Σπύρος Σιδέρης

Πίσω από τις εκλογικές επιτυχίες, τις εσωκομματικές συγκρούσεις και τις αντιδράσεις των συντηρητικών κύκλων βρίσκεται μια μέθοδος που μετατρέπει τη θρησκευτική ταυτότητα από πιθανό μειονέκτημα σε στοιχείο μιας ευρύτερης πολιτικής πρότασης.

Η νέα γενιά αλλάζει τους συσχετισμούς

Η αρχή έγινε τον Νοέμβριο του 2025, όταν ο Ζοχράν Μαμντάνι εξελέγη ο πρώτος μουσουλμάνος δήμαρχος της Νέας Υόρκης. Παράλληλα, έγινε ο πρώτος δήμαρχος της πόλης με καταγωγή από τη Νότια Ασία και τόπο γέννησης την Αφρική.

Την ίδια βραδιά, η Γκαζάλα Χασμί έγινε η πρώτη μουσουλμάνα που εξελέγη σε εκτελεστικό αξίωμα σε επίπεδο Πολιτείας, καταλαμβάνοντας τη θέση της αναπληρώτριας κυβερνήτη της Βιρτζίνια.

Λίγους μήνες αργότερα, ο Αμπντούλ Ραχμάν αλ-Σαγίντ εξασφάλισε το χρίσμα των Δημοκρατικών για τη Γερουσία στο Μίσιγκαν, ανοίγοντας τον δρόμο για μια αναμέτρηση με ιδιαίτερο πολιτικό και συμβολικό βάρος.

Οι τρεις τους δεν έχουν κοινή καταγωγή, ίδια διαδρομή ή ενιαίο πολιτικό πρόγραμμα. Η άνοδός τους, ωστόσο, δείχνει ότι οι μουσουλμάνοι υποψήφιοι δεν αντιμετωπίζονται πλέον ως εξωτικές εξαιρέσεις του αμερικανικού συστήματος.

Δεν κερδίζουν επειδή είναι μουσουλμάνοι

Το κλειδί της επιτυχίας τους δεν βρίσκεται μόνο στη θρησκευτική τους ταυτότητα, αλλά κυρίως στον τρόπο με τον οποίο την εντάσσουν στη δημόσια παρουσία τους.

Αντί να χτίσουν τις εκστρατείες τους γύρω από το Ισλάμ, επικεντρώθηκαν σε ζητήματα που απασχολούν καθημερινά εκατομμύρια Αμερικανούς: την ακρίβεια, τη στέγαση, την υγειονομική περίθαλψη, τις συγκοινωνίες και την εκπαίδευση.

Ο Μαμντάνι υποσχέθηκε πάγωμα ορισμένων ενοικίων, δωρεάν λεωφορεία, δημοτικά παντοπωλεία και ενίσχυση της παιδικής φροντίδας. Ο Αλ-Σαγίντ έδωσε βάρος στον περιορισμό της επιρροής του μεγάλου χρήματος στην πολιτική και στην καθολικότερη πρόσβαση στην περίθαλψη. Η Χασμί πρόβαλε τη μείωση του κόστους ζωής, την εκπαίδευση και τη βελτίωση των δημόσιων υπηρεσιών.

Κοινό τους στοιχείο είναι ότι δεν ζητούν την ψήφο μόνο των μουσουλμάνων. Απευθύνονται σε εργαζομένους, νέους, ενοικιαστές, οικογένειες και ψηφοφόρους που αναζητούν πρακτικές λύσεις.

Η Γάζα επιτάχυνε μια πορεία που είχε ήδη αρχίσει

Ο πόλεμος στη Γάζα δεν δημιούργησε αυτή τη νέα πολιτική γενιά, αλλά επιτάχυνε την κινητοποίησή της.

Η οργή πολλών Αράβων και μουσουλμάνων ψηφοφόρων για τη στάση της κυβέρνησης του Τζο Μπάιντεν απέναντι στον πόλεμο μετατράπηκε σε οργανωμένη πίεση στο εσωτερικό των Δημοκρατικών.

Το κίνημα «Uncommitted» («Αδέσμευτοι») κάλεσε τους πολίτες να επιλέξουν την ψήφο διαμαρτυρίας στις εσωκομματικές εκλογές, αντί να στηρίξουν τον τότε πρόεδρο. Στο Μίσιγκαν, περισσότερο από το 13% των συμμετεχόντων στις προκριματικές εκλογές των Δημοκρατικών ακολούθησε αυτή τη γραμμή, προκαλώντας ανησυχία στην κομματική ηγεσία.

Η πολιτική παρουσία των μουσουλμάνων, πάντως, είχε αρχίσει να διευρύνεται πολύ νωρίτερα. Η εκλογή του Κιθ Έλισον στο Κογκρέσο το 2007, η είσοδος του Αντρέ Κάρσον και αργότερα η εκλογή των Ιλχάν Ομάρ και Ρασίντα Τλάιμπ δημιούργησαν την πρώτη σταθερή βάση.

Η οργάνωση απέναντι στο πολιτικό χρήμα

Καθοριστικό ρόλο στις πρόσφατες επιτυχίες έπαιξε η κινητοποίηση εθελοντών και η δουλειά από πόρτα σε πόρτα.

Η εκστρατεία του Μαμντάνι ξεκίνησε με περίπου 300 εθελοντές και εξελίχθηκε σε δίκτυο άνω των 10.000 ανθρώπων, με στόχο την άμεση επαφή με ένα εκατομμύριο νοικοκυριά.

Ο Αλ-Σαγίντ άρχισε με μόλις τέσσερα στελέχη, αλλά στη συνέχεια επισκέφθηκε 110 πόλεις, διοργάνωσε περισσότερες από 500 εκδηλώσεις και συγκρότησε ομάδα περίπου 12.000 εθελοντών.

Οι καμπάνιες αυτές βρέθηκαν αντιμέτωπες με αντιπάλους που διέθεταν πολύ μεγαλύτερη χρηματοδότηση και τη στήριξη ισχυρών πολιτικών μηχανισμών. Παρ’ όλα αυτά, η προσωπική επαφή, οι μικρές δωρεές και η τοπική οργάνωση αποδείχθηκαν ισχυρό αντίβαρο.

Η αντίδραση των Ρεπουμπλικανών

Η αυξανόμενη επιρροή μουσουλμάνων πολιτικών έχει προκαλέσει έντονες αντιδράσεις, κυρίως στη συντηρητική πτέρυγα των Ρεπουμπλικανών.

Σύμφωνα με στοιχεία που δημοσιοποίησε το γραφείο του Ρεπουμπλικανού βουλευτή Κιθ Σελφ, έως τον Ιούνιο του 2026 είχαν ενταχθεί 68 βουλευτές από 25 Πολιτείες στην κοινοβουλευτική ομάδα «Αμερική χωρίς Σαρία».

Δεν υπάρχουν ενδείξεις οργανωμένης προσπάθειας επιβολής της σαρία στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η λειτουργία της ομάδας δείχνει περισσότερο μια απόπειρα πολιτικής συσπείρωσης ψηφοφόρων που αντιμετωπίζουν με φόβο ή καχυποψία τις δημογραφικές και πολιτισμικές αλλαγές στη χώρα.

Από την εκπροσώπηση στη διεκδίκηση της ηγεσίας

Οι μουσουλμάνοι αποτελούν λίγο περισσότερο από το 1% του ενήλικου πληθυσμού των Ηνωμένων Πολιτειών. Οι ψήφοι τους, επομένως, δεν επαρκούν από μόνες τους για την εκλογή δημάρχων, κυβερνητών ή γερουσιαστών.

Σε αυτό ακριβώς βρίσκεται η εξήγηση της ανόδου τους. Οι συγκεκριμένοι πολιτικοί δεν περιορίζονται στην εκπροσώπηση μιας θρησκευτικής κοινότητας. Διεκδικούν τη στήριξη ενός πολυφυλετικού και κοινωνικά ετερόκλητου ακροατηρίου, προβάλλοντας προτάσεις για το εισόδημα, τη στέγαση, την υγεία και την καθημερινότητα.

Η παρουσία τους σηματοδοτεί τη μετάβαση από τη συμβολική εκπροσώπηση στη διεκδίκηση πραγματικής εξουσίας. Οι μουσουλμάνοι πολιτικοί δεν ζητούν πλέον απλώς μια θέση στο τραπέζι των αποφάσεων. Ζητούν την εντολή να καθίσουν στην κεφαλή του.

Στις προκριματικές αυτές –που θεωρούνταν «τεστ» για το μέλλον του Δημοκρατικού Κόμματος– ο 41χρονος γιατρός κέρδισε, σύμφωνα με το NBC και το CNN, την κεντρώα, υποστηριζόμενη από το «κατεστημένο» των Δημοκρατικών, Χέιλι Στίβενς.

Η νίκη του δεν αφορά μόνο την επιλογή ενός υποψηφίου για μία κρίσιμη έδρα. Αποτελεί ταυτόχρονα ήττα για την κομματική ηγεσία των Δημοκρατικών, αμφισβήτηση της επιρροής των μεγάλων χρηματοδοτών και σαφή ένδειξη ότι η στάση απέναντι στο Ισραήλ εξελίσσεται σε μία από τις βαθύτερες διαχωριστικές γραμμές στο εσωτερικό του κόμματος.

Ο Ελ-Σαγέντ, γιατρός, πρώην αξιωματούχος δημόσιας υγείας και έντονος επικριτής της ισραηλινής πολιτικής, κατάφερε να ξεπεράσει μία πρωτοφανή οικονομική κινητοποίηση υπέρ της αντιπάλου του. Περίπου 60 εκατομμύρια δολάρια εξωτερικών δαπανών κατευθύνθηκαν στην αναμέτρηση για την ενίσχυση της Στίβενς, από τα οποία περίπου 32 εκατομμύρια αποδίδονται στην American Israel Public Affairs Committee, τη σκληρά φιλοϊσραηλινή οργάνωση που παρεμβαίνει συστηματικά στις αμερικανικές εκλογές.

Η εμπλοκή της AIPAC μετατράπηκε σε ένα από τα κεντρικά ζητήματα της προεκλογικής εκστρατείας. Για τους υποστηρικτές του Ελ-Σαγέντ, η τεράστια χρηματοδότηση αποτέλεσε απόδειξη ότι ισχυρά οργανωμένα συμφέροντα επιχειρούσαν να καθορίσουν το αποτέλεσμα μίας τοπικής εκλογικής διαδικασίας. Για τη Στίβενς και τους συμμάχους της, αντίθετα, η αναμέτρηση παρουσιάστηκε ως μάχη για τη διατήρηση μιας πολιτικά ασφαλέστερης και περισσότερο μετριοπαθούς υποψηφιότητας.

Μία νίκη απέναντι σε 60 εκατομμύρια δολάρια

Η εκστρατεία του Ελ-Σαγέντ βασίστηκε σε ένα καθαρά αντικαθεστωτικό αφήγημα. Υποστήριξε ότι οι ψηφοφόροι, ανεξαρτήτως ιδεολογικής τοποθέτησης, είναι κουρασμένοι από ένα πολιτικό σύστημα που ευνοεί τους μεγάλους χρηματοδότες και απομακρύνεται από τις καθημερινές ανάγκες των πολιτών. Η υπεράσπιση της καθολικής υγειονομικής περίθαλψης, η κριτική προς την οικονομική ελίτ και η απόρριψη της άνευ όρων αμερικανικής υποστήριξης προς το Ισραήλ αποτέλεσαν τους βασικούς πυλώνες της υποψηφιότητάς του.

Λίγες ώρες πριν οριστικοποιηθεί το αποτέλεσμα, δήλωσε στους υποστηρικτές του ότι, σε περίπτωση νίκης, η εκστρατεία του θα είχε δεχθεί ένα οικονομικό πλήγμα δεκάδων εκατομμυρίων δολαρίων και θα είχε καταφέρει να παραμείνει όρθια. Η δήλωση συμπύκνωνε το βασικό επιχείρημα της καμπάνιας: ότι μία οργανωμένη πολιτική βάση μπορεί να επικρατήσει ακόμη και όταν βρίσκεται αντιμέτωπη με συντριπτικά μεγαλύτερους οικονομικούς πόρους. Ο Ελ-Σαγέντ αναγνώρισε, πάντως, το βάθος του εσωκομματικού διχασμού. Μετά την επικράτησή του, τόνισε ότι η επόμενη ημέρα θα πρέπει να αφιερωθεί στην αποκατάσταση των σχέσεων ανάμεσα στις δύο πτέρυγες του κόμματος. Η ενότητα, ωστόσο, δεν θα είναι εύκολη, ίσως το αντίθετο…

Ο φόβος των Δημοκρατικών

Η ηγεσία των Δημοκρατικών είχε συσπειρωθεί γύρω από τη Στίβενς, θεωρώντας ότι μία κεντρώα υποψηφιότητα θα είχε περισσότερες πιθανότητες να διατηρήσει την έδρα στις γενικές εκλογές.

Το Μίσιγκαν αποτελεί μία από τις κρίσιμες πολιτείες που μπορούν να καθορίσουν ποιο κόμμα θα ελέγχει τη Γερουσία. Ο Ελ-Σαγέντ θα αντιμετωπίσει τον πρώην Ρεπουμπλικανό βουλευτή Μάικ Ρότζερς σε μία αναμέτρηση που αναμένεται να προσελκύσει τεράστια πολιτική και οικονομική προσοχή. Οι Δημοκρατικοί φοβούνταν ότι οι αριστερές θέσεις του Ελ-Σαγέντ, ιδιαίτερα για το Ισραήλ και την καθολική δημόσια υγειονομική κάλυψη, θα μπορούσαν να αποξενώσουν τους κεντρώους και ανεξάρτητους ψηφοφόρους.

Ο ίδιος και οι σύμμαχοί του υποστηρίζουν το αντίθετο: ότι η παραδοσιακή μετριοπαθής στρατηγική δεν αρκεί πλέον για να κινητοποιήσει την εκλογική βάση και ότι ένας υποψήφιος με καθαρό πολιτικό στίγμα μπορεί να προσελκύσει ψηφοφόρους που έχουν απομακρυνθεί από το πολιτικό σύστημα. Η μάχη του φθινοπώρου θα αποτελέσει επομένως ένα κρίσιμο τεστ.

Θα δείξει εάν ο αριστερός οικονομικός λαϊκισμός μπορεί να επικρατήσει όχι μόνο στις εσωκομματικές εκλογές, όπου κυριαρχούν οι πλέον ενεργοί ψηφοφόροι, αλλά και σε μία αμφίρροπη πολιτεία απέναντι σε έναν Ρεπουμπλικανό αντίπαλο.

Το Ισραήλ ως εσωκομματικό ρήγμα

Η αναμέτρηση στο Μίσιγκαν ανέδειξε πόσο βαθιά έχει διεισδύσει η σύγκρουση για το Ισραήλ στην πολιτική ταυτότητα των Δημοκρατικών. Για δεκαετίες, η ισχυρή αμερικανική υποστήριξη προς το Ισραήλ αποτελούσε σχεδόν αυτονόητη θέση και για τα δύο μεγάλα κόμματα. Η ανθρωπιστική καταστροφή στη Γάζα και οι πολεμικές επιχειρήσεις των τελευταίων ετών έχουν όμως μεταβάλει σημαντικά τις διαθέσεις των νεότερων, των προοδευτικών και πολλών Αραβοαμερικανών ψηφοφόρων. Η συγκεκριμένη παράμετρος έχει ιδιαίτερη βαρύτητα στο Μίσιγκαν, όπου ζει μία από τις μεγαλύτερες αραβοαμερικανικές κοινότητες των ΗΠΑ.

Η ανοιχτή κριτική του Ελ-Σαγέντ προς το Ισραήλ τον βοήθησε να συσπειρώσει ψηφοφόρους που θεωρούν ότι η Ουάσιγκτον παρέχει ανεξέλεγκτη πολιτική και στρατιωτική υποστήριξη στην ισραηλινή κυβέρνηση. Ταυτόχρονα, η ήττα της Στίβενς, μίας ένθερμης συμμάχου του Ισραήλ, παρά την τεράστια οικονομική ενίσχυσή της, θα τροφοδοτήσει τη συζήτηση για τα όρια της επιρροής της AIPAC. Η οργάνωση παραμένει ένας από τους ισχυρότερους παράγοντες της αμερικανικής πολιτικής χρηματοδότησης. Ωστόσο, το αποτέλεσμα στο Μίσιγκαν δείχνει ότι η μαζική διαφημιστική δαπάνη δεν αρκεί πάντοτε για να ανατρέψει μία ισχυρή πολιτική δυναμική – και μπορεί ακόμη και να ενισχύσει την αφήγηση του υποψηφίου που παρουσιάζεται ως στόχος οργανωμένων συμφερόντων.

Μικτή εικόνα για την αριστερή πτέρυγα

Η εκλογική βραδιά δεν ήταν, πάντως, ένας συνολικός θρίαμβος για τους προοδευτικούς. Στο Μιζούρι, ο βουλευτής Γουέσλι Μπελ απέκρουσε την προσπάθεια επιστροφής της πρώην βουλευτού Κόρι Μπους, μίας από τις γνωστότερες εκπροσώπους της αριστερής πτέρυγας και πρώην μέλους της ομάδας προοδευτικών γυναικών στο Κογκρέσο που έγινε γνωστή ως «Squad».

Η Μπους, δημοκρατική σοσιαλίστρια και επίσης έντονη επικρίτρια του Ισραήλ, είχε χάσει την έδρα της από τον Μπελ δύο χρόνια νωρίτερα. Η αποτυχημένη προσπάθεια επανόδου της έδειξε ότι το κομματικό κατεστημένο εξακολουθεί να διαθέτει ισχυρά ερείσματα και ότι η προοδευτική δυναμική δεν εκδηλώνεται με τον ίδιο τρόπο σε όλες τις πολιτείες.

Στο Μίσιγκαν, ωστόσο, οι προοδευτικοί κατέγραψαν ακόμη μία σημαντική νίκη. Ο οργανωτής Γουίλιαμ Λόρενς επικράτησε δύο κεντρώων υποψηφίων σε προκριματική εκλογή για τη Βουλή των Αντιπροσώπων σε περιφέρεια που περιλαμβάνει το Λάνσινγκ. Ο Λόρενς θα αντιμετωπίσει τον Ρεπουμπλικανό βουλευτή Τομ Μπάρετ σε μία ανταγωνιστική εκλογική περιφέρεια. Και αυτή η αναμέτρηση θα αποτελέσει δοκιμασία για το κατά πόσο η αριστερή, λαϊκιστική πολιτική μπορεί να κερδίσει σε περιοχές που δεν είναι ασφαλή προπύργια των Δημοκρατικών.

Το μεγάλο στοίχημα του Νοεμβρίου

Η νίκη του Ελ-Σαγέντ είναι αναμφίβολα μία επιτυχία υψηλού συμβολισμού για την αμερικανική πολιτική αριστερά. Απέδειξε ότι ένας προοδευτικός υποψήφιος μπορεί να νικήσει την επίσημη κομματική επιλογή, να αντέξει απέναντι σε δεκάδες εκατομμύρια δολάρια εξωτερικής χρηματοδότησης και να μετατρέψει την αντίθεσή του στο Ισραήλ σε δομικό πολιτικό ζήτημα. Η πραγματική δοκιμασία, όμως, αρχίζει τώρα.

Στις γενικές εκλογές ο Ελ-Σαγέντ δεν θα χρειαστεί μόνο τους προοδευτικούς ψηφοφόρους που τον οδήγησαν στη νίκη. Θα πρέπει να ενώσει ένα βαθιά διχασμένο κόμμα, να προσελκύσει κεντρώους και ανεξάρτητους και να αποδείξει ότι η πολιτική του πρόταση μπορεί να κερδίσει μία ολόκληρη πολιτεία.

Εάν τα καταφέρει, η νίκη του δεν θα εξασφαλίσει απλώς μία κρίσιμη έδρα στους Δημοκρατικούς. Θα ενισχύσει την άποψη ότι η αριστερή πτέρυγα μπορεί να αποτελέσει εκλογική δύναμη ακόμη και στις πιο αμφίρροπες περιοχές των Ηνωμένων Πολιτειών.

Εάν αποτύχει, οι κεντρώοι θα επικαλεστούν το αποτέλεσμα ως απόδειξη ότι οι προοδευτικοί μπορούν να κερδίζουν τις εσωκομματικές μάχες, αλλά όχι απαραίτητα τις εκλογές που κρίνουν την εξουσία.

Σπύρος Σιδέρης

Η πίεση αυτή δεν προέρχεται πλέον μόνο από περιθωριακές φωνές, αλλά από ένα σημαντικό τμήμα των Δημοκρατικών στο Κογκρέσο, γεγονός που αναδεικνύει βαθύτερες αλλαγές στο αμερικανικό πολιτικό τοπίο και επαναφέρει ερωτήματα για τη συνέπεια της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής.

Πίεση για διαφάνεια και τέλος στη «σιωπή»

Η πρωτοβουλία περίπου 30 Δημοκρατικών βουλευτών, με επικεφαλής τον Χοακίν Κάστρο, σηματοδοτεί μια σαφή απόκλιση από τη διαχρονική διακομματική συναίνεση. Με επιστολή προς τον υπουργό Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο, ζητούν την εγκατάλειψη της πολιτικής της «επίσημης σιωπής» γύρω από τις πυρηνικές δυνατότητες του Ισραήλ.

Το βασικό τους επιχείρημα εστιάζει στη διαφάνεια και τη στρατηγική συνοχή: δεν μπορεί, όπως υποστηρίζουν, οι Ηνωμένες Πολιτείες να προωθούν τη μη διάδοση πυρηνικών όπλων στη Μέση Ανατολή, ενώ ταυτόχρονα αποφεύγουν να αναγνωρίσουν την ύπαρξη πυρηνικών όπλων σε έναν από τους βασικούς δρώντες της περιοχής. Ο κίνδυνος λανθασμένων εκτιμήσεων, κλιμάκωσης ή ακόμη και χρήσης πυρηνικών όπλων δεν είναι πλέον θεωρητικός αλλά απολύτως υπαρκτός.

Μετατόπιση στο εσωτερικό των Δημοκρατικών

Η πίεση αυτή αντικατοπτρίζει μια βαθύτερη μετατόπιση εντός του Δημοκρατικού Κόμματος. Η παραδοσιακά ισχυρή στήριξη προς το Ισραήλ δείχνει σημάδια φθοράς, ιδιαίτερα μετά τις πρόσφατες συγκρούσεις σε Γάζα και Λίβανο. Σύμφωνα με έρευνες του Pew Research Center, η εικόνα του Ισραήλ μεταξύ των Δημοκρατικών ψηφοφόρων έχει επιδεινωθεί σημαντικά, με αυξανόμενες φωνές που ζητούν ίση μεταχείριση βάσει του διεθνούς δικαίου.

Ενδιαφέρον έχει ότι η συζήτηση δεν περιορίζεται πλέον στην προοδευτική πτέρυγα. Ακόμη και συντηρητικοί αναλυτές, όπως ο Σκοτ Μακόνελ, θέτουν ζήτημα δημόσιας συζήτησης για το πυρηνικό καθεστώς του Ισραήλ, υπογραμμίζοντας ότι η πλήρης αποσιώπηση δεν είναι πλέον βιώσιμη.

Η ιστορία της «πυρηνικής αμφισημίας»

Η πολιτική της λεγόμενης πυρηνικής αμφισημίας (nuclear ambiguity) έχει τις ρίζες της σε μια άτυπη συμφωνία του 1969 μεταξύ του Ρίτσαρντ Νίξον και της Γκόλντα Μεΐρ. Η συμφωνία αυτή επέτρεψε στο Ισραήλ να διατηρεί το πυρηνικό του πρόγραμμα εκτός διεθνούς ελέγχου, με αντάλλαγμα την αποφυγή επίσημης επιβεβαίωσης.

Όπως επισημαίνει ο ιστορικός Άβνερ Κοέν, η πολιτική αυτή δεν θα μπορούσε να διατηρηθεί χωρίς την αμερικανική κάλυψη. Σε αντίθεση με το Ισραήλ, το Ιράν είναι συμβαλλόμενο μέλος της Συνθήκη Μη Διάδοσης Πυρηνικών Όπλων και υπόκειται σε διεθνείς επιθεωρήσεις, παρά τις αμφισβητήσεις για τη συμμόρφωσή του.

Η μοναδική μεγάλη ρωγμή σε αυτό το καθεστώς σιωπής σημειώθηκε το 1986, όταν ο Μορντεχάι Βανούνου αποκάλυψε πληροφορίες για τον πυρηνικό αντιδραστήρα της Ντιμόνα, πληρώνοντας βαρύ προσωπικό τίμημα.

Πόσα πυρηνικά διαθέτει το Ισραήλ;

Η έλλειψη επίσημης αναγνώρισης καθιστά δύσκολη την ακριβή εκτίμηση. Το Stockholm International Peace Research Institute υπολογίζει ότι το Ισραήλ διαθέτει περίπου 80 πυρηνικές κεφαλές, αν και άλλες εκτιμήσεις ανεβάζουν τον αριθμό σημαντικά υψηλότερα. Η αδιαφάνεια αυτή ενισχύει την αβεβαιότητα και περιπλέκει τους στρατηγικούς υπολογισμούς στην περιοχή.

Το νομικό δίλημμα των ΗΠΑ

Ένα από τα πιο κρίσιμα ζητήματα αφορά το νομικό πλαίσιο των αμερικανικών στρατιωτικών ενισχύσεων. Εάν οι ΗΠΑ αναγνωρίσουν επίσημα ότι το Ισραήλ διαθέτει πυρηνικά όπλα χωρίς να υπάγεται σε διεθνείς μηχανισμούς ελέγχου, ενδέχεται να ενεργοποιηθούν νόμοι που απαγορεύουν την παροχή στρατιωτικής βοήθειας.

Αυτό θα έφερνε την κυβέρνηση Τραμπ μπροστά σε ένα δύσκολο δίλημμα: είτε να περιορίσει τη στήριξη προς το Ισραήλ είτε να αναζητήσει ειδικές εξαιρέσεις, κάτι που θα προκαλούσε πολιτικές εντάσεις στο Κογκρέσο.

Σενάρια κλιμάκωσης και η «Επιλογή Σαμψών»

Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί η πιθανή χρήση πυρηνικών όπλων σε περίπτωση ακραίας κρίσης. Η λεγόμενη «Επιλογή Σαμψών» (Samson Option) — δηλαδή η απειλή χρήσης πυρηνικών σε περίπτωση υπαρξιακού κινδύνου — παραμένει ένα ασαφές αλλά υπαρκτό στοιχείο της ισραηλινής στρατηγικής.

Οι πρόσφατες επιθέσεις του Ιράν σε περιοχές κοντά σε πυρηνικές εγκαταστάσεις, όπως η Ντιμόνα, εντείνουν τους φόβους για το ενδεχόμενο ανεξέλεγκτης κλιμάκωσης. Το βασικό ερώτημα που απασχολεί πλέον και την Ουάσινγκτον είναι αν το Ισραήλ θα μπορούσε να καταφύγει σε πυρηνική απάντηση σε περίπτωση που οι συμβατικές του άμυνες καταρρεύσουν.

Τι σημαίνει για τη διεθνή πολιτική

Η συζήτηση για το πυρηνικό οπλοστάσιο του Ισραήλ δεν είναι απλώς θέμα διαφάνειας, αλλά αγγίζει τον πυρήνα της αξιοπιστίας της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής. Η επιλεκτική εφαρμογή των αρχών της μη διάδοσης υπονομεύει την ικανότητα των ΗΠΑ να λειτουργούν ως ουδέτερος εγγυητής ασφάλειας.

Καθώς η σύγκρουση με το Ιράν εξελίσσεται και οι γεωπολιτικές ισορροπίες μεταβάλλονται, η πίεση προς την Ουάσινγκτον αναμένεται να ενταθεί. Το αν η κυβέρνηση Τραμπ θα επιλέξει τη συνέχιση της σιωπής ή μια πιο διαφανή προσέγγιση θα έχει συνέπειες όχι μόνο για τη Μέση Ανατολή, αλλά και για το παγκόσμιο καθεστώς μη διάδοσης πυρηνικών όπλων.

Κατά τη διάρκεια της πρώτης τους προσωπικής συνάντησης, ο Μαμντάνι και ο Ομπάμα χαιρέτησαν παιδιά και γονείς μέσα στο κέντρο προσχολικής αγωγής και έγιναν ένα με μια ομάδα μικρών μαθητών που κάθονταν στο πάτωμα καθώς ο Ομπάμα και ο Μαμντάνι τους διάβαζαν από ένα παιδικό βιβλίο.

Συγκεκριμένα, διάβασαν το βιβλίο «Μόνοι και Μαζί» στα παιδιά – και τραγούδησαν μαζί τους το «The Wheels on the Bus».

View this post on Instagram

A post shared by CNN (@cnn)

«Ανάμεσα στις συζητήσεις και τα τραγούδια για το λεωφορείο, οι δύο ηγέτες συζήτησαν το όραμα του Δημάρχου για την πόλη και τη σημασία του να δοθεί στο New York’s Cutest το ισχυρότερο δυνατό ξεκίνημα», δήλωσε ο εκπρόσωπος Τύπου του Μαμντάνι, Τζο Καλβέλο.

Ο Μαμντάνι, που τοποθετείται πολιτικά ως δημοκράτης σοσιαλιστής, έθεσε υποψηφιότητα με την υπόσχεση να δημιουργήσει το πρώτο καθολικό πρόγραμμα παιδικής φροντίδας στην πόλη της Νέας Υόρκης.

Στο πλαίσιο αυτής της προσπάθειας, η δημαρχία του Μαμντάνι εξασφάλισε κρατική χρηματοδότηση για την επέκταση του τρέχοντος καθολικού προγράμματος προσχολικής αγωγής σε όλη την πόλη και για την επέκταση της παιδικής φροντίδας για έναν περιορισμένο αριθμό παιδιών 2 ετών από το επόμενο φθινόπωρο.

Ο Ομπάμα και ο Μαμντάνι είχαν μια σύντομη κατ’ ιδίαν συνάντηση πριν μπουν στην τάξη για να ξεκινήσουν την ανάγνωση των παιδικών βιβλίων.

Σύμφωνα με το CNN, ο Μαμντάνι και η ομάδα του Ομπάμα ανυπομονούσαν να κανονίσουν μια συνάντηση μεταξύ των δύο ηγετών από την εκλογή του Μαμντάνι τον περασμένο Νοέμβριο και η ευκαιρία δόθηκε τις τελευταίες ημέρες επειδή ο Ομπάμα αναμενόταν να βρίσκεται στη Νέα Υόρκη αυτό το Σαββατοκύριακο.

Οι δύο ηγέτες μίλησαν πριν από την ημέρα των εκλογών τον Νοέμβριο, σύμφωνα με τρεις πηγές που γνωρίζουν τι ειπώθηκε στην τηλεδιάσκεψη. Ο Ομπάμα είπε στον Μαμντάνι κατά τη διάρκεια της τηλεδιάσκεψης ότι πολλοί άνθρωποι θα τον παρακολουθούν για να δουν πόσο αποτελεσματικά ένας δημοκρατικός σοσιαλιστής θα μπορούσε να διοικήσει τη μεγαλύτερη πόλη των ΗΠΑ και πόσοι επικριτές θα περίμεναν να αντιδράσουν αν κάτι πήγαινε στραβά.

Ο Κλούνεϊ, γνωστός για την υποστήριξή του στο Δημοκρατικό Κόμμα, επιβεβαίωσε ότι συμφωνεί πλήρως με τον Τραμπ, ο οποίος εδώ και καιρό προωθεί το σύνθημα «Κάντε την Αμερική μεγάλη ξανά». Σε μια λιτή δήλωση ανέφερε: «Συμφωνώ απόλυτα με τον νυν πρόεδρο… Πρέπει να κάνουμε την Αμερική μεγάλη ξανά… και θα ξεκινήσουμε τον Νοέμβριο», αναφερόμενος στις επερχόμενες ενδιάμεσες εκλογές της 3ης Νοεμβρίου, σύμφωνα με αμερικανικά δημοσιεύματα.

Γαλλική υπηκοότητα

Η απάντηση του Κλούνεϊ ήρθε μετά την απονομή γαλλικής υπηκοότητας στον βραβευμένο με Όσκαρ ηθοποιό, στη σύζυγό του —εξέχουσα δικηγόρο ανθρωπίνων δικαιωμάτων— Αμάλ Αλαμουντίν, και στα οκτάχρονα δίδυμα παιδιά τους. Η οικογένεια διαμένει εδώ και χρόνια σε αγρόκτημα στη Γαλλία, ενώ το μικρότερο παιδί τους φοιτά ήδη σε σχολείο εκεί.

Ο Τραμπ σχολίασε την εξέλιξη στο Truth Social την περασμένη Τετάρτη (31/12), χαρακτηρίζοντάς την «καλά νέα» και επιτιθέμενος στην πολιτική υποστήριξη του Κλούνεϊ προς τον Τζο Μπάιντεν και την υποψήφια αντιπρόεδρό του, Καμάλα Χάρις. Υποστήριξε ότι ο ηθοποιός «δεν ήταν ποτέ σταρ του κινηματογράφου, απλώς ένας συνηθισμένος άνθρωπος που παραπονιέται συνεχώς», ενώ πρόσθεσε ότι έγινε πιο γνωστός για τις πολιτικές του θέσεις παρά για την καριέρα του.

Παράλληλα, ο Τραμπ επέκρινε τις πολιτικές του Παρισιού για τη μετανάστευση και την πρόληψη του εγκλήματος.

Πολιτικό υπόβαθρο

Ο Κλούνεϊ αποτελεί εδώ και χρόνια εξέχον υποστηρικτή του Δημοκρατικού Κόμματος. Τον περασμένο Απρίλιο είχε προβλέψει ότι οι Δημοκρατικοί θα ανακτούσαν τον έλεγχο της Βουλής των Αντιπροσώπων, καλώντας το κόμμα να «βρει ανθρώπους που εκπροσωπούν καλύτερα τους Αμερικανούς και έχουν αίσθηση του χιούμορ».

Ο διάσημος ηθοποιός είχε στηρίξει τον Μπάιντεν στις εκλογές του 2020 και του 2024, πριν δημοσιεύσει άρθρο γνώμης στους New York Times ζητώντας από τον τότε πρόεδρο να αποσυρθεί από την προεκλογική μάχη —κάτι που ο Μπάιντεν έκανε δύο εβδομάδες αργότερα. Στη συνέχεια, ο Κλούνεϊ στήριξε την τότε αντιπρόεδρο Καμάλα Χάρις.

Ο Τραμπ, του οποίου η κυβέρνηση υποστηρίζει αντιμεταναστευτικά κόμματα στην Ευρώπη, δήλωσε ότι η Γαλλία έχει ένα «τρομερό» πρόβλημα με την εγκληματικότητα και τη μετανάστευση.

Ο Κλούνεϊ, η σύζυγός του και τα οκτάχρονα δίδυμα παιδιά τους έλαβαν γαλλική υπηκοότητα με διάταγμα που δημοσιεύθηκε το Σάββατο στην Επίσημη Εφημερίδα.

«Τέλεια νέα! Ο Τζορτζ και η Αμάλ Κλούνεϊ, δύο από τους χειρότερους πολιτικούς προγνώστες όλων των εποχών, έγιναν επίσημα πολίτες της Γαλλίας, μιας χώρας που δυστυχώς έχει μεγάλο πρόβλημα εγκληματικότητας λόγω του φρικτού χειρισμού της μετανάστευσης», έγραψε ο Τραμπ στο δίκτυό του Truth Social.

Σε ανάρτηση την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, ο Τραμπ πρόσθεσε ότι αυτά τα προβλήματα στη Γαλλία «είναι πολύ παρόμοια με αυτά που είχαμε υπό τον Νυσταγμένο Τζο Μπάιντεν», τον Δημοκρατικό προκάτοχό του.

Trump bashes Clooney after actor becomes French.

“He wasn’t a movie star at all, he was just an average guy who complained, constantly, about common sense in politics," Trump saidhttps://t.co/MsrLC1Nywy pic.twitter.com/A82Ye8M3Vq

— AFP News Agency (@AFP) January 1, 2026

Ο Κλούνεϊ είναι εξέχων υποστηρικτής του Δημοκρατικού Κόμματος και ένας από τους πιο σφοδρούς επικριτές του Τραμπ.

Ο Τραμπ επεσήμανε ότι ο ηθοποιός είχε υποστηρίξει τον Μπάιντεν κατά τη διάρκεια των προεδρικών εκλογών των ΗΠΑ το 2024, αλλά στη συνέχεια τον «απέρριψε», εκφράζοντας ανησυχία για την ηλικία του Δημοκρατικού υποψηφίου κατά τη διάρκεια μιας εκδήλωσης συγκέντρωσης χρημάτων.

Nothing says “great New Year’s Eve” like an unhinged rant about George Clooney. pic.twitter.com/TcQX3x7Nga

— Republicans against Trump (@RpsAgainstTrump) December 31, 2025

Πρόσθεσε: «Ο Κλούνεϊ έλαβε περισσότερη δημοσιότητα στην πολιτική από ό,τι έλαβε ποτέ για τις λίγες, μέτριες ταινίες του. Δεν ήταν σταρ του κινηματογράφου. Ήταν απλώς ένας συνηθισμένος άνθρωπος που παραπονιόταν συνεχώς για την κοινή λογική στην πολιτική».

Σπύρος Σιδέρης

Είτε πρόκειται για πολιτική στρατηγική είτε για οργανωμένη επιχείρηση αποδόμησης, η επαναφορά της υπόθεσης με επίκεντρο το υποτιθέμενο ρωσικό αποτύπωμα προκαλεί αναβρασμό στην Ουάσιγκτον και ανακινεί τη διαρκή αμερικανική εμμονή με τον μύθο της ρωσικής επιρροής.

Τα επίμαχα γράμματα και οι υπαινιγμοί για τη Μόσχα

Η νέα θύελλα ξεκίνησε όταν μέλη της Επιτροπής Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων – όλα στελέχη των Δημοκρατικών – δημοσίευσαν επιλεγμένα γράμματα από το αρχείο Επστάιν. Σε αυτά, ο χρηματιστής εμφανίζεται να αναφέρεται σε επαφές με τον πρώην πρωθυπουργό της Νορβηγίας Θορμπγιόρν Γιαγκλάντ αλλά και σε συνομιλίες με τον πρώην μόνιμο αντιπρόσωπο της Ρωσίας στον ΟΗΕ, Βιτάλι Τσούρκιν.

Αν και δεν υπάρχουν αποδείξεις ότι ο Επστάιν είχε ουσιαστικό ρόλο στη ρωσική διπλωματία, το περιεχόμενο των επιστολών είναι αρκετό για να θρέψει νέες υποψίες. Σε ένα από τα γράμματα, ο Επστάιν φέρεται να υπονοεί ότι θα μπορούσε να «εξηγήσει» στους Ρώσους διπλωμάτες τη «λογική» του Τραμπ, υπονοώντας ικανότητα πρόσβασης στο εσωτερικό κύκλωμα του Ρεπουμπλικάνου. Σε άλλο σημείο, ισχυρίζεται ότι ο Τσούρκιν «κατάλαβε τον Τραμπ μετά από τις συζητήσεις μας».

Το πρόβλημα για τους Δημοκρατικούς δεν είναι αν τα γράμματα είναι αξιόπιστα – είναι ελάχιστα. Το πρόβλημα είναι ότι λειτουργούν εξαιρετικά ως πολιτικό αφήγημα. Η ρωσική σκιά, συνδεδεμένη με μια υπόθεση σεξουαλικής εκμετάλλευσης, είναι εκρηκτικό μίγμα, ιδανικό για μια περίοδο που στερείται σταθερών θεσμικών ορίων.

Ο «βόμβος» στα social media και οι ακραίες θεωρίες

Στο παρασκήνιο αυτού του κύματος δημοσιευμάτων, εμφανίστηκε και ένας ακόμη πιο ακραίος ισχυρισμός: ένα ανεπιβεβαίωτο γράμμα Επστάιν, στο οποίο δήθεν αναφέρεται ότι «οι Ρώσοι» διαθέτουν υλικό σεξουαλικής φύσης με πρωταγωνιστές τον Τραμπ και τον Μπιλ Κλίντον.

Καμία σοβαρή αμερικανική εφημερίδα δεν υιοθέτησε τον ισχυρισμό, ούτε έχει προκύψει η παραμικρή ένδειξη αυθεντικότητας του εγγράφου. Οι Δημοκρατικοί το αποφεύγουν, τα ρεπουμπλικανικά μέσα το χαρακτηρίζουν «φθηνή προπαγάνδα», αλλά στα social media λειτουργεί σαν καύσιμο.

Το σημαντικό εδώ δεν είναι αν το έγγραφο είναι αληθινό – δεν είναι. Το σημαντικό είναι ότι η εμφάνισή του δείχνει ξεκάθαρα την κατεύθυνση της προπαγανδιστικής εκστρατείας: να παρουσιαστεί ότι το Κρεμλίνο διαθέτει εκβιαστικό υλικό για τον Τραμπ. Με άλλα λόγια, να ξαναζωντανέψει το αφήγημα ότι ο Ρεπουμπλικάνος πρόεδρος είναι «όμηρος της Μόσχας».

Η αντίδραση του Τραμπ: απόρριψη και αντιστροφή κατηγοριών

Ο Ντόναλντ Τραμπ απάντησε προβλέψιμα, αλλά όχι αδύναμα. Κατηγόρησε τους Δημοκρατικούς για «μια ακόμη προσπάθεια παραπλάνησης» και χαρακτήρισε την υπόθεση «μια καινούργια εκδοχή του μύθου “Ρωσία–Ρωσία–Ρωσία”».

Σε μια προσπάθεια να γυρίσει το παιχνίδι, κάλεσε τους Ρεπουμπλικάνους να δημοσιοποιήσουν πλήρως τα αρχεία Επστάιν, τονίζοντας ότι «δεν έχουμε τίποτα να κρύψουμε». Παράλληλα, ανέφερε πως το υπουργείο Δικαιοσύνης έχει ήδη αποδεσμεύσει «δεκάδες χιλιάδες σελίδες» της έρευνας.

Επιπλέον, επεσήμανε ότι το όνομα Μπιλ Κλίντον βρίσκεται πολύ πιο βαθιά στις επαφές με τον Επστάιν, ενώ στο στόχαστρο ερευνών έχουν βρεθεί επίσης ο επιχειρηματίας Ρέιντ Χόφμαν και ο πρώην υπουργός Οικονομικών Λάρι Σάμερς – όλοι συνδεδεμένοι με το Δημοκρατικό Κόμμα.

Η γραμμή Τραμπ είναι ξεκάθαρη: το σκάνδαλο Επστάιν χτυπάει τους Δημοκρατικούς, όχι εμάς.

Γιατί τώρα; Η στρατηγική πίεσης προς το Κρεμλίνο – και προς τον Τραμπ

Ανεξάρτητα από την εγκυρότητα των επιστολών, η χρονική στιγμή δεν είναι τυχαία. Ο Τραμπ βρίσκεται σε μια λεπτή ισορροπία:

– από τη μία, δηλώνει ότι θέλει να «τερματίσει τον πόλεμο» στην Ουκρανία·
– από την άλλη, ομάδα σκληρών αντιρώσων Ρεπουμπλικάνων τον πιέζει να αυξήσει την πίεση στη Ρωσία και να ξανανοίξει τη στρόφιγγα της βοήθειας στο Κίεβο.

Το αποτέλεσμα είναι αυτό που πολλοί αναλυτές αποκαλούν «οι ταλαντεύσεις του Τραμπ»: μια ρητορική που εναλλάσσεται από τη διάθεση συνεννόησης με τη Μόσχα στις ξαφνικές κυρώσεις και στις επιθετικές αναρτήσεις.

Η προώθηση του αφηγήματος ότι το Κρεμλίνο «κρατάει» τον Τραμπ με πιθανό εκβιαστικό υλικό έχει έναν ξεκάθαρο στόχο: να μην του επιτρέψει οποιοδήποτε άνοιγμα προς τη Ρωσία. Με άλλα λόγια, ακόμη κι αν ο Τραμπ θέλει να κινηθεί σε πιο μετριοπαθή γραμμή απέναντι στη Μόσχα, το πολιτικό κόστος θα ήταν τέτοιο, ώστε θα βρεθεί ουσιαστικά αναγκασμένος να ακολουθήσει μια πιο επιθετική πολιτική.

Το «ρωσικό αφήγημα» δεν πεθαίνει ποτέ

Το πιο ενδιαφέρον σε αυτή τη νέα αναβίωση του σκανδάλου Επστάιν είναι ότι αναδεικνύει την πολιτική λειτουργία της Ρωσίας ως μόνιμου «εχθρού». Για τους Δημοκρατικούς, η Ρωσία δεν είναι απλά ένας γεωπολιτικός αντίπαλος· αποτελεί εργαλείο εσωτερικής πολιτικής πίεσης.

Κάθε φορά που ο Τραμπ επιχειρεί να διαφοροποιήσει την εξωτερική του πολιτική, το «ρωσικό αφήγημα» επανέρχεται και πλαισιώνει τη δημόσια συζήτηση. Το γεγονός ότι τώρα συνδέεται με μια ιστορία σεξουαλικής εκμετάλλευσης, διεθνών διαπλοκών και επιλεκτικών διαρροών, το καθιστά ακόμη πιο αποτελεσματικό – και αναπόφευκτα πιο ιντριγκαδόρικο για το κοινό.

Η επόμενη ημέρα

Το πιθανότερο είναι ότι οι διαρροές θα συνεχιστούν. Το αφήγημα του «εκβιαστικού υλικού» θα ενισχυθεί, θα ανακυκλωθεί, ίσως θα «εμπλουτιστεί».

Όμως το μεγάλο ερώτημα παραμένει:

• Ποιος πραγματικά επιχειρεί να επηρεάσει τον Τραμπ – το Κρεμλίνο ή οι πολιτικοί του αντίπαλοι που κρατούν ζωντανό το φάντασμα της ρωσικής επιρροής;

Σε μια Αμερική όπου η αλήθεια έχει κατακερματιστεί σε ανταγωνιστικές αφηγήσεις, η απάντηση δεν είναι ποτέ αυτονόητη. Το μόνο βέβαιο είναι ότι το όνομα Τζέφρι Επστάιν θα συνεχίσει να στοιχειώνει την πολιτική σκηνή – και ότι οι υπαινιγμοί για το Κρεμλίνο δεν θα εξαφανιστούν σύντομα.

Το νομοσχέδιο εγκρίθηκε με 60 ψήφους υπέρ έναντι 40 κατά και σε αυτή τη – δεύτερη κατά σειρά – ψηφοφορία, κατόπιν συμβιβασμού του ρεπουμπλικανικού κόμματος του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ και μερικών γερουσιαστών της αντιπολίτευσης, που όμως προκαλεί οργή σε πολλούς δημοκρατικούς.

Η ανακοίνωση της έγκρισης έγινε σε σχεδόν άδεια αίθουσα, με τους γερουσιαστές που παρέμειναν μέχρι το τέλος να χειροκροτούν την απόφαση. «Θα επαναλειτουργήσουμε την κυβέρνηση, θα διασφαλίσουμε ότι οι ομοσπονδιακοί υπάλληλοι θα λάβουν την αποζημίωση που έχουν κερδίσει και αξίζουν», δήλωσε η Ρεπουμπλικανή γερουσιαστής Σούζαν Κόλινς, η οποία είχε καθοριστικό ρόλο στη σύνταξη του νομοσχεδίου.

Από τον Οκτώβριο, πολλές κυβερνητικές υπηρεσίες έχουν αναστείλει τη λειτουργία τους, με περίπου 1,4 εκατομμύρια ομοσπονδιακούς υπαλλήλους να βρίσκονται σε αναγκαστική άδεια ή να εργάζονται χωρίς αποδοχές. Το shutdown έχει επηρεάσει κρίσιμες λειτουργίες, όπως τις αερομεταφορές και τα επιδόματα σίτισης για 41 εκατομμύρια πολίτες χαμηλού εισοδήματος.

Αναλυτές εκτιμούν ότι η νίκη του θα έχει αντίκτυπο που θα ξεπερνά τα όρια της Νέας Υόρκης, δίνοντας νέα ώθηση στο προοδευτικό στρατόπεδο των Δημοκρατικών και επηρεάζοντας τη στρατηγική του κόμματος ενόψει των επόμενων προεδρικών εκλογών.

Ο Μαμντάνι, γιος μεταναστών από τη Νότια Ασία, θεωρείται ένας από τους πιο αφοσιωμένους υπέρμαχους της εργατικής τάξης και έχει ταχθεί υπέρ ριζοσπαστικών μέτρων όπως η καθιέρωση δωρεάν μετακινήσεων με λεωφορεία, η παροχή καθολικής παιδικής φροντίδας και το πάγωμα των ενοικίων για κατοικίες με ενοίκιο υπό ρύθμιση, χρηματοδοτούμενα από αυξημένη φορολόγηση στους πλούσιους.

Η εκλογική του νίκη έρχεται έπειτα από μια έντονα πολωμένη προεκλογική μάχη. Ο απερχόμενος δήμαρχος, Έρικ Άνταμς, αποφάσισε να κατέβει ως ανεξάρτητος μετά το σκάνδαλο διαφθοράς που έπληξε τη διοίκησή του, ενώ ο πρώην κυβερνήτης της Νέας Υόρκης, Άντριου Κουόμο, προσπάθησε να επανακάμψει πολιτικά διεκδικώντας το χρίσμα των Δημοκρατικών. Ωστόσο, ο Μαμντάνι, ένας σχετικά άγνωστος πολιτικός, κατάφερε να κερδίσει απρόσμενα το χρίσμα, επαναλαμβάνοντας την ήττα του Κουόμο και στις γενικές εκλογές.

Ο Ντόναλντ Τραμπ είχε παρέμβει την παραμονή των εκλογών, χαρακτηρίζοντας τον Μαμντάνι «κομμουνιστή» και προειδοποιώντας ότι θα φέρει «καταστροφή» στη Νέα Υόρκη, καλώντας τους υποστηρικτές του Ρεπουμπλικανού υποψηφίου Κέρτις Σλίβα να στηρίξουν τον Κουόμο για να αποτρέψουν τη νίκη του Δημοκρατικού σοσιαλιστή. Παρά τις εκκλήσεις του, ο Μάμντανι επικράτησε με ευρεία διαφορά.

Η εκλογή του αποτελεί ιστορικό ορόσημο: θα είναι ο πρώτος μουσουλμάνος δήμαρχος της Νέας Υόρκης, ο πρώτος Νοτιοασιάτης που καταλαμβάνει το αξίωμα και ένας από τους νεότερους δημάρχους στην ιστορία της πόλης. Η πολιτική του άνοδος υπήρξε ραγδαία – από βουλευτής της Πολιτειακής Συνέλευσης της Νέας Υόρκης επί τρεις θητείες, βρέθηκε στο επίκεντρο της εθνικής πολιτικής σκηνής μέσα σε έναν μόλις χρόνο.

Στο Νιου Τζέρσεϊ, οι δημοκρατικοί κερδίζουν και τη δεύτερη έδρα κυβερνήτη

Η δημοκρατική Μίκι Σέριλ εξελέγη χθες Τρίτη κυβερνήτρια στην πολιτεία Νιου Τζέρσεϊ, σύμφωνα με στατιστικές προβολές των τηλεοπτικών δικτύων Fox News και NBC News, ενώ νωρίτερα η δημοκρατική Άμπιγκεϊλ Σπάνμπεργκερ εκτιμάται ότι επικράτησε στη Βιρτζίνια, σε δυο εκλογικές διαδικασίες που χαρακτηρίζονταν δοκιμασία για το πρώτο στάδιο της δεύτερης θητείας του ρεπουμπλικάνου προέδρου Ντόναλντ Τραμπ.

Αυτή τη στιγμή, 25 χρόνια μετά την ίδρυσή της η συγκεκριμένη υπηρεσία απολύει εργαζόμενους. Πολύ περισσότερο τη στιγμή που πρόκειται για τον ευαίσθητο τομέα των πυρηνικών όπλων.

Η υπηρεσία που εποπτεύει τα πυρηνικά αποθέματα των ΗΠΑ πρόκειται ν’ απολύσει προσωρινά περίπου 1.400 υπαλλήλους λόγω του λεγόμενου shutdown δηλαδή της διακοπής λειτουργίας υπηρεσιών του αμερικανικού κράτους που εισέρχεται πλέον στην 20ή ημέρα.

Εξαιτίας αυτής της κατάστασης λιγότεροι από 400 υπάλληλοι θα παραμείνουν στην Εθνική Υπηρεσία Πυρηνικής Ασφάλειας (NNSA), μια ημιαυτόνομη υπηρεσία του υπουργείου Ενέργειας των ΗΠΑ, αναφέρει το BBC. Η χρηματοδότηση για τη μεταφορά των πυρηνικών όπλων έχει προϋπολογισμό που φτάνει ως τις 27 Οκτωβρίου. Παρά τη δυσαρέσκεια όλων, ακόμη και στελεχών, για τις αποχωρήσεις τόσων υπαλλήλων, τονίζουν πως αυτή η επιλογή είναι μονόδρομος σ΄ αυτή τη φάση.

Το shutdown, δηλαδή η διακοπή λειτουργίας της κυβέρνησης ήρθε μετά την αποτυχία των Ρεπουμπλικάνων και των Δημοκρατικών να συμφωνήσουν για την ψήφιση νομοσχεδίου που θα χρηματοδοτούσε τις κυβερνητικές υπηρεσίες τον Οκτώβριο και τους επόμενους μήνες.

Οι Δημοκρατικοί πιέζουν για αύξηση της χρηματοδότησης της υγειονομικής περίθαλψης σε αντάλλαγμα για την επαναλειτουργία της κυβέρνησης. Οι Ρεπουμπλικάνοι θεωρούν πως τα θέματα υγειονομικής περίθαλψης πρέπει να αντιμετωπιστούν ξεχωριστά από τις διαπραγματεύσεις για τον προϋπολογισμό όταν θα «ανοίξει» και πάλι η κυβέρνηση.