Θοδωρής Ρουσσόπουλος, Νίκος Φίλης, Άννα Φόνσου, Σπύρος Μπιμπίλας, Γιώργος Κιμούλης, Ελένη Γερασιμίδου, Βασίλης Χαραλαμπόπουλος, Οδυσσέας Σταμούλης, είναι μόνο μερικά ονόματα από τους πολλούς που πήγαν για να αποτίσουν φόρο τιμής στον μεγάλο ηθοποιό.

Το περιβάλλον του ηθοποιού έχει απευθύνει έκκληση αντί στεφάνων να υπάρξει ενίσχυση στο “Σπίτι του ηθοποιού” και στο Ταμείο Αλληλοβοήθειας του σωματείου των ηθοποιών (ΤΑΣΕΗ).

Ωστόσο καλλιτέχνες και σωματεία έστειλαν στεφάνια στη μνήμη του μεγάλου ηθοποιού, που άφησε ανεξίτηλο το στίγμα του στην καλλιτεχνική σκηνή της Ελλάδας.

Η Κάτια Δανδουλάκη, η Μπέτυ Αρβανίτη, ο Βασίλης Πουλαντζάς, ο Δήμος Μαγκλάρας, ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου ήταν μερικοί απ’ όσους έστειλαν στεφάνι.

Όπως έγινε γνωστό, η κηδεία του μεγάλου καλλιτέχνη θα γίνει μεθαύριο, Τετάρτη (20/12) στις 13:00 το μεσημέρι στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών.

Γιώργος Μιχαλακόπουλος: Ο ποιητής «Φανφάρας» δεν είναι πια εδώ – Οι εμβληματικές ερμηνείες του

Εμβληματικές ερμηνείες, «μπρεχτικό» χιούμορ, ήθος. Ο σπουδαίος θεατράνθρωπος, ο εξαιρετικά επιδραστικός καλλιτέχνης, ο δάσκαλος Γιώργος Μιχαλακόπουλος άφησε την τελευταία του πνοή και πλέον στέκει δίπλα στους άλλους τεράστιους ηθοποιούς που άφησαν όπως αυτός το στίγμα του στο θέατρο και τον πολιτισμό.

Ο Γιώργος Μιχαλακόπουλος μπορεί να μην είναι πια μαζί μας, αλλά έμεινε το σπουδαίο του έργο, το οποίο ακόμα και σήμερα συνεχίζει να εμπνέει.

Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι

Ο Γιώργος Μιχαλακόπουλος γεννήθηκε το 1938 στην Αθήνα και σπούδασε υποκριτική στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης. Πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο το 1959 ως πρωτοετής σπουδαστής της Σχολής στην επεισοδιακή παράσταση του Καρόλου Κουν, «Όρνιθες» στο Ηρώδειο.

Ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα του στις αρχές της δεκαετίας του ‘60 στον θίασο του Δημήτρη Παπαμιχαήλ και αργότερα συνεργάστηκε με τον θίασο του Κώστα Μουσούρη ερμηνεύοντας σημαντικούς ρόλους μεγάλων συγγραφέων όπως ο Τσέχωφ και ο Μολιέρος. Ειδικά στην παράσταση «Δον Ζουάν» το 1968, ο Γιώργος Μιχαλακόπουλος εντυπωσίασε με την ερμηνεία του στο ρόλο του Σγαναρέλο.

Το 1973 ίδρυσε το Θέατρο Σάτιρας και έπαιξε μεταξύ άλλων στα έργα: «Ω, τι κόσμος μπαμπά» του Κώστα Μουρσελά, «Συνεργός» του Φρ. Ντύρεμαντ, «Βλαβερές συνέπειες του καπνού» του Τσέχωφ. Το 1981, οργάνωσε στις φυλακές Κορυδαλλού το θεατρικό εργαστήρι με κρατούμενους. Στο θέατρο είχε εμφανιστεί σε παραστάσεις όπως: «Έγκλημα και Τιμωρία», «Ο θάνατος του εμποράκου», «Κάθε Πέμπτη κύριε Γκριν» και «Το τίμημα». Ως θεατρικός σκηνοθέτης, σκηνοθέτησε αρκετά έργα, ανάμεσα στα οποία: «Τα παιδιά στο Δάσος του Ρομπέν» του Τζ. Κρόκερ, «Εκκλησιάζουσες» και «Λυσιστράτη» του Αριστοφάνη, «Ο θάνατος του Εμποράκου» του ‘Αρθουρ Μίλερ, «Επιστάτης» του Χάρολντ Πίντερ.

«Ο Γιώργος Μιχαλακόπουλος υπηρέτησε την τέχνη, το θεατρικό σανίδι, τον ελληνικό κινηματογράφο για πάνω από έξι δεκαετίες. Σε όλη του την πορεία ο Γιώργος Μιχαλακόπουλος υπήρξε εργάτης του πολιτισμού, αλλά κι άνθρωπος με βαθιά κοινωνική ενσυναίσθηση.

Θα τον θυμόμαστε για την προσφορά του στον πολιτισμό αλλά και στην κοινωνία τις ανάγκες της οποίας υπηρέτησε με συνέπεια.» Αυτό αναφέρει σε δήλωσή της για τον θάνατο του Γιώργου Μιχαλακόπουλου η Κυριακή Μάλαμα, βουλεύτρια και τομεάρχης Πολιτισμού του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ.

“Πριν από λίγο πληροφορηθήκαμε το θλιβερό νέο. Την τραγική απώλεια για τον ελληνικό Πολιτισμό, το θέατρό μας και την οικογένεια των καλλιτεχνών. Μάθαμε την αποχώρηση από τη ζωή του σπουδαίου ηθοποιού, ανθρώπου, αγωνιστή, συνδικαλιστή, οικογενειάρχη, Γιώργου Μιχαλακόπουλου.. Το στίγμα που αφήνει δεν θα ξεχαστεί και τον ευγνωμονούμε για την παρακαταθήκη που μας αφήνει. Θερμά συλλυπητήρια στην αγαπημένη του, σπουδαία Αθηνά και τα παιδιά του”.

Ο Γιώργος Μιχαλακόπουλος γεννήθηκε στις 28 Φεβρουαρίου 1938 στην Αθήνα και σπούδασε υποκριτική στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης.

Συμμετείχε στις παραστάσεις, “Όρνιθες”, “Η άνοδος και η πτώση του Αρτούρο Ούι”, “Νέα Παιδιά”, “Ρινόκερως” (Θέατρο Τέχνης). “Θέμα της Ημέρας” “Φώτο φίνις”, “Άνθρωπος για όλες τις εποχές”, “Τρεις Αδελφές” (Θέατρο Μουσούρη). “Εκκλησιαάζουσες”, “Αντιγόνη” (Θέατρο Λυκαβηττού-Άννας Συνοδινού). “Αγία Ιωάννα”, “Πέπσυ” (Θέατρο Διονύσια-Έλλης Λαμπέτη). “Δον Ζουάν”, “Σγαναρέλος” (Θίασος Δημήτρη Χορν). “Ένας Ιππότης για τη Βασούλα”, “Ζήτησε τη Βίκυ”, Έντα Γκάμπλερ” (Θέατρο Καρέζη). “Τέσσερις Συνταγματάρχες”, “Επικίνδυνο φορτίο”, “Καληνύχτα Μαργαρίτα”, “Ο Διάσημος 702” (Θέατρο Άλφα).

Στη συνέχεια στο Θέατρο Κάππα (1975-1981) “Ο γλάρος”, “Ανταπόκριση”, “Ψηλά απ’ τη γέφυρα”. Στο Θέατρο Αθήναιο, “Καινούρια σελίδα”. Στο Θέατρο Αλίκης “Καμπαρέ”, “Άννυ”. Στο Θέατρο Διονύσια “Τσάο”. Στο Θέατρο Αλάμπρα “Επιστάτης”. Στο Φεστιβάλ Αθηνών (Ηρώδειο 1985) “Ειρήνη” στο ρόλο του Τρυγαίου. Στο Φεστιβάλ Επιδαύρου (1986) “Βάτραχοι” στο ρόλο του Διόνυσου. Στο Εθνικό Θέατρο (1986-1987) “Αχ! Αυτά τα φαντάσματα”, “Ο γλάρος”. Στο Φεστιβάλ Επιδαύρου (1989) “Θεσμοφοριάζουσαι” στο ρόλο του Μνησίλοχου.

Ακολουθούν οι παραστάσεις: Εθνικό Θέατρο “Περιποιητής φυτών” (1988), “Δωδέκατη Νύχτα” (1989-1990) στο ρόλο του Μαλβόλιο, “Ερρίκος ο Δ’” (1991) του Πιραντέλλο και “Ιππής”. Στο Φεστιβάλ Αθηνών, Εθνικό Θέατρο “Κατά φαντασίαν ασθενής” (1992), Στο Εθνικό Θέατρο “Ο Βασιλιάς πεθαίνει” (1992), “Η τρέλα του Γεωργίου του Γ’” (1993) του Άλαν Μπένετ, ” Νεφέλες” στο ρόλο του Στρεψιάδη. Στο Φεστιβάλ Επιδαύρου, Εθνικό Θέατρο “Ο έμπορος της Βενετίας” (1995) στο ρόλο του Σάυλοκ. Στο Φεστιβάλ Αθηνών 1995 “Αχαρνείς” ως Δικαιόπολις. Στο Εθνικό Θέατρο “Η άνοδος και η πτώση του Αρτούρο Ούι” (1996) Στο Φεστιβάλ Επιδαύρου “Εκκλησιάζουσες” (1996) ως Πραξαγόρα. Στο Εθνικό Θέατρο “Ρινόκερως” (1997), Στο Θέατρο Μουσούρη “Κάτω απ’τη σκάλα” (1997-1998) και στο Θέατρο Μουσούρη “Καρέκλες” του Ιονέσκο (1998-1999).

Σκηνοθέτησε στο θέατρο “Τα παιδιά στο Δάσος” του Ρομπέν, τα μονόπρακτα “Καρέκλες” και “Μάθημα” του Ιονέσκο στο Εθνικό θέατρο, “Πάρτυ στη Σαχάρα” στο Θέατρο Καρέζη, “Διπλό παιχνίδι” στο Θέατρο Άλφα”, και “Loot ” στο Θέατρο Αθηνά. Σκηνοθετησε στο ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Βέροιας αρκετές παραστάσεις ενώ στο Θέατρο Διαδρομή τα έργα “Θεσμοφοριάζουσες” και “Εκκλησιάζουσες” του Αριστοφάνη, “Κάθε Πέμπτη κύριε Γκριν” και “Επιστάτης”.

Στον κινηματογράφο έπαιξε σε ταινίες όπως Ξύπνα Βασίλη, Η ωραία του κουρέα, Ένας ιππότης για τη Βασούλα και Το βλέμμα του Οδυσσέα. Στην τηλεόραση πρωταγωνίστησε τη δεκαετία του ’70 στην τηλεοπτική σειρά Εκείνος κι εκείνος.

Το 1973 ίδρυσε το θέατρο Σάτιρας και έπαιξε στα έργα, “Ω, τι κόσμος μπαμπά” του Μουρσελά, “Ας παίξουμε τους δολοφόνους”, “Σάκκο και Βαντζέττι”, “Συνεργός” του Ντύρενματτ, “Αίτηση σε γάμο”, “Βλαβερές συνέπειες του καπνού” κ.ά..

Στην πολύχρονη καριέρα του είχε κερδίσει το Α’ Βραβείο Ανδρικού ρόλου Καρόλου Κουν και το βραβείο «Αιμίλιος Βεάκης». Επίσης, είχε διατελέσει Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων (1974-1986) και αντιπρόεδρος του ΚΕΘΕΑ.

Ήταν παντρεμένος και είχε δύο κόρες, την Ιωάννα, που είναι σκηνοθέτρια, και την Ελένη, που είναι ζωγράφος. Κατά το παρελθόν είχε δηλώσει πως είναι αριστερός, αλλά δεν ανήκει σε κάποιο κόμμα.

Βγαίνοντας από τον θεατρικό θρίαμβο με την παράσταση “Το Τίμημα”, το 2018 ο Γιώργος Μιχαλακόπουλος μίλησε στο NEWS 24/7 και παραδέχθηκε πως το θέατρο τον έκανε καλύτερο άνθρωπο, ενώ σχολίασε πως υπάρχουν και περιπτώσεις που μπορεί να σε κάνει χειρότερο.

“Εάν είσαι πληγωμένος, ίσως γίνεις χειρότερος. Με την έννοια της αποτυχίας και του παραμερισμού. Αν έχεις απωθημένα. Αλλά αυτό ισχύει για όλες τις επαγγελματικές ενασχολήσεις, δεν είναι μόνο του θεάτρου”, είχε πει, ενώ ερωτηθείς για όσα έχει κερδίσει από αυτό δήλωσε: “Τα πάντα! Μυαλό! Το θέατρο μου άσκησε τις προσωπικές μου κεραίες, αντιλαμβάνομαι  πολύ πιο έγκαιρα πράγματα που συμβαίνουνε γύρω μου, νομίζω ότι είμαι πιο ευαισθητοποιημένος από ό,τι ήμουνα”.

Στην ερώτηση “τι σας δίνει ελπίδα” είχε απαντήσει:  Ο ίδιος ο άνθρωπος. Δεν σταματά με τίποτα, θα αναζητήσει τις λύσεις και λύσεις θα βρεθούνε όσες σφαλιάρες κι αν φάει. Έχει φάει τόσες, ιστορικά τουλάχιστον, ο Έλληνας!