Σημειώνεται ότι με αφορμή τη Διεθνή Ημέρα των Γυναικών που τιμάται κάθε χρόνο στις 8 Μαρτίου, ο Δήμος Αθηναίων διοργανώνει στην Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων δράσεις για την ενίσχυση της γυναικείας φωνής και την αντιμετώπιση του ανησυχητικά αυξανόμενου φαινομένου της έμφυλης βίας.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Georgia Lale Studio (@georgia_lale_studio)

Ο Δήμαρχος Αθηναίων, κ. Χάρης Δούκας, αναφέρει ότι:

«Η Διεθνής Ημέρα των Γυναικών 2024, αποτελεί μία αφορμή για να ενώσουμε τις φωνές μας υπέρ της ενδυνάμωσης των γυναικών και κατά της έμφυλης βίας. Ο Δήμος Αθηναίων μέσα από μία σειρά δράσεων καλεί όλους τους πολίτες να αγκαλιάσουν τη διαφορετικότητα και να ανατρέψουν τα στερεότυπα. με στόχο μία πιο δίκαιη και συμπεριληπτική κοινωνία. ΜΑΖΙ, ας δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις για έναν κόσμο έμφυλης κατανόησης και ισότητας και ας διασφαλίσουμε ότι κάθε γυναίκα θα χαίρει αποδοχής, σεβασμού, εκτίμησης και ισότιμης συμμετοχής.»

Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ εκτόξευσε «βολές» κατά του Γιώργου Γεραπετρίτη, ο οποίος είχε δώσει την εντολή για απόσυρση του έργου, χαρακτηρίζοντάς τον ως «υπουργό των υποκλίσεων του Ερντογάν».

«Σήμερα συναντήθηκα με τη Γεωργία Λαλέ. Την εικαστικό που ανέδειξε μέσω της Τέχνης τις τρομακτικές διαστάσεις της έμφυλης βίας στην Ελλάδα.

Ο υπουργός των υποκλίσεων στον Ερντογάν, αποφάσισε να λογοκρίνει την Τέχνη και να υποκλιθεί εκείνες τις ημέρες στην Ακροδεξιά.

Ο καθένας διαλέγει που «υποκλίνεται». Άλλοι μπρος στα συμφέροντα και τους συμβιβασμούς, άλλοι στην Τέχνη και το δίκιο των ανθρώπων», αναφέρει στην ανάρτησή του ο Στέφανος Κασσελάκης.

Η 34χρονη εικαστικός σε συνέντευξη που παραχώρησε από το Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης άφησε αιχμές προς την ηγεσία του υπουργείου Εξωτερικών μιλώντας «για λάθος διαχείριση που έδωσε βάση σε μια ακραία πλευρά του Κοινοβουλίου που δεν αντιπροσωπεύει την χώρα μας και ζήτησε να κατέβει μόνο γι’αυτό τον λόγο». Η κ. Λαλέ θεωρεί ότι η ροζ σημαία αποσύρθηκε γιατί «μια μειονότητα της χώρας μας ήθελε να σιωπήσει τις γυναίκες και εμένα κατ’ επέκταση για να μην μιλήσουμε γι’ αυτά τα συγκεκριμένα θέματα».

Η Ελληνίδα εικαστικός εμφανίστηκε στεναχωρημένη από την εξέλιξη της υπόθεσης και απευθυνόμενη στον υπουργό Εξωτερικών, Γιώργο Γεραπετρίτη, σημείωσε ότι «είναι πολλά τα συγγνώμη που πρέπει να ζητηθούν όχι από εμένα, αλλά συγγνώμη απέναντι στις γυναίκες για το γεγονός ότι δεν υπάρχουν οι κοινωνικές βάσεις για να τις υποστηρίξουν» για να καταλήξει: «Κατεβάζοντας ένα έργο από μια έκθεση στην ουσία δεν το κατεβάζεις, το ανεβάζεις ακόμα πιο ψηλά.Και είμαι ευχαριστημένη γιατί τα ΜΜΕ μιλούν για τις δολοφονίες γυναικών και την ενδοοικογενειακή βία μετά από τέτοιο περιστατικό.Είναι πρώτη φορά που είναι το θέμα στην επικαιρότητα χωρίς να έχει πεθάνει μια ακόμη γυναίκα».

Ακολουθούν αποσπάσματα της συνέντευξής της

Πίστευες ποτέ ότι ένα έργο σου για την γυναικοκτονία και την ενδοοικογενειακή βία θα προκαλούσε τέτοιες αντιδράσεις;

Τέτοια θέματα δεν είναι ευχάριστα να τα συζητούν.Εδώ νομικά δεν έχει γίνει αποδεκτός ο όρος γυναικοκτονία και δυστυχώς διεθνώς μιλάμε ως κοινωνία για εγκλήματα πάθους αντί να μιλάμε για τα δικαιώματα των γυναικών σε μια ζωή με ασφάλεια. Επομένως από αυτή την άποψη περίμενα κάποια αντίδραση,αλλά δεν περίμενα ότι θα έπαιρνε τέτοιες διαστάσεις.

Πώς το βίωσες όλες αυτές τις ημέρες;

Η αλήθεια είναι ότι ήταν μια πρωτόγνωρη εμπειρία για μένα.Στεναχωρήθηκα.Δεν υπάρχει πιο άσχημο συναίσθημα για ένα καλλιτέχνη να κατεβάζει τα έργα του 4 ημέρες μετά την εγκαίνια της έκθεσης.Στεναχωρέθηκα που ζήτησε το υπουργείο Εξωτερικών να κατέβει το έργο μου από το προξενείο ειδικά επειδή η ανεξάρτητη επιτροπή και ο πρόξενος το είχαν εγκρίνει και είχαν στηρίξει τα δύο εργα μου. Ναι, στεναχωρήθηκα. Από την άλλη όμως είμαι πολύ ευχαριστημένη από τα μηνύματα υποστήριξης που έχω δεχθεί από πολύ κόσμο και ειλικρινά πιστεύω ότι αυτή είναι η Ελλάδα.

Σου συμπαραστάθηκαν οι γυναίκες που σου εμπιστεύτηκαν τα σεντόνια;

Ναι. Αυτό που είναι ενδιαφέρον είναι ότι εγώ γενικά στην δουλειά μου χρησιμοποιώ υλικά που μου τα έχουν δώσει άλλοι άνθρωποι.Εχω κάνει μια σειρά και με την αμερικανική σημαία που είναι φτιαγμένη από νοσοκομιακές ρόμπες τις οποίες είτε έχω μαζέψει εγώ ως ασθενής ειτε μου τις έχουν δώσει άλλοι ασθενείς ή γιατροί.Το ίδιο και με τα σεντόνια. Το 2021 έκανα μια περφόρμανς στην γκαλερί Αντωνοπούλου που είχε ως θέμα τις γυναικοκτονίες και την ενδοοικογενειακή βία. Με αφορμή αυτή την περφόρμανς ζήτησα από γυναίκες που ζούν στην Ελλάδα να μου δώσουν τα σεντόνια τους.Με τον μόνο όρο ότι τα έχουν χρησιμοποιήσει για να ξεκουραστούν πάνω τους και να ονειρευτούν ένα καλύτερο κόσμο, ένα κόσμο με ασφάλεια και να μπορούν να διεκδικήσουν τις ζωές τους και τα όνειρα τους.Και τα σεντόνια που ήρθαν είχαν αυτά τα χρώματα.Και μετά ήθελα να φτιάξω ένα έργο με αυτό που γίνεται στη χώρα μας, την οποία αγαπώ πάρα πολύ, και τα υλικά ήταν αυτά. Δεν τα διάλεξα εγώ αυτά τα χρώματα, τα σχέδια με τα λουλούδια, τα διάλεξαν οι γυναίκες της Ελλάδας.

Τι «παρερμηνεύθηκε» τελικά όπως αρχικά δήλωσες;

Η παρερμηνεία που έγινε ήταν ότι πρόσβαλα το εθνικό μας σύμβολο.Το οποίο εμένα με θλίβει πάρα πολύ.Το 2014 όταν ήρθα στις ΗΠΑ έφερα μια ελληνική σημαία που την είχε φτιάξει η γιαγιά μου το 1960, μια μικρή ελληνική σημαία που την είχε φτιάξει από την σχολική ποδιά του πατέρα μου.Με στεναχώρησε που το έργο μου προσβάλει το εθνικό μας σύμβολο και επίσης το έργο μου δεν λέγεται ελληνική σημαία.Το έργο λέγεται σημαία. Εχει τετράγωνα και παραληλλογράμμα που αναφέρονται στην ελληνική σημαία.Δεν είναι η ελληνική σημαία.

Δικαιούται η Τέχνη να πειράζει τα εθνικά σύμβολα;

Τα εθνικά σύμβολα ανήκουν στο Εθνος.Και οι πολίτες του κάθε Εθνους έχουν το δικαίωμα να εκφράζονται μέσω των αναφορών στα εθνικά τους σύμβολα.

Τελικά τι ήταν αυτό που φόβησε; Το ότι δυσφημείται η Ελλάδα και ότι αναδεινύει ένα πρόβλημα υπαρκτό στη χώρα μας που μεγαλώνει;

Όπως γράφει το κείμενο της έκθεσης το θέμα είναι οι γυναικοκτονίες όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σαν παγκόσμιο φαινόμενο.Επειδή η έκθεση γινόταν στο προξενείο και επειδή είμαι Ελληνίδα έφτιαξα αυτό το έργο στο τι γίνεται στην Ελλάδα.Είναι ένα υπαρκτό θέμα και οι γυναίκες χρειάζονται υποστήριξη από την κοινωνία. Ολες οι γυναίκες χρειάζονται υποστήριξη από την κοινωνία γιατί είμαστε συνεχώς εκτεθειμένες.

Το υπουργείο Εξωτερικών και οι επικριτές σου μίλησαν για παραποίηση εθνικού συμβόλου;

Το εθνικό σύμβολο σαν εθνικό σύβολο αντιπροσωπεύει όλους τους Ελληνες.

Το υπουργείο Εξωτερικών έκανε λόγο ότι «το προξενείο δεν είναι ιδιωτική γκαλερί.

Η έκθεση είχε εγκριθεί, έγιναν τα εγκαίνια. Δεν ισχύει αυτό.

Η διαχείριση που έγινε από το υπουργείο Εξωτερικών ήταν σωστή;

Εγώ εκεί νομίζω ότι έγινε λάθος, από την διαχείριση του υπουργείου Εξωτερικών γιατί έδωσε βάση σε μια ακραία πλευρά του Κοινοβουλίου που δεν αντιπροσωπεύει την χώρα μας και ζήτησε να κατέβει μόνο γι’αυτό τον λόγο.

Αν συναντούσες τον κ. Γεραπετρίτη τι θα του έλεγες;

Θα του έλεγα ότι κατεβάζοντας ένα έργο από μια έκθεση στην ουσία δεν το κατεβάζεις, το ανεβάζεις ακόμα πιο ψηλά.Και είμαι ευχαριστημένη γιατί τα ΜΜΕ μιλούν για τις δολοφονίες γυναικών και την ενδοοικογενειακή βία μετά από τέτοιο περιστατικό. Είναι πρώτη φορά που είναι το θέμα στην επικαιρότητα χωρίς να έχει πεθάνει μια ακόμη γυναίκα.

Με δήλωση της στο real.gr και στον ανταποκριτή Θανάση Τσίτσα ανέφερε: «Λυπάμαι που παρερμηνεύτηκε το έργο μου: Τα θύματα γυναικοκτονίας και ενδοοικογενειακής βίας είναι ήρωες στον αγώνα για το δικαίωμα στη ζωή και την ελευθερία στην Ελλάδα και παγκοσμίως.”

 Η ροζ ελληνική σημαία είναι μέρoς έκθεσης της Γεωργίας Λαλέ  που φιλοξενείται στο προξενείο και όπως αναφέρει η δημιουργός θέλει να τονίσει το φαινόμενο της ενδοοικογενειακής βίας και των εγκλημάτων κατά γυναικών. Η καλλιτέχνιδα, με αυτό το έργο, επιχειρεί να ευαισθητοποιήσει το κοινό μέσω της χειροποίητης σημαίας της που υφάνθηκε από σεντόνια που της δώρισαν κακοποιημένες γυναίκες. «Το έργο τέχνης δημιουργείται από σεντόνια, δωρεά γυναικών που ζουν στην Ελλάδα. Αυτές οι γυναίκες έχουν φαινομενικά λίγα κοινά πράγματα, αλλά όλες έχουν ξαπλώσει σε αυτά τα σεντόνια απελπισμένες και φοβισμένες» αναφέρει η περιγραφή της έκθεσης.

 H ελληνική ροζ σημαία προκάλεσε αρχικά την αντίδραση του εκδότη του Εθνικού Κήρυκα, Aντώνη Διαματάρη  ο οποίος με σχόλιο του στηλίτευσε την ενέργεια του Γενικού Προξένου της Ελλάδας στην Νέα Υόρκη Κωνσταντίνος Κωνσταντίνου να διοργανώσει την έκθεση και να φιλοξενήσει το συγκεκριμένο έκθεμα στο χώρο  του προξενείου στο Μανχάταν. Το σχόλιο του ήταν το εξής : “ Ο σημερινός γενικός πρόξενος φαίνεται να έχει μια μεγαλύτερη έφεση στην φιλοξενία εκθέσεων στους χώρους του Προξενείου, από ό,τι συνήθως έχουν οι γενικοί πρόξενοι. Χωρίς κατ’ ανάγκη αυτό να είναι αρνητικό. Ωστόσο, η βασική αποστολή του γενικού προξένου δεν είναι βέβαια οι εκθέσεις έργων τέχνης, αλλά η εξυπηρέτηση της Ομογένειας που, δυστυχώς, όλο και περισσότερο χωλαίνει, όπως αποδεικνύεται από τα παράπονα που δεχόμαστε.

 Τις τελευταίες μέρες έχουμε δεχτεί διαμαρτυρίες από αναγνώστες μας για μια έκθεση που θα γίνει εντός των ημερών στο Προξενείο και που προσβάλει την ελληνική σημαία. Μεταξύ των άλλων είναι βαμμένη ροζ.

Καλή και χρυσή η τέχνη, αλλά με ορισμένα εθνικά σύμβολα δεν παίζεις. Πώς να το κάνουμε. ’Η τουλάχιστον δεν παίζεις στο κτίριο του Γενικού Προξενείου της Ελλάδας με το θέμα της σημαίας μας. Απορώ πώς του ξέφυγε αυτό του γενικού προξένου”, κατέληγε το σχόλιο του κ.Διαματάρη.

Κατόπιν την σκυτάλη πήρε ο επικεφαλής του  κόμματος «ΝΙΚΗ» Δημήτρης Νατσιός ο οποίος έφερε το θέμα στη Βουλή  απ’ όπου έκανε λόγο για κουρέλι. Χαρακτηριστικά, ο κ.Νατσιός  τόνισε ότι “στο Ελληνικό Γενικό Προξενείο παρουσιάστηκε χθες αυτό το κυριολεκτικά κουρέλι ως σημαία μας! Το μόνο χρώμα που δέχεται η γαλανόλευκη, είναι το κόκκινο από το αίμα των ηρώων μας!”.

Η Γεωργία Λαλέ είναι μια  εικαστική και περφόρμανς καλλιτέχνης από την Αθήνα που εδρεύει τώρα στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης, δέχθηκε την απόφαση με αμηχανία και προτίμησε μια λιτή δήλωση μέχρι να της ανακοινωθεί και επίσημα  ότι αποσύρεται το έκθεμα. Σε  μια συνέντευξη στο παρελθόν έχει δηλώσει  για την δουλειά της: «Πιστεύω ότι κάθε έργο τέχνης που δημιουργείται είναι πολιτικό. Είναι πολιτικό γιατί είμαστε κοινωνικά όντα και ό,τι και να κάνουμε, δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από την αντανάκλαση της εποχής μας».

 Η απόφαση Γεραπετρίτη έχει ξεσηκώσει θύελλα  συμπαράστασης στα κοινωνικά δίκτυα στο χώρο της ομογένειας. Αρκετοί ομογενείς πόσταραν την ελληνική ρόζ σημαία στους προσωπικούς τους λογαριασμούς στο Facebook ασκώντας έντονη κριτική για την απόφαση του υπουργείου Εξωτερικών κάνοντας μέχρι και λόγο ότι οι εσωτερικές διπλωματικές έριδες που είχαν μοχλό συγκεκριμένα μηντιακά κανάλια οδήγησαν το έκθεμα στο μάτι του κυκλώνα μιας αντιπαράθεσης συμφερόντων στο χώρο της ομογένειας.

  Η Γεωργία Λαλέ  μεγάλωσε στην Αθήνα σε μια καλλιτεχνική οικογένεια. Ο πατέρας της, Χάρης Λαλές, είναι γλύπτης και χαράκτης που έχει δημιουργήσει πολλά μνημεία στην πρωτεύουσα και τα αδέρφια της, Κώστας και Πέτρος, είναι επίσης καλλιτέχνες. Αφού σπούδασε  γλυπτική στην Αθήνα το 2013, ταξίδεψε στη Νέα Υόρκη για να συνεχίσει τις σπουδές στη Σχολή Εικαστικών Τεχνών μέσω υποτροφίας από το Ίδρυμα Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή.

 Από τότε που ζει στη Νέα Υόρκη, η Λαλέ  έχει συμμετάσχει στο A.I.R. Μπιενάλε (2023), φεστιβάλ Art in Odd (AiOP) (2022) και στην Διεθνή Εβδομάδα Τέχνης της Βενετίας στην Ιταλία (2022). Έχει εκθέσει στο Smack Mellon και στο Border Project Space και έχει προσκληθεί να μιλήσει για τη δουλειά της στο MoMA Archives και στο Πανεπιστήμιο Yale. Η Λαλέ  ήταν μέλος του TransBorder Art TV Residency στο Governors Island τον περασμένο Οκτώβριο και ήταν  η  πρώτη καλλιτέχνης που εκθέτει τη δουλειά της στο Ελληνικό Προξενείο στη Νέα Υόρκη για το Carte Blanche Project, μια νέα σειρά διμηνιαίων εκθέσεων τέχνης που παρουσιάζει έργο Ελλήνων καλλιτεχνών που ζουν στη Νέα Υόρκη.

Η Georgia Lale στο The Border Project Space την άνοιξη του 2022

Τι λέει για τα έργα της η εικαστικός-ακτιβίστρια

Το Τμήμα Συνεχιζόμενης Εκπαίδευσης είναι στην ευχάριστη θέση να αναδείξει παλαιότερο φοιτητή του SVACE και SVA MFA Fine Arts Georgia Lale— για να τους επαινέσω για την πρακτική τους ως καλλιτέχνιδα και ακτιβίστρια.

Θα μπορούσατε να δώσετε μια σύντομη περιγραφή της καλλιτεχνικής σας πρακτικής; 

Είμαι ένας Έλληνας εικαστικός καλλιτέχνης με κληρονομιά της Ανατολίας, στη διαδικασία να γίνω πολίτης των ΗΠΑ. Μέσα από την πολυεπιστημονική μου πρακτική, εξερευνώ το ανθρώπινο σώμα ως ένα προσχέδιο στο κοινωνικό και πολιτικό πεδίο της σύγχρονης κοινωνίας. Η δουλειά μου διερευνά αφηγήσεις αναγκαστικής μετανάστευσης και χρόνιων ασθενειών από μια διαπροσωπική οπτική. Ως μαχητής του καρκίνου, εκτέθηκα πρόσφατα στις κακουχίες που συνοδεύουν την κατάσταση της υγείας μου. Η πρακτική μου επηρεάζεται από την πολιτισμική σύγχυση και τη χαμένη προγονική παράδοση που συνέβη στην οικογένειά μου λόγω δίωξης και εκτοπισμού τη δεκαετία του 1920. Η μεσαία παλέτα μου χαρακτηρίζεται από την εννοιολογική μινιμαλιστική χρήση συναισθηματικά φορτισμένων αντικειμένων, όπως σωσίβια, θερμαντικές κουβέρτες έκτακτης ανάγκης και ρόμπες νοσοκομείου. Χρησιμοποιώ περφόρμανς, δημόσιες παρεμβάσεις, ζωγραφική, γλυπτική και στοιχεία σούφι συμβολισμού και χορογραφίας για να αντιμετωπίσω τις μάχες που περνάει το ανθρώπινο σώμα και η ψυχή στις πολύπλοκες και πολυεπίπεδες σύγχρονες πραγματικότητες μας.

Τι είδους θέματα αντικατοπτρίζει ή συζητά η δουλειά σας;

Η δουλειά μου αφορά τη μετανάστευση, την υγειονομική περίθαλψη και τα δικαιώματα των γυναικών. Εμπνέομαι από την προσωπική μου εμπειρία και την ιστορία των προγόνων μου. Εστιάζοντας στην προσωπική μου αφήγηση, στοχεύω να απευθυνθώ στην παγκόσμια εμπειρία της ανθρώπινης συνείδησης. Από τη διάγνωση του καρκίνου μου το 2018, εργάζομαι σε ένα σύνολο εργασιών που μιλά για την εμπειρία μου ως καρκινοπαθής στην Αμερική πριν και κατά τη διάρκεια της πανδημίας. Η οικογένειά μου μετανάστευσε στην Ελλάδα ως πρόσφυγες από τη Μανίσα της Τουρκίας το 1922, μαζί με 400.000 πρόσφυγες που εκτόπισε ο ελληνοτουρκικός πόλεμος. Μέλη της οικογένειας Lale ήταν συνδεδεμένα με το τάγμα των Σούφι Μεβλεβή. Ανυπομονώ να εξερευνήσω τον μυστικισμό και την πνευματικότητά τους μέσω της ερμηνείας και της ζωγραφικής μου πρακτικής. Είχαμε και γυναικοκτονία στην οικογένειά μου. Ο σύζυγος της προγιαγιάς μου, ξέφυγε με τον φόνο αφού αρνήθηκε να τραγουδήσει σε έναν γάμο. Αυτή η αδικία στοιχειώνει την οικογένειά μου και πολλές γυναίκες που είναι εκτεθειμένες σε ενδοοικογενειακή κακοποίηση. Το 2021 σημειώθηκαν 16 γυναικοκτονίες στην Ελλάδα.

Πηγή: real.gr