Ο βουλευτής Επικρατείας Γιώργος Καμίνης δήλωσε, για παράδειγμα, την Κυριακή (Realfm) πως το κόμμα του πρέπει να παρουσιάσει πριν τις εκλογές την πρόταση προγραμματικής σύγκλισης για τις μετεκλογικές συνεργασίες. Ακούγεται σωστό και εύκολο, αλλά δεν είναι.

Διότι από μόνη της μία τέτοια πρόταση ίσως αποκαλύψει προς ποιά κατεύθυνση (Ν.Δ, ή ΣΥΡΙΖΑ, ή και προς τους δύο) σκέφτεται να κινηθεί την επομένη της πρώτης κάλπης ο Νίκος Ανδρουλάκης. Εάν πρόκειται για μια πρόταση γενικών αρχών που να χωράει και τα δύο μεγάλα κόμματα ως δυνητικούς εταίρους, το αποτέλεσμα θα μπορούσε να είναι το αντίθετο απ΄ ότι επιδιώκει. Να καταστήσει, δηλαδή, σαφές πως η πολιτική αυτονομία είναι ένα προεκλογικό “λάστιχο” που μπορεί μετεκλογικά να λάβει κάθε πιθανό σχήμα, κι έτσι να εντείνει την σύγχυση που έχει ήδη δημιουργηθεί και συρρικνώνει δημοσκοπικά τα ποσοστά του.

Εάν η πρόταση γίνει σαφής, τότε θα προκύψουν άλλα ζητήματα. Θα υπάρχει, για παράδειγμα, σε μία τέτοια πρόταση η απαίτηση για άμεση διερεύνηση του σκανδάλου των υποκλοπών, η αλλαγή του νόμου που πρόσφατα ψήφισε η κυβερνητική πλειοψηφία για την ΕΥΠ που “επιτρέπει” στον Νίκο Ανδρουλάκη να ενημερωθεί μετά την πάροδο τριετίας (ενώ ο ίδιος έχει ζητήσει να γίνει γνωστός ο λόγος για τον οποίο τον παρακολουθούσαν πριν τις εκλογές), η υπεράσπιση της ανεξαρτησίας της ΑΔΑΕ και άλλα παρεμφερή και ουσιώδη;

Θα περιλαμβάνει (η πρόταση σύγκλισης) την απόσυρση του νόμου για την Υγεία, ο οποίος θεωρήθηκε ως “ύβρις στο ΕΣΥ του Ανδρέα και του Γεννηματά” και αποτελεί “γονιδιακό θέμα” για το ΠΑΣΟΚ και την ιστορία του; Θα περιλαμβάνει την ανακατεύθυνση κονδυλίων του Ταμείου Ανάκαμψης, όπως μετ’ επιτάσεως έχει ζητήσει ο πρόεδρος του κόμματος και ευρωβουλευτής; Και πολλά ακόμη.

Διότι εάν δεν τα περιλαμβάνει, όλοι θα θεωρήσουν πως κλίνει το μάτι στον Κυριάκο Μητσοτάκη. Εάν τα περιλαμβάνει, ίσως θεωρηθεί πως είναι ένα βήμα προς το ζητούμενο της “σοσιαλδημοκρατικής κυβέρνησης”, άρα πλησιάζει τον ΣΥΡΙΖΑ.

Η πρόταση Καμίνη υιοθετείται και από άλλα στελέχη του ΠΑΣΟΚ και αρκετούς βουλευτές. Το πιθανότερο, όμως, πως η “απορία” του Νίκου Ανδρουλάκη εκτός από …βήχα, συντηρεί την αμφισημία, ίσως και την αμφιθυμία. Ως εκ τούτου είναι αναγκασμένος να αναμένει το εκλογικό αποτέλεσμα, με την ελπίδα πως θα συγκεντρώσει ποσοστό πάνω από 12% ώστε να καταστεί συνομιλητής…

Το αναμενόμενο θα ήταν, δηλαδή, να σημειωθεί μία δημοσκοπική εκτόξευση του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ που θα αύξανε το ποσοστό του κόμματός έτι περαιτέρω από την άνοδο που είχε σημειωθεί το πρώτο διάστημα μετά την εσωκομματική εκλογή και την ανάληψη της ηγεσίας.

Αντ’ αυτού στις τελευταίες μετρήσεις (με εξαιρέσεις αυτές δύο εταιρειών που διατηρούν άτυπη (;) σχέση συνεργασίας με την Χαριλάου Τρικούπη) καταγράφει στην Πρόθεση Ψήφου ποσοστά κάτω από το 10% και προεξοφλείται πως στην δεύτερη κάλπη όπου θα κριθεί η διακυβέρνηση μπορεί να κυλήσει κοντά στο ποσοστό που είχε επιτύχει η αείμνηστη Φώφη Γεννηματά στις εκλογές του 2019.

Αναμφίβολα, η εμπλοκή της Εύας Καϊλή στο Qatagate στοίχισε πολιτικά και δημοσκοπικά. Την κατάσταση επιδείνωσαν οι χειρισμοί του ίδιου του Νίκου Ανδρουλάκη με την εκτός πολιτικής λογικής δήλωση περί “δούρειου ίππου” της Ν.Δ και η έως και σήμερα αδυναμία της Χαριλάου Τρικούπη να σταθεί ουσιαστικά απέναντι στις υποψίες διαφθοράς της προβεβλημένης ευρωβουλεύτριας. Όμως δεν είναι η Καϊλή το πραγματικό πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ.

Μόλις την περασμένη Τρίτη, όταν η ΑΔΑΕ επιβεβαίωσε την παρακολούθηση από την ΕΥΠ έξι επιπλέον προσώπων -μεταξύ των οποίων ο Κωστής Χατζηδάκης και ο Κωνσταντίνος Φλώρος-, ο κ. Ανδρουλάκης έκανε δήλωση που πολλοί θεώρησαν πως θα μπορούσε να είχε ανασυρθεί από το συρτάρι και να είχε γίνει πριν την αποκάλυψη που έκρυβε η επιστολή του Χρήστου Ράμμου. Η δε επόμενη δήλωσή του για την επίθεση της κυβέρνησης στην ΑΔΑΕ άσκησε κριτική στην κυβέρνηση και της επέστησε την προσοχή να μην γίνει ότι και ο ΣΥΡΙΖΑ! Kαι το “έργο” έκλεισε με την ανακοίνωση του ΠΑΣΟΚ πως στη Βουλή γίνεται “συζήτηση ενόχων”! Ήτοι, υιοθέτησαν την εκ της αρχαιοελληνικής γραμματείας προερχόμενη ρήση του Γιώργου Γεραπετρίτη “ένοχος ένοχο ού ποιεί”.

Ενώ το σκάνδαλο των υποκλοπών ήταν ραμμένο στα μέτρα του και θα μπορούσε να αποκομίσει μεγάλα πολιτικά οφέλη από την εξέλιξή του περιήλθε σε αμηχανία και θεωρητικά σχήματα υπό την επικάλυψη πως δρα …θεσμικά. Η απουσία του από την μάχη της Βουλής για την πρόταση δυσπιστίας του ΣΥΡΙΖΑ ανέδειξε ακόμα περισσότερο αυτή την αμηχανία. Οι δικές του δηλώσεις δεν έχουν καμία σχέση με τις ηχηρές παρεμβάσεις του Χάρη Καστανίδη, του Γιώργου Καμίνη, του Κώστα Σκανδαλίδη, ακόμα και της Νάντιας Γιαννακοπούλου ή του Μιχάλη Κατρίνη. Το κοινοβουλευτικό ΠΑΣΟΚ είναι μάλλον αλλού από την …”τοποθεσία Ανδρουλάκης”. Το ίδιο συμβαίνει και με το “επιστημονικό” ΠΑΣΟΚ, υπό την έννοια πως οι παρεμβάσεις των Ευάγγελου Βενιζέλου και Νίκου Αλιβιζάτου (ο ένας πολιτικός του μέντορας, ο άλλος σύμβουλος και συμπαραστάτης του στα συνταγματικά) απέχουν πόρρω από τα δικά του ήξεις αφίξεις.

Αυτή η στάση δημιουργεί ερωτηματικά και γεννά απορίες. Μία εξήγηση που δίνεται από το στενό και περίκλειστο επιτελείο της Χαριλάου Τρικούπη (Ανδρέας Σπυρόπουλος, Δημήτρης Μάντζιος και άλλοι σύμβουλοι) είναι πως με αυτή τη στάση επιχειρεί να ανακόψει τις μετακινήσεις ψηφοφόρων προς τη Ν.Δ και τον ΣΥΡΙΖΑ. Βάζει, δηλαδή, σε κάθε φράση κριτικής προς την κυβέρνηση και μερικές λέξεις κριτικής προς τον ΣΥΡΙΖΑ, σαν να είναι μισές-μισές οι ευθύνες για τις παρακολουθήσεις, την δική του και όλων των άλλων.

Εν μέσω όλων αυτών δεν πέρασε απαρατήρητη η αναφορά του Παύλου Γερουλάνου στο Kontra: “οι μετεκλογικές συνεργασίες θα είναι προϊόν σύγκλισης ή προϊόν εκβιασμού;”. Κάτι θέλησε να πει ο πρώην υπουργός και συνυποψήφιός του στην εσωκομματική εκλογή.

Στις κάλπες της απλής αναλογικής θα έχει την μεγάλη του ευκαιρία και ίσως οι “ίσες αποστάσεις” που τηρεί αποβλέπουν να κρατήσει ανοικτό το παράθυρο μιας συνεργασίας με το πρώτο κόμμα, ακόμα κι αν είναι η Ν.Δ και παρά το ό,τι έχει κατηγορήσει προσωπικά τον προθυπουργό για την παρακολούθησή του. Εάν δεν καταστεί εφικτό, στις δεύτερες κάλπες θα έχει ένα ακόμα μικρότερο κόμμα και ή θα παραμείνει στην αντιπολίτευση, ή θα συρθεί σε μία κυβερνητική συνεργασία που, όποια κι αν είναι, θα προκαλέσει πιθανότατα μία μικρότερη ή μεγαλύτερη διάσπαση.

Σύμφωνα με τον κ. Καμίνη, δημοτική παράταξη που στήριξε η Νέα Δημοκρατία, μεταλλάχθηκε σε εταιρεία και μέσα σε επτά μέρες πήρε χρηματοδότηση για υλοποίηση έργου από το υπουργείο Μετανάστευσης!

Πρόκειται για τη δημοτική παράταξη «Πρωτοβουλία Αγίου Δημητρίου», η οποία κατέβηκε στις τελευταίες αυτοδιοικητικές εκλογές με επικεφαλής τον Αλέξανδρο Αρβανιτάκη, στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας.

Η δημοτική παράταξη «Πρωτοβουλία Αγίου Δημητρίου», μεταλλάχθηκε  στις 22 Σεπτεμβρίου 2020 σε Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία με το όνομα ΑΜΚΕ HOPELAND και ανέλαβε  επτά ημέρες μετά την υλοποίηση του έργου ESTIA ΙΙ από το υπουργείο Μετανάστευσης με χρηματοδότηση περίπου 1,2 εκατομμυρίων ευρώ! Σύμφωνα με τα στοιχεία που κατέθεσε στην ερώτησή του  ο Γιώργος Καμίνης, από τα στοιχεία του ΓΕΜΗ φαίνεται ότι στις 3 Αυγούστου του 2020,  εταίροι της ΑΜΚΕ HOPELAND  είναι  ο Αλέξανδρος Αρβανιτάκης – το στέλεχος της ΝΔ και υποψήφιος δήμαρχος- με ποσοστό 97% και ο Γεώργιος Πουλαδάκης με ποσοστό 3%.

Ένα μήνα μετά, όπως προκύπτει από τα στοιχεία του ΓΕΜΗ, ο Αλέξανδρος Αρβανιτάκης μεταβιβάζει αιτία δωρεάς τα εταιρικά του μερίδια στους Γεώργιο Πουλαδάκη και Αικατερίνη Ρούκα, και ειδικότερα στον Γεώργιο Πουλαδάκη το 87% και στην Αικατερίνη Ρούκα το 10%, με συνέπεια το στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας να φύγει από την εταιρεία.