Όπως ανακοίνωσε το Mega, ο Γιάννης Πρετεντέρης όχι μόνο θα επιστρέψει στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων ως βασικός σχολιαστής, θέση στην οποία ήταν μέχρι και πριν την «κατάρρευση» της Τηλέτυπος, αλλά στο εξής αναλαμβάνει χρέη εντεταλμένου συμβούλου ειδήσεων και από τον Σεπτέμβριο θα «έχει την ευθύνη της κάλυψης των μεγάλων γεγονότων και των συνεντεύξεων».

Σε ερώτηση εάν έχει δεχτεί κάποιο απειλητικό μήνυμα, ο Γιάννης Πρετεντέρης απάντησε “όχι καθόλου. Οι τελευταίοι μήνες είναι πολύ ήσυχοι. Από τον Κουφοντίνα και μετά ησυχάσαμε. Δεν ξέρω ποιος μπορεί να το έκανε”.

Το περιστατικό συνέβη περίπου στις 4:00 στην περιοχή του Ψυχικού. Από την ανάφλεξη προκλήθηκαν μικρές ζημιές στην είσοδο της πολυκατοικίας, αλλά και σε αυτοκίνητα που ανήκουν σε ενοίκους και ήταν σταθμευμένα στο πάρκινγκ.

Το περιστατικό συνέβη στις 4 τα ξημερώματα στην περιοχή του Ψυχικού.

Από την έκρηξη σημειώθηκαν μικρές ζημιές στην είσοδο της πολυκατοικίας.

«Η ελληνική κυβέρνηση δείχνει να αντιμετωπίζει το κεφάλαιο ‘Τουρκία του Ερντογάν’ με αστάθεια, μεταπτώσεις και αντιφάσεις»: αυτή είναι η κατακλείδα του σημερινού άρθρου του Γιάννη Πρετεντέρη στα «Νέα», το οποίο και αφιερώνει στην τριμερή -μυστική κατ’ αρχάς- συνάντηση του Βερολίνου, στο γιατί δηλαδή, κατά την άποψή του, ήταν λάθος η συνάντηση από κάθε άποψη.

Από το ενδιαφέρον αυτό σημείωμα αντιγράφουμε: «Η μυστική (που δεν έμεινε μυστική) συνάντηση στο Βερολίνο δεν ήταν ένα λάθος. Ήταν πολλά λάθη σε κοινό περιτύλιγμα.

Λάθος πολιτικό. Όταν υποστηρίζεις ότι τα προβλήματα με την Τουρκία είναι ευρωτουρκικά και όχι ελληνοτουρκικά, τι νόημα έχει να πηγαίνεις σε μυστική συνάντηση με την Τουρκία;

Λάθος διπλωματικό. Με τι αξιοπιστία θα ζητήσεις την Τρίτη στις Βρυξέλλες κυρώσεις κατά της Τουρκίας όταν έχεις πιάσει κουβεντούλα με την Τουρκία τη Δευτέρα στο Βερολίνο; Είτε επιδιώκεις κυρώσεις. Είτε κάνεις διάλογο».

Επιπλέον, «λάθος ψυχολογικό. Όταν ο Ερντογάν κάνει επίδειξη τσαμπουκά και σε φτύνει την Παρασκευή μετατρέποντας την Αγία Σοφία σε τζαμί, για ποιον λόγο να τρέξεις τη Δευτέρα να συζητήσετε σαν να μη συνέβη τίποτα;».

Κι ακόμη, «λάθος επικοινωνιακό. Για ποιον λόγο να κρατήσει μυστική μια συνάντηση που τελικά δεν θα μείνει μυστική;».

Αλλά και «λάθος ακατανόητο. Όταν αποδίδεις την ένταση και τις προκλήσεις σε τουρκική επιλογή, τι νόημα έχει να συζητήσεις με την Τουρκία την ένταση και τις προκλήσεις; (…) Άκουσα τις εξηγήσεις των δικών μας πως από τη συνάντηση προέκυψε ότι ‘οι ελληνικές θέσεις γίνονται δεκτές’. Από ποιον; Από το Λουξεμβούργο; Διότι από την Τουρκία τίποτα τέτοιο δεν προκύπτει».

Ως «μόνο ελαφρυντικό» ο αρθρογράφος γράφει ότι μπορεί να φαντασθεί, είναι ότι «για τη συνάντηση ασκήθηκε πίεση από τη Γερμανία». Όμως, «εξ όσων γνωρίζω», επισημαίνει, «δεν είμαστε γερμανική αποικία και εξωτερική πολιτική κάνουμε μόνοι μας. Δεν χρειαζόμαστε ούτε προτροπές, ούτε πιέσεις, ούτε παραινέσεις άλλων».

Τούτων δοθέντων, ο Γιάννης Πρετεντέρης φθάνει στο συμπέρασμα, περί ασταθούς και αντιφατικής εξωτερικής πολιτικής κ.λ.π., για να καταλήξει: «Εξωτερική πολιτική χωρίς σταθερότητα και σαφήνεια δεν υπάρχει. Όσο για το διάλογο, καλοδεχούμενος. Αλλά και άλλοι διάλογο έκαναν με τον Χίτλερ το 1938 όταν τους πήρε το κεφάλι. Στο Μόναχο. Όχι στο Βερολίνο».

Αυτό που δεν λέει ο αρθρογράφος είναι ότι η στόχευση του άρθρου του δεν είναι ο Νίκος Δένδιας, ο οποίος, ούτως ή άλλως, κράτησε αποστάσεις από την τριμερή συνάντηση. Συνεπώς…

Ν. Παπ.

Η αναφορά Ροζάκη προκάλεσε αντιδράσεις στην κυβέρνηση και ο πρώην υφυπουργός Εξωτερικών της κυβέρνησης Σημίτη βρέθηκε εκτός του επιστημονικού συμβουλίου του ΥΠΕΞ, σε μια περίοδο, όμως, που είχε λήξει η θητεία του.

Ωστόσο, η αναφορά δεν είναι η μοναδική. “Τροφή” για ανάλογες συζητήσεις έχουν δώσει και ο καθηγητής Λουκάς Τσούκαλης αλλά και ο αναπληρωτής συμβουλος εθνικής ασφαλείας του πρωθυπουργού Θάνος Ντόκος.

Άπαντες ανήκουν στην ευρύτερη σφαίρα επιρροής του λεγόμενου “σημιτικού μπλοκ”, το οποίο εκφράζει συστηματικά εδώ και χρόνια ο αρθρογράφος των “Νέων”. Ο Γιάννης Πρετεντέρης θέτει, λοιπόν, το “μεταφυσικό” ερώτημα ενισχύοντας την συζήτηση, χωρίς να λαμβάνει καθαρή θέση, αν και ο τίτλος κάνει την…δουλειά του.

Το άρθρο Πρετεντέρη:

Βεβαίως, έχει ενδιαφέρον να υπενθυμίσει κανείς πως ενώ θεωρείται -εκ του ερωτήματος- πως “δεν αξίζει να πεθάνουμε για το Καστελόριζο”, ο αρθρογράφος και άλλοι ομονοούντες έσπευδαν να δηλώσουν περίπου το αντίθετο κατά την επίλυση του ονοματολογικού με την Βόρεια Μακεδονία. Η τότε “προδοσία” δεν ακολουθεί ως αντίληψη -και ευτυχώς- εκείνους που τώρα αντιλαμβάνονται την επίλυση της μιας και μοναδικής διαφοράς με την Τουρκία κατά τρόπο που μπορεί και να οδηγεί σε υποχώρηση σχετικά με το Καστελλόριζο…