Η μνήμη του “κυρ Γιάννη”, του δημάρχου, του πολίτη, του οραματικού ανθρώπου των ανοιχτών οριζόντων, συγκέντρωσε πολύ κόσμο στην παρουσίαση του βιβλίου του Λεωνίδα Μακρή. Έδωσε, μεταξύ άλλων, την δυνατότητα στον πρώην πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα να υπενθυμίσει ταυτίσεις και έντιμες διαφωνίες μαζί του, έδρασε και ως ευκαιρία στον Χάρη Δούκα να εκδηλώσει την διαφωνία του με τη στάση του ΠΑΣΟΚ για τη Συμφωνία των Πρεσπών.

Αν ζούσε ο Γιάννης Μπουτάρης, κι αν ήταν πολιτικά δρων, θα είχε πολλά να πει για το πυκνό σύννεφο της τοξικότητας, της μισαλλοδοξίας και του προσωποκεντρικού (δήθεν) αντισυστημισμού των ημερών. Από την άλλη, η απουσία του ενισχύει το αίσθημα της στέρφας πολιτικής γης, του οραματικά άνυδρου τοπίου και της αδυναμίας να βρεθούν κοινοί τόποι και συγκλίσεις στο αυτονόητο.

Διότι η ανεκτικότητα και αυτός ο κοσμοπολιτισμός του Μπουτάρη κινούνται διαμετρικά αντίθετα με την περίκλειστη εγωπάθεια των “αυθεντικών” και τον βαθύ συντηρητισμό -ασχέτως κομματικής καταγωγής- του πολιτικού συστήματος. Για τον ιστορικό δήμαρχο Θεσσαλονίκης η εξουσία ήταν εργαλείο μετάβασης και δημιουργίας, με την ίδια ευκολία που την διεκδίκησε, την απεμπόλησε κιόλας.

Αυτό είναι που απουσιάζει από την πολιτική σήμερα. Ο ορθολογισμός και η μετρημένη διαχείριση μαζί με το μεγαλεπήβολα γοητευτικό σχέδιο που μπορεί να εκλαϊκεύεται και να προσαρμόζεται στο πραγματικό.

Όσοι εξυμνούν τον Μπουτάρη, είτε βρέθηκαν στην εκδήλωση είτε όχι, είτε είναι στην αντιπολίτευση είτε στην κυβέρνηση, είναι λογικό να συμφωνούν και να διαφωνούν -παράλληλα και ταυτόχρονα- με εκφάνσεις του “κόσμου” του. Σκληρά αυτοκριτικός, άλλωστε, κι ο ίδιος, παραδομένος στα πάθη του, άλλοτε νικητής κι άλλοτε ηττημένος.

Λοιδωρήθηκε για τις Πρέσπες και για άλλα από αρκετούς εξ αυτών που σήμερα τον μνημονεύουν με επαίνους, θεωρήθηκε εύπλαστος και ευέλικτος από άλλους, ήταν πάντοτε όμως μαγνήτης του νέου και αμείλικτος αντίπαλος του αναχρονιστικού και όλων των εκδοχών του φασισμού- θύμα πογκρόμ, άλλωστε, της σκοτεινής πλευράς της πόλης.

Ο Μπουτάρης είναι ένα καλό παράδειγμα όσων θα έπρεπε να αποφύγουμε την ώρα που φουσκώνει το τοξικό ρεύμα της εξαλλοσύνης και της αλαζονείας. Και στην εποχή μας μάλλον χρειαζόμαστε πολλούς μικρούς “Μπουτάρηδες”…

Η σχέση των δύο ανδρών χτίστηκε σε δύσκολους μνημονιακούς καιρούς, όταν ο πρώην πρωθυπουργός ηγείτο της πρώτης αριστερής κυβέρνησης και ο Μπουτάρης υπηρετούσε ως δήμαρχος Θεσσαλονίκης με πρωτοποριακές και βαθιά προοδευτικές αντιλήψεις.

Ο Αλέξης Τσίπρας τόνισε στην ομιλία του ότι με τον Γιάννη Μπουτάρη δεν είχαν μόνο πολιτικές συμπτώσεις, αλλά και σημαντικές διαφωνίες. Μάλιστα, υπογράμμισε πως κυρίως μέσα από αυτές τις διαφορετικές απόψεις οικοδομήθηκε μια προσωπική σχέση γεμάτη αμοιβαία εκτίμηση και εμπιστοσύνη.

Ο πρώην δήμαρχος στήριξε κριτικά την κυβερνητική προσπάθεια για απαλλαγή από τη μνημονιακή επιτροπεία, ενώ παράλληλα τοποθετήθηκε υπέρ του “ναι” στο δημοψήφισμα του 2015.

Η μεγαλύτερη απόδειξη θάρρους και αποφασιστικότητας του Γιάννη Μπουτάρη, σύμφωνα με την ομιλία του Αλέξη Τσίπρα, ήταν η στήριξή του στη Συμφωνία των Πρεσπών. Αυτή η επιλογή δεν ήταν καθόλου εύκολη για έναν δήμαρχο Θεσσαλονίκης, καθώς απαιτούσε να αντιμετωπίσει φαντάσματα του παρελθόντος και να πολεμήσει στερεότυπα δεκαετιών σχετικά με τη γειτονική χώρα.

Ο Μπουτάρης στάθηκε απέναντι στους κερδοσκόπους της εθνικοφροσύνης, αγνοώντας το πολιτικό κόστος που διαχρονικά έχει επιβαρύνει τόσο τη Θεσσαλονίκη όσο και ολόκληρη την Ελλάδα. Ο Αλέξης Τσίπρας αποκάλυψε στην ομιλία του μια χαρακτηριστική συζήτηση που είχαν οι δύο τους, στο γραφείο του στη Θεσσαλονίκη.  

Ο Γιάννης Μπουτάρης τον ρώτησε τότε αν ήταν σίγουρος ότι θα αντέξει την πίεση για τη Συμφωνία των Πρεσπών, λέγοντας χαρακτηριστικά ότι ακόμη και οι δικοί του άνθρωποι αντιδρούσαν έντονα.

Η απάντηση του πρώην πρωθυπουργού ήταν ξεκάθαρη: δεν άξιζε να κατέχει αυτή τη θέση αν δεν τολμούσε να προχωρήσει. Τότε το πρόσωπο του Μπουτάρη φωτίστηκε και δήλωσε την πλήρη στήριξή του.

Ολόκληρη η ομιλία του Αλέξη Τσίπρα στην παρουσίαση βιβλίου αφιερωμένου στον Γιάννη Μπουτάρη

Ο Γιάννης Μπουτάρης υπήρξε μια ξεχωριστή προσωπικότητα που έχει αφήσει τη σφραγίδα της όχι μόνο στην πόλη της Θεσσαλονίκης, αλλά και στη χώρα.

Αυτό που νομίζω τον διέκρινε ως δημόσιο πρόσωπο ήταν η αυθεντικότητά του.

Ο Μπουτάρης ήταν αυτός που ήταν.

Με τα καλά του και τα περίεργά του.

Δεν προσποιήθηκε ποτέ ότι ήταν κάτι άλλο.

Και δεν ασχολήθηκε με τα κοινά για να αποδείξει κάτι στον εαυτό του ή στους άλλους. 

Ασχολήθηκε με διάθεση προσφοράς και όχι από ανάγκη ζήτησης.

Με τον Μπουτάρη δεν είχε μεγάλη σημασία αν διαφωνούσες ή συμφωνούσες.

Γουστάριζες, όπως θα έλεγε κι εκείνος, να μιλάς μαζί του.

Ακόμη και να διαφωνείς.

Κυρίως γουστάριζες τον αντισυμβατικό του χαρακτήρα, την αφοπλιστική ειλικρίνεια και τις τρομερές ιστορίες που είχε πάντα να σου διηγηθεί από μια γεμάτη ζωή, που την είχε ζήσει μέχρι τα όρια. 

Διαβάζοντας όμως το βιβλίο του Λεωνίδα αισθάνθηκα λίγο βαθύτερα την ομορφιά -και χρησιμοποιώ συνειδητά αυτή τη λέξη- μιας αντιφατικής προσωπικότητας, που πολλοί αγάπησαν, άλλοι μίσησαν, συκοφάντησαν, και κακοποίησαν με διάφορους τρόπους. 

Αλλά τελικά μιας προσωπικότητας που κατάφερε να διαπεράσει την ερημία του πλήθους, να αποτυπωθεί στις συνειδήσεις, και κυρίως να αλλάξει σε πολλά πεδία την εικόνα της πόλης του. 

Και νομίζω αν το βιβλίο έχει μια ιδιαίτερη συμβολή είναι γιατί κάνει γνωστό, σε ευρύτερο των Θεσσαλονικέων κοινό, το έργο του Μπουτάρη για την Πόλη του.

Ο Μπουτάρης εκτός από αντισυμβατικός, ήταν και ακομπλεξάριστος.

Και το εργαλείο που κινούσε τη δράση του ήταν η επιμονή του στην αλήθεια. 

Ή στην αλήθεια του, αν προτιμάτε.

Που πάντως αποδείχτηκε ότι ήταν πολύ πιο κοντά στην αλήθεια από τα στερεότυπα του εθνικισμού και του συντηρητισμού που διαπερνούσαν τη Θεσσαλονίκη και την εικόνα της. 

Η αλήθεια για τους προσωπικούς του δαίμονες, όπως ο αλκοολισμός και η προσπάθεια να απαλλαγεί από αυτόν. 

Η αλήθεια για το ρόλο των κομμάτων και την επιρροή τους στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, συχνά ιδιοτελή και αρνητική. 

Και η αλήθεια για την Ιστορία της ίδιας της πόλης του, για το πολυπολιτισμικό της παρελθόν, το ρόλο των Εβραίων τους οποίους αφάνισαν ο ναζισμός και οι εγχώριοι σύμμαχοί του. 

Αλλά και για το ρόλο των μουσουλμάνων στην πολιτιστική και ιστορική ταυτότητα της πόλης. 

Κι αυτή η εμμονή του Γιάννη Μπουτάρη στην αλήθεια, όσο κι αν του κόστιζε πολιτικά, διαπερνά ολόκληρο το βιβλίο του Λεωνίδα Μακρή. 

Ο Λεωνίδας περιγράφει με ευγένεια, με τρυφερότητα μπορώ να πω, τις αντιφάσεις ενός ανθρώπου με τον οποίο συνεργάστηκε και εκτίμησε βαθιά, χωρίς όμως να ταυτίζεται μ’ αυτές. 

Χωρίς να επιλέγει το δρόμο της δοξολογίας, αλλά ούτε και το δρόμο μιας εκ των υστέρων άγονης κριτικής, προσεγγίζει αυτή τη δύσκολη προσωπικότητα φωτίζοντας πτυχή-πτυχή το βάθος της. 

Είναι ένα δύσκολο εγχείρημα, που ο συγγραφέας το καταφέρνει: Να παντρέψει την εμμονή του κυρ Γιάννη στην αλήθεια με την αλήθεια της αφήγησης. 

Είχα το προνόμιο να γνωρίσω από κοντά τον Γιάννη Μπουτάρη. Περπατήσαμε και συνδεθήκαμε σε δύσκολους μνημονιακούς καιρούς. Εγώ πρωθυπουργός στην πρώτη αριστερή κυβέρνηση της χώρας, εκείνος δήμαρχος με πρωτοποριακές, βαθιά προοδευτικές, αντιλήψεις και πρακτικές. 

Δε θα ξεχάσω την επιμονή του να μετατρέψουμε σε φως για τη πόλη, σκιερές πτυχές της ιστορίας της.

Την επιμονή του να δουλέψουμε για το μνημείο του ολοκαυτώματος.

Την επιμονή του να συμβάλει στην οικοδόμηση μιας θετικής ατζέντας στη σχέση μας με τη Τουρκία, με την ιδέα του για απευθείας ακτοπλοϊκή σύνδεση της Θεσσαλονίκης με τη Σμύρνη.

Με τον Μπουτάρη όμως εκτός από πολιτικές συμπτώσεις, είχαμε και πολιτικές διαφωνίες.

Τολμώ να πω ότι κυρίως μέσα από τις δεύτερες, χτίσαμε μια προσωπική σχέση αμοιβαίας εκτίμησης και εμπιστοσύνης. 

Θυμάμαι στήριξε κριτικά την προσπάθεια της κυβέρνησής μου για απαλλαγή από τη μνημονιακή επιτροπεία. 

Αλλά στάθηκε σθεναρά υπέρ του ναι στο δημοψήφισμα. 

Εκεί όμως που έδειξε το μεγαλύτερο θάρρος και τη μεγαλύτερη αποφασιστικότητα ήταν στη Συμφωνία των Πρεσπών.

Κι αυτή δεν ήταν καθόλου εύκολη απόφαση, όταν μιλάμε για τη Θεσσαλονίκη. 

Γιατί έπρεπε να ξορκίσει φαντάσματα του παρελθόντος, να πολεμήσει στερεότυπα δεκαετιών για τη γειτονική χώρα, να σταθεί απέναντι στους κερδοσκόπους της εθνικοφροσύνης. 

Και να αγνοήσει το πολιτικό κόστος, που ο υπολογισμός του έχει κοστίσει διαχρονικά πολύ ακριβά τόσο στην πόλη του όσο και στη χώρα.  

Δε θα ξεχάσω μια συζήτηση που κάναμε οι δυό μας, με τον Λεωνίδα ανάμεσά μας, στο γραφείο μου στη Θεσσαλονίκη.

Όταν με ρώτησε : 

Ρε συ Πρόεδρε είσαι σίγουρος ότι θα το αντέξεις ;

Εδώ οι δικοί μου και κάνουν τις πάπιες.

Του απάντησα ότι δεν αξίζει να είμαι σε αυτή τη θέση και να μη το τολμήσω.

Και τότε σα να έλαμψε το πρόσωπό του. 

Προχώρα ρε κι εγώ θα το στηρίξω όσο μπορώ.  

Και η αλήθεια είναι ότι στάθηκε δίπλα στην επιλογή του ορθολογισμού και της προόδου.

Και απέναντι στο πιο ακραίο κύμα εθνικιστικού λαϊκισμού που έχει δει η χώρα μας.

Τόσο απέναντι που δεν δίστασε ακόμη και σωματικά να εκθέσει τον εαυτό του στο μίσος και τη βιαιότητα των εθνικιστών.

Θέλω απλά να θυμίσω ότι σε αυτή τη μάχη, που αποτέλεσε μια από τις πιο κλασσικές διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στον πατριωτισμό και την πατριδοκαπηλία, ανάμεσα στην πρόοδο και την συντήρηση.

Κάποιοι επιλέξαμε με κόστος την προοδευτική και τη πατριωτική τοποθέτηση. 

Και κάποιοι, όχι μόνο από τη δεξιά, τη ψηφοθηρία και τη πατριδοκαπηλία.

Ο Μπουτάρης ήταν ένας από εμάς.     

Και όπως εύστοχα περιγράφει στο βιβλίο ο Λεωνίδας, αυτό το έπραξε ως ηθικό χρέος. 

Γιατί η πόλη των φαντασμάτων, όπως αποκαλεί τη Θεσσαλονίκη ο Μαρκ Μαζάουερ,  έπρεπε να γνωρίσει και να αναγνωρίσει επιτέλους το παρελθόν της. 

Αλλά το έπραξε και με το βλέμμα στο μέλλον, θα προσθέσω εγώ. 

Γιατί ήταν βαθιά πεπεισμένος ότι το μέλλον της πόλης είναι να ανοίξει δρόμους προς το βορρά και όχι να βρίσκεται προσκολλημένη στο ρόλο της αδικημένης από το κέντρο συμπρωτεύουσας.

Ότι η Θεσσαλονίκη άκμασε στο παρελθόν και θα μπορούσε να ακμάσει και στο μέλλον ως κόμβος της Βαλκανικής και όχι ως φτωχός συγγενής της Αθήνας. 

Είδε λοιπόν τις Πρέσπες ως ένα μεγάλο βήμα προς την κατεύθυνση αυτή. Γιατί οι Πρέσπες έλυναν ένα μεγάλο πρόβλημα, που δεν είχε να κάνει μόνο με τη Βόρεια Μακεδονία. 

Αλλά και με το ρόλο της Ελλάδας στα Βαλκάνια, ως δύναμης ειρήνης και προόδου. Και άρα με ένα καινούργιο και ελπιδοφόρο ρόλο της αγαπημένης του Θεσσαλονίκης. 

Θα κλείσω με μια ειλικρινή και κάπως πικρή διαπίστωση: 

Λείπουν σήμερα από το πολιτικό μας σύστημα σε όλο του το εύρος άνθρωποι σαν τον Γιάννη Μπουτάρη. 

Αφοσιωμένοι στο λαό και την αλήθεια, ξένοι σε κάθε ιδέα και πρακτική διαχωρισμών και αυταρχισμού, ικανοί να πείσουν με την ειλικρίνεια και την εντιμότητά τους την πλειοψηφία που θέλει ένα καλύτερο μέλλον. 

Η εικόνα του πολιτικού μας συστήματος, η αδυναμία του να πείσει, η ανικανότητά του να παράγει δικαιοσύνη και πρόοδο, το επιβεβαιώνει. 

Όταν μάλιστα η κοινωνική ιδιοτέλεια συνοδεύεται από την αδελφή της, τη διαφθορά, τότε ο φαύλος κύκλος της παράλυσης παράγει σοβαρές απειλές για την ασφάλεια, την οικονομία, την ίδια τη χώρα. 

Η διαδρομή του Γιάννη Μπουτάρη, όμως, η εμμονή του στην αλήθεια, η εντιμότητα και οι αντιφάσεις του, το αποτύπωμα και το έργο του, η πολιτική αλλιώς όπως είναι ο εύστοχος τίτλος του βιβλίου, δεν είναι μόνο ένα πολύτιμο μάθημα για όλους μας. 

Είναι και μια πηγή αισιοδοξίας, ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε, όσες δυσκολίες κι αν υπάρχουν σήμερα γύρω μας. 

Και η ίδια η προσπάθεια να τα καταφέρουμε, είναι πιστεύω και η μεγαλύτερη τιμή για το έργο και την προσωπικότητα αυτού του ξεχωριστού ανθρώπου.    

Ως οινοπαραγωγός με το οινοποιείο του “κυρ Γιάννη” συνέβαλε σημαντικά στην αναγέννηση της ελληνικής οινοποιείας, έγινε σύμβολο της ποιότητας και της καινοτομίας. Ήταν ενεργός κοινωνικά, στηρίζοντας πρωτοβουλίες για την προστασία της φύσης, όπως μέσω του «Αρκτούρου», αλλά και έργα όπως το Μουσείο Ολοκαυτώματος και το αποτεφρωτήριο στη Θεσσαλονίκη. Τιμήθηκε με πολυάριθμες διακρίσεις για τη δράση του τόσο σε εθνικό όσο και σε διεθνές επίπεδο.

• Όμως ποιος ήταν τελικά ο Γιάννης Μπουτάρης; Για τους φίλους του, τους συμπολίτες του, τους ανθρώπους που τον έζησαν, συμφώνησαν και διαφώνησαν μαζί του;  

Το libre, μίλησε με ανθρώπους που βρέθηκαν κοντά του: Ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης Στέλιος Αγγελούδης, ο δημοσιογράφος Ηλίας Κουτσούκος, ο ηθοποιός Ιεροκλής Μιχαηλίδης, ο Σπύρος Πέγκας, επικεφαλής της δημοτικής παράταξης ‘’Θεσσαλονίκη Για Όλους’’, η δημοσιογράφος Κούλα Πουλασιχίδου και ο συγγραφέας Σάκης Σερέφας περιγράφουν με τον δικό τους τρόπο μια μοναδική και δυσαναπλήρωτη προσωπικότητα.

Χρόνης Διαμαντόπουλος

«Αυθεντικός, γνήσιος και ανατρεπτικός, ενεργός και ανήσυχος πολίτης μέχρι τέλους, ο Γιάννης έζησε όπως ήθελε, χωρίς συμβιβασμούς, πολλές ζωές σε μία, σχεδόν μυθιστορηματική, ζωή», λέει ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης Στέλιος Αγγελούδης και συμπληρώνει: «‘‘Μην κάνεις ετούτο ή τ΄ άλλο του λέγαν. Μη δίνεις στόχο, μη γίνεσαι θύμα κάθε τόσο της ειλικρίνειάς σου. Εκείνος τους χαμογέλαγε συγκατανευτικά κι έπαιρνε με τα δυο του δάχτυλα μόνο ένα – ένα τα ‘μη’ τους και τα πέταγε μες το δοχείο απορριμμάτων’’. Αυτός ήταν ο Γιάννης Μπουτάρης. Ο επαναστάτης που υμνεί ο Γιάννης Ρίτσος στο ομώνυμο ποίημά του».

Όσο για την πόλη του, την Θεσσαλονίκη, όπως λέει Στέλιος Αγγελούδης, ο Μπουτάρης «τόλμησε πράγματα πρωτοποριακά, ανατρεπτικά και ρηξικέλευθα υπάκουε μόνο στο όραμά του για μια άλλη Θεσσαλονίκη. Μια Θεσσαλονίκη που αντλεί από το πλούσιο παρελθόν της, ζωντανή, πολυπολιτισμική, πολύχρωμη, συμπεριληπτική, ανοιχτή στον κόσμο. Το όραμά του αυτό έγινε πράξη σε μεγάλο βαθμό: Μπήκαν τίτλοι τέλους στη στασιμότητα, η Θεσσαλονίκη έπαψε να είναι η πόλη των φαντασμάτων για την οποία έγραψε ο Μαρκ Μαζάουερ, συνομίλησε με γενναιότητα για το πρόσφατο παρελθόν της, είδε ανατροπές στο παρόν και χαμογέλασε στο μέλλον. Όλα αυτά χάρη στην αύρα, στη δυναμική, στο πείσμα και στην επιμονή του, στην απόφασή του να κοιτάξει μπροστά, χωρίς να μετρήσει ποτέ το πολιτικό ή και το προσωπικό κόστος».

“Για τον κυρ-Γιάννη”

Ο Ηλίας Κουτσούκος, δημοσιογράφος, συγγραφέας και ποιητής, μιλά για τα αισθήματα που έτρεφε και τρέφει ακόμη για τον Γιάννη Μπουτάρη. «Τον θαύμαζα, τον ψήφισα και τώρα που ‘‘έφυγε’’ ακόμα τον θαυμάζω, λέει και εξηγεί γιατί: «Για τον κιμπάρικο, απρόβλεπτο και απλά αριστοκρατικό τρόπο που αντιμετώπιζε τους πάντες. Για το στυλ του που έβγαζε μια γνήσια παιδικότητα και μια «ροκιά» που δεν την βρίσκεις εύκολα στους σύγχρονους πολίτες».

Ο ίδιος, θυμάται: «Πριν λίγα χρόνια γινόταν μια δημοπρασία στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης εδώ στη Θεσσαλονίκη με αντικείμενα του σοσιαλιστικού ρεαλισμού. Η αίθουσα ήταν κατάμεστη και ο Μπουτάρης καθόταν μπροστά. Εγώ κάπου πίσω. Βγαίνει στο σφυρί μια μικρή χάλκινη προτομή του Λένιν στα εκατό ευρώ και τη ‘‘χτυπάω’’, φωνάζει ο Δήμαρχος ‘‘διακόσια’’, απαντάω ‘‘τριακόσια’’ και γυρνάει προς το μέρος μου και λέει ‘‘άστο Ηλία, έτσι κι αλλιώς εγώ θα την πάρω’’. Φυσικά την πήρε…»

Γι’ αυτό λέει, ο Ηλίας Κουτσούκος «τον θαύμαζα για τον τρόπο που μιλούσε στο Δημοτικό Συμβούλιο, για τις παρεξηγήσεις που δημιουργούσε με τη συμπεριφορά του, τον θαύμαζα για τις πολύχρωμες κάλτσες του, για το τατουάζ στην επιφάνεια του χεριού του, γιατί επίσης έφερε στην επιφάνεια τη ντροπή της πόλης που αφορούσε τη μαζική αδιαφορία της για το θέμα των Εβραίων στη Κατοχή,( κι εδώ ας αγανακτούν δήθεν κάποιοι συμπολίτες) τον θαύμαζα για την ανθρώπινη μαγκιά του σε όλα και προς όλους. Ο Μπουτάρης θα μου λείπει».

“Ο κυρ Γιάννης υπήρξε η τρυφερή αρκούδα που μας ξύπνησε από την χειμερία μας νάρκη”

Σύντομος, σχεδόν λακωνικός ο Ιεροκλής Μιχαηλίδης, λέει: «Με τον Γιάννη Μπουτάρη όλη η χώρα γνώρισε την ‘‘άλλη Θεσσαλονίκη’’ κι εμείς ανακαλύψαμε την ένδον πόλη και την κοσμόπολη. Ο κυρ Γιάννης υπήρξε η τρυφερή αρκούδα που μας ξύπνησε από την χειμερία μας νάρκη. Η ελεύθερη σκέψη του φύσηξε σαν ανοιξιάτικο αεράκι και διέλυσε την ομίχλη. Το ελεύθερο πνεύμα του θα συνεχίσει να ευφραίνει τις  καρδιές μας ως εκλεκτός οίνος».

“Οραματιστής και μποέμ”

Για τον Σπύρο Πέγκα, επικεφαλής της δημοτικής παράταξης ‘Θεσσαλονίκη Για Όλους’, ο Γιάννης Μπουτάρης ήταν οραματιστής, καινοτόμος, ασυμβίβαστος, μποέμ…

Και όπως σημειώνει ο ίδιος «τι δεν θα ειπωθεί αυτές τις ημέρες για τον Κυρ-Γιάννη. Θα κάθεται κάπου άνετα με τα πόδια ψηλά, θα καπνίζει τα άφιλτρα camel του και θα χαμογελά με όλα αυτά που λέγονται και κυρίως από ποιους λέγονται».

Ο Σπύρος Πέγκας θυμάται: «Με τον Κυρ-Γιάννη δεν είχα τίποτα φαινομενικά ταυτοτικό. Είχε μια ζωή ξέχειλη και γενναιόδωρη, που ήταν ακριβώς αντίθετη με τη δική μου, τη σφιχτή και συγκρατημένη. Θα έπρεπε πολύ να… σκαλίξεις, μια αγαπημένη του λέξη, για να βρεις κοινές συνήθειες. Ο σκέτος γαλλικός καφές που πίνουμε; Ότι λέμε και οι δύο καφετερίες και όχι καφετέριες; Αυτά μπορώ να σκεφτώ.

Ποιο ήταν το νήμα εκείνο το βαθύτερο, λοιπόν, που μας συνέδεε, μας έφερε κοντά, μας έκανε στενούς συνεργάτες και μας έβαλε τέσσερεις φορές να συνταχθούμε μαζί για το καλό, όπως το πιστεύαμε, της πόλης; Η τελευταία φορά το 2023 ήταν και η πιο τιμητική για μένα, καθώς εγώ ήμουν ο επικεφαλής της δημοτικής παράταξης ‘Θεσσαλονίκη Για Όλους’ και εκείνος ο απλός στρατιώτης, δημοτικός σύμβουλος.

Αυτό που μας ένωνε ήταν η πρόσληψη που είχαμε για τον κόσμο. Κοιτούσαμε μακριά στον ορίζοντα και επιθυμούσαμε τον κοσμοπολιτισμό και την ανοιχτότητα. Ο Κυρ-Γιάννης πίστευε βαθιά σε αυτό που έλεγε «δεν μπορείς να διαμορφώσεις το μέλλον σου, αν δεν γνωρίζεις το παρελθόν σου» και έτσι ασχολήθηκε εντατικά με το ξεθάψιμο της πολυπολιτισμικής κληρονομιάς της πόλης. Θεωρούσε ότι αυτή η ανάδυση του πολύ-πολιτισμικού παρελθόντος θα έφερνε την πόλη στο διεθνή προσκήνιο.

Εγώ ανέλαβα να αξιοποιήσω αυτό το μοναδικό ιστορικό αφήγημα ως τουριστικό ανταγωνιστικό πλεονέκτημα. Να εκφράσω τη σύγχρονη ωφέλεια αυτής της μοναδικής διαχρονικής κληρονομιάς. Εκείνος είχε μια βιωματική κατανόηση για τον αδύναμο, τον χαμένο και τον ηττημένο, κι εγώ ένα βαθύ ουμανιστικό, αποτέλεσμα παιδείας, νοιάξιμο για τον μη έχοντα και αδικημένο.

Αυτές οι δύο αφετηρίες, αυτά τα χαρακτηριστικά είναι, κυρίως, που μας ένωσαν, έτσι ώστε σήμερα να φέρω τον βαθιά τιμητικό τίτλο του στενότερου και διαχρονικότερου συνεργάτη του σε ότι αφορά τη διαδρομή του Γιάννη Μπουτάρη στην τοπική αυτοδιοίκηση».

“Αιώνιος έφηβος”

Για την Κούλα Πουλασιχίδου, Πρόεδρο της Ένωση Συντακτών Εφημερίδων, Περιοδικών και Ηλεκτρονικών Μέσων Βορείου Ελλάδος, «” έφυγε”  ένας ΑΛΗΘΙΝΟΣ Έλληνας!!!»

Η ίδια θυμάται: «Το Γιάννη Μπουτάρη τον γνώρισα αρκετά χρόνια πριν στο West Channel της Κοζάνης (κανάλι ΚΔ Μακεδονίας),  όταν ήρθε ως φιλοξενούμενος  στην εκπομπή μου Face to face,  με την ιδιότητα ενός από τους πιο σημαντικούς Επιχειρηματίες – Οινοποιούς  της Ελλάδας.

Από την πρώτη στιγμή η “αύρα”  που εξέπεμψε κυριάρχησε στο στούντιο και εγώ έβλεπα μπροστά μου έναν αιώνιο έφηβο με τα tattoo και το σκουλαρίκι στο αυτί να λαμπυρίζει,  με το νεανικό του ντύσιμο και με ένα σπινθηροβόλο βλέμμα που έμοιαζε σαν να σε περνά από “ακτινογραφία”.

Κέρδισα αμέσως την εμπιστοσύνη του και εκείνος τη δική μου και αυτό αποδείχθηκε στη διάρκεια της δίωρης συνέντευξης εφ’ όλης της ύλης, που ακολούθησε. Απαντούσε στις ερωτήσεις μου με ευθύτητα, ειλικρίνεια και νηφαλιότητα δημιουργώντας ένα ιδιαίτερα ευχάριστο κλίμα, που έκανε τη συνομιλία μας περισσότερο φιλική και αυθόρμητη,  από όσο την περίμενα. Αναφέρθηκε στη διαδρομή και τα επιτεύγματά του  στην οινοποιία,  εκδήλωσε την αγάπη του για το πανέμορφο Νυμφαίο, παραδέχτηκε την εξάρτησή του από το αλκοόλ και το τέλος της,  χαρακτήρισε “κινητήριο δύναμη”  την οικογένειά του, μίλησε για το “μικρόβιο” του Αυτοδιοικητικού που το απέκτησε από το 2002 υπηρετώντας στο Δήμο Θεσσαλονίκης ως Δημοτικός Σύμβουλος, για να εκλεγεί αργότερα το 2009 δήμαρχος Θεσσαλονίκης.

Στέλνοντας χρηστικά μηνύματα για πολλούς αποδέκτες, έκανε ο ίδιος τον επίλογο της πρώτης μας εκπομπής. Ακολούθησε ακόμα μία ενημερωτική εκπομπή με τον αγαπημένο μας Κυρ-Γιάννη, μετά από επιθυμία της Διοίκησης του Σταθμού, των τηλεθεατών αλλά και δική μου, ενώ στο τέλος μας προσέφερνε πάντα κούτες με όλα τα είδη των υπέροχων κρασιών του.

Λίγο αργότερα τον ξανασυνάντησα ως δήμαρχο πλέον Θεσσαλονίκης σε μία εκδήλωση, όπου κατέθεσε   το μεγαλόπνοο  όραμά του  για τη Θεσσαλονίκη του Κοσμοπολιτισμού. Παρόλο που εξελέγη δήμαρχος σε μία δύσκολη εποχή για την Ελλάδα της οικονομικής κρίσης, κατάφερε υπηρετώντας το θεσμό επί 9 έτη, να αλλάξει ριζικά την Πόλη που τόσο πολύ αγάπησε, με σεβασμό πάντα προς το Δημόσιο χρήμα και στην ποιότητα ζωής των Πολιτών, ενώ εργάστηκε με πάθος προκειμένου να ανοίξει τις Πύλες της, στην Τουριστική Ανάπτυξη που ακολούθησε. Καλό ταξίδι στο φως και στην  αιωνιότητα, κυρ-Γιάννη της καρδιάς μας!!!»

“Έμαθε στους ντόπιους την πόλης τους, ξεφόβισε τη Θεσσαλονίκη”

Για τον συγγραφέα Σάκη Σερέφα «ο Γιάννης Μπουτάρης είναι μια σπάνια λαμπρή εξαίρεση στην πονεμένη ιστορία που έχει τον τίτλο «δημαρχία Θεσσαλονίκης», ίσως η μόνη που ευεργέτησε τόσο την πόλη, μετά από τον ντονμέ Αχμέντ Χαμντί Μπέη (θητεία: 1893-1908) ο οποίος εκτιμήθηκε από όλους για την πολύπλευρη εκσυγχρονιστική προσφορά του. Ο Γιάννης – δεν αντέχεται αυτό το “μπάρμπα Γιάννης” που ακούγεται στα κανάλια – Μπουτάρης δεν ασχολήθηκε επαρκώς με τα “μικρά” ζητήματα της πόλης κι αυτό δεν είναι στα υπέρ της διπλής θητείας του, κάτι που μάλλον το αναγνώριζε κι ο ίδιος. Άλλη είναι η προσφορά του. Έμαθε στους ντόπιους την πόλη τους. Τους έκανε να εννοήσουν πώς, από τη μεγαλύτερη εβραιούπολη των Βαλκανίων που ήταν στην ιστορία της, έφτασε να αριθμεί μια χούφτα από Ισραηλίτες σήμερα. Ξεφόβισε την πόλη από την παρουσία των Τούρκων επισκεπτών που κατακλύζουν το (νομιζόμενο ως) σπίτι όπου γεννήθηκε ο Κεμάλ Ατατούρκ.

Το σκουλαρίκι στο αυτί και τα χαϊμαλιά στα χέρια δεν ήταν γκάτζετ δηθενιάς πάνω του, αλλά πίστης στο ότι ο καθένας μπορεί και πρέπει να μπορεί να είναι ο εαυτός του χωρίς ψεύτικες συμβάσεις, κάτι που το έδειξε πηγαίνοντας στα Φεστιβάλ Υπερηφάνειας κάτι “διαφορετικών” και “πολύχρωμων” όντων που κυκλοφορούν ανάμεσά μας. Κι αν επί των ημερών του δεν φτιάχτηκε το σπασμένο πλακάκι στο πεζοδρόμιο, ωστόσο, πολλοί άνθρωποι σ’ αυτήν την πόλη πατούν πιο γερά στα πόδια τους».

Αφού αντάλλαξαν χαιρετισμούς ο πρώην δήμαρχος Θεσσαλονίκης ακούγεται να λέει «κάνεις μ@λ@κ!ες πρόσεχε. Κάνεις μ@λ@κ!ες».

Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ γελάει αμήχανα και στη συνέχεια τον ρωτάει «εννοείς για το lifestyle;» για να πάρει την απάντηση του κ. Μπουτάρη «όχι μωρέ το lifestyle, αλλά λίγο πιο ισορροπημένος», ενώ στη συνέχεια του λέει ότι δίνει αφορμές.

Τέλος, ο Στέφανος Κασσελάκης απαντά «ζούσα τη ζωή μου σαν ένας απλός πολίτης και το εκμεταλλεύτηκαν, αλλά τώρα τέλος».

«Η συμμετοχή του στο ψηφοδέλτιο είναι τιμητική για τη δημοτική μας κίνηση και πρωτοπόρα για τον δημόσιο βίο. Η υποψηφιότητά του ως δημοτικός σύμβουλος εκφράζει το διαχρονικό νοιάξιμό του για την πόλη, ανεξάρτητα από τίτλους και αξιώματα. Δηλώνει την ανάγκη συστράτευσης όλων των δυνάμεων της πόλης που επιθυμούν την αλλαγή στη διοίκηση του δήμου και ονειρεύονται μια Θεσσαλονίκη δυναμική, εξωστρεφή, προοδευτική και βιώσιμη. Τον ευχαριστώ από καρδιάς», δήλωσε ο επικεφαλής της παράταξης και υποψήφιος δήμαρχος Θεσσαλονίκης, Σπύρος Πέγκας.

Από την πλευρά του, ο πρώην δήμαρχος Γιάννης Μπουτάρης υπογραμμίζει: «Μετά την ολοκλήρωση της δημαρχιακής θητείας μου στον δήμο Θεσσαλονίκης, δεν έπαψα ποτέ να ενδιαφέρομαι και να νοιάζομαι για όσα συμβαίνουν στην πόλη. Δυστυχώς αυτά τα τέσσερα χρόνια η Θεσσαλονίκη πήγε πολλά βήματα πίσω. Η συμμετοχή μου στο ψηφοδέλτιο του Σπύρου Πέγκα αποτελεί έκφραση της ανησυχίας μου για την πορεία της πόλης. Ήμουν και θα είμαι πάντα ενεργός πολίτης. Σε αυτή τη φάση της ζωής μου η συμμετοχή μου στο δημοτικό συμβούλιο, ως απλός σύμβουλος, ικανοποιεί αυτή την έγνοια μου για την πόλη. Είμαι υποψήφιος στις αυτοδιοικητικές εκλογές χωρίς καμία προσδοκία προσωπικού οφέλους ή αξιώματος».

Στο εδώλιο του δικαστηρίου παραπέμφθηκαν να δικαστούν δώδεκα άτομα, ανάμεσα στα οποία ο πρώην νομάρχης Θεσσαλονίκης και περιφερειάρχης Κεντρικής Μακεδονίας Παναγιώτης Ψωμιάδης, ο οποίος -σύμφωνα με το κατηγορητήριο- είχε καταφερθεί εναντίον του Γιάννη Μπουτάρη με μειωτικούς και απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς, προτρέποντας τους φυσικούς δράστες να κινηθούν εναντίον του.

Ο Π. Ψωμιάδης διώκεται για προτροπή σε διάπραξη πλημμελήματος, ενώ οι υπόλοιποι συγκατηγορούμενοί του, αντιμετωπίζουν, κατά περίπτωση, τις πράξεις της διατάραξης κοινής ειρήνης και φθορά ξένης ιδιοκτησίας. Όλοι ταυτοποιήθηκαν από βιντεοληπτικό υλικό που εξέτασε η ΕΛ.ΑΣ. από το σημείο της επίθεσης. Ανάμεσα στους κατηγορούμενους είναι κι ένας αστυνομικός που βρισκόταν στην εκδήλωση εκτός υπηρεσιακών καθηκόντων (ως ιδιώτης).

«Ο όχλος ένα “ τσικ” θέλει για να ξεσπάσει»

Στην κατάθεσή του, ο τέως δήμαρχος Θεσσαλονίκης κατονόμασε τον Π. Ψωμιάδη ως υποκινητή της εις βάρος του επίθεσης, επισημαίνοντας ότι, αφού τον εξύβρισε, αποκαλώντας τον «πολιτικό τραβέλι», έκανε κίνηση με τα χέρια του, προτρέποντας το συγκεντρωμένο πλήθος να κινηθεί εναντίον του με ύβρεις και χτυπήματα. «Ο όχλος ένα “ τσικ” θέλει για να ξεσπάσει. Έκανε τη δουλειά του (ο Ψωμιάδης) για να ξεσηκώσει τον κόσμο», είπε ο κ. Μπουτάρης, περιγράφοντας όσα διαδραματίστηκαν εκείνο το απόγευμα.

«Μέσα στο πλήθος υπήρχαν τρεις διάσπαρτες ομάδες […] Με το νεύμα αυτό ενώθηκαν […]  Ήρθαν, με περικύκλωσαν, άρχισαν να με σκουντούν και να με χτυπούν- άλλος από πίσω, άλλος από μπροστά και το πλάι. Έπεσα στον δρόμο. Δεν κατάλαβα ποιοι ήταν. Φτάνοντας στο όχημα, ένας έσπασε το παρμπρίζ», κατέθεσε ο τέως δήμαρχος.

Ο ίδιος σημείωσε πως εάν δεν είχε μαζί του τον υπεύθυνο ασφαλείας θα είχε πρόβλημα. Όπως είπε, υπέστη μώλωπες και απευθύνθηκε για τις πρώτες βοήθειες στο εφημερεύον νοσοκομείο. Καθώς τού επιδείχθηκαν φωτογραφίες από το επεισόδιο αναγνώρισε ανεπιφύλακτα τον κατηγορούμενο αστυνομικό ως «ένα από τα άτομα που με χτυπούσαν». Γυρίζοντας τον χρόνο πίσω, ο κ. Μπουτάρης ανέφερε ότι υπήρχε ένα κλίμα τότε εναντίον του, επειδή είχε προηγηθεί μία δήλωσή του για τη Γενοκτονία των Ποντίων, την οποία σήμερα χαρακτήρισε ως «άστοχη», λέγοντας ότι έχει ήδη ζητήσει συγγνώμη.

Η δίκη διεκόπη για τις 7/2, οπότε θα συνεχιστεί με τις απολογίες των κατηγορουμένων. Συνολικά παρίστανται επτά εξ αυτών, ανάμεσά τους ο Π. Ψωμιάδης, ενώ οι υπόλοιποι διά πληρεξούσιων δικηγόρων. Οι περισσότεροι αρνούνται τις κατηγορίες και κάποιοι αποδέχονται μέρος αυτών.
Για την ίδια υπόθεση έχουν υπάρξει καταδικαστικές αποφάσεις σε βάρος τριών προσώπων, που είχαν συλληφθεί με την αυτόφωρη διαδικασία.

Όπως μετέδωσε το thestoday, με το τραγούδι να τιτλοφορείται ως «Μαλαγουζιά» ο Ricta μαζί με τον Dj Silence περπάτησαν μαζί με τον πρώην δήμαρχο Θεσσαλονίκης στο κτήμα εκατοντάδων στρεμμάτων στους ανατολικούς πρόποδες του όρους Βέρμιο, επιδεικνύοντας σε αρκετά πλάνα το οινοποιείο, τις φιάλες κρασιού, χορεύοντας παράλληλα ανάμεσα στους αμπελώνες.

Μπουτάρης: Δέχτηκα με μεγάλη χαρά

«Ήρθαν εδώ τα παιδιά, ξεναγήθηκαν, το ευχαριστήθηκαν και εκείνοι και εγώ» δηλώνει στο ThessToday.gr ο Γιάννης Μπουτάρης, εξηγώντας ότι δέχτηκε την πρόσκληση με μεγάλη χαρά. «Ο ράπερ είναι φίλος με έναν από τους εγγονούς μου, με ρώτησε αν μπορούν να κάνουν το γύρισμα στο κτήμα και εγώ φυσικά δέχτηκα με μεγάλη χαρά, ακόμη και να συμμετάσχω κι εγώ», σημείωσε ο πρώην δήμαρχος Θεσσαλονίκης.

Εκτός από την ξενάγηση στο κτήμα του, ο Γιάννης Μπουτάρης – γνωστός για το γεγονός ότι δεν χωράει σε νόρμες – φαίνεται μάλιστα σε ένα πλάνο να «μοιράζεται» ένα τσιγάρο.

Όπως λέει ο ίδιος, η συνολική εμπειρία του βίντεο κλιπ ήταν κάτι που του άρεσε πολύ, εξηγώντας παράλληλα ότι τα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν πριν από δύο μήνες.

Κατηγορούμενοι ενώπιον του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης βρίσκονται δώδεκα άτομα, ανάμεσα στα οποία ο πρώην βουλευτής, νομάρχης Θεσσαλονίκης και περιφερειάρχης Κεντρικής Μακεδονίας Παναγιώτης Ψωμιάδης, ο οποίος, σύμφωνα με το κατηγορητήριο, καταφέρθηκε εναντίον του τέως δημάρχου με μειωτικούς και απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς, προτρέποντας τους φυσικούς δράστες να κινηθούν εναντίον του.

ΕΟΔΥ – Έρχονται αλλαγές στον τρόπο καταγραφής των θανάτων από κοροναϊό

Το δικαστήριο ανέβαλε σήμερα την εκδίκαση της υπόθεσης λόγω κωλύματος δικηγόρου, ενώ η νέα δικάσιμος ορίστηκε για τις 26 Μαΐου 2022. Είχαν προηγηθεί τρεις αναβολές, για διάφορους λόγους, όπως ωράριο γραμματείας, αιτημάτων δικηγόρων αλλά και λόγω πανδημίας.

Όπως και στις προηγούμενες αναβολές, ο Γιάννης Μπουτάρης έδωσε το «παρών» στη δικαστική αίθουσα, καθώς παρίσταται ως πολιτικώς ενάγων. Σε δηλώσεις του, ο τέως δήμαρχος είπε ότι ενδεχόμενη απουσία του συνιστά «ασέβεια» προς τη Δικαιοσύνη, ενώ ερωτηθείς για το τι τού έμεινε από εκείνη την υπόθεση απάντησε ως εξής: «Αηδία, μόνο αηδία».

Ο Π. Ψωμιάδης διώκεται για εξύβριση λόγω και έργω, όπως επίσης για προτροπή σε διάπραξη πλημμελήματος. Οι υπόλοιποι κατηγορούνται, κατά περίπτωση, για διατάραξη κοινής ειρήνης, φθορά ξένης ιδιοκτησίας και εξύβριση λόγω και έργω. Η εμπλοκή τους προέκυψε ύστερα από προκαταρκτική έρευνα που διενήργησε η Ασφάλεια Θεσσαλονίκης, κατά την οποία εξετάστηκε και βιντεοληπτικό υλικό από την επίθεση.

Τα μέλη της κίνησης έχουν τοποθετήσει στον χώρο μπροστά από το άγαλμα αντίγραφο της μακέτας με το βυζαντινό σταυροδρόμι που αποκάλυψε η αρχαιολογική σκαπάνη στον σταθμό και πλακάτ με το σύνθημα “σας βλέπουμε”, ενώ κρατούν στα χέρια πανό όπου αναγράφεται η φράση “Έγκλημα στη Βενιζέλου”.

Σε δηλώσεις του ο συντονιστής της εκτελεστικής γραμματείας της Κίνησης Πολιτών, Φωκίων Δεληγιάννης, στόχος της συγκέντρωσης είναι να ενημερωθούν οι Θεσσαλονικείς ότι η διατήρηση των αρχαιοτήτων κατά χώραν, που όπως είπε αναίτια ακυρώθηκε, είναι η ασφαλέστερη και οικονομικότερη λύση για την κατασκευή του μετρό. “Δεν χωρούνε πείσματα ή μικροπολιτικές επιδιώξεις”, είπε χαρακτηριστικά και επανέλαβε ότι η απόφαση του ΣτΕ δεν υποδεικνύει στην κυβέρνηση ποια λύση θα επιλέξει.

Στη συγκέντρωση παραβρέθηκε και η Δέσποινα Κουτσούμπα, η πρόεδρος του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων, ο οποίος πραγματοποιεί 24ωρη απεργία, ενώ οργάνωσε ανάλογη συγκέντρωση το πρωί. Η κ. Κουτσούμπα ανέφερε ότι η κυβέρνηση αρνείται να δώσει χρονοδιάγραμμα για την εκτέλεση του μετρό, ενώ εξέφρασε την εκτίμηση ότι για την ολοκλήρωση του έργου θα χρειαστούν 48 μήνες.

Το παρών έδωσε και ο τέως δήμαρχος Θεσσαλονίκης, Γιάννης Μπουτάρης, ο οποίος σημείωσε ότι είναι μία εκδήλωση που εκφράζει το συναίσθημα των Θεσσαλονικέων και τόνισε ότι η απόσπαση συνιστά ξήλωμα της ιστορίας της πόλης.

«Απευθύνω έκκληση στον Μητσοτάκη σαν ένας πολίτης της Θεσσαλονίκης πια, να έχει τη γενναιότητα να πει “έκανα λάθος”, δεν είναι ντροπή να πει “έκανα λάθος”. Ίσα – ίσα είναι πάρα πολύ ανθρώπινο» επισήμανε μιλώντας στον ραδιοσταθμό «Στο Κόκκινο» ο πρώην δήμαρχος Θεσσαλονίκης, Γιάννης Μπουτάρης, σχολιάζοντας την απόφαση να αποσπαστούν οι αρχαιότητες του βυζαντινού δρόμου της Μέσης Οδού, που αποκαλύφθηκε κατά τη διάνοιξη των σηράγγων του Μετρό στο ύψος του σταθμού «Βενιζέλος».

Ο κ. Μπουτάρης αναφέρθηκε στις ευθύνες του πρωθυπουργού, και το λάθος της απόφασης για την απόσπαση των αρχαιοτήτων είναι κάτι που επισημαίνουν ακόμα και διεθνείς φορείς, όπως η UNESCO που υποστηρίζει ότι αν μεταφερθούν τα αρχαία χάνουν την αυθεντικότητά τους και διαγράφονται από τη λίστα της UNESCO.

Ο πρώην δήμαρχος τόνισε ότι οι αρχαιότητες διατηρήθηκαν π.χ. στο Μοναστηράκι στο κέντρο της Αθήνας, και μάλιστα έκαναν τέσσερα χρόνια για να παραδώσουν τον σταθμό, αντίστοιχα αρχαιότητες διατηρήθηκαν στο Μιλάνο και στη Ρώμη της Ιταλίας, στη Σόφια της Βουλγαρίας και αναρωτήθηκε γιατί αυτό δεν μπορούσε να γίνει και στη Θεσσαλονίκη.

Σημείωσε ότι υπάρχει η δυνατότητα να διατηρηθούν οι αρχαιότητες εκεί και να λειτουργήσει το Μετρό ενώ με τη μεταφορά τους χαλάει η αυθεντικότητα τους.

Θύμισε πως όταν ο ίδιος επέμενε για τη διατήρηση των αρχαιοτήτων εκεί πολλοί τον έβριζαν ενώ το μόνο που έκανε ήταν να υπερασπίζεται τον πλούτο της πόλης. Εκανε, δε, σκληρή επίθεση στον βουλευτή της Ν.Δ Στρ. Σιμόπουλο για τις προκλητικές δηλώσεις του σχετικά με τα αρχαία, αποκαλώντας τον “αμμόρφωτο” και “καραχωριάτη”.

Στην εκδήλωση απηύθυναν χαιρετισμό εκπρόσωποι κομμάτων και δημοτικών παρατάξεων.

Τη διαμαρτυρία πλαισιώνει ο Σύλλογος Μουσικών Βορείου Ελλάδος, μέλη του οποίου σε λίγο θα ερμηνεύσουν το τραγούδι “Ο εφιάλτης της Περσεφόνης” του Μάνου Χατζιδάκι σε ποίηση Νίκου Γκάτσου. “Με αυτόν τον τρόπο απαντούμε στη βαρβαρότητα της απόσπασης”, σημείωσε ο εκπρόσωπος του συλλόγου, Δημήτρης Ζερβουδάκης, ο οποίος τόνισε πως ο καλλιτεχνικός κόσμος της πόλης δεν θα μπορούσε να λείψει.

Πηγή:voria.gr, tvxs.gr

Επιτέθηκε στον νυν δήμαρχο της Θεσσαλονίκης λέγοντας πως ο μ@λ@κ@ς ο Ζέρβας ακύρωσε ότι είχαμε ξεκινήσει. «Την πεζοδρόμηση της Αγίας Σοφίας, την πλατεία Ελευθερίας, κάτι πεζόδρομους που είχαμε προγραμματίσει, κάτι ποδηλατοδρόμους που είχαμε προγραμματίσει, τα ακύρωσε όλα. Αυτός με μισεί, ρε! Με μισεί!», είπε.

Επλεξε το εγκώμιο του Κυριάκου Μητσοτάκη λέγοντας «Τον γουστάρω πολύ γιατί ήταν έτοιμος. Δηλαδή όλα τα αλλά είναι λόγια. Αυτό που έκανε με τον Πιερρακάκη πρέπει να αλλάξει τη χώρα. Σε δύο χρόνια θα λειτουργούμε διαφορετικά. Θαυμάζω και την αντοχή του. Είναι απίστευτο, δηλαδή. Εάν ξεκαθαρίσει και κάτι πολιτικούς άλλα ντ’ άλλων που έχει μέσα… Εντέλει νομίζω το συν-πλην βγαίνει συν».

Ο killer και ο μπαγλαμάς

Σε ερώτηση για το πώς βλέπει το υπόλοιπο πολιτικό σύστημα: «Όταν έχεις 500.000 Έλληνες που ψηφίζουν το Βελόπουλο κι άλλους τόσους που ψηφίζουν τον, τον… πώς τον είπαμε τον άλλο τον μπαγλαμά, τον Γιάννη το Βαρουφάκη. Τι περιμένεις, τι χώρα είναι αυτή δηλαδή; Από το ΣΥΡΙΖΑ ποιοι είναι αυτοί που είναι πραγματικά πατριώτες και θέλουνε, σκέφτονται την Ελλάδα και όχι τον κώλο τους;».

Για τον Αλέξη Τσίπρα είπε ότι τον εκτιμά: «Τον γνώρισα και προσωπικά, άσχετα αν είναι killer, ξέρει τι θέλει. Θέλει να είναι αρχηγός και μπορεί και τα καταφέρνει μια χαρά».

Eγώ είμαι κατ’ εξοχήν προοδευτικός. Μου λένε «μια είσαι με τους δεξιούς, μια είσαι με τους αριστερούς». Παιδιά, και οι δύο λένε καλά πράγματα. Αλλά και οι δύο λένε κακά πράγματα. Εγώ παίρνω… τα καλά πράγματα.

Αναφερόμενος στα προσωπικά του αλλά και σε άλλα θέματα είπε:

Συνέρχομαι από την πνευμονία. Είχα μια πνευμονία, μου γ@μ@σ@ τα πρέκια. Μου προέκυψε την Καθαρά Δευτέρα. Με πυρετούς, με αντιβιώσεις, με με με…, τι να σου πω. Και σήμερα πήγα κι έκανα εξετάσεις πάλι στο νοσοκομείο το πρωί, είμαι καλά, απλώς η αδυναμία και η ατονία που έχω θα θέλει καιρό να περάσει.
Ο πατέρας μου πέθανε 81. Η μάνα μου πέθανε 92 αλλά έτσι, για να πάρεις ένα σκηνικό, η γιαγιά μου πέθανε 102. Έχω περιθώρια δηλαδή ακόμα.
Η Σαντορίνη στα κρασιά έχει το κοκαλάκι της νυχτερίδας. Δηλαδή έχει αυτή την ποικιλία το Ασύρτικο, η οποία πια καλλιεργείται ουσιαστικά σ᾽ όλη την Ελλάδα. Όμως το κρασί που βγάζει, το Ασύρτικο από την Σαντορίνη, έχει μια γεύση η οποία θυμίζει μέταλλο, η οποία είναι ανεπανάληπτη.

Η Αθήνα και οι γκόμενες

Είμαι σαν κυνηγημένος στην Αθήνα, δεν κατάφερα να κάνω μια παρέα, να πω το βράδυ θα μείνω στην Αθήνα, λέει. Είχα 3-4 γκόμενες στην Αθήνα και όταν έμενα ήτανε λόγω αυτών. Μην ξεχνάς ότι μεταξύ ‘80 και ‘90 εγώ ήμουνα χωρισμένος, τότε όποιον πάρει ο χάρος.
Πάει καλά η ιστορία με τον Αρκτούρο. Μετρημένα αυτή τη στιγμή είναι πάνω από 600 ζώα, σ’ αυτή την περιοχή, τη Βορειοδυτική Ελλάδα. Εμείς όταν αναλάβαμε τις πρώτες καταμετρήσεις που είχαμε, είναι ζήτημα αν είχε 300 ζώα. Η ιστορία περπάτησε καλά.
Όταν προστατεύεις την αρκούδα, προστατεύεις όλο το δασικό σύστημα… έφυγε η αρκούδα, φύγαν όλα. Και ο λύκος το ίδιο. Και τα δύο τα γουστάρω. Η αρκούδα είναι πιο κυρίαρχο. Ο λύκος είναι πιο πολεμιστής.