοι δημοσιογράφοι, και μελετούσαμε πώς τα ΜΜΕ κάλυψαν την άνοδο προς το Ολοκαύτωμα, συγκρίνοντας με τα ηθικά διλήμματα στη σημερινή δημοσιογραφία.

Το 2019, υπήρχαν προφανείς παραλληλισμοί ανάμεσα στη ναζιστική Γερμανία και στις ΗΠΑ επί πρώτης διακυβέρνησης Τραμπ: αποδιοπομπαίοι τράγοι, απαξίωση της δικαιοσύνης, στοχοποίηση του Τύπου. Αντίστοιχες ομοιότητες υπήρχαν και στον τρόπο κάλυψης των γεγονότων από τους δημοσιογράφους.

Παραλληλισμοί με τη δεκαετία του 1930 και σημερινά ΜΜΕ

Οι αμερικανικές εφημερίδες αρχικά παρουσίασαν την άνοδο του Χίτλερ ως ένα ακόμη πολιτικό φαινόμενο κι όχι ως υπαρξιακή απειλή. Όταν άνοιξε το Dachau το 1933, οι New York Times το περιέγραψαν ως «εκπαιδευτικό στρατόπεδο» για πολιτικούς κρατούμενους, με «μεγάλη, καθαρή τραπεζαρία και νέα πισίνα». Αντίστοιχα, κατά την πρώτη θητεία Τραμπ, πολλά μέσα –συμπεριλαμβανομένων των Times, CNN και Washington Post– κατηγορήθηκαν για «εξωραϊσμό» των ενεργειών του, αποτυγχάνοντας να αναδείξουν τον κίνδυνο για τη δημοκρατία.

Σήμερα η κατάσταση μοιάζει ακόμα πιο κρίσιμη, με τα ΜΜΕ να μην ανταποκρίνονται επαρκώς στην κλίμακα της απειλής που εκπροσωπεί ο Τραμπ. Κατά την προεκλογική εκστρατεία του 2024, η Kelly McBride της NPR έγραψε πως ορισμένοι ακροατές θεωρούν πως ο ψύχραιμος τόνος του σταθμού είναι υπερβολικά ουδέτερος. Ένας ακροατής διαμαρτυρήθηκε ότι το NPR αντιμετωπίζει τον Τραμπ σαν «κανονικό» υποψήφιο, ενώ «ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΟ ΞΕΡΕΤΕ!», προσθέτοντας: «Αν κερδίσει τις εκλογές θα είστε συνένοχοι».

Σκέφτομαι συχνά τις συζητήσεις που είχαμε στο FASPE για το γιατί οι δημοσιογράφοι αποτυγχάνουν να μεταδώσουν τον κίνδυνο σε κρίσιμες ιστορικές στιγμές – συμπεριλαμβανομένης της σημερινής. Δεν είμαι βέβαιος πως έχουμε συνειδητοποιήσει πλήρως τον ρόλο μας αυτή τη στιγμή. Η επίφαση ουδετερότητας που χαρακτηρίζει τη θεσμική δημοσιογραφία λειτουργεί ως περιορισμός.

Το ερώτημα είναι αν ένα επάγγελμα που δημιουργήθηκε για να εκφράζει τις ανησυχίες των ελίτ –λευκών ιδιοκτητών– και διαμόρφωνε τη δημόσια συζήτηση προς όφελός τους, μπορεί τώρα να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της εποχής. Είναι δουλειά της δημοσιογραφίας να προειδοποιεί για δυνητικούς κινδύνους ή απλώς να παρουσιάζει τα γεγονότα; Μειώνει η λήψη ξεκάθαρης θέσης την εγκυρότητα της ενημέρωσης;

Ο ρόλος της ουδετερότητας και ηθική διάσταση

Όπως γράφει ο Marvin Kalb, ιδρυτικός διευθυντής του Shorenstein Center on Media, Politics, and Public Policy, στο βιβλίο «Why Didn’t the Press Shout?», σε μια τέχνη που εξυμνεί την αντικειμενικότητα «πόσο ουδέτερος μπορεί να είναι ένας δημοσιογράφος;».

Η δημοσιογραφία συχνά θεωρείται ως αμερόληπτη μετάδοση πληροφοριών. Πιστεύω όμως πως ο ρόλος μας δεν είναι απλώς η παροχή πληροφοριών σε κενό, αλλά η προσθήκη πλαισίου, ιστορίας, λύσεων και κριτικής ανάλυσης ώστε το κοινό να κατανοεί πραγματικά τα ζητήματα και τις συνέπειές τους.

Ο Kalb εξηγεί τη διάκριση που έκανε ο Elie Wiesel: Πληροφορία σημαίνει απλή ύπαρξη δεδομένων – χωρίς ηθική ή ακτιβιστική διάσταση. Η γνώση είναι κάτι παραπάνω: είναι πληροφορία εσωτερικευμένη με ηθικό βάθος που μπορεί να μετατραπεί σε κάλεσμα για δράση.

Αυτό πρέπει να είναι σήμερα η δημοσιογραφία – όχι απλά καθρέφτης της πραγματικότητας, αλλά μια ηθική δύναμη που αντιστέκεται ενεργά στη διάβρωση της αλήθειας και της δημοκρατίας.

Κίνδυνοι για τους δημοσιογράφους και οικονομικές πιέσεις

Υπάρχει ήδη θαρραλέα δημοσιογραφία στις ΗΠΑ, αλλά υπάρχουν κίνδυνοι όταν αμφισβητείται η κυβέρνηση Τραμπ. Ο πρόεδρος Τραμπ έχει περικόψει χρηματοδότηση ύψους $1,1 δισ. στα δημόσια ΜΜΕ και έχει στοχοποιήσει συγκεκριμένους δημοσιογράφους.

Ακόμη κι όταν οι ρεπόρτερ αντιστέκονται, ο Τραμπ σπάνια απαντά καλοπροαίρετα: αποφεύγει, διαστρεβλώνει ή προσβάλλει προσωπικά. Η εμμονή στην ουδετερότητα δυσχεραίνει τη μετάδοση του πραγματικού μεγέθους της απειλής – όχι μόνο για τις στοχοποιημένες ομάδες αλλά για όλους τους Αμερικανούς.

«Απέναντι σε αυτό που βλέπω ως κίνδυνο για τη δημοκρατία στην Αμερική», είπε πρόσφατα ο Kalb, «ο δημοσιογράφος έχει ευθύνη να πει ‘αναγνώστη-θεατή, δεν βλέπεις κι εσύ τον κίνδυνο; Δεν πρέπει να κάνουμε κάτι;’». Αυτό όμως σημαίνει ότι ο δημοσιογράφος γίνεται μαχητής σε έναν πολιτικό πόλεμο – κάτι αντίθετο με όσα εκπροσωπούσε πάντα η αμερικανική δημοσιογραφία.

Τα παραδείγματα της εθνοτικής και ανεξάρτητης ενημέρωσης

Τα εθνοτικά μέσα γνωρίζουν καλά ότι ο ρόλος της ενημέρωσης δεν είναι μόνο να πληροφορεί αλλά να εξοπλίζει τον κόσμο ενάντια στην καταπίεση. Όταν κινδύνευε η επιβίωση μιας κοινότητας, η ουδετερότητα δεν ήταν επιλογή. Οι αμερικανικές εφημερίδες άρχισαν αργά να αναδεικνύουν τις θηριωδίες των Ναζί κατά των Εβραίων – συχνά σε εσωτερικές σελίδες – ενώ μέσα όπως το The Forward κατονόμαζαν ξεκάθαρα τα εγκλήματα: «Χιλιάδες Εβραίοι στην Πολωνία θανατώνονται με αέρια…».

Το ίδιο ίσχυε και στον μαύρο Τύπο των ΗΠΑ. Το Freedom’s Journal ιδρύθηκε για να αντισταθεί στη δουλεία· το Chicago Defender κάλεσε στη Μεγάλη Μετανάστευση· η Ida B. Wells ρίσκαρε τη ζωή της καταγγέλλοντας λιντσαρίσματα ζητώντας δικαιοσύνη.

Το Kansas City Defender καλύπτει συστημικές αδικίες χωρίς περιστροφές, συνεχίζοντας αυτή την παράδοση αντίστασης. Ο ιδρυτής Ryan Sorrell δηλώνει πως όλα τα μέσα έχουν συγκεκριμένη οπτική γωνία – ακόμη κι αν δεν το παραδέχονται: «Εμείς είμαστε διαφανείς με την ατζέντα μας· οι New York Times όχι».

Eυφημισμοί και αποφυγή ευθύνης στα πρωτοσέλιδα

Τα ΜΜΕ συνεχίζουν να χρησιμοποιούν ευφημισμούς ή παθητική φωνή αντί να κατονομάζουν δράστες και πράξεις. Ο τίτλος των New York Times «Elon Musk Ignites Online Speculation over the Meaning of a Hand Gesture» φάνηκε προσπάθεια αποφυγής της φράσης «ναζιστικός χαιρετισμός». Σε ζωντανή ενημέρωση του ABC News για στρατιωτική παρέμβαση κατά διαδηλώσεων στο Λος Άντζελες αναφέρθηκε: «Περισσότεροι Εθνοφρουροί συνοδεύουν επιχειρήσεις ICE καθώς οι Πεζοναύτες προστατεύουν το ομοσπονδιακό κτίριο». Τα ίδια τα άρθρα περιλάμβαναν λεπτομέρειες· όμως οι τίτλοι δεν απέδιδαν ούτε την επίπτωση στους πολίτες ούτε τον συνταγματικό κίνδυνο.

«Πρέπει να ονοματίζουμε τα πράγματα όπως είναι», λέει ο Martin G. Reynolds του Maynard Institute: «Αν καλύπτουμε κάποιον όπως τον Τραμπ με ουδέτερο πλαίσιο ενώ τα στοιχεία δείχνουν ότι είναι κατάδικος ή υπονομεύει τη λαϊκή βούληση, τότε διαπράττουμε δημοσιογραφικό παράπτωμα».

Ο Bill Ong Hing από το University of San Francisco υποστηρίζει ότι η κάλυψη του μεταναστευτικού πρέπει να αναδεικνύει ότι το σύστημα είναι δομικά ρατσιστικό: οι νόμοι δημιουργήθηκαν για να αποκλείσουν συγκεκριμένες ομάδες μεταναστών από τις ΗΠΑ.

Iστορικά παραδείγματα θαρραλέας ενημέρωσης

Υπήρξαν στιγμές όπου μεγάλα μέσα αντέδρασαν δυναμικά μπροστά σε κρίσεις δημοκρατίας. Ο Murrey Marder της Washington Post αποκάλυψε τις ψευδείς κατηγορίες του γερουσιαστή Joseph McCarthy περί κομμουνιστών κατασκόπων στην κυβέρνηση· χάρη στη δουλειά του έγιναν οι πρώτες ζωντανές τηλεοπτικές ακροάσεις Κογκρέσου και τελικά ο McCarthy λογοκρίθηκε.

Όπως γράφει ο David Halberstam στο The Powers That Be: «Ο Marder επέμενε… Να κρατά τον McCarthy υπόλογο στα λεγόμενά του… Να μην γίνει ντουντούκα αλλά μέσο μέγιστου ελέγχου». Αυτή η αντοχή απαιτείται σήμερα.

CNN και MSNBC έδειξαν ανάστημα το 2023, αρνούμενες να μεταδώσουν ζωντανά δηλώσεις του Τραμπ μετά την παραπομπή του: «Υπάρχει κόστος όταν μεταδίδουμε εν γνώσει μας ψευδή πράγματα», εξήγησε η Rachel Maddow. Ωστόσο αυτές οι αποφάσεις αποτελούν εξαίρεση· συχνότερος κανόνας είναι η διστακτικότητα λόγω οικονομικών συμφερόντων – όπως έδειξε πρόσφατος συμβιβασμός $16 εκατ. μεταξύ Paramount και Τραμπ εν όψει συγχώνευσης ύψους $8,4 δισ., όπου απαιτείται έγκριση FCC.

MME χτες και σήμερα – Η επιρροή της τεχνολογίας

Tο οικονομικό συμφέρον επηρεάζει καθοριστικά τι καλύπτουν τα ΜΜΕ και πώς. Ο πρόεδρος Τραμπ ξέρει πώς να εκμεταλλεύεται αυτό το δυναμικό: δηλώσεις που προκαλούν ντόρο φέρνουν clicks και έσοδα στα μέσα ενημέρωσης. Όμως η πραγματική είδηση δεν βρίσκεται στον θόρυβο αλλά στις συνέπειες αυτών των δηλώσεων.

Tη δεκαετία του 1930, όπως σήμερα, οι πολιτικές πεποιθήσεις των ιδιοκτητών εφημερίδων καθόριζαν την κάλυψη· νέα τεχνολογία (τότε το ραδιόφωνο) άλλαζε τον τρόπο πρόσβασης στην ενημέρωση. Σύμφωνα με την ιστορικό Andie Tucher από το Columbia Journalism School: «Οι περισσότεροι ιδιοκτήτες ήταν πλούσιοι Ρεπουμπλικάνοι… Έπρεπε να ισορροπούν ανάμεσα στους ισχυρούς υποστηρικτές τους και τους ‘κοινούς’ αναγνώστες – αλλά απέτυχαν».

Tο ραδιόφωνο ήταν άμεσο μέσο με συναισθηματική φόρτιση· έφερε ειδήσεις σε όσους δεν είχαν πρόσβαση σε έντυπα λόγω γλώσσας ή γεωγραφίας – όπως κάνουν σήμερα τα social media. Η βασική διαφορά σύμφωνα με τον Dickson Louie (UC Davis) είναι πόσο κατακερματισμένη έχει γίνει πλέον η κατανάλωση ειδήσεων· τα μεγάλα μέσα έχουν λιγότερους πόρους ενώ πολλοί Αμερικανοί ενημερώνονται κυρίως μέσω διαδικτύου.

Tο μέλλον ανήκει στα ανεξάρτητα μέσα;

Tα μεγάλα δίκτυα θα συνεχίσουν να παρουσιάζουν όλες τις πλευρές ακόμη κι όταν μια κυβέρνηση παρεκκλίνει από κάθε πολιτική νόρμα. Ο Louie προβλέπει περισσότερη πρωτότυπη και ακτιβιστική ενημέρωση από μικρότερα ανεξάρτητα μέσα ή ανεξάρτητους δημοσιογράφους μέσω πλατφορμών όπως Substack.

Aρκετοί πολίτες δηλώνουν πως σταμάτησαν να διαβάζουν ειδήσεις γιατί νιώθουν υπερφορτωμένοι ή ανίσχυροι μπροστά στις εξελίξεις. Η δημοσιογραφία δεν πρέπει μόνο να ενημερώνει αλλά και να συνδέει ανθρώπους με δομές αλληλεγγύης στις κοινότητές τους – κάτι που πετυχαίνουν καλύτερα τα τοπικά ή ανεξάρτητα μέσα λόγω εγγύτητας και εμπιστοσύνης στο κοινό τους.

Tο κύρος μικρών ευέλικτων μέσων αντανακλά τόσο την ανάγκη για διαφορετική προσέγγιση όσο κι ένα αίσθημα πως τα παραδοσιακά media ίσως δεν μπορούν πλέον δομικά να ανταποκριθούν στη σημερινή πρόκληση.

Iστορία & ευθύνη απέναντι στη Δημοκρατία

Iστορία δείχνει τι συμβαίνει όταν ο Τύπος διστάζει μπροστά στον κίνδυνο. Πώς μπορεί η δημοσιογραφία να ισχυρίζεται πως υπηρετεί σωστά το κοινό αν δεν δρα τώρα με επείγουσα αποφασιστικότητα; Είναι ένα ερώτημα που έθεσα στον Kalb:

“Αυτό είναι το θεμελιώδες δίλημμα που αντιμετωπίζει σήμερα η αμερικανική δημοσιογραφία”, μου είπε. “Η λύση αυτού θα καθορίσει τελικά την ίδια τη μοίρα της Δημοκρατίας”.

Tο βάρος διάσωσης της Δημοκρατίας δεν πέφτει μόνο στους ώμους των δημοσιογράφων· όμως έχουμε κρίσιμο ρόλο. Πρέπει να εγκαταλείψουμε τον μύθο της ουδετερότητας και να μεταδίδουμε όχι μόνο ότι αυτό που συμβαίνει είναι επικίνδυνο αλλά ότι τα συστήματα που το επιτρέπουν είναι βαθιά ριζωμένα. Αυτό απαιτεί ενδοσκόπηση κι ένα νέο είδος γενναίας ενημέρωσης όπου πάνω απ’ όλα μπαίνει το χρέος προς την κοινωνία.

Σχεδόν τέσσερις στους δέκα (38%) αποφεύγουν την ειδησεογραφία μετ επιτάσεως όταν το 2017 ο μέσος όρος ήταν στο 29%. Στα υπόψη ότι το 2021 η έρευνα έδειξε ότι η  ντίτζιταλ  δημοσιογραφία  εμφάνισε «κέρδος» στην εμπιστοσύνη του κοινού.

Σκεφτείτε ότι ενδεικτικά στη Βραζιλία το ποσοστό απόρριψης είναι σχεδόν διπλάσιο του μέσου όρο της έρευνας και στην Αγγλία ένας στους δύο «αποφεύγει τις ειδήσεις».

Στοιχείο για ανακατεύθυνση των ΜΜΕ αποτελεί το γεγονός ότι οι νέοι 35 ετών και κάτω -σε εκείνους δηλαδή που «επενδύουν» θεωρητικά τα μίντια για να έχουν συνέχεια και μέλλον- δηλώνουν ότι οι η ειδησεογραφική ατζέντα τους ρίχνει την ψυχολογία.

Κάποιοι (νέοι πάντα) -σε ποσοστό όχι αμελητέο (17%)- είπαν ότι η ειδησεογραφία γίνεται αιτία για εντάσεις/διαφωνίες που θα ήθελαν να αποφύγουν ή ότι τους κάνει να αισθάνονται (16%) ευάλωτοι/ανυπεράσπιστοι/αδύναμοι. Η πρόσθεση, απλώς, δείχνει την πρόθεση.

Σημαντικό ποσοστό νέων λέει ότι αποφεύγει τις ειδήσεις διότι του είναι δύσκολο να τις παρακολουθήσει -εδώ έρχεται η διαπίστωση των ερευνητών και του Νικ Νιούμαν ότι είναι δυσδιάκριτο το τί είναι ή δεν είναι είδηση εξαιτίας του όγκου πληροφοριών ιδίως στις ιστοσελίδες- υποδηλώνοντας ότι οι ειδησεογραφικοί οργανισμοί θα μπορούσαν να κάνουν περισσότερα ώστε σύνθετα ρεπορτάζ να είναι κατανοητά και εύληπτα.

Αν και η έρευνα πραγματοποιήθηκε πριν από την ρωσική εισβολή, ευρήματα από πέντε χώρες  δείχνουν ότι η αποφυγή ειδήσεων έχει αν αυξητική τάση, αν μη τι άλλο.

Η Φινλανδία αποτελεί το «Έβερεστ» αξιοπιστίας/εμπιστοσύνης στις 46 χώρες της έρευνας με ποσοστό που προσεγγίζει το 70%.

Στον αντίποδα βρίσκεται η Ελλάδα παρέα με την Ταϊβάν, την Ουγγαρία, τη Σλοβακία, τη Γαλλία (λίγο καλύτερη εικόνα από την Ελλάδα), τις ΗΠΑ.

Η κ. Ηλιάδη με ανάρτησή της στο Facebook, κατήγγειλε σεξουαλική παρενόχληση από πρώην υφυπουργό το 1994, όντας νεαρή συντάκτρια της εφημερίδας «Ριζοσπάστης».

«Γίνεται χαμός στον χώρο μας και το ξέρουν όλοι. Διάβαζαν τις δηλώσεις της Μπεκατώρου και σχολίαζαν συνάδελφοι “ε και να άνοιγαν τα στόματα και για τα δικά μας». Και είχα τότε πει, αφήνοντάς το στον αέρα: “Λέτε να το ανοίξω εγώ;” Τα στόματα πρέπει να ανοίξουν. Αν δεν το κάνουμε τώρα, οι ίδιοι άνθρωποι θα συνεχιστεί να παρενοχλούνται και θα παραδώσουν και μια άθλια κατάσταση και στους επόμενους. Πρέπει να σπάσει το απόστημα» επαναλαμβάνει, μιλώντας στο Sputnik η έμπειρη δημοσιογράφος, που έχει εργαστεί, μεταξύ άλλων, και στις εφημερίδες «ΕΞΟΥΣΙΑ» κι «ΕΘΝΟΣ».

«Ο μόνος τρόπος είναι να βγουν όλοι να μιλήσουν. Θα βγουν, όμως; Δεν είναι δυνατό να σκάει κάτι, να σοκαριζόμαστε, να γίνεται ντόρος, μετά να πέφτει σιωπή και κατόπιν να ζούμε σκηνικά σαν της Τοπαλούδη και να πέφτουμε απ’ τα σύννεφα» προσθέτει.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΤΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

Του Παναγιώτη Ι. Δρίβα

Διότι τι άλλο να υποθέσει κάποιος με την κατάντια της ενημέρωσης; Την τόσο εμφανή εξαγορά συνειδήσεων; Την λογοκρισία και κυρίως την αυτολογοκρισία;

Δεν υπάρχει κάποιος στο χώρο των ΜΜΕ, από απλός συντάκτης μέχρι διευθυντής ακόμη και εκδότης που να μην ονειρεύεται να κάνει τελικά κάτι άλλο. Απέχθεια από αυτό που πρεσβεύει; Αυτό που προβάλλει ως «είδηση» στον αναγνώστη, τον θεατή, τον ακροατή; Και είναι απορίας άξιο πώς από την άλλη πλευρά υπάρχει τόσο πάθος και καγχασμός για την ορθότητα της επιλογής και της αξιολόγησης.

Έχει δύναμη η επικοινωνία, δίνει εξουσία, εξυπηρετεί την εξουσία, ελέγχεται από αυτή με πακτωλό αργυρίων. Φανερών και κρυφών.

Έχει επίσης το άκρως δυσάρεστο προνόμιο, για αυτούς που την υπηρετούν στρεβλά: Να αποκόπτονται από τις πραγματικές ανάγκες των πολιτών, να εκτίθενται σε αυτούς και να καταρρέουν με πάταγο. Το ζήσαμε την εποχή των μνημονίων το ξαναζούμε σήμερα στην εποχή του κορονοϊού.

Είναι άλλο πράγμα να κάνεις λάθος στην πληροφόρηση και άλλο να υπηρετείς τη λανθασμένη πληροφόρηση ως ορθή επιλογή.

Όπως ο πολιτικός οφείλει να κατεβαίνει καθημερινά, να συζητά, να βλέπει να αντιλαμβάνεται τις ανάγκες του απλού κόσμου και εν τέλει να προτείνει λύσεις για προβλήματα, έτσι και ο δημοσιογράφος οφείλει να πράττει το ίδιο.

ΔΕΝ ΥΠΆΡΧΕΙ ΑΥΤΟ ΣΗΜΕΡΑ. ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΣΥΝΤΑΡΑΚΤΙΚΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΕΠΑΝΕΛΘΕΙ.

Τα social media δεν θα αντικαταστήσουν ποτέ την απευθείας επαφή με την πραγματικότητα που οφείλει να έχει ο δημοσιογράφος. Μπορούν όμως να αποτελέσουν και πεδίο αληθινών αποκαλύψεων. Αν και μέσα σε ένα συρφετό από τρολ και fake news, δύσκολο…

Και δεν υπάρχει πρόταση όσο επικρατεί κατακερματισμός και διάσπαση. Αδιέξοδο, σύγχυση…

Μέσα ένα δυστοπικό τοπίο, όχι μόνο λόγω κορονοϊού, αλλά από τα επακόλουθα στη ζωή μας, και βασικά από τη θλιβερή διαπίστωση ότι οι ηγεσίες λειτουργούν πρωτίστως ως εξουσίες απέναντι σε εξουσιαζόμενους, το 2021 είναι μια απλή αλλαγή ημερομηνίας.

• Δεν ενδείκνυνται δεισιδαιμονίες και ξόρκια για να…. σκορπίσουν τον κακό μας τον καιρό. Η νέα χρονιά απαιτεί εγρήγορση, αλληλεγγύη, σύμπνοια σε κάθε κλάδο ξεχωριστά και ενιαία ως σύνολο, ως απάντηση στα δύσκολα που έπονται.

Είναι επίσης «κρυφό μυστικό» ότι η ολική ανατροπή προς όφελος των πολλών κυριαρχεί ως ουτοπική παραδοξολογία στην ατομική αντίληψη του καθενός εν μέσω μιας ισοπεδωτικής  καθημερινότητας. Βεβαίως καλλιεργείται ως σκέψη με μια επεξεργασία στη σφαίρα της φαντασίας.

Και έτσι θα υπάρχει πάντα ως ισχυρή πιθανότητα αναπάντεχης προβολής.

Η επιστολή, η οποία εστάλη από το υπουργείο Εξωτερικών, προκαλεί αλυσιδωτές αντιδράσεις στην εσωτερική πολιτική σκηνή, με τελευταία την έκτακτη συνεδρίαση των κοινοβουλευτικών επιτροπών εξωτερικής πολιτικής και πολιτισμού, που έχει προγραμματιστεί για την ερχόμενη Τρίτη. Οι κοινοβουλευτικές επιτροπές θα συνεδριάσουν έπειτα από αίτημα των τεσσάρων κεντροαριστερών κομμάτων της αντιπολίτευσης σε σχέση με την απάντηση που εστάλη στον Επίτροπο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, χωρίς – όπως τονίζουν – να έχει προηγηθεί συντονισμός εντός του κοινοβουλίου ή του κυβερνητικού συνασπισμού.

Ενώ το Συμβούλιο της Ευρώπης τόνισε ότι (υπάρχουν) “περιπτώσεις πίεσης στα μέσα ενημέρωσης υπό τη νέα κυβέρνηση”, η απάντηση, της οποίας ο συγγραφέας παραμένει άγνωστος, υποστηρίζει ότι η σημερινή κατάσταση προκλήθηκε από την «πλειοψηφία των κύριων μέσων ενημέρωσης στη Σλοβενία που είχαν την προέλευσή τους στο πρώην κομμουνιστικό καθεστώς».

Τα κόμματα της αντιπολίτευσης καταδίκασαν την επιστολή της Σλοβενίας προς το Συμβούλιο της Ευρώπης, κάνοντας λόγο για κατάχρηση εξουσίας για πολιτικούς σκοπούς και την χαρακτήρισαν επιζήμια για την εικόνα της χώρας.