“Είναι καλά τα πράγματα. Ήμασταν σε κάτι αμμόλοφους και μία από τις δραστηριότητες που είχαμε ήταν να μπούμε σε αυτά τα αυτοκίνητα για να κάνουμε βόλτες. Είμαστε και λίγο ανταγωνιστικοί και πάνω σε αυτό το πάθος του ανταγωνισμού, ο Γιώργος πήρε με μεγάλη ταχύτητα μια στροφή και αναποδογύρισε το αυτοκίνητό του δύο φορές” δήλωσε.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Sakis Tanimanidis (@sakiswp)

“Θα μπορούσαν να είναι χειρότερα τα πράγματα. Για προληπτικούς λόγους πήγαμε στο νοσοκομείο. Η μαγνητική στο κεφάλι βγήκε καθαρή. Είχε χτυπήσει στο κεφάλι του και είχε βγάλει και λίγο αίμα από γδάρσιμο. Όμως επειδή πρήστηκε, για να είμαστε σίγουροι, πήγαμε στο νοσοκομείο” συνέχισε ο Σάκης Τανιμανίδης και κατέληξε:

“Τώρα έχουμε βγει, δεν συνεχίζουμε τα γυρίσματα σήμερα. Ο Γιώργος δεν ζαλίζεται, απλά πονάει το κεφάλι του. Είναι καλύτερα και κατά πάσα πιθανότητα αύριο θα συνεχίσουμε τα γυρίσματα”

«Ο προορισμός ήταν να πάμε Μεξικό να κάνουμε γυρίσματα και να περάσουμε καλά. Κατεβήκαμε στο Μεξικό κι εκεί εγώ έχω ένα φίλο Μεξικανό που τον γνωρίζω πάνω από δέκα χρόνια, δήλωσα τη διεύθυνσή του, το ονοματεπώνυμό του και τους είπα ότι θα μείνω εκεί. Το ένα το παιδί από την ομάδα μας, από το συνεργείο έχει συγγενείς στο Μεξικό.

Αυτοί δεν δεχόντουσαν ότι εγώ θα μείνω σε ένα φίλο μου και με ρωτούσαν σε ποιο ξενοδοχείο θα μείνω. Εγώ τους εξηγούσα ότι δεν υπάρχει ξενοδοχείο κι ότι θα μείνω σε ένα φίλο μου κι αυτοί δεν το δεχόντουσαν. Εν τω μεταξύ, όλη η ομάδα είχαμε κάνει τεστ για κορωνοιό και ήμασταν όλοι αρνητικοί», λέει ο Γιώργος Μαυρίδης και συνεχίζει:

«Στη συνέχεια, μας πήραν τα διαβατήρια, τα κινητά, τα ρολόγια, τα ρούχα, τα πάντα κι ότι είχαμε μαζί μας και μας πήγαν σε ένα γραφείο. Μείναμε με μια βερμούδα κι ένα φανελάκι σε ένα κελί. Για 12 ώρες δεν μας επέτρεπαν να μιλήσουμε σε κανέναν, ούτε στην πρεσβεία.  Δεν μας έδιναν ούτε νερό, ούτε φαγητό και αρχίσαμε να νευριάζουμε και τους ρωτούσαμε: «Γιατί μας συλλάβατε, κάναμε κάτι»; Μας έκλειναν την πόρτα χωρίς να δίνουν απαντήσεις στις απορίες μας. Μας χλευάζανε, μας έδιναν ένα τηλέφωνο για ένα λεπτό και ο αριθμός έβγαινε με απόκρυψη και πέρναμε τους δικούς μας τηλέφωνο, τα ξημερώματα και τους λέγαμε ότι είμαστε στη φυλακή. Μείναμε τρεις νύχτες, απαράδεκτη συμπεριφορά, καταπάτηση δικαιωμάτων. Για να πάρουμε τηλέφωνο έπρεπε να τσακωθούμε. Εγώ έκατσα τέσσερις μέρες εκεί και πήρα δυο τηλέφωνα που είχαν διάρκεια ένα λεπτό γιατί δεν με άφηναν.

Κάποια στιγμή, μας είπαν ότι φεύγετε αλλά δεν θα συνεχίσετε στη Βραζιλία, θα πάτε Φρανκφούρτη. Και τελευταία στιγμή, μας δίνουν τα εισιτήρια και μας λένε Αθήνα.

Τότε γυρίζω και του λέω: « Γιατί να πάω Αθήνα, εγώ είμαι από τη Θεσσαλονίκη. Με ρωτήσατε  εμένα που θέλω να πάω; Τι είμαι πακέτο»; Και τελικά, μας έστειλαν Αθήνα με το έτσι θέλω. Τότε τους είπαμε κι εμείς ότι δεν μπαίνουμε στο αεροπλάνο, χωρίς να μαλώσουμε. Δεν μαλώσαμε με κανέναν πιλότο κι επίτηδες δεν μπήκαμε μέσα στο αεροπλάνο.

Είδαμε ανθρώπους να αυτοκτονούν με ξυραφάκια μέσα στο κελιά τους. Είδαμε απίστευτες καταστάσεις εκεί στα κρατητήρια του Μεξικού. Οι άνθρωποι εκεί δεν πάνε καλά.

Πήραν το εισιτήριό μου που ήταν για Ρίο Ντε Τζανέιρο-Ελλάδα και το μετέτρεψαν Μεξικό-Φρανκφούρτη. Εγώ το πλήρωσα το εισιτήριό μου», καταλήγει ο Γιώργος Μαυρίδης.