• Τι θα γινόταν όμως αν ο αστεροειδής δεν είχε χτυπήσει ποτέ τη Γη;
• Θα συνέχιζαν οι δεινόσαυροι να κυριαρχούν στον πλανήτη;
• Θα μπορούσαν να επιβιώσουν από τις εποχές των παγετώνων και να εξελιχθούν για να γίνουν πιο ευφυείς;

Σύμφωνα με τους παλαιοντολόγους, είναι πιθανό ότι οι δεινόσαυροι θα συνέχιζαν να εξελίσσονται και να κυβερνούν τη Γη, απαντά το LiveScience. Εξάλλου, είχαν ήδη επιβιώσει και προσαρμοστεί για 165 εκατομμύρια χρόνια, μέσα στα οποία είχαν σημειωθεί άνοδος και πτώση των θαλασσών, αυξήσεις θερμοκρασίας και ηφαιστειακές εκρήξεις, σύμφωνα με τον Steve Brusatte, καθηγητή παλαιοντολογίας στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου. Αυτό όμως θα καθιστούσε αδύνατη την εξέλιξη των δικών μας προγόνων, των θηλαστικών, με τον τρόπο που έγινε.

• Θα μπορούσαν όμως οι δεινόσαυροι να επιβιώσουν σε συνθήκες μιας εποχής παγετώνων;

Σύμφωνα με τον Brusatte, ορισμένοι δεν θα είχαν πρόβλημα σε τέτοια περιβάλλοντα. «Πολλοί από αυτούς είχαν πούπουλα, που θα μπορούσαν να τους κρατήσουν ζεστούς», λέει. Επιπλέον, ορισμένα είδη όπως ο Τυραννόσαυρος Rex, ήταν πιθανότατα θερμόαιμα, σύμφωνα με έρευνες, πράγμα που σημαίνει ότι δεν ήταν εντελώς στο έλεος ενός μεταβαλλόμενου κλίματος.

Είναι επίσης πιθανό ότι οι δεινόσαυροι θα είχαν εξελιχθεί ώστε να αναπτύξουν νέες άμυνες κατά του κρύου σε εποχές ακραίων συνθηκών.

Όπως έγινε για παράδειγμα με τα μαμούθ, που εμφανίστηκαν πριν από περίπου 5 εκατομμύρια χρόνια στη Νότια Αφρική. Κάποια από αυτά, περίπου 800.000 χρόνια πριν, κατά τη διάρκεια της τελευταίας εποχής των παγετώνων, απέκτησαν μάλλινες γούνες καθώς επεκτάθηκαν στην πολύ πιο ψυχρή περιοχή της Ευρασίας.

• Αν τους δινόταν αρκετός χρόνος, θα μπορούσαν οι δεινόσαυροι να είχαν εξελιχθεί σε πιο ευφυή πλάσματα;

Σε ένα νοητικό πείραμα του 1982 , ο Αμερικανο-Καναδός παλαιοντολόγος Ντέιλ Ράσελ αναρωτήθηκε αν οι τροοντίδες δεινόσαυροι θα μπορούσαν να είχαν αναπτύξει αισθαντικότητα αν δεν είχαν εξαφανιστεί μαζικά στο τέλος της Κρητιδικής περιόδου.

Τους ονόμασε ανθρωποειδείς δεινόσαυρους, ή δεινοσαυροειδή. Βάσισε την ιδέα του αυτή στο γεγονός ότι ένα είδος τροοδοντίδων είχε ήδη «μεγάλο εγκέφαλο, στερεοσκοπική όραση, αντιτακτά δάχτυλα και στέκονταν σε δύο πόδια» και θα μπορούσε να είχε εξελιχθεί ώστε να έχει «πηλίκο εγκεφαλοποίησης παρόμοιο με εκείνο του Homo sapiens» αν είχε επιβιώσει.

Ο συνεργάτης του Ρον Σέγκουιν, καλλιτέχνης και κατασκευαστής μοντέλων, με βάση τη θεωρία αυτή φιλοτέχνησε το ακόλουθο πλάσμα:

Με την πάροδο των ετών, οι παλαιοντολόγοι απέρριψαν αυτή την ιδέα, χαρακτηρίζοντάς την μη ρεαλιστική και υπερβολικά ανθρωπομορφική. Από την άλλη βέβαια, τα σύγχρονα πουλιά, που είναι απόγονοι των δεινοσαύρων, είναι ιδιαίτερα έξυπνα πλάσματα. «Έχουν στην πραγματικότητα περισσότερους νευρώνες στον εγκέφαλό τους από τα θηλαστικά, κατά μέσο όρο», λέει ο Brusatte. «Αλλά θα μπορούσαν τα πτηνά μια μέρα να αποκτήσουν νόηση σαν του ανθρώπου; Δεν ξέρω».

Η εξέλιξη των θηλαστικών θα αντιμετώπιζε σοβαρό πλήγμα αν ο αστεροειδής δεν είχε χτυπήσει τη Γη. Αν οι μεγάλοι δεινόσαυροι είχαν επιβιώσει, τα μικρά θηλαστικά που υπήρχαν ήδη δίπλα τους μπορεί να μην είχαν την ίδια ευκαιρία να εξελιχθούν και να μεγαλώσουν σε μέγεθος.

«Υποψιάζομαι ότι τα θηλαστικά θα είχαν παραμείνει ως επί το πλείστον ή εξ ολοκλήρου μικρά για πολλά εκατομμύρια χρόνια ακόμη», λέει ο Brusatte.

«Αν και οι εποχές των παγετώνων μπορεί να έδιναν στα μικρά θηλαστικά – ως θερμόαιμα τριχωτά πλάσματα που μπορούσαν να αντέξουν το κρύο – την ευκαιρία να γίνουν μεγαλύτερα, και ίσως να έθεταν τους γιγάντιους δεινόσαυρους στο περιθώριο», συμπληρώνει.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι θα είχαν εμφανιστεί οι άνθρωποι. «Ενώ τα μικρά θηλαστικά μπορεί να τα κατάφερναν ακόμα καλά, ο άνθρωπος πιθανότατα δεν θα είχε εξελιχθεί ποτέ», υποστηρίζει ο Paul Sereno, παλαιοντολόγος και καθηγητής βιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο. «Εξελιχθήκαμε σε έναν κόσμο θηλαστικών που θα ήταν αδύνατον να έχει υπάρξει με μεγάλους, μη ιπτάμενους δεινόσαυρους να κυκλοφορούν».

Οι τυραννόσαυροι ήταν από τους πιο τρομακτικούς δεινόσαυρους που περιπλανήθηκαν στον πλανήτη. Οι ενήλικες είχαν ογκώδη σώματα, τεράστια κεφάλια και δόντια που έσπαγαν οστά. Οι νεαροί, ωστόσο, ήταν μάλλον πιο μικροσκοπικοί, με μακριά, κοκαλιάρικα πόδια, δόντια σαν λεπίδες και στενά κρανία.

Σύμφωνα με τους επιστήμονες, η μετάλλαξη αυτή συνδέεται με μια αλλαγή στη διατροφή, καθώς οι τυραννόσαυροι ωρίμαζαν και απαιτούσαν περισσότερη ενέργεια. Ενώ ευρήματα που περιλαμβάνουν σημάδια δαγκώματος στα οστά υποδεικνύουν ότι οι ενήλικες κυνηγούσαν και έτρωγαν τεράστια φυτοφάγα ζώα, οι νεαροί δεν είχαν τα κατάλληλα δόντια για να αντιμετωπίσουν τέτοια θηράματα. Ωστόσο τι ακριβώς έτρωγαν τα νεαρά ζώα ήταν ένα μυστήριο. Τώρα, το απολίθωμα προσφέρει νέα στοιχεία για τη διατροφή τους.

Το απολίθωμα του νεαρού Gorgosaurus libratus, το οποίο χρονολογείται πριν από περίπου 75 εκατομμύρια χρόνια, ανακαλύφθηκε το 2009 από έναν τεχνικό που εργαζόταν στο Royal Tyrrell Museum of Palaeontology, στις κακοτράχαλες περιοχές του Dinosaur Provincial Park του Καναδά.

Ο νεαρός τυραννόσαυρος ζύγιζε περίπου 350 κιλά, ενώ η ανάλυση των δακτυλίων ανάπτυξης στα απολιθωμένα οστά υποδηλώνει ότι πέθανε νέος, σε ηλικία πέντε έως επτά ετών. Ωστόσο δεν πέθανε πεινασμένος.

«Κατά τη διαδικασία προετοιμασίας στα τέλη του 2010 ο Ντάρεν παρατήρησε μικρά οστά αρθρώσεων που προεξείχαν από το θώρακα του τυραννόσαυρου», δήλωσε ο Δρ. Φρανσουά Τεριέν, επιμελητής της παλαιοοικολογίας δεινοσαύρων στο Royal Tyrrell Museum και συν-συγγραφέας της μελέτης.

Σε άρθρο της που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό «Science Advances», η ομάδα αναφέρει ότι μέσα στον θώρακα ανακάλυψε τα λείψανα δύο ανήλικων ζώων σε μέγεθος γαλοπούλας με κεφάλι που έμοιαζε με παπαγάλο που εικάζεται ότι έτρεχαν γρήγορα. Οι διαφορές στην έκταση της βλάβης το οξέος του στομάχου υποδηλώνουν ότι τα ζώα καταναλώθηκαν σε δύο ξεχωριστά γεύματα. Ωστόσο, τα υπολείμματα περιορίζονταν σε μεγάλο βαθμό στα πίσω πόδια, γεγονός που υποδηλώνει ότι ο νεαρός τυραννόσαυρος δεν έφαγε όλο το θήραμά του. Η ομάδα εικάζει ότι ο τυραννόσαυρος πέθανε μέσα σε μια εβδομάδα από το τελευταίο του γεύμα.

Ο καθηγητής Στίβεν Μπρουσάτε, παλαιοντολόγος στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου, ο οποίος δεν συμμετείχε στη μελέτη, δήλωσε ότι το απολίθωμα αποτελεί άμεση απόδειξη του τι έτρωγε ένας τυραννόσαυρος.

«Δεν πρόκειται για εικασίες ή υποθέσεις που βασίζονται στην ερμηνεία σημαδιών δαγκώματος ή κοπρολίθων – απολιθωμένων περιττωμάτων – αλλά πραγματικές άμεσες αποδείξεις μέσα στο έντερο», είπε. «Αυτό ήταν το τελευταίο γεύμα ενός τυραννόσαυρου», πρόσθεσε.

Ο Μπρουσάτε είπε ότι το απολίθωμα υποστηρίζει τη θεωρία ότι οι τυραννόσαυροι άλλαζαν τη διατροφή τους καθώς μεγάλωναν, μεταβαίνοντας από μικρά σε τεράστια θηράματα. Επίσης, οι νεαροί τυραννόσαυροι μπορεί να έτρωγαν θηράματα που είχαν σκοτώσει οι ενήλικες, σύμφωνα με τον ερευνητή.

«Αλλά αυτό δεν φαίνεται να συμβαίνει εδώ – οι μικροί τυραννόσαυροι έτρωγαν μικρά θηράματα, οπότε πιθανότατα κυνηγούσαν τη δική τους τροφή και καθώς μεγάλωναν κυνηγούσαν μεγαλύτερα θηράματα», είπε. «Αυτό σημαίνει ότι οι τυραννόσαυροι είχαν διαφορετικούς ρόλους στο τροφικό ιστό καθώς μεγάλωναν, πράγμα που είναι πολύ ωραίο», κατέληξε ο ερευνητής.

Οι δύο ακτιβίστριες κόλλησαν στα κιγκλιδώματα γύρω από τον σκελετό ενός δεινοσαύρου που έζησε πριν από εκατομμύρια χρόνια, κρατώντας ένα πανό που έγραφε: “Κι αν η κυβέρνηση έχασε χάσει τον έλεγχο;”

“Οι δεινόσαυροι εξαφανίστηκαν επειδή δεν μπορούσαν να αντέξουν τις τεράστιες κλιματικές αλλαγές. Το ίδιο απειλεί και εμάς”, είπε η Κάρις Κονέλ, μία από τις διαδηλώτριες, ηλικίας 34 ετών.

Η οργάνωση Last Generation, η οποία βρισκόταν πίσω από τη διαμαρτυρία, ανέφερε ότι η Γερμανία πρέπει να μειώσει αμέσως τις εκπομπές για να σταματήσει τη μαζική εξαφάνιση των ειδών και κάλεσε το Βερολίνο να επιβάλει όρια ταχύτητας στους αυτοκινητόδρομους.

Η γερμανική κυβέρνηση έχει θέσει στόχους μείωσης του CO2 ώστε η χώρα να φτάσει στην ουδετερότητα άνθρακα έως το 2045, αλλά δεν έχει θέσει όρια ταχύτητας στο δίκτυο αυτοκινητοδρόμων της χώρας.

Η διαμαρτυρία συνεχίστηκε για 20 λεπτά μέχρι να φτάσει η αστυνομία. Η απελευθέρωση των γυναικών από τις κουπαστές χρειάστηκε άλλα 40 λεπτά.

Το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας ανακοίνωσε ότι υπέβαλε ποινική δίωξη για καταπάτηση και πρόκληση υλικών ζημιών.

Οι ερευνητές του Πανεπιστημίου της Μπολόνια και άλλων πανεπιστημίων, οι οποίοι έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Scientific Reports», ανέφεραν ότι πρόκειται για την τοποθεσία Βιλάτζιο ντελ Πεσκατόρε, ένα παλαιό λατομείο κοντά στην Τεργέστη, στη βορειοανατολική Ιταλία. Οι σκελετοί που βρέθηκαν εκεί (τουλάχιστον επτά, ίσως και 11), ανήκουν στο φυτοφάγο είδος Tethyshadros insularis, που έφθανε σε μήκος τα πέντε μέτρα, ανάμεσα στους οποίους ξεχωρίζει ένας που βαφτίστηκε «Μπρούνο» και είναι ο καλύτερα διατηρημένος.

Στη συγκεκριμένη τοποθεσία, εκτός από τους δεινόσαυρους, βρέθηκαν απολιθώματα ψαριών, κροκοδείλων, ιπτάμενων ερπετών και άλλων οργανισμών, που παρέχουν μια ανάγλυφη εικόνα για ένα αρχαίο οικοσύστημα που, σύμφωνα με τους Ιταλούς επιστήμονες, δεν υπάρχει όμοιο του στον κόσμο.

Τα πρώτα μεμονωμένα απολιθώματα στο Βιλάτζιο ντελ Πεσκατόρε είχαν ανακαλυφθεί στις αρχές της δεκαετίας του 1990, αλλά θεωρήθηκαν εξαίρεση του κανόνα. Στη διάρκεια της εποχής των δεινοσαύρων, πριν 230 έως 66 εκατομμύρια χρόνια, η περιοχή της αρχαίας Μεσογείου εκτιμάτο ότι θα ήταν πολύ διαφορετική από τη σημερινή, με αμέτρητα μικρά νησιά απομακρυσμένα από κάθε ήπειρο, γι’ αυτό θεωρείτο ότι ήταν ακατάλληλη να φιλοξενήσει μεγάλα ζώα. Όμως αυτή η εικόνα μάλλον πρέπει πλέον να αναθεωρηθεί.

Αρχικά οι γεωλόγοι εκτίμησαν ότι το σημερινό Βιλάτζιο ντελ Πεσκατόρε αποτελούσε τμήμα ενός νησιού στο μέσον ενός πρωτο-μεσογειακού ωκεανού, της Τηθύος. Η ανακάλυψη αρχικά του σκελετού ενός «νάνου» δεινοσαύρου που ονομάστηκε «Αντόνιο», φάνηκε να επιβεβαιώνει τη θεωρία αυτή, καθώς σε ένα νησί -λόγω των εξελικτικών πιέσεων από την έλλειψη επαρκών πόρων- τα ζώα τείνουν να έχουν μικρό μέγεθος. Όμως ο «Μπρούνο» που βρέθηκε πιο πρόσφατα και είναι μεγαλύτερος σε μέγεθος, δημιουργεί μια νέα εικόνα.

Νεότερα γεωλογικά δεδομένα συνηγορούν ότι πριν 80 εκατομμύρια χρόνια η σημερινή βορειοανατολική Ιταλία ήταν μια ξηρά απέναντι σε ένα μεγάλο ωκεανό και ήταν συνδεδεμένη με τη δυτική Ευρώπη και την Ασία. Συνεπώς δεν υπήρχαν μόνο πολλά μικρά νησιά στην αρχαία Μεσόγειο, άρα οι δεινόσαυροι μπορεί να είχαν φθάσει δια ξηράς στην περιοχή της Ιταλίας. Μετά τη σύγκριση με τον «Μπρούνο» και τα αλλά πρόσφατα απολιθώματα, ο παλαιότερος «Αντόνιο» εκτιμάται πλέον ότι δεν ήταν μικροσκοπικός δεινόσαυρος αλλά απλώς πολύ μικρός σε ηλικία.

Η συλλογή των απολιθωμάτων φιλοξενείται στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας της Τεργέστης, μετά από παραχώρηση του υπουργείου Πολιτισμού της Ιταλίας.

Σύνδεσμος για την επιστημονική δημοσίευση:

https://www.nature.com/articles/s41598-021-02490-x