H NASA στις 21:00 ώρα Ελλάδος, έκανε γνωστό πως το 4μελες πλήρωμα βρίσκεται σε απόσταση 252.752 μίλια (406.764 χιλιόμετρα) μακριά από τη Γη, απόσταση μεγαλύτερη κατά 4.102 μίλια (6.601 χιλιόμετρα) από αυτή που είχε διανύσει το Apollo 13 το 1970.

LIVE: Watch with us as the Artemis II astronauts make their closest approach to the Moon, traveling farther from Earth than ever before. https://t.co/Zpy7GdTqA8

— NASA (@NASA) April 6, 2026

To πλήρωμα βρίσκεται σε τροχιά γύρω από τη Σελήνη και κατάφερε να γράψει σήμερα ιστορία, στην 5η ημέρα του 10ημερου ταξιδιού τους.

Αύριο, Τρίτη, αναμένεται να πλησιάσουν πιο κοντά στη Σελήνη για να την παρατηρήσουν, ενώ από την Τετάρτη θα ξεκινήσει το ταξίδι της επιστροφής. Στη Γη αναμένονται το Σάββατο.

Να σημειωθεί πως εντός των επόμενων ωρών αναμένεται να χαθεί για περίπου 40 λεπτά το σήμα με την Γη, όσο το διαστημικό σκάφος θα βρίσκεται στην πίσω πλευρά της Σελήνης.

Η υπερ-Γη έχει μάζα περίπου τριπλάσια από τη Γη και ολοκληρώνει μια περιφορά γύρω από το άστρο της σε μόνο 2,4 μέρες (η διάρκεια του έτους του εξωπλανήτη). Λόγω της εγγύτητας της υπερ-Γης στον πλανήτη μας, ο εν λόγω εξωπλανήτης αναμένεται να αποτελέσει στόχο μελλοντικών παρατηρήσεων με τα νέα πολύ μεγάλα υπό ανάπτυξη επίγεια και διαστημικά τηλεσκόπια.

Τουρκία: Η μάχη της πατάτας (vid)

Οι ερευνητές του Ινστιτούτου Αστροφυσικής των Καναρίων Νήσων, οι οποίοι έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό αστρονομίας και αστροφυσικής “Astronomy & Astrophysics”, εκτιμούν ότι ο νέος εξωπλανήτης είναι βραχώδης με ακτίνα περίπου μιάμιση φορά μεγαλύτερη από εκείνη της Γης. Πιθανώς στο ίδιο αστρικό σύστημα βρίσκεται ένας δεύτερος μεγαλύτερος εξωπλανήτης με μάζα ανάλογη του Κρόνου (κοντά στις 100 γήινες μάζες).

Τα τελευταία χρόνια οι αστρονόμοι αναζητούν εξωπλανήτες κατ’ εξοχήν γύρω από σχετικά ψυχρούς ερυθρούς νάνους, που έχουν θερμοκρασίες τουλάχιστον 2.000 βαθμούς μικρότερες από τον Ήλιο μας.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Οι επιστήμονες γνωρίζουν εδώ και καιρό ότι στην πορεία του χρόνου τα επίπεδα των θαλασσών και ωκεανών έχουν ανεβοκατέβει ανάλογα με τις επικρατούσες στον πλανήτη θερμοκρασίες, όμως θεωρούσαν ότι η συνολική επιφάνεια των υδάτων είχε λίγο-πολύ παραμείνει σταθερή. Η νέα μελέτη αμφισβητεί αυτή την εκτίμηση, καθώς θεωρεί πιθανή την ύπαρξη μιας Γης που ήταν ένας υδάτινος κόσμος κάποτε.

Ένταση Τσίπρα – Γεραπετρίτη: “Τα άνθρωπέ μου αλλού, όχι σε εμένα” (vid)

Το νέο μοντέλο των ερευνητών, που βασίστηκε και σε εργαστηριακά πειράματα, με επικεφαλής τον Τζούντζιε Ντονγκ του Τμήματος Γεωεπιστημών και Πλανητικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ, δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «AGU Advances»της Αμερικανικής Γεωφυσικής Ένωσης, σύμφωνα με το «Science».

Και άλλες επιστημονικές ομάδες σταδιακά εμφανίζουν νέα στοιχεία που συνηγορούν υπέρ μιας Γης που κάποτε είχε πολύ περισσότερο νερό σε έκταση και όγκο. Η ύπαρξη μεγαλύτερων ωκεανών μάλλον περιπλέκει τα σενάρια για το πώς ξεκίνησε και εξελίχθηκε η ζωή στον πλανήτη μας.

Η περίοδος των 12 μηνών από τον Δεκέμβριο 2019 έως τον Νοέμβριο 2020 βρίσκεται στον 1,28 βαθμό Κελσίου πάνω από τις θερμοκρασίες της προβιομηχανικής εποχής, εξηγεί η Copernicus στον μηνιαίο κλιματικό απολογισμό της, τον οποίο έδωσε σήμερα στη δημοσιότητα. Ενώ οι χρονιές από το 2015 έως το 2020 είναι οι έξι πιο ζεστές που έχουν καταγραφεί ποτέ, ο αριθμός αυτός φέρνει τον πλανήτη επικίνδυνα κοντά στο πρώτο ανώτατο όριο της Συμφωνίας του Παρισιού, που γιορτάζει αυτή την εβδομάδα τα πέντε χρόνια της.

Σφοδρές βροχοπτώσεις και πλημμύρες στην Ιταλία-Κόκκινος συναγερμός στα βορειοανατολικά της χώρας

Η Συμφωνία του Παρισιού, η οποία συνήφθη το 2015 από σχεδόν 200 κράτη, τα οποία δεσμεύθηκαν να μειώσουν τις εκπομπές αερίων που προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου, έχει στόχο να συγκρατήσει την άνοδο της θερμοκρασίας στον πλανήτη σαφώς κάτω από τους +2 βαθμούς Κελσίου και, αν είναι δυνατόν, στον +1,5 βαθμό Κελσίου, ώστε να περιορισθεί ο καταστροφικός αντίκτυπος των καταιγίδων, των ξηρασιών και των καυσώνων που σημειώνονται ήδη.

Όμως η θερμοκρασία στον πλανήτη αυξάνεται κατά μέσο όρο 0,2% ανά δεκαετία μετά το τέλος των ετών του 1970, επιμένει η Copernicus.

Η άνοδος της θερμοκρασίας φθάνει ήδη περίπου τον 1,2 βαθμό Κελσίου και το 2020 δεν προβλέπεται να ανατρέψει την τάση.

Έτσι ο Παγκόσμιος Μετεωρολογικός Οργανισμός ανακοίνωσε την Τετάρτη πως το 2020 θα βρεθεί στο βάθρο των πιο ζεστών ετών. Τα προσωρινά δεδομένα τοποθετουν το έτος αυτό προς το παρόν στη δεύτερη θέση πίσω από το 2016, όμως καθώς η διαφορά είναι μικρή, η κατάταξη μπορεί να αλλάξει.

Αν προσθέσει κάποιος τα νέα δεδομένα για τον Νοέμβριο, «το 2020 βρίσκεται πλέον ακόμη πιο κοντά στο ρεκόρ του 2016», ανακοίνωσε σήμερα η Copernicus, εκτιμώντας πως μπορεί στο τέλος να βρεθεί στην πρώτη θέση, μαζί με το 2016 ή και μόνο του, αν δεν προκύψει κάποια αλλαγή στην τάση, κάτι που εξακολουθεί να είναι δυνατό.

Όσον αφορά τον Νοέμβριο, σε παγκόσμιο επίπεδο, η θερμοκρασία ξεπέρασε σαφώς (κατά 0,13 βαθμό Κελσίου) το προηγούμενο ρεκόρ που κατείχαν μαζί ο Νοέμβριος 2016 και ο Νοέμβριος 2019, για να φθάσει στον +0,77 βαθμό Κελσίου πάνω από τη μέση θερμοκρασία της περιόδου 1981-2010.

«Τα ρεκόρ αυτά συμβαδίζουν με τη μακροπρόθεσμη τάση της ανόδου της θερμοκρασίας στον πλανήτη», σχολίασε ο Κάρλο Μπουοντέμπο, διευθυντής της ευρωπαϊκής υπηρεσίας Copernicus για την κλιματική αλλαγή. Κάλεσε τους ηγέτες «να δουν αυτά τα ρεκόρ σαν καμπανάκια κινδύνου και να αναζητήσουν τους καλύτερους τρόπους για να τηρήσουν τις δεσμεύσεις της συμφωνίας του Παρισιού».

Ο πλανήτης με την ονομασία WD 1856b, που έχει θερμοκρασία έως 17 βαθμών Κελσίου (περίπου η μέση θερμοκρασία στη Γη), εκτιμάται ότι έχει μέγεθος μεγαλύτερο ακόμη και από τον Δία, τον μεγαλύτερο πλανήτη του δικού μας ηλιακού συστήματος, ενώ ευρίσκεται σε απόσταση 80 ετών φωτός από τη Γη, στο βόρειο αστερισμό του Δράκοντα. Η ιδιομορφία είναι ότι το γέρικο μητρικό άστρο του, ένας λευκός νάνος ηλικίας σχεδόν έξι δισεκατομμυρίων ετών, δεν είναι μεγαλύτερο από τη Γη, αν και διαθέτει συμπυκνωμένη τη μισή μάζα του Ήλιου. Συνεπώς ο πλανήτης -πιθανότατα αέριος όπως ο Δίας- είναι πολύ μεγαλύτερος από το ίδιο το άστρο του, κάτι ιδιαίτερα ασυνήθιστο.

Οι επιστήμονες, με επικεφαλής τον επίκουρο καθηγητή Άντριου Βάντερμπουργκ του Πανεπιστημίου του Ουισκόνσιν-Μάντισον, οι οποίοι έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Nature», πραγματοποίησαν την ανακάλυψη με τη βοήθεια του αμερικανικού διαστημικού τηλεσκοπίου TESS (Transiting Exoplanet Survey Satellite) της NASA και δύο επίγειων τηλεσκοπίων στα Κανάρια Νησιά.

Ένας λευκός νάνος είναι ο μεγάλης πυκνότητας πυρήνας ενός άστρου σαν τον Ήλιο, που έχει απομείνει μετά τη βαρυτική κατάρρευση του άστρου και τη διαρροή της ατμόσφαιρας του στο διάστημα. Οι περισσότεροι εξωπλανήτες που έχουν βρεθεί μέχρι σήμερα, κινούνται πέριξ άστρων που κάποια στιγμή θα μετατραπούν σε λευκούς νάνους. Αφού καταναλώσουν τα αποθέματα του υδρογόνου τους, θα διογκωθούν σε ερυθρούς γίγαντες, «καταπίνοντας» τους γύρω πλανήτες τους (αυτή αναμένεται να είναι και η τύχη της Γης μετά από περίπου πέντε δισεκατομμύρια χρόνια), ώσπου σε επόμενο στάδιο τελικά να σμικρύνουν σε λευκούς νάνους.

Από την όλη διαδικασία, είναι απίθανο να επιζήσει κάποιος πλανήτης γύρω από ένα λευκό νάνο. Έως τώρα δεν είχε βρεθεί κανένας που να μην είναι απλώς συντρίμμια σε τροχιά γύρω από το απομεινάρι του μητρικού άστρου του. Τώρα όμως φαίνεται πως ανακαλύφθηκε ο πρώτος άθικτος εξωπλανήτης κινούμενος πολύ κοντά γύρω από ένα λευκό νάνο, διαγράφοντας μια πλήρη τροχιά κάθε 34 ώρες (η πολύ σύντομη διάρκεια του έτους του).

Παραμένει ασαφές πώς ο εξωπλανήτης κατάφερε να επιβιώσει από την κατακλυσμική δημιουργία ενός λευκού νάνου και μάλιστα να βρεθεί τόσο κοντά στο άστρο του (20 φορές πιο κοντά από ό,τι ο Ερμής στον Ήλιο). Πιθανώς βρέθηκε σε αυτή τη θέση λόγω βαρυτικών αλληλεπιδράσεων με άλλους -άγνωστους μέχρι στιγμής- εξωπλανήτες του ίδιου συστήματος.

«Επιβεβαιώσαμε ότι οι λευκοί νάνοι μπορούν να έχουν πλανήτες, κάτι που πριν δεν το ξέραμε. Μερικοί τέτοιοι πλανήτες μπορεί να είναι φιλόξενοι για ζωή. Στο μέλλον ίσως βρούμε ακόμη μικρότερους πλανήτες γύρω από λευκούς νάνους», δήλωσε ο επίκουρος καθηγητής αστρονομίας Ίαν Κρόσφιλντ του Πανεπιστημίου του Κάνσας.

Χάρη στα δεδομένα που συγκέντρωσε το ιαπωνικό διαστημικό σκάφος Kaguya, το οποίο τέθηκε σε τροχιά γύρω από τη Σελήνη το 2007, ερευνητές του Πανεπιστημίου της Οσάκα απέδειξαν ότι ένας πελώριος αστεροειδής, διαμέτρου τουλάχιστον 100 χιλιομέτρων, διαλύθηκε σε τρισεκατομμύρια μετεωρίτες. Τα συντρίμμια χτύπησαν με βία το σύστημα Γης-Σελήνης.

Ο βομβαρδισμός αυτός συνέβη πριν από 800 εκατομμύρια χρόνια και είχε ως αποτέλεσμα να αλλάξει το περιβάλλον και η βιολογία του πλανήτη μας, αναφέρει η μελέτη που δημοσιεύεται στην επιστημονική επιθεώρηση Nature Communications.

Αστεροειδείς τέτοιου μεγέθους είναι πιθανόν να χτυπήσουν τη Γη κάθε 100 εκατομμύρια χρόνια. Όμως στον πλανήτη μας οι κρατήρες από την πρόσκρουση που είναι παλαιότεροι των 600 εκατομμυρίων ετών είναι αδύνατον να εντοπιστούν και να χρονολογηθούν, επειδή χάνονται λόγω της διάβρωσης του εδάφους, της δραστηριότητας των ηφαιστείων και άλλων γεωλογικών φαινομένων.

Έτσι οι επιστήμονες σκέφθηκαν να μελετήσουν τη Σελήνη, όπου σχεδόν δεν υπάρχει διάβρωση του εδάφους. Μπόρεσαν μάλιστα να χρονολογήσουν 59 μεγάλους κρατήρες, όπως εκείνον του Κοπέρνικου, όπου θα γινόταν η προσσελήνωση της αποστολής Apollo 18 το 1971. Για να το καταφέρουν, ανέλυσαν την πυκνότητα των μικρών, δευτερευόντων κρατήρων που σχηματίστηκαν τριγύρω τους από την εκτόξευση μικρών βράχων και διαπίστωσαν ότι τουλάχιστον 8 από τους 59 μεγάλους κρατήρες σχηματίστηκαν ταυτόχρονα, από μια βροχή αστεροειδών.

Δεδομένων των πιθανοτήτων, οι ερευνητές υποθέτουν ότι η ίδια «βροχή» έπληξε και τη Γη με ασύλληπτη δύναμη: η συνολική μάζα των μετεωριτών αυτών ανερχόταν σε 40-50 τετράκις εκατομμύρια τόνους, δηλαδή ήταν 30-60 φορές μεγαλύτερη από εκείνη του αστεροειδή που έπεσε στη χερσόνησο Γιουκατάν του Μεξικού πριν από 66 εκατομμύρια χρόνια και εξαφάνισε τα τρία τέταρτα των ειδών που ζούσαν τότε στη Γη.

Ο βομβαρδισμός της Σελήνης φαίνεται ότι σημειώθηκε ακριβώς πριν από την Κρυογενή Περίοδο (720-635 εκατομμύρια χρόνια πριν), κατά την οποία η Γη καλύφθηκε από πάγους πάχους πολλών χιλιομέτρων. «Οι ανακαλύψεις μας δείχνουν ότι αυτά τα εξω-γήινα στοιχεία μπορεί να επηρέασαν τους θαλάσσιους βιοχημικούς κύκλους, να προκάλεσαν σοβαρή διατάραξη του γήινου κλίματος και να οδήγησαν στην εμφάνιση των ζώων», γράφουν οι συγγραφείς της μελέτης.

Αυτή είναι “μια καλή είδηση για το περιβάλλον (λιγότερη πίεση στα συστήματα παραγωγής προϊόντων διατροφής και λιγότερες εκπομπές CO2)”, δήλωσε στο AFP ο Κρίστοφερ Μάρεϊ, διευθυντής του έγκριτου ερευνητικού κέντρου για την υγεία Institute for Health Metrics and Evaluation (IHME) στο Σιάτλ, το οποίο έκανε τη μελέτη αυτή, τα αποτελέσματα της οποίας δημοσιεύονται σήμερα στην επιθεώρηση The Lancet.

Ωστόσο “η αναστροφή της πυραμίδας των ηλικιών θα έχει βαθιές και αρνητικές συνέπειες στην οικονομία και την οργάνωση των οικογενειών, των κοινοτήτων και των κοινωνιών”, σημείωσε. Ωστόσο οι προβλέψεις αυτές “δεν είναι κάτι το δεδομένο” και μπορεί πολιτικές αλλαγές να αλλάξουν την πορεία των διαφόρων χωρών, προσθέτει.

Σύμφωνα με την πιο πρόσφατη έκθεση του ΟΗΕ για τον παγκόσμιο πληθυσμό, η Γη θα έχει 9,7 δισεκατομμύρια κατοίκους το 2050 και 10,9 δισεκατομμύρια το 2100, έναντι 7,7 δισεκατομμυρίων σήμερα.

Ωστόσο η νέα μελέτη θέτει υπό αμφισβήτηση τη συνεχή αυτή αύξηση του παγκόσμιου πληθυσμού κατά τη διάρκεια του 21ου αιώνα.

Οι ερευνητές του IHME, οργανισμού που χρηματοδοτείται από το Ίδρυμα Bill & Melinda Gates και είναι γνωστός για τις παγκόσμιες μελέτες του στον τομέα της δημόσιας υγείας, προβλέπουν μια κορύφωση ήδη το 2064 του παγκόσμιου πληθυσμού στα 9,7 δισεκατομμύρια προτού υπάρξει μια πτώση στα έως 8,8 δισεκατομμύρια το 2100.

“Μείωση στην Ευρώπη”

Η πτώση αυτή θα οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην ανάπτυξη της εκπαίδευσης των κοριτσιών και στην πρόσβαση στην αντισύλληψη, οι οποίες θα οδηγήσουν σε μείωση της γεννητικότητας στο 1,66 παιδί ανά γυναίκα το 2100 έναντι των 2,37 παιδιών σήμερα, σύμφωνα με την μελέτη αυτή. Πρόκειται για μια πιο γρήγορη μείωση της γεννητικότητας από αυτό που προβλέπει ο ΟΗΕ.

Σε 183 χώρες από τις 195 που εξετάστηκαν, το ποσοστό αυτό θα μειωθεί ως το 2100 κάτω από τα 2,1 παιδιά ανά γυναίκα, επιτρέποντας τη διατήρηση του πληθυσμού χωρίς μεταναστευτικές ροές.

Ωστόσο η δημογραφική εξέλιξη, με την ενσωμάτωση της θνησιμότητας και των μεταναστεύσεων, θα ποικίλει ανάλογα με την περιοχή και τη χώρα, σύμφωνα με τους ερευνητές. Αυτοί αναμένουν ένα ξαναμοίρασμα της οικονομικής και γεωπολιτικής τράπουλας, μολονότι η δύναμη ενός κράτους δεν συνοψίζεται απαραιτήτως μόνο στο μέγεθος του πληθυσμού του.

Ως εκ τούτου, η Κίνα μπορεί να χάσει σχεδόν τον μισό πληθυσμό της (1,4 δισεκατομμύριο σήμερα, 730 εκατομμύρια το 2100) και να παρουσιάσει μια πτώση στον αριθμό των ανθρώπων που είναι σε ηλικία εργασίας, πράγμα που θα “παρεμποδίσει” την οικονομική της ανάπτυξη.

Οι ΗΠΑ, οι οποίες φαίνεται να χάνουν προσεχώς τη θέση τους ως η μεγαλύτερη παγκοσμίως οικονομική δύναμη, θα μπορούν ως εκ τούτου να προηγηθούν ξανά της Κίνας ως το τέλος του αιώνα, αν η μετανάστευση εξακολουθήσει να αντισταθμίζει την πτώση της γεννητικότητας, σύμφωνα με την μελέτη.

Μείωση πληθυσμού προβλέπεται παράλληλα στην Ασία και την Ευρώπη. Οι δύο αυτές ήπειροι φιλοξενούν ένα μεγάλο μέρος των 23 χωρών που αναμένεται να δουν τον πληθυσμό τους να μειώνεται σε λιγότερο από τον μισό: Ιαπωνία (από 128 σε 60 εκατομμύρια), Ταϊλάνδη (από 71 σε 35 εκατομμύρια), Ισπανία (από 46 σε 23 εκατ.), Ιταλία (από 61 σε 31 εκατ.), Πορτογαλία (από 11 σε 4,5 εκατ.), Νότια Κορέα (από 53 σε 27 εκατ.). Ωστόσο ορισμένες χώρες δεν ακολουθούν αυτήν την τάση, όπως η Γαλλία (από 65 σε 67 εκατομμύρια).

“Δικαιώματα των γυναικών”

Στον αντίποδα, η υποσαχάρια Αφρική μπορεί να δει να τριπλασιάζεται ο πληθυσμός της (1 σε 3 δισεκατομμύρια), με πρώτη κυρίως τη Νιγηρία (206 σε 790 εκατομμύρια κατοίκους), η οποία θα γίνει το 2100 η δεύτερη χώρα με τον μεγαλύτερο πληθυσμό στον κόσμο μετά την Ινδία, αλλά θα προηγείται της Κίνας.

“Θα πρόκειται πράγματι για έναν νέο κόσμο, έναν κόσμο για τον οποίο οφείλουμε να προετοιμαστούμε ήδη από σήμερα”, σχολίασε ο αρχισυντάκτης της επιθεώρησης Lancet Ρίτσαρντ Χόρτον.

Στον κόσμο αυτόν, στον οποίο ο πληθυσμός που θα είναι σε ηλικία εργασίας θα έχει μειωθεί, αλλά οι άνω των 80 ετών θα είναι κατά έξι φορές περισσότεροι (από 141 θα φθάσουν τα 866 εκατομμύρια), θα χρειαστεί “να επανεκτιμηθεί η σημερινή δομή των συστημάτων κοινωνικής ασφάλισης και των υπηρεσιών υγείας”, επισήμανε ο Μάρεϊ.

“Η απάντηση που θα πρέπει να δοθεί στην πληθυσμιακή αυτή μείωση κινδυνεύει να γίνει μια από τις μεγάλες πολιτικές ανησυχίες σε πολλές χώρες”, συμπληρώνει σε ανακοίνωσή του ο συνάδελφός του Στάιν Έμιλ Φόλσετ. “Ωστόσο αυτό δεν θα πρέπει να διακυβεύσει τις προσπάθειες για να βελτιωθεί η αναπαραγωγική υγεία των γυναικών ή η πρόοδος των δικαιωμάτων των γυναικών”, επιμένει.

Αντιθέτως για να αλλάξει η δημογραφική πορεία, αυτοί επικαλούνται “κοινωνικές πολιτικές” που θα βοηθήσουν τις γυναίκες να εργάζονται έχοντας τον αριθμό των παιδιών που επιθυμούν.

Αλλά και “φιλελεύθερες πολιτικές για τη μετανάστευση”. “Κρίνουμε ότι αργότερα εντός αυτού του αιώνα, οι χώρες που χρειάζονται οικονομικούς μετανάστες θα ανταγωνίζονται η μια την άλλη για να προσελκύσουν αυτούς τους μετανάστες”, οι οποίοι αναμένεται αρχικά να έλθουν από την υποσαχάρια Αφρική και τον αραβικό κόσμο, κατέληξε ο Κρίστοφ Μάρεϊ.

Το μικρό μητρικό άστρο του εξωπλανήτη, γνωστό και ως AU Mic, έχει ηλικία μόνο 20 έως 30 εκατομμυρίων ετών και διαθέτει το 50% περίπου της μάζας του Ήλιου μας. Μόνο δύο ή τρία γνωστά άλλα άστρα είναι ταυτόχρονα τόσο κοντινά στη Γη και νέα σε ηλικία.

Ο εξωπλανήτης, που ονομάστηκε AU Mic b, χρειάζεται 8,5 γήινες μέρες για να ολοκληρώσει μια πλήρη περιφορά γύρω από το άστρο του (αυτή είναι και η διάρκεια του έτους του), συνεπώς κινείται πολύ κοντά σε αυτό. Η μάζα του πλανήτη εκτιμάται ότι είναι 58 φορές μεγαλύτερη της Γης, ενώ είναι ακόμη άγνωστο αν διαθέτει ατμόσφαιρα και τι είδους.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον επίκουρο καθηγητή Πίτερ Πλάβτσαν του αμερικανικού Πανεπιστημίου Τζορτζ Μέισον, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό “Nature”, θεωρούν πιθανότερο ότι ο νέος εξωπλανήτης αποτελείται κυρίως από αέρια και δεν είναι βραχώδης.

Η NASA έχει εντοπίσει το συγκεκριμένο σώμα από τις 16 Ιανουαρίου του 1997. Τότε είχε χαρακτηριστεί ως «αδέσποτος», δηλαδή ταξιδεύει στο διάστημα για χιλιάδες χρόνια.

Ο επικίνδυνος επισκέπτης θα περάσει κοντά από τον πλανήτη μας, με τον μοναδικό κίνδυνο, ο οποίος και αυτός συγκεντρώνει απειροελάχιστες πιθανότητες, να αποτελεί το μαγνητικό πεδίο του πλανήτη μας, κάτι που μπορεί να αλλάξει την τροχιά του αστεροειδή.

Οι πιθανότητες να συγκρουστεί με τη Γη είναι ελάχιστες, ωστόσο η NASA παρατηρεί με προσοχή την πορεία του ουράνιου σώματος.

Εκτιμώμενη ημερομηνία προσέγγισης του πλανήτη μας είναι η 21η Μαΐου.