Ο δημοσιογράφος με νέο κείμενό του σχολιάζει την επιλογή του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ σημειώνοντας πως «ο ίδιος συμπεριφέρεται όλο και χειρότερα, για πολιτικό» και πως «από όταν άρχισα να ασκώ κριτική στη δημόσια παρουσία του έχουμε γίνει ‘αχώριστοι’. Από μακριά βεβαίως».

Οργή Σκουρλέτη για άρθρο – Τι έγραψε ο Λακόπουλος

«Κρατάει χρόνια αυτή η κολόνια. Ότι είχα να γράψω γι’ αυτόν το έχω γράψει– και δεν έχει νόημα να τα επαναλάβω. Απλώς σημειώνω ότι ένα δημοσίευμα περιέχει στοιχεία δυο κατηγοριών: πληροφορίες ή πραγματικά περιστατικά και απόψεις ή κρίσεις. Όπου οι πληροφορίες και τα πραγματικά περιστατικά δεν είναι ακριβή να τα διορθώσω ευχαρίστως. Οι απόψεις και οι κρίσεις είναι δικαίωμά μου», σημειώνει στο νέο κείμενό του στην ιστοσελίδα anoixtoparathyro.gr ο κ. Λακόπουλος σχολιάζοντας την προσφυγή του Πάνου Σκουρλέτη στη Δικαιοσύνη.

Παράλληλα γράφει: «Έχω αναλάβει, λέει, από χρόνια «το έργο της προσωπικής του στοχοποίησης».. Μήνυση και μάλιστα…αναδρομικά, από πολιτικό άνδρα σε πολιτικό σχολιαστή για … πολιτική στοχοποίηση; Να τον στοχοποιήσω όμως γιατί; Μου λένε πως υποψιάζεται ότι με… υποκινεί ο Τσίπρας!».

Η απάντηση του Γιώργου Λακόπουλου:

Δεν γνωρίζω τον Πάνο Σκουρλέτη. Δεν τον έχω συναντήσει ποτέ.

Αν δεν ήταν πολιτικός δεν θα είχα λόγο να ασχοληθώ μαζί του. Αλλά από όταν άρχισα να ασκώ κριτική στη δημόσια παρουσία του έχουμε γίνει «αχώριστοι». Από μακριά βεβαίως.

Κρατάει χρόνια αυτή η κολόνια. Ότι είχα να γράψω γι’ αυτόν το έχω γράψει- και δεν έχει νόημα να τα επαναλάβω.

Απλώς σημειώνω ότι ένα δημοσίευμα περιέχει στοιχεία δυο κατηγοριών: πληροφορίες ή πραγματικά περιστατικά και απόψεις ή κρίσεις.

Όπου οι πληροφορίες και τα πραγματικά περιστατικά δεν είναι ακριβή να τα διορθώσω ευχαρίστως. Οι απόψεις και οι κρίσεις είναι δικαίωμά μου.

Ο ίδιος όμως συμπεριφέρεται όλο και χειρότερα, για πολιτικό.

Την πρώτη φορά, αντί να απαντήσει ο ίδιος, αξίωσε από την Πολιτική Γραμματεία του κόμματός του να με αποδοκιμάσει.

Το έκαναν-ομόφωνα.

Δεν πρέπει να υπάρχει άλλος δημοσιογράφος για τον οποίο, με επίσημη κομματική ανακοίνωση «η Π. Γ. του ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί ότι το μόνο που εξυπηρετεί είναι τους σκοπούς αντίπαλων πολιτικών κέντρων».

Τη δεύτερη φορά έκανε ο ίδιος δήλωση- αφού πρώτα με εμφάνισε σε ως …ενεργούμενο του Νίκου Παππά. Στον οποίο και αν δεν έχω καταλογίσει.

Προφανώς αλλού το πήγαινε, αλλά δεν το αντιλήφθηκα τότε.

Την τρίτη φορά, επιτέλους δίνει μια κανονική απάντηση -έστω στο FB. Ως τώρα με «είχε αγνοήσει», διότι «δεν του αρέσει να κάνει συνομιλητές ανθρώπους των δικών μου χαρακτηριστικών».

Ταυτόχρονα με απειλεί με τον δικηγόρο του.

Και ότι λέγαμε πόσο δίκιο έχει ο ΣΥΡΙΖΑ που καταγγέλλει τον Μητσοτάκη για τη μανία καταδίωξης δημοσιογράφων που τον διακατέχει…

Έχω αναλάβει, λέει, από χρόνια «το έργο της προσωπικής του στοχοποίησης»..

Μήνυση και μάλιστα…αναδρομικά, από πολιτικό άνδρα σε πολιτικό σχολιαστή για … πολιτική στοχοποίηση;

Να τον στοχοποιήσω όμως γιατί;

Μου λένε πως υποψιάζεται ότι με… υποκινεί ο Τσίπρας!

Ας του εξηγήσει κάποιος…

ΥΓ1: Από τη «δική μου διαδρομή στο χώρο της δημοσιογραφίας» ο ίδιος συμπεραίνει ότι «είναι γνωστό τι και ποιους υπηρέτησα».

Δεν ξέρω τι εννοεί «υπηρέτησα», καθώς ως δημοσιογράφος κινούμαι στο πεδίο της ελευθερίας μου. Πάντως τα τελευταία χρόνια «υπηρετώ» το κόμμα του, αν δεν το έχει προσέξει… Ίσως καλύτερα από τον ίδιο.

ΥΓ2. Από όλη αυτή τη φασαρία βγαίνει και κάτι.

Σχολιάζοντας την ανάρτησή του ο χρήστης Χρήστος Τομαράς του λέει: «Σύντροφε Πάνο, όλα καλά. Τώρα να κάνετε λίγο άκρη να έρθουν νέα πρόσωπα».

Το άρθρο για το οποίο ξεκίνησαν όλα

Υπενθυμίζεται πως στη Δικαιοσύνη εις βάρος του δημοσιογράφου Γιώργου Λακόπουλου ανακοίνωσε πως προσφεύγει ο Πάνος Σκουρλέτης, για το άρθρο του πρώτου, με τίτλο «Πάνος Σκουρλέτης: Αποτυχημένος, μοιραίος, τώρα και προβοκάτορας», με αφορμή το 3ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ στην ιστοσελίδα «Ανοιχτό Παράθυρο».

Τι έγραψε ο Λακόπουλος:

Όλα στο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ πήγαν καλά, από την αρχή ως το τέλος που έκλεισε τις εργασίες του ο Αλέξης Τσίπρας.

΄΄Ήταν προφανές ότι συνέδριο αποδείχθηκε επιτυχημένο. Η κυβερνητική προοπτική του κόμματος ενισχύθηκε, η κυριαρχία στου Τσίπρα επιβεβαιώθηκε και η εσωκομματική αντιπολίτευση ηττήθηκε και βγήκε στο περιθώριο.

Το τελευταίο δημιούργησε εκνευρισμό στον ίδιο τον Ευκλείδη Τσακαλώτο, που δεν τα πήγε καλά ως παρουσία το συνέδριο- στον απόηχο της ατυχούς συνέντευξής του στην «Καθημερινή» που τον εξέθεσε.

Καλά δεν τα πήγαν και οι παρακμιακοί με τους οπαίους συνεταιρίζεται πλέον- πέραν των 53+ που μπορεί να έχουν τις ιδεολογικές εμμονές του, αλλά στην πλειοψηφία τους είναι σοβαρά πολιτικά στελέχη.

Υπό την πίεση της απομόνωσης και αφού το συνέδριο είχε λήξει, κάποιοι ανακίνησαν ένα διαδικαστικό θέμα για να χαλάσουν το κλίμα- το οποίο πιστώνεται εξ ολοκλήρου στον Τσίπρα -και ίσως για να διαμορφώσουν άλλοθι ενδεχομένης διάσπασης.

Την εκπροσώπησή τους σ’ αυτή τη χονδροειδή προβοκάτσια ανέλαβε ο μοιραίος άνθρωπος του ΣΥΡΙΖΑ: ο Πάνος Σκουρλέτης.

Ευεργετηθείς από τον Τσίπρα – που τον διόρισε πορτ παρόλ, γραμματέα, τέσσερις φορές υπουργό, με ισάριθμές αποτυχίες, δυο φορές βουλευτή και κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο, όπου εξ ίσου απέτυχε- δεν κρύβει τα αισθήματα μίσους απέναντί του. Ουδείς ασφαλέστερος εχθρός…

Η τελευταία ελπίδα του να «στριμώξει» τον Τσίπρα στο συνέδριο διαψεύσθηκε. Προφανώς δεν άντεξε την προσωπική αποδοκιμασία του από τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ, που του υπενθύμισε τις μπούρδες που λέει περί «μεταδημοκρατίας»- για να αποτρέψει την εκλογή προέδρου από τα μέλη. Κακός σύμβουλος η απελπισία.

Ο Σκουρλέτης φέρει μεγάλες ευθύνες για την ήττα του ΣΥΡΙΖΑ του 2019. Ως μανδαρίνος γραμματέας, απομόνωσε το κόμμα στον μαζικό χώρο με στραπάτσα στο συνδικαλισμό και τις κοινωνικές οργανώσεις και τη Νεολαία, με αποκορύφωμα το Βατερλό στις αυτοδιοικητικές εκλογές- που ανάγκασε τον Τσίπρα να πάει απροετοίμαστος σε πρόωρες κάλπες.

Το κόμμα που σε λίγο θα έπαιρνε 32%, δεν έβγαλε κανέναν περιφερειάρχη και κανέναν δήμαρχο-, καθώς οι μόλις έξι της επιρροής του, απλώς επανεξελέγησαν.

Ευθύνεται ως υπουργός Εσωτερικών ακόμη και για την παραπληροφόρηση που εξέθεσε τον Τσίπρα εκείνο το δραματικό βράδυ στο Μάτι.

Φυσικά δεν υπέβαλε την παραίτηση του, όπως θα έκανε ένα υπεύθυνο στέλεχος, αναλαμβάνοντας την ευθύνη για το φιάσκο. Ίσως ήταν θέμα χαρακτήρα.

Εγωπαθής, προκλητικός , με νοοτροπία νεοσταλινικού μικροαστού, άφησε τις χειρότερες εντυπώσεις σε όποιο αξίωμα του ανατέθηκε.

Οι παλιοί συμφοιτητές του στο Πανεπιστήμιο Πειραιά έχουν τη χειρότερη γνώμη για τον «αριστερό των βορείων προάστειων» που πήγαινε τη σχολή με την κουρσάρα του.

Η «αριστερή» κουλτούρα του τον είχε οδηγήσει κάποια στιγμή να αξιώσει ανακοίνωση της Πολιτικής Γραμματείας κατά του ΑΠ, αντί να απαντήσει στην κριτική που αφορούσε προσωπικά τον ίδιο και όχι το κόμμα του.

Για να ενισχύσει την ραδιουργία κατά του Τσίπρα συνεταιρίσθηκε με τον «χομπίστα της πολιτικής» Τσακαλώτο και την παρέα που προσπαθεί να οδηγήσει σε ήττα το κόμμα- Φίλης, Βούτσης, Παπαδημούλης- για να βρει αφορμή να θέσει θέμα ηγεσίας.

Ο θρίαμβος Τσίπρα στο συνέδριο μετέτρεψε τον Σκουρλέτη σε μαινόμενο υπονομευτή του επιτεύγματος να βγει το κόμμα ενωμένο και πιο ισχυρό από την κορυφαία εσωτερική διαδικασία του.

Κλιμάκωσε το επεισόδιο- ως… πορτ παρόλ, αν όχι ως επικεφαλής της «Ομπρέλας»- με τρόπο που να προκαλέσει την παρέμβαση Τσίπρα, για να πάρει μεγαλύτερες διαστάσεις και να βρουν οι αντίπαλοι του κόμματος κάτι να πουν.

Εκ των υστέρων και εμφανώς προσχεδιασμένα, προσπάθησε να περιορίσει την ήττα της φράξιας, διαφωνώντας με τον τρόπο εγγραφής νέων μελών, και αφού ηττήθηκε και σ αυτό, κατήγγειλε τη διαδικασία και κήρυξε αποχώρηση, προβοκάροντας και τον Τσακαλώτο ως οιονεί επικεφαλής της ομάδας.

Ίσως το λιγότερο που έχει να κάνει άμεσα ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, για να προστατεύσει το κόμμα του από νέες προβοκάτσιες, είναι να ασκήσει το δικαίωμά του ως επικεφαλής της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του κόμματος και να ξηλώσει τον Σκουρλέτη από κοινοβουλευτικό του εκπρόσωπο.

Τα υπόλοιπα θα τα αναλάβουν τα μέλη του κόμματος στις 15 Μαΐου. Αν δεν πάρει το δρόμο του Λαφαζάνη ως τότε…

Η προσφυγή στη Δικαιοσύνη από τον Σκουρλέτη

Τα παραπάνω προκάλεσαν την αντίδραση του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ ο οποίος επεσήμανε σε ανάρτησή του πως θα προσφύγει στη Δικαιοσύνη και πως ο Γιώργος Λακόπουλος έχει αναλάβει το έργο στοχοποίησής του. 

Σε ανάρτηση του, ο Πάνος Σκουρλέτης αναφέρει:

«Επί τέσσερα, και πλέον, χρόνια ο κ. Λακόπουλος έχει αναλάβει το έργο της προσωπικής στοχοποίησής μου. Μέχρι τώρα τον είχα αγνοήσει, διότι δεν μου αρέσει να κάνω συνομιλητές ανθρώπους των δικών του χαρακτηριστικών. Έχει, άλλωστε, τη δική του διαδρομή στο χώρο της δημοσιογραφίας και είναι γνωστό τι και ποιους υπηρέτησε. Ωστόσο, η συνεχής διαστρέβλωση γεγονότων, τα ψεύδη και οι συκοφαντίες, όταν εμμονικά επαναλαμβάνονται, με αναγκάζουν, όχι να απαντήσω στο ίδιο, αλλά πολύ σύντομα να θυμίσω και να ενημερώσω για ορισμένα ζητήματα όσους θα είχαν κάποιο ενδιαφέρον για αυτά στα οποία αναφέρεται.

Εκλέχτηκα εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ τον Οκτώβριο του 2009, από την τότε ΠΓ του ΣΥΡΙΖΑ και παρέμεινα σε αυτή τη θέση ευθύνης μέχρι τον Ιανουάριο του 2015. Η συμβολή μου στην πορεία του ΣΥΡΙΖΑ από τη συγκεκριμένη θέση άφησε το αποτύπωμά της και αξιολογείται από τον καθένα και την καθεμία.

Η συμβολή μου στην κυβέρνηση, από τα τρία υπουργεία που πέρασα, στο πλαίσιο πάντα των κυβερνητικών κατευθύνσεων, συνδέθηκε με τα εξής σημαντικά, κατά τη γνώμη μου, γεγονότα.

Ως υπουργός Εργασίας, είχα την τιμή να συνυπογράψω μαζί με την Θεανώ Φωτίου, τον πρώτο εμβληματικό νόμο της κυβέρνησης για την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης. Ξεκινήσαμε την αναβάθμιση του ΣΕΠΕ (Επιθεώρηση Εργασίας). Παρουσιάσαμε και θέσαμε σε δημόσια διαβούλευση τον νόμο για την επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων, (δυστυχώς δεν ήρθε ποτέ στη Βουλή λόγω των γεγονότων που ακολούθησαν). Ψηφίσαμε τη δυνατότητα ρύθμισης για την καταβολή σε δόσεις των ασφαλιστικών οφειλών, που κατέπνιγαν τους ελευθεροεπαγγελματίες και τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Ανοίξαμε τις πόρτες του υπουργείου στους εργαζόμενους και τα συνδικάτα. Οι τριμερείς συναντήσεις έγιναν το απάγκιο των εργαζόμενων.

Όσο ήμουν υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας καταργήσαμε τον μνημονιακό νόμο για τη «Μικρή ΔΕΗ», αρνηθήκαμε τη ιδιωτικοποίηση του ΑΔΜΗΕ και διατηρήσαμε το 51% του μετοχικού κεφαλαίου του απευθείας στο Δημόσιο. Αντισταθήκαμε στην αύξηση των τιμολογίων της ΔΕΗ, παρά τις ασφυκτικές πιέσεις, (αντίθετα, τα μειώσαμε μεσοσταθμικά), ενώ δώσαμε τη δυνατότητα των 32 δόσεων για την εξόφληση των ληξιπρόθεσμων οφειλών. Μειώθηκε κατά ένα δισ. ευρώ το χρέος της ΔΕΗ. Δεν υλοποιήσαμε τη δέσμευση της κυβέρνησης Σαμαρά για πώληση του 17% της ΔΕΗ. Ξαναβάλαμε εμπρός το τελματωμένο Κτηματολόγιο και τους δασικούς χάρτες. Θέσαμε τις βάσεις των διαγωνιστικών διαδικασιών για τις νέες επενδύσεις ΑΠΕ, με αποτέλεσμα να πέσουν οι αντίστοιχες τιμές. Μειώσαμε τις τιμές φυσικού αερίου. Βγάλαμε από τα συρτάρια τα απλήρωτα πρόστιμα της «Ελληνικός Χρυσός» στη Χαλκιδική, ενώ δώσαμε αγώνα για την υπεράσπιση του περιβάλλοντος και το δημόσιου συμφέροντος. Ξεμπλόκαρε ο αγωγός φυσικού αερίου TAP, αυξάνοντας και τα ανταποδοτικά τέλη της εταιρείας προς τους δήμους διέλευσης. Η διοίκηση των ΕΛΠΕ με πλειοψηφία διορισμένη από το Δημόσιο πέτυχε κέρδη ρεκόρ.

Στο διάστημα που ήμουν υπουργός Εσωτερικών έγινε ο μεγαλύτερος, μετά από δέκα χρόνια, διαγωνισμός πρόσληψης μόνιμων εργαζόμενων στην καθαριότητα (περί τις 8.500). Χιλιάδες συμβασιούχοι στους δήμους έσπασαν την εργασιακή τους «ομηρία» και μονιμοποιήθηκαν μέσω της διάταξης για τα «ένδικα μέσα». Υλοποιήθηκε το μεγαλύτερο πρόγραμμα χρηματοδότησης έργων και υποδομών, (ΦιλόΔημος Ι & ΙΙ») που γνώρισε η Αυτοδιοίκηση. Βάλαμε τις βάσεις μιας νέας μεγάλης μεταρρυθμιστικής προσπάθειας μέσω του «Κλεισθένη Ι», θεσπίζοντας την απλή αναλογική, την ξεχωριστή κάλπη για τα τοπικά συμβούλια, το διαχωρισμό των αρμοδιοτήτων, την αποσυναρμολόγηση της διορισμένης αποκεντρωμένης διοίκησης, τη διαμόρφωση νέων κανόνων για την κατανομή των ΚΑΠ, μέσω της κατηγοριοποίησης των δήμων στη βάση των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών τους.

Ωστόσο θέλω να διευκρινίσω και ορισμένα πράγματα τα οποία συστηματικά αναπαράγονται με σκοπό να δημιουργήσουν ψευδείς εντυπώσεις.

• Δεν είχα καμία ανάμιξη στην παρουσία των τηλεοπτικών συνεργείων το βράδυ της τραγωδίας στο Μάτι, αλλά ούτε και στη συνέντευξη που ακολούθησε την επόμενη ημέρα, την οποία και αγνοούσα. Άλλοι γνώριζαν και τα οργάνωσαν αυτά.

• Ως γραμματέας του κόμματος εκλέχτηκα από την ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ μετά από πρόταση του Αλέξη. Ήταν μόλις λίγους μήνες πριν τις εκλογές του 2019 και η κατάσταση του κόμματος, αλλά κυρίως το γενικότερο πολιτικό πλαίσιο, δημιουργούσαν αντικειμενικά πολύ δύσκολους όρους για την ανάταξη του κόμματος.

• Είχα διαφωνήσει με τη ταυτόχρονη διεξαγωγή των ευρωεκλογών και των αυτοδιοικητικών εκλογών. Στις περιφερειακές εκλογές όλες οι επιλογές προέκυψαν από απόφαση της ΠΓ. Εκτός της Αθήνας, του Πειραιά και της Θεσσαλονίκης, τα πρόσωπα που υποστηρίξαμε ήταν της επιλογής των ΝΕ και των τοπικών οργανώσεων του κόμματος. Από τους συνολικά 332 δήμους της χώρας, σε 255 υποστηρίξαμε δημοτικά σχήματα, από τα οποία 55 κέρδισαν τη δεύτερη Κυριακή. Βεβαίως, είχα ζητήσει αναλυτική αποτίμηση των αποτελεσμάτων.

• Ζήτησα να γίνει συνέδριο αμέσως μετά τις εκλογές του 2019. Έχω εξηγήσει τους λόγους αναλυτικά στη ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ.

• Τα δύο τρίτα των νέων εγγραφών στο κόμμα μετά το 2019 έγιναν στο διάστημα που ήμουν γραμματέας.

• Επίσης, στο διάστημα που ήμουν γραμματέας με υπεύθυνο οικονομικών τον Μίμη Δαρειώτη εξοφλήθηκαν όλα τα δάνεια του κόμματος. Όσοι με γνωρίζουν στην Αριστερά και είμαι πλέον αρκετά χρόνια σ’ αυτή, ξέρουν καλά πως ποτέ δεν διαπραγματεύτηκα ή διεκδίκησα καμία απολύτως θέση, κυβερνητική ή κομματική. Ό,τι μου ανατέθηκε έγινε ύστερα από συλλογικές προτάσεις και διαδικασίες ή στο πλαίσιο της κυβέρνησης από τον Αλέξη Τσίπρα. Τους ευχαριστώ όλους.

Υ.Γ. Όσον αφορά τους προσωπικούς χαρακτηρισμούς του κ. Λακόπουλου, ήδη έχω ενημερώσει τη δικηγόρο μου για να πράξει τα δέοντα. Ευτυχώς δεν είμαστε όλοι ίδιοι σ’ αυτό τον κόσμο».

Σε ανάρτηση του, ο Πάνος Σκουρλέτης,  αναφέρει:

«Επί τέσσερα, και πλέον, χρόνια ο κ. Λακόπουλος έχει αναλάβει το έργο της προσωπικής στοχοποίησής μου. Μέχρι τώρα τον είχα αγνοήσει, διότι δεν μου αρέσει να κάνω συνομιλητές ανθρώπους των δικών του χαρακτηριστικών. Έχει, άλλωστε, τη δική του διαδρομή στο χώρο της δημοσιογραφίας και είναι γνωστό τι και ποιους υπηρέτησε. Ωστόσο, η συνεχής διαστρέβλωση γεγονότων, τα ψεύδη και οι συκοφαντίες, όταν εμμονικά επαναλαμβάνονται, με αναγκάζουν, όχι να απαντήσω στο ίδιο, αλλά πολύ σύντομα να θυμίσω και να ενημερώσω για ορισμένα ζητήματα όσους θα είχαν κάποιο ενδιαφέρον για αυτά στα οποία αναφέρεται.

Editorial/ Συνέδριο ΣΥΡΙΖΑ: Κατακλείδα και συμπέρασμα

Εκλέχτηκα εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ τον Οκτώβριο του 2009, από την τότε ΠΓ του ΣΥΡΙΖΑ και παρέμεινα σε αυτή τη θέση ευθύνης μέχρι τον Ιανουάριο του 2015. Η συμβολή μου στην πορεία του ΣΥΡΙΖΑ από τη συγκεκριμένη θέση άφησε το αποτύπωμά της και αξιολογείται από τον καθένα και την καθεμία.

Η συμβολή μου στην κυβέρνηση, από τα τρία υπουργεία που πέρασα, στο πλαίσιο πάντα των κυβερνητικών κατευθύνσεων, συνδέθηκε με τα εξής σημαντικά, κατά τη γνώμη μου, γεγονότα.

Ως υπουργός Εργασίας, είχα την τιμή να συνυπογράψω μαζί με την Θεανώ Φωτίου, τον πρώτο εμβληματικό νόμο της κυβέρνησης για την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης. Ξεκινήσαμε την αναβάθμιση του ΣΕΠΕ (Επιθεώρηση Εργασίας). Παρουσιάσαμε και θέσαμε σε δημόσια διαβούλευση τον νόμο για την επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων, (δυστυχώς δεν ήρθε ποτέ στη Βουλή λόγω των γεγονότων που ακολούθησαν). Ψηφίσαμε τη δυνατότητα ρύθμισης για την καταβολή σε δόσεις των ασφαλιστικών οφειλών, που κατέπνιγαν τους ελευθεροεπαγγελματίες και τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Ανοίξαμε τις πόρτες του υπουργείου στους εργαζόμενους και τα συνδικάτα. Οι τριμερείς συναντήσεις έγιναν το απάγκιο των εργαζόμενων.

Όσο ήμουν υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας καταργήσαμε τον μνημονιακό νόμο για τη «Μικρή ΔΕΗ», αρνηθήκαμε τη ιδιωτικοποίηση του ΑΔΜΗΕ και διατηρήσαμε το 51% του μετοχικού κεφαλαίου του απευθείας στο Δημόσιο. Αντισταθήκαμε στην αύξηση των τιμολογίων της ΔΕΗ, παρά τις ασφυκτικές πιέσεις, (αντίθετα, τα μειώσαμε μεσοσταθμικά), ενώ δώσαμε τη δυνατότητα των 32 δόσεων για την εξόφληση των ληξιπρόθεσμων οφειλών. Μειώθηκε κατά ένα δισ. ευρώ το χρέος της ΔΕΗ. Δεν υλοποιήσαμε τη δέσμευση της κυβέρνησης Σαμαρά για πώληση του 17% της ΔΕΗ. Ξαναβάλαμε εμπρός το τελματωμένο Κτηματολόγιο και τους δασικούς χάρτες. Θέσαμε τις βάσεις των διαγωνιστικών διαδικασιών για τις νέες επενδύσεις ΑΠΕ, με αποτέλεσμα να πέσουν οι αντίστοιχες τιμές. Μειώσαμε τις τιμές φυσικού αερίου. Βγάλαμε από τα συρτάρια τα απλήρωτα πρόστιμα της «Ελληνικός Χρυσός» στη Χαλκιδική, ενώ δώσαμε αγώνα για την υπεράσπιση του περιβάλλοντος και το δημόσιου συμφέροντος. Ξεμπλόκαρε ο αγωγός φυσικού αερίου TAP, αυξάνοντας και τα ανταποδοτικά τέλη της εταιρείας προς τους δήμους διέλευσης. Η διοίκηση των ΕΛΠΕ με πλειοψηφία διορισμένη από το Δημόσιο πέτυχε κέρδη ρεκόρ.

Στο διάστημα που ήμουν υπουργός Εσωτερικών έγινε ο μεγαλύτερος, μετά από δέκα χρόνια, διαγωνισμός πρόσληψης μόνιμων εργαζόμενων στην καθαριότητα (περί τις 8.500). Χιλιάδες συμβασιούχοι στους δήμους έσπασαν την εργασιακή τους «ομηρία» και μονιμοποιήθηκαν μέσω της διάταξης για τα «ένδικα μέσα». Υλοποιήθηκε το μεγαλύτερο πρόγραμμα χρηματοδότησης έργων και υποδομών, (ΦιλόΔημος Ι & ΙΙ») που γνώρισε η Αυτοδιοίκηση. Βάλαμε τις βάσεις μιας νέας μεγάλης μεταρρυθμιστικής προσπάθειας μέσω του «Κλεισθένη Ι», θεσπίζοντας την απλή αναλογική, την ξεχωριστή κάλπη για τα τοπικά συμβούλια, το διαχωρισμό των αρμοδιοτήτων, την αποσυναρμολόγηση της διορισμένης αποκεντρωμένης διοίκησης, τη διαμόρφωση νέων κανόνων για την κατανομή των ΚΑΠ, μέσω της κατηγοριοποίησης των δήμων στη βάση των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών τους.

Ωστόσο θέλω να διευκρινίσω και ορισμένα πράγματα τα οποία συστηματικά αναπαράγονται με σκοπό να δημιουργήσουν ψευδείς εντυπώσεις.

• Δεν είχα καμία ανάμιξη στην παρουσία των τηλεοπτικών συνεργείων το βράδυ της τραγωδίας στο Μάτι, αλλά ούτε και στη συνέντευξη που ακολούθησε την επόμενη ημέρα, την οποία και αγνοούσα. Άλλοι γνώριζαν και τα οργάνωσαν αυτά.

• Ως γραμματέας του κόμματος εκλέχτηκα από την ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ μετά από πρόταση του Αλέξη. Ήταν μόλις λίγους μήνες πριν τις εκλογές του 2019 και η κατάσταση του κόμματος, αλλά κυρίως το γενικότερο πολιτικό πλαίσιο, δημιουργούσαν αντικειμενικά πολύ δύσκολους όρους για την ανάταξη του κόμματος.

• Είχα διαφωνήσει με τη ταυτόχρονη διεξαγωγή των ευρωεκλογών και των αυτοδιοικητικών εκλογών. Στις περιφερειακές εκλογές όλες οι επιλογές προέκυψαν από απόφαση της ΠΓ. Εκτός της Αθήνας, του Πειραιά και της Θεσσαλονίκης, τα πρόσωπα που υποστηρίξαμε ήταν της επιλογής των ΝΕ και των τοπικών οργανώσεων του κόμματος. Από τους συνολικά 332 δήμους της χώρας, σε 255 υποστηρίξαμε δημοτικά σχήματα, από τα οποία 55 κέρδισαν τη δεύτερη Κυριακή. Βεβαίως, είχα ζητήσει αναλυτική αποτίμηση των αποτελεσμάτων.

• Ζήτησα να γίνει συνέδριο αμέσως μετά τις εκλογές του 2019. Έχω εξηγήσει τους λόγους αναλυτικά στη ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ.

• Τα δύο τρίτα των νέων εγγραφών στο κόμμα μετά το 2019 έγιναν στο διάστημα που ήμουν γραμματέας.

• Επίσης, στο διάστημα που ήμουν γραμματέας με υπεύθυνο οικονομικών τον Μίμη Δαρειώτη εξοφλήθηκαν όλα τα δάνεια του κόμματος. Όσοι με γνωρίζουν στην Αριστερά και είμαι πλέον αρκετά χρόνια σ’ αυτή, ξέρουν καλά πως ποτέ δεν διαπραγματεύτηκα ή διεκδίκησα καμία απολύτως θέση, κυβερνητική ή κομματική. Ό,τι μου ανατέθηκε έγινε ύστερα από συλλογικές προτάσεις και διαδικασίες ή στο πλαίσιο της κυβέρνησης από τον Αλέξη Τσίπρα. Τους ευχαριστώ όλους.

Υ.Γ. Όσον αφορά τους προσωπικούς χαρακτηρισμούς του κ. Λακόπουλου, ήδη έχω ενημερώσει τη δικηγόρο μου για να πράξει τα δέοντα. Ευτυχώς δεν είμαστε όλοι ίδιοι σ’ αυτό τον κόσμο».

Τι έγραψε ο Λακόπουλος

Η προσφυγή Σκουρλέτη στη Δικαιοσύνη έρχεται, έπειτα από άρθρο του δημοσιογράφου Γιώργου Λακόπουλου στην ιστοσελίδα «Ανοιχτό Παράθυρο».

Μεταξύ άλλων, ο αρθρογράφος τονίζει: «Υπό την πίεση της απομόνωσης και αφού το συνέδριο είχε λήξει, κάποιοι ανακίνησαν ένα διαδικαστικό θέμα για να χαλάσουν το κλίμα -το οποίο πιστώνεται εξ ολοκλήρου στον Τσίπρα- και ίσως για να διαμορφώσουν άλλοθι ενδεχομένης διάσπασης. Την εκπροσώπησή τους σ’ αυτή τη χονδροειδή προβοκάτσια ανέλαβε ο μοιραίος άνθρωπος του ΣΥΡΙΖΑ: ο Πάνος Σκουρλέτης».

Αναφερόμενος στον ίδιο τον κ. Σκουρλέτη, ο αρθρογράφος σημειώνει: «Ευεργετηθείς από τον Τσίπρα -που τον διόρισε πορτ παρόλ, γραμματέα, τέσσερις φορές υπουργό, με ισάριθμές αποτυχίες, δυο φορές βουλευτή και κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο, όπου εξ ίσου απέτυχε- δεν κρύβει τα αισθήματα μίσους απέναντί του. Ουδείς ασφαλέστερος εχθρός…».

«Εγωπαθής, προκλητικός, με νοοτροπία νεοσταλινικού μικροαστού, άφησε τις χειρότερες εντυπώσεις σε όποιο αξίωμα του ανατέθηκε. Οι παλιοί συμφοιτητές του στο Πανεπιστήμιο Πειραιά έχουν τη χειρότερη γνώμη για τον “αριστερό των βορείων προαστίων” που πήγαινε τη σχολή με την κουρσάρα του […] Για να ενισχύσει την ραδιουργία κατά του Τσίπρα συνεταιρίσθηκε με τον “χομπίστα της πολιτικής” Τσακαλώτο και την παρέα που προσπαθεί να οδηγήσει σε ήττα το κόμμα -Φίλης, Βούτσης, Παπαδημούλης- για να βρει αφορμή να θέσει θέμα ηγεσίας» υπογραμμίζει ακόμη, επιτιθέμενος στον Πάνο Σκουρλέτη.

Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος:

Κάνει μπαμ από μακριά: η εξελισσόμενη  επιχείρηση αποδόμησης της Επιτροπής «Ελλάδα 2021» -στην οποία ανέθεσε ομόφωνα η Βουλή των  Ελλήνων τις εκδηλώσεις για την 200η επέτειο της  Ελληνικής Επανάστασης, έχει βάθος και εύρος.

Ό,τι βλέπουμε είναι η κορυφή του παγόβουνου. Δεν μιλάμε πλέον για την επέτειο και τον χαρακτήρα της. Από κάποια στιγμή  άρχισαν να παίζονται, άλλα παιχνίδια που δεν έχουν σχέση με τον εορτασμό. Σχετίζονται με πολιτικές επιδιώξεις, με συγκρούσεις γοήτρου και με κρυφές ατζέντες.

Αναμφίβολα ήταν ευφυής η περσινή ιδέα του Κυριάκου Μητσοτάκη να αναθέσει στην Γιάννα Αγγελοπούλου την οργάνωση του 2021.

Αλλά οι αναγνώστες του ΑΠ θυμούνται τις επισημάνσεις για αντιδράσεις που κυοφορούνταν.  Όπως επίσης τις αναφορές για εσωτερικές λειτουργίες- όπως έγιναν γνωστές σε όλους. Και την κριτική για τις πρώτες  κινήσεις της Επιτροπής στον δημόσιο χώρο.

Σημειώθηκε τότε -στο ΑΠ-  ότι μόνο έναν κίνδυνο αποτυχίας έχει η  Επιτροπή Αγγελοπούλου: να επιτρέψει την ένταξή της στον πολιτικό  σχεδιασμό της κυβέρνησης. Να γίνει η δραστηριότητά της τμήμα της   ρητορικής του κυβερνώντος κόμματος.

Οι διασταυρούμενοι πόλεμοι

Τα πράγματα όμως εξελίσσονται πολύ χειρότερα. Κάποιοι θέλουν να γίνει ο εορτασμός μέρος του αφηγήματος της πιο σκληρής Δεξιάς και πεδίο δράσης των πιο αναχρονιστικών κύκλων.

Να οργανωθεί με οδηγό την πατριδοκαπηλία, τον διχασμό και την ιστορική μονομέρεια. Αλλιώς να παραδώσει η Γιάννα τα κλειδιά.   

Αυτή η επιδίωξη διασταυρώνεται με την προσπάθεια από κάποιους να δημιουργήσουν σκηνικό «Πολέμου των Οίκων»– για να επωφεληθούν οι εκατέρωθεν παρατρεχάμενοι.  

Στην ούγια υπάρχουν παράδοξα πράγματα, όπως δυο άλλες επιτροπές -η μια για …άλλη επέτειο- που δίνουν στην πολύμορφη αναμέτρηση  που κλιμακώνεται χαρακτήρα σύγκρουσης γιγάντων. Με παραμέτρους, επίσης πέραν του εορτασμού.

Στο προσκήνιο κυριαρχούν οι σοφιστικέ υποδείξεις των πρωτοκλασάτων της κυβερνητικής προπαγάνδας -με την αντιπολίτευση σε αφασία –οι  ασυναρτησίες τύπου Μπογδάνου και οι παραβάσεις συγκεκριμένων μιντιακών κέντρων.

Περί συμβόλων

Παράλληλα όμως κλιμακώνεται προσωπική επίθεση στην Αγγελοπούλου, με ακροδεξιό περιεχόμενο. Είναι χαρακτηριστική η ανάρτηση μιας παλιάς   τραγουδίστριας που είχε εμπλακεί με πάθος στα συλλαλητήρια της μισαλλοδοξίας κατά της Συμφωνίας των Πρεσπών.

Τότε ήθελε να σώσει τον Μεγαλέξανδρο, με την «υπεράσπιση της πατρίδας μας από κάθε πανούργα μεταμοντέρνα, μασκαρεμένη σε διεθνισμό, άπληστη επιβουλή της διεθνούς πλουτοκρατίας».  Τώρα έκανε την εξής ανάρτηση για εγχώρια πλουτοκρατία, την Αγγελοπούλου:

«Η Γιάννα Αγγελοπούλου συμβολίζει την Ελλάδα μιας εποχής ψεύτικης ευμάρειας του νεοελληνικού ονείρου του εύκολου πλουτισμού, καθώς και όλης εκείνης της περιόδου που οδήγησε τη χώρα στην κρίση και τη φτωχοποίησή της. Συμβολίζει την ελίτ που πάρταρε μέχρι την ώρα του ναυαγίου και μετά μπήκε στις σωσίβιες λέμβους αφήνοντας τους άλλους να πνιγούν».

 Αυτό συμβολίζει η Αγγελοπούλου; Στα σοβαρά, η ίδια και η οικογένεια της  συνιστούν παραδείγματα προς αποφυγή και πρόσωπα για στιγματισμό;   

Ο καθένας μπορεί να έχει όποια γνώμη θέλει και να κρίνει κατά τα γούστα του πώς μιλάει, πώς ντύνεται, με ποιους  συναναστρέφεται. Αν καπνίζει πούρο και αν φοράει καπέλα.

 Άλλωστε η ταμπλόιντ δημοσιογραφία έχει προβάλει πολλές φορές την προσωπική και οικογενειακή διαδρομή της, όσο γαργαλιστικά μπορούσε. Αυτό συνεχίζεται, παρότι η ίδια κατέθεσε αξιοπρεπώς τον προσωπικό απολογισμό της σε δυο βιβλία.

Αλλά αν μιλάμε για την παρουσία της Αγγελοπούλου και της οικογένειάς της στον χώρο του δημοσίου συμφέροντος οι συμβολισμοί είναι ορατοί από χρόνια. Όποιος διαφωνεί να σηκώσει το χέρι.

Πρώτο: Η Αγγελοπούλου κατά τη συμμετοχή της στα κοινά -καθ’ οιoνδήποτε  τρόπο- μπορεί να έκανε σωστά πράγματα, ή λάθη, να είχε    ευτυχείς  και αποτυχημένες ιδέες, να αγόρασε και να έκλεισε εφημερίδες- οτιδήποτε έκανε τέλος πάντων. Αλλά το έκανε με δικά της λεφτά. Δεν χρησιμοποίησε ποτέ και σε τίποτε ούτε ευρώ από το δημόσιο ταμείο.  Και δεν έβλαψε ποτέ κανέναν. Ούτε στη δημόσια δράση της, ούτε στην εκδοτική λειτουργία της.

Δεύτερο:  Η οικογένεια Αγγελοπούλου, από όσα γνωρίζουμε συμβολίζει συχνά την καλή χρήση του πλούτου. Είναι γνωστές οι δωρεές -στο Πατριαρχείο, στην καμένη Ηλεία, στην σημερινή υγειονομική κρίση. Το  πρόγραμμα υποτροφιών του ομώνυμου Ιδρύματος, σε νέους επιστήμονες, μέσω του Ιδρύματος Κλίντον και του Χάρβαρντ και του Καίμπριτζ.

Τρίτο:  Η εμπλοκή της οικογένειας Αγγελοπούλου στην ελληνική Ολυμπιάδα ήταν πράξη προσφοράς και συμβόλισε τη μεγαλύτερη μεταπολεμική επιτυχία της Ελλάδας στον διεθνή χώρο.

Δεν επέβαλαν αυτοί τους Αγώνες του 2004. Ήταν επιλογή του Ανδρέα Παπανδρέου και ο Κώστας Σημίτης που τον διαδέχθηκε παρακάλεσε την Γιάννα και τον Θόδωρο  Αγγελόπουλο να τους φέρουν στην Αθήνα. Τους έφεραν.

Πάλι με παράκληση του Σημίτη το 2000 η Γιάννα ανέλαβε να σώσει τη διοργάνωση που πήγαινε για εθνικό φιάσκο.

Η δουλειά της δεν είχε σχέση μην ανάθεση των έργων για τους Αγώνες. Είχαν ανατεθεί από την κυβέρνηση προτού αναλάβει η ίδια την διοργάνωση. Και παρέδωσε με πλεόνασμα τον προϋπολογισμό της επιτροπής «Αθήνα 2004» -που διοίκησε, δημιουργώντας υποδείγματα μάνατζμεντ.

Μελέτη του ΙΟΒΕ απέδειξε ότι οι Αγώνες υπήρξαν επωφελείς για την Ελλάδα. Και θα ήταν περισσότερο αν δεν είχε εγκαταλειφθεί – για γνωστούς λόγους -ο θρίαμβος εκείνου του θέρους.

Αν μιλάμε, λοιπόν, για συμβολισμούς, αυτά συμβολίζει η Αγγελοπούλου. Τα υπόλοιπα ας τα βρουν όσοι προσπαθούν να συναντήσουν τα κατώτερα αισθήματα της κοινωνίας.

ΥΓ. Προσωπική κατάθεση

Ουδείς μου ανέθεσε να υπερασπιστώ την Γιάννα, όπως και κανείς δεν θα μπορούσε να μου επιβάλει να την επικρίνω. Ή να με αποτρέψει, αν το έκρινα σκόπιμο.

Ως σχολιαστής επιμένω να λέω συχνά γνώμη μου  γι’ αυτήν, χωρίς καμία ενοχοποίηση για τις  συνήθεις μπούρδες του τύπου «άνθρωπος της Γιάννας». 

Το 2006 άφησα τον ΔΟΛ για να εργαστώ στον «Ελεύθερο  Τύπο», όταν η οικογένεια Αγγελοπούλου ανέλαβε το πιο φιλόδοξο εκδοτικό εγχείρημα στην Ελλάδα: μια σύγχρονη, αδέσμευτη εφημερίδα, με υγιή χρηματοδότηση, χωρίς εξαρτήσεις και δουλειές με το κράτος.

 Γιατί απέτυχε το έχω εξηγήσει από το ΑΠ- αλλά και στο «Βήμα»: Δεν ήξεραν τα μυστικά του βάλτου.

Έχω τις καλύτερες εντυπώσεις από την επαγγελματική σχέση μου με  την  τότε εκδότρια.  Δεν ντράπηκα ποτέ για τη δουλειά  που έκανε.  Η έκδοση δεν πέτυχε, αλλά οι εκδότες εξόφλησαν τα Ταμεία και τους δημοσιογράφους με το παραπάνω.

Μετά τη λήξη της επαγγελματικής συνεργασίας το 2009 είχα μαζί της μια δυο ή τρεις σύντομες συναντήσεις τον πρώτο καιρό – και κάποιες ανταλλαγές διαδικτυακών ευχών έκτοτε.

Τίποτε περισσότερο. Δεν έχω έκτοτε καμία επαγγελματική ή άλλη σχέση – κρυφή ή φανερή. Δεν έτυχε. Κάποιες περιπτώσεις προσωπικών μου ενοχλήσεων δεν αξίζει να αναφερθούν.

 Όποιοι ηλίθιοι θέλουν να ισχυριστούν οτιδήποτε, κρίνοντας εξ ιδίων τα αλλότρια, με γεια τους και με χαρά τους. Θα έλεγαν χειρότερα αν ήξεραν τι γνώμη έχω γι αυτούς.

Πηγή: anoixtoparathyro.gr

Διαβάστε το άρθρο του Γιώργου Λακόπουλου:

Προ ημερών ο Παύλος Πολάκης είχε γενέθλια -έκλεισε τα 55. Να τα καταστήσει. Κάλεσε λοιπόν στο σπίτι του «φίλους και συντρόφους». Έτσι κάνουν όλοι οι άνθρωποι. Έφαγαν, ήπιαν, χόρεψαν. Ευχάριστο.

Κάπνιζαν και δεν φορούσαν μάσκα. Δικαίωμά τους. Έβγαλαν και αναμνηστικές φωτογραφίες. Συνηθίζεται στα καλά γλέντια.. Τώρα αν κάποιοι βγάζουν και εσωκομματική συμπεράσματα δικό τους θέμα.

Μια απορία όμως: τις φωτογραφίες γιατί τις έδωσε στη δημοσιότητα; Ακόμη και αν δεν ήταν ο οικοδεσπότης που το έκανε, είχε την άδειά του. Τι νόημα είχε;

Η απάντηση δόθηκε στη συνέχεια με μια ανάρτηση του ίδιου του Πολάκη . Από τις συνηθισμένες του- η παλιά υπόδειξη του Τσίπρα «κάποιος να του πάρει το πληκτρολόγιο» δεν υλοποιήθηκε ποτέ.

Ο ντελικανής πρώην υπουργός του συνεχίζει ακάθεκτος να δίνει αρνητικά μαθήματα : αριστερού λόγου , πολιτικής ευπρέπειας και σφακιανής λεβεντιάς. Ένας μαυροπουκαμισάς στα σαλόνια της πολιτικής.

Σ’ αυτή την ανάρτηση ο Πολάκης ξεχωρίζει για δυο πράγματα. Το πρώτο είναι η διαβεβαίωση ότι «είναι καπνιστής, αλλά λαμόγιο και παιδεραστής δεν είναι».

Ουδείς του έχει προσάψει ποτέ ούτε το ένα ούτε το άλλο. Και ότι είναι καπνιστής γούστο του και καπέλο του, ας το κουβεντιάσει με τον γιατρό του.

Αλλά για το κάπνισμα σε δημόσιους χώρους υπάρχει μια συγκεκριμένη νομοθεσία. Αν δεν την ξέρει, τζάμπα πήγε η θητεία του υπουργείο Υγείας.

Αυτή τη νομοθεσία ο Πολάκης την παραβιάζει κατά βούληση. Παρανομεί, δρα ως αρνητικό πρότυπο, εκθέτει τη χώρα, αφού αρπάχτηκε και με έναν κοινοτικό επίτροπο για αυτό, και πρωτίστως είναι αρνητικό υπόδειγμα για το κόμμα του και για την Αριστερά στην οποία περηφανεύεται ότι ανήκει.

Κάποιος να του εξηγήσει ότι όποιος δεν είναι «λαμόγιο ή παιδεραστής», αλλά είναι «κυνηγός ψαράς και μηχανόβιος» δεν δικαιούνται να κάνει ό,τι του κατεβαίνει. Ειδικά όσο μετέχει στην πολιτική.

Το δεύτερο είναι η φράση «θα ξαναέλθουμε και θα είναι αλλιώς». Ο συνειρμός με τη φράση του Γκέμπελς « Θα ξαναέλθουμε και η γη θα τρέμει», είναι αναπόφευκτος. Αλλά αυτά μπορεί να μην τα ξέρει.

Το θέμα είναι ότι αυτό ακούγεται σαν απειλή. Ποιοι ακριβώς θα ξαναέλθουν; Ο ΣΥΡΙΖΑ; Με τον Καμμένο ή άνευ; Ο ίδιος ο Πολάκης με την παρέα του; Κάποιοι άλλοι που δεν ξέρουμε;

Και τι ακριβώς θα γίνει, όταν θα ξαναέλθουν, ώστε να «είναι αλλιώς»;

Για να έλθουν πρέπει να ψηφιστούν από τους πολίτες. Αν ξέρει ο Πολάκης κανέναν άλλο τρόπο, να τον προτείνει. Αλλά για να ψηφιστούν πρέπει να έχουν ένα πρόγραμμα για το πώς θα κυβερνήσουν. Όχι απειλές.

Για κανέναν. Ούτε για τα «βοθροκάναλα». Για τα οποία είχαν όλη την ευχέρεια και το δικαίωμα να θέσουν ένα πλαίσιο λειτουργίας- της ΕΡΤ συμπεριλαμβανομένης. Και είδαμε σε ποιους τα παρέδωσαν.

Να πούμε και την κακία: ίσως γιατί κανένας ολιγάρχης δεν έδωσε τα λεφτά για να πάρει κανάλι και ο Καλογρίτσας.

Να είμαστε εξηγημένοι: Κανείς δεν θα είχε όρεξη να ασχοληθεί με τον Πολάκη, αν δεν ήταν στη μέση ο Τσίπρας. Σ’ αυτόν προσβλέπουν οι πολίτες με δημοκρατική κουλτούρα. Όσοι γουστάρουν επιστροφή στο «πέστα, Μένιο» ας μετρηθούν μεταξύ τους.

Κάποιος, λοιπόν, να εξηγήσει στον Αλέξη Τσίπρα ότι ο Πολάκης τον τραβάει προς τα κάτω και προς τα πίσω. Μαζί με το κόμμα του, άρα και την παράταξη, όσο τον εμπιστεύεται- τον Τσίπρα.

Ο Πολάκης είναι έντιμος και ακέραιος άνθρωπος, καλός γιατρός, και μάλλον και καλός για παρέα. Μπορεί να είναι λεβέντης, μπεσαλής και ντόμπρος, αλλά για την πολιτική και μάλιστα από αριστερό κόμμα δεν κάνει.

Είναι απρόβλεπτος, απροσάρμοστος, ανάγωγος, προσβλητικός, υβριστής, αντιθεσμικός και πολυλογάς. Γιατί αυτός και όχι ο Σταθάκης, βουλευτής από τα Χανιά, είναι άλλη υπόθεση.

Επιπλέον υπήρξε μέτριος υπουργός- ειδικά για τα σκάνδαλα των προηγούμενων. Όλο λάδι και από τηγανίτα τίποτε. Μια χαρά κυκλοφορούν όσοι ερευνήθηκαν.

Σήμερα είναι ίσως ο μόνος Συριζαίος που κάνει πραγματική αντιπολίτευση. Αλλά έτσι όπως την ντύνει φραστικά καλύτερα να έλειπε. Προς όφελος των άλλων αποβαίνει.

Κοντολογίς ο Παύλος Πολάκης ίσως πιστεύει ότι δρα ως εξολοθρευτής των πολιτικών αντίπαλων του ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά τελικά είναι ο ίδιος εξολοθρευτής του ΣΥΡΙΖΑ και του Τσίπρα.

Οι ανθοδέσμες που βρίσκει ενδεχομένως κάθε τόσο έξω από την πόρτα του είναι από τον Μητσοτάκη.