«Ήμουν σε ένα επαγγελματικό ταξίδι στην Ιταλία, επιστρέφοντας στην Ελλάδα και αφού είχαν περάσει δύο ημέρες, εμφάνισα κάποια ήπια συμπτώματα κι έτσι αποφάσισα να πάω στο κέντρο αναφοράς της Θεσσαλονίκης που ήταν το νοσοκομείο “ΑΧΕΠΑ”» περιγράφει η κα Βουλγαρίδου.

Το άγχος που όπως λέει είχε πάντα για τις αρρώστιες σε συνδυασμό με τα ρεπορτάζ που μετέδιδαν τα ελληνικά ΜΜΕ για την κατάσταση της πανδημίας που επικρατούσε τότε στη γειτονική Ιταλία την άγχωσαν και την ώθησαν να κινητοποιηθεί.

«Γενικά είχα πάντοτε ένα άγχος με τις αρρώστιες. Μόλις ανέβασα δέκατα κι επειδή έβλεπα τι μετέδιδαν τα Μέσα Ενημέρωσης της χώρας μας για αυτά που συνέβαιναν στην Ιταλία, άρχισα να αγχώνομαι και να σκέφτομαι μήπως έχω κολλήσει κι εγώ. Έτσι, πρώτα επικοινώνησα με την ιδιωτική μου ασφάλεια για να ρωτήσω τι να κάνω και αυτοί με κατεύθυναν ότι πρέπει να πάω στο κέντρο αναφοράς και να μην μείνω στο σπίτι – γιατί δεν μένω μόνη, μένω με την οικογένειά μου. Οπότε (έπρεπε να αποφύγουμε το ενδεχόμενο διασποράς» συνέχισε η κα Βουλγαρίδου.

Στο «ΑΧΕΠΑ» που ήταν τότε νοσοκομείο αναφοράς για τον κορονοϊό υποβλήθηκε σε μία σειρά εξετάσεων, ενώ ελήφθη δείγμα για την πραγματοποίηση του μοριακού τεστ. Η κα Βουλγαρίδου, σύμφωνα με το πρωτόκολλο, μπήκε σε δωμάτιο αρνητικής πίεσης και ανέμενε το αποτέλεσμα του μοριακού τεστ.

«Μου έκαναν και το τεστ, όμως το αποτέλεσμα θα έβγαινε την επόμενη μέρα το πρωί και σύμφωνα με το πρωτόκολλο έπρεπε να διανυκτερεύσω στο νοσοκομείο. Από την πρώτη στιγμή με έβαλαν σε δωμάτιο αρνητικής πίεσης. Φυσικά μαζί με εμένα υπήρχαν και άλλοι στο νοσοκομείο με συμπτώματα και ακολούθησαν όλοι τις ίδιες οδηγίες. Εκείνη την ημέρα δεν είχα μαζί μου το παιδί, το οποίο ήρθε δύο ημέρες μετά αφού εξετάστηκε όλη η οικογένεια και ο μόνος που βρέθηκε θετικός στον ιό ήταν ο γιος μου που τότε ήταν 9 ετών» περιγράφει η κα Βουλγαρίδου.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΡΕΠΟΡΤΑΖ

«Ήμασταν μαζί με το γιο μου στον ίδιο θάλαμο όταν μου το ανακοίνωσε ο γιατρός μου. Μούδιασα, σκέφτηκα πώς ένα παιδί εννιά χρονών θα αντέξει μέσα σε έναν θάλαμο για τόσες ημέρες. Το παιδί έπρεπε να μην καταλάβει τίποτα για το τι συμβαίνει και παράλληλα σκεφτόμουν τι θα ακολουθήσει μετά» τόνισε η κα Βουλγαρίδου.

Ένα ταξίδι για δουλειά στο Μιλάνο εξελίχθηκε σε καταστροφή. Όταν έμαθε πως το τεστ ήταν θετικό αισθάνθηκε, όπως δήλωσε, πως περπατά σε μία έρημο χωρίς κατεύθυνση. Η ίδιαόμως μέσα από την περιπέτειά της νιώθει τυχερή για την στήριξη από την οικογένεια της.

«Νιώθω πολύ τυχερή γιατί η πολύ κοντινοί μου άνθρωποι με στήριξαν, ο καθένας με τον τρόπο του, και τους είμαι ευγνώμων γι’ αυτό. Βέβαια πάντα θα υπάρχουν και κοντινοί άνθρωποι που μας απογοητεύουν για την συμπεριφορά τους» σημείωσε χαρακτηριστικά.

Η Δήμητρα Βουλγαρίδου ζήτησε από όσους υποψιάζονται πως έχουν τα συμπτώματα να αναλογιστούν τις ευθύνες τους και να προφυλάξουν τους δικούς τους ανθρώπους. Γιατί το πιο σημαντικό είναι να προστατεύσουμε εμάς και τους γύρω μας.

«Το πρώτο συναίσθημα που με κυρίευσε ήταν ο φόβος. Σκεφτόμουν την υγεία μου, τις συνέπειες προς τον γιο μου, τους κοντινούς μου ανθρώπους αλλά και όσους ήρθα σε επαφή. Αυτές οι σκέψεις με γονάτισαν, μου δημιούργησαν άγχος, ενοχές και ευθύνη» πρόσθεσε η ίδια.