Ο κ. Σακελλαρίδης συνδέει άμεσα τη διολίσθηση του Κράτους Δικαίου με την καθημερινή ανασφάλεια, αναλύοντας πώς το «καρτέλ της ενέργειας» και η έμμεση φορολογία λειτουργούν ως εργαλεία αναδιανομής πλούτου υπέρ των ελίτ.

Παράλληλα, θέτει το στοίχημα της ανασύνθεσης της Αριστεράς για το 2026, ζητώντας την απεγκλωβισμό από το «σκιάχτρο» του 2015 και την επιστροφή σε μια πολιτική αξιοπιστίας που μιλά καθαρά για τις ανάγκες της κοινωνικής πλειοψηφίας.

Συνέντευξη

Χρόνης Διαμαντόπουλος

-Κύριε Σακελλαρίδη, ο Πρωθυπουργός στο μήνυμά του παρουσίασε την αποκάλυψη του σκανδάλου στον ΟΠΕΚΕΠΕ ως απόδειξη ότι «οι ελεγκτικοί μηχανισμοί λειτουργούν». Εσείς μιλάτε για «πρακτικές υποκόσμου» και θεσμική σήψη. Αν όμως η κυβέρνηση προχωρήσει όντως σε πλήρη ψηφιοποίηση και απόδοση ευθυνών, όπως δεσμεύτηκε, μήπως η δική σας ρητορική περί «αυταρχικής δημοκρατίας» κινδυνεύει να φανεί στα μάτια των πολιτών ως μια απλή αντιπολιτευτική υπερβολή που αδυνατεί να αναγνωρίσει οποιαδήποτε προσπάθεια εξυγίανσης;

Δεν υπάρχει καμία υπερβολή στην κριτική αυτή. Όλα αυτά χαρακτηρίζουν την κυβέρνηση Μητσοτάκη και τίποτα λιγότερο.

Έχουμε το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, τις υποκλοπές, την κατάσταση της ελευθερίας του τύπου, τη δίκη για το έγκλημα στα Τέμπη. Συγκάλυψη είναι η πρώτη λέξη που έρχεται στο μυαλό των πολιτών όταν σκέφτονται τα σκάνδαλα της κυβέρνησης Μητσοτάκη.

Μόνο ως ανέκδοτο μπορεί να εκληφθεί η δήλωση του Πρωθυπουργού ότι το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ αποδεικνύει ότι οι «ελεγκτικοί μηχανισμοί λειτουργούν». Η Νέα Δημοκρατία πιάστηκε με την γίδα στην πλάτη, να μοιράζει τις αγροτικές επιδοτήσεις για εξαγορά κομματικής επιρροής στερώντας εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ από αγρότες που τα είχαν πραγματικά ανάγκη. Οι ελεγκτικοί μηχανισμοί δεν λειτούργησαν, όπως ψεύδεται ο Πρωθυπουργός. Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία ήταν αυτή που λειτούργησε και έχει φέρει την κυβέρνηση σε κατάσταση απολογίας, για αυτό άλλωστε ο Α. Γεωργιάδης τις επιτίθεται με αυτό τον τρόπο.

Με ρωτάτε για την «πλήρη ψηφιοποίηση» που εξήγγειλε ο Κ. Μητσοτάκης για τις αγροτικές επιδοτήσεις. Η κυβέρνηση μετέφερε στην ΑΑΔΕ του κ. Πιτσιλή -που ο «Φραπές» έλεγε ότι τον «κοιτούσε στις τσέπες»- τις αρμοδιότητες του ΟΠΕΚΕΠΕ, και στην ουσία κρύφτηκε πίσω από την «ανεξαρτησία» της για να αποφύγει τον κοινοβουλευτικό έλεγχο και την απόδοση ευθυνών.

Η Νέα Δημοκρατία πιάστηκε με την γίδα στην πλάτη, να μοιράζει τις αγροτικές επιδοτήσεις για εξαγορά κομματικής επιρροής στερώντας εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ από αγρότες που τα είχαν πραγματικά ανάγκη

Στην ΑΑΔΕ μεταφέρθηκαν και όλα τα στελέχη του ελεγκτικού μηχανισμού του ΟΠΕΚΕΠΕ που πρωταγωνιστούν στις συνομιλίες με τους εμπλεκόμενους στο σκάνδαλο και για τα οποία δεν έχει ασκηθεί κανένας πειθαρχικός έλεγχος!

Ξέρετε ποια δεν μεταφέρθηκε; Η κ. Τυχεροπούλου που έπαιξε καταλυτικό ρόλο στην αποκάλυψη του σκανδάλου! Νομίζετε ότι με αυτό τον τρόπο ο Πρωθυπουργός θα διασφαλίσει την διαφάνεια; Εγώ πιστεύω το αντίθετο ακριβώς. Θα κρυφτεί πίσω από την ΑΑΔΕ ως μία δήθεν ανεξάρτητη αρχή για να συνεχίσει να λειτουργεί το ίδιο σύστημα διαφθοράς και εξυπηρέτησης της κομματικής πελατείας.

-Κατηγορείτε την κυβέρνηση για μετατροπή των κοινωνικών αγαθών σε εμπορεύματα. Ποια είναι η δική σας ρεαλιστική εναλλακτική πρόταση για τη διαχείριση της ακρίβειας και του ενεργειακού κόστους σε ένα παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον;

Η ακρίβεια και η κρίση του κόστους ζωής για την πλειοψηφία του ελληνικού λαού είναι μία μη βιώσιμη κατάσταση. Αν σας ρωτούσα πριν 5-6 χρόνια αν θα μπορούσατε να φανταστείτε ότι θα ζούσαμε με  μισθός που για το 60% των νοικοκυριών τελειώνει στις 19 κάθε μήνα, θα μου λέγατε ότι δεν γίνονται αυτά. Και όμως συμβαίνει σήμερα, μέσα από συγκεκριμένες επιλογές της κυβέρνησης Μητσοτάκη.

Πρώτα από όλα πρέπει να μειωθεί η έμμεση φορολογία στα καύσιμα και στα βασικά αγαθά άμεσα. Είναι το μόνο μέτρο που μπορεί να ανακουφίσει τα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις άμεσα και το έχουν ήδη εφαρμόσει πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Στην Ελλάδα το 60% της τιμής στα καύσιμα είναι επιβάρυνση από την έμμεση φορολογία. Η κυβέρνηση βλέπει την ακρίβεια ως δημοσιονομική ευκαιρία για να μαζέψει περισσότερα έσοδα, να εμφανίσει υπερ-πλεονάσματα και να τα μοιράσει κατά το δοκούν προς άγρα ψήφων.

Η  μείωση του ΦΠΑ και των ειδικών φόρων κατανάλωσης είναι μία πρόταση απολύτως ρεαλιστική. Η κυβέρνηση την απορρίπτει επειδή λέει ότι θα εκτροχίαζε δημοσιονομικά την χώρα. Μιλάμε για την ίδια κυβέρνηση που μέσω δικών της νόμων χαρίζει περίπου 3 δις κάθε χρόνο μέσω φοροαπαλλαγών στους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους και τα funds, μειώνει την φορολογία στα μερίσματα στο 5% – τη στιγμή που τα έσοδα από μερίσματα εκτινάσσονται- και μειώνει την φορολογία στα κέρδη και στον πλούτο. Πρόκειται καθαρά για ζήτημα επιλογών: Η κυβέρνηση Μητσοτάκη μειώνει του φόρους για τις ελίτ και τους αυξάνει για τον λαό. Τόσο απλά.

Θεωρώ ότι ο Κ. Μητσοτάκης έχει κάθε λόγο να επαναφέρει την συζήτηση στο παρελθόν για να ξεφύγει από την μεγάλη πολιτική πίεση στην οποία βρίσκεται, υπό το βάρος των σκανδάλων και της ακρίβειας

Την ίδια στιγμή αφήνει το καρτέλ της ενέργειας να λειτουργεί ολιγοπωλιακά, ρυθμίζοντας τεχνητά την προσφορά ενέργειας και αυξάνοντας τις τιμές. Ο κ. Χατζηδάκης έλεγε ότι μέσα από το Χρηματιστήριο Ενέργειας θα μειωθούν τα τιμολόγια. Αντί να γίνει κάτι τέτοιο, οι τιμές εκτινάχθηκαν κατά 25-30%, μαζί με τα υπερκέρδη των ολιγοπωλίων. Με το μοντέλο της οριακής τιμολόγησης, όλη η παραγόμενη ενέργεια — από το φθηνότερο αιολικό έως το ακριβότερο φυσικό αέριο — τιμολογείται στη μέγιστη τιμή, οδηγώντας σε τεράστια υπερκέρδη για τους παραγωγούς. Την ίδια στιγμή η κυβέρνηση Μητσοτάκη πούλησε το 17% της ΔΕΗ, αφαιρώντας τον έλεγχο του Δημοσίου, με αποτέλεσμα ο μοναδικός στόχος της επιχείρησης να είναι η αύξηση της μετοχικής αξίας και τα μερίσματα.

Όλα αυτά είναι πολιτικές επιλογές.

Δεν μπορεί η αγορά ενέργειας, ενός τόσο κρίσιμου αγαθού, να χειραγωγείται από ένα καρτέλ, όσο ισχυροί επιχειρηματίες και αν είναι. Θα έπρεπε να υπάρχει η πολιτική βούληση να ελεγχθεί η αγορά προς όφελος των καταναλωτών και όχι για τη  διασφάλιση υπερκερδών για τους επιχειρηματίες. Θα έπρεπε να έχει διασφαλιστεί ο δημόσιος χαρακτήρας και ο καθοριστικός ρόλος της ΔΕΗ στην αγορά ενέργειας, που θα συγκρατούσε τις τιμές και ας μην παρουσίαζε ιλιγγιώδη κέρδη από τα αυξημένα τιμολόγια. Και ας μην μοίραζε τέτοια μερίσματα.

Αυτό σημαίνει να αντιμετωπίσουμε την ενέργεια ως ένα κρίσιμο κοινωνικό αγαθό, σημαντικό για όλη την υπόλοιπη οικονομία αλλά και την κοινωνία. Τώρα έχουμε βάλει τους λύκους να φυλάνε τα πρόβατα.

-Γιατί θεωρείτε ότι η συνεχής αναφορά στα γεγονότα του 2015 λειτουργεί ως επικοινωνιακό πλεονέκτημα για τον Κυριάκο Μητσοτάκη και με ποιον συγκεκριμένο τρόπο η Αριστερά μπορεί να “σπάσει” αυτόν τον κύκλο ανακύκλωσης;

Θεωρώ ότι ο Κ. Μητσοτάκης έχει κάθε λόγο να επαναφέρει την συζήτηση στο παρελθόν για να ξεφύγει από την μεγάλη πολιτική πίεση στην οποία βρίσκεται, υπό το βάρος των σκανδάλων και της ακρίβειας. Για αυτό, χρησιμοποιεί ως «σκιάχτρο» το παρελθόν για να μπορέσει να ανασυνθέσει το λεγόμενο αντι-ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο της εποχής εκείνης.

Την ίδια στιγμή και ο Α. Τσίπρας -αλλά ακόμη ο και Γ. Βαρουφάκης– για τους δικούς τους λόγους θέλουν διαρκώς να επαναφέρουν την δημόσια συζήτηση στην εποχή εκείνη -11 χρόνια πριν- με βάση τη δική τους εκδοχή.

Η κυβέρνηση χρειάζεται την στήριξη από τις ελίτ και τους επιχειρηματικούς κύκλους, ενώ οι τελευταίοι χρειάζονται την κυβέρνηση για να εφαρμόζει μία πολιτική που αυξάνει τα κέρδη και τον πλούτο για τους λίγους

Έτσι όμως αναπαράγεται μία συζήτηση που όχι μόνο δεν είναι προωθητική για το 2026, αλλά ο καθένας πορεύεται με βάση την εκτίμηση του για το 2015-2019. Χρήσιμα συμπεράσματα μπορούν να βγουν φυσικά από την εποχή εκείνη, όμως προτεραιότητα πρέπει να είναι η ανασύνθεση και η ενότητα των δυνάμεων της Αριστεράς το 2026, και όχι μία αδιέξοδη προσπάθεια επιβεβαίωσης, που οδηγεί σε διαιρετικές τομές και δεν απαντάει στα πραγματικά προβλήματα του 2026.

-Συνδέετε τη διολίσθηση του Κράτους Δικαίου με την καθημερινή οικονομική ανασφάλεια των πολιτών. Πώς πιστεύετε ότι η θεσμική κρίση επηρεάζει άμεσα το βιοτικό επίπεδο της κοινωνίας;

Το κράτος δικαίου είναι το όριο που τίθεται στην εξουσία από το Σύνταγμα και το κανονιστικό πλαίσιο που το τελευταίο παράγει. Η διολίσθηση του κράτους δικαίου σημαίνει ότι η εξουσία πλέον λειτουργεί ανεξέλεγκτα, χωρίς όριο. Αυτό ακριβώς συμβαίνει και σήμερα.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη σε συνθήκες αδιαφάνειας και έλλειψης λογοδοσίας, διαπλέκεται όλο και περισσότερο με τα ολιγοπώλια και τα καρτέλ και έχει στην πραγματικότητα φτιάξει μία σχέση αλληλεξάρτησης: Η κυβέρνηση χρειάζεται την στήριξη από τις ελίτ και τους επιχειρηματικούς κύκλους, ενώ οι τελευταίοι χρειάζονται την κυβέρνηση για να εφαρμόζει μία πολιτική που αυξάνει τα κέρδη και τον πλούτο για τους λίγους.

Αυτός ο φαύλος κύκλος μπορεί να σπάσει μόνο με καθαρές τομές, και όχι με θολές πολιτικές προτάσεις που αποβλέπουν όσοι θέλουν να γίνουν χαλίφηδες στη θέση του χαλίφη.

-Ποιο είναι το ένα και μοναδικό «νέο» στοιχείο που κομίζει η Νέα Αριστερά στον πολιτικό χάρτη, το οποίο θα την εμποδίσει από το να επαναλάβει τα λάθη που οδήγησαν στον κατακερματισμό του ευρύτερου προοδευτικού χώρου;

Για να απαντήσω σε μία τέτοια ερώτηση, θα πρέπει να ξεκινήσω από το τί θεωρώ «λάθη που οδήγησαν στον κατακερματισμό» αυτόν που περιγράφετε. Θεωρώ ότι ο κατακερματισμός που ακολούθησε την συντριβή του ΣΥΡΙΖΑ το 2023, έχει τις ρίζες του σε μία περίοδο που το κόμμα αυτό αποπολιτικοποιήθηκε, θεώρησε «διεύρυνση» τις μεταγραφές «προσωπικοτήτων» χωρίς πολιτικό κριτήριο, ενώ ταυτόχρονα θόλωσε το πολιτικό του στίγμα για να τα έχει καλά με όλους.

Η πραγματική ανασφάλεια που νιώθει ένα σπιτικό σήμερα, δεν καλύπτεται με περισσότερους πολεμικούς εξοπλισμούς, αλλά με περισσότερα νοσοκομεία και περισσότερες δαπάνες για ένα κοινωνικό κράτος που θα στηρίζει πραγματικά τους πολίτες

Έτσι ξεκίνησε ο φαύλος κύκλος συρρίκνωσης των εκλογικών ποσοστών και κατακερματισμού.

Για να μην επαναληφθούν τα λάθη του παρελθόντος λοιπόν, έχει σημασία να αποκαταστήσουμε την αξιοπιστία της Αριστεράς ως ενός πολιτικού χώρου που μιλάει καθαρά με βάση τις θέσεις χωρίς να υπολογίζει πολιτικό κόστος. Που συνδέεται με την κοινωνία μέσα από την καθημερινότητα των πολιτών και τον οργανωμένο αγώνα στα συνδικάτα, τη νεολαία, την αυτοδιοίκηση και τα κοινωνικά κινήματα.

Αυτό θέλουμε να κάνουμε ως Νέα Αριστερά, σε μία σκοτεινή εποχή, που η Αριστερά είναι πιο απαραίτητη από ποτέ στο πολιτικό σύστημα.

-Δηλώνετε ότι η Αριστερά πρέπει να κοιτάξει μπροστά. Πώς σχεδιάζετε να επανασυνδεθείτε με τα κοινωνικά στρώματα που έχουν περιπέσει σε ‘πολιτική απάθεια» ή έχουν μετακινηθεί προς τη δεξιά, πείθοντάς τους ότι η δική σας πρόταση διακυβέρνησης είναι βιώσιμη;

Καταρχήν, πρέπει να μιλήσουμε στον κόσμο με ειλικρίνεια και με καθαρό πολιτικό λόγο. Πραγματικά μέσα στην εποχή του παραλογισμού που προκαλεί ο πόλεμος, η ακρίβεια και οι φυσικές καταστροφές, η Αριστερά είναι η πολιτική δύναμη του ορθού λόγου.

Έχει σημασία να εξηγήσουμε με καθαρότητα πως η πραγματική ανασφάλεια που νιώθει ένα σπιτικό σήμερα, δεν καλύπτεται με περισσότερους πολεμικούς εξοπλισμούς, αλλά με περισσότερα νοσοκομεία και περισσότερες δαπάνες για ένα κοινωνικό κράτος που θα στηρίζει πραγματικά τους πολίτες. Και για να γίνει αυτό, πρέπει να πληρώσουν περισσότερα οι πλούσιοι σε φόρους από αυτά που πληρώνουν σήμερα, ενώ τα χαμηλότερα εισοδηματικά στρώματα πρέπει να πληρώσουν λιγότερα.

Αυτή είναι μία καθαρή πολιτική θέση, με σαφήνεια και ρεαλισμό.

Από εκεί και πέρα, η Αριστερά πρέπει να επανακτήσει την αξιοπιστία της. Αυτό είναι ένα μεγάλο στοίχημα για να μπορέσει να επανασυνδεθεί ο κόσμος μαζί της.

Η Νέα Αριστερά καλεί πραγματικά όλους και όλες που εμπιστεύτηκαν την Αριστερά τα προηγούμενα χρόνια, εμπνεύστηκαν και κινητοποιηθήκαν γύρω από το πρόγραμμα και τις αξίες της Αριστεράς, να την ενισχύσουν. Γιατί σε αυτό τον κόσμο του παραλογισμού, μία ισχυρή Αριστερά στη Βουλή, με μαχητικό και προγραμματικό λόγο έχει μεγάλη προστιθέμενη αξία ως επιλογή, για τις μάχες που θα δοθούν. 

Είναι δύσκολο να αποφανθεί κανείς εάν όσα λέγονται και όσα συμβαίνουν συνιστούν πολιτικό κυνισμό ή απελευθέρωση από ιδεολογικά και κομματικά δεσμά, το πλήθος, όμως, των περιστατικών δημιουργεί εύλογα ερωτήματα για καταπιεσμένα αισθήματα και πολιτικές κυκλοθυμίες. Και διόλου εκ συμπτώσεως τα περισσότερα απ΄ αυτά είτε περιστρέφονται είτε εμβρυουλκούνται από την πρόθεση του Αλέξη Τσίπρα να ιδρύσει νέο πολιτικό υποκείμενο.

Κάποτε ο πρώην πρωθυπουργός είχε πολλούς φίλους και ακόμα περισσότερους συνοδοιπόρους, αρχικά στην πορεία για την λεγόμενη “κυβερνώσα αριστερά” και στη συνέχεια στην προσπάθεια να κρατηθεί η χώρα στο ευρώ και να περάσει από τα καυδιανά δίκρανα του τρίτου μνημονίου προς την έξοδο (καλώς ή κακώς αυτά έχουν κριθεί και καθένας έχει την άποψή του).

Φίλοι με καταγωγή από τις μυστικές (αριστερές) παρεϊστικες συναγωγές και συνοδοιπόροι που μοιράστηκαν το όραμα ότι αυτή η αριστερά μπορούσε να σπάσει τον ιστό της εναλλαγής στην εξουσία από τα δύο μεγαλύτερα κόμματα μετά την Μεταπολίτευση.

Από τον παντελώς άγνωστο Καρανίκα, που από τον κύκλο νεανικών γνωριμιών του πρώην πρωθυπουργού βρέθηκε στον περίγυρο της “ΠΦΑ” και πλέον έγινε κολλητός του Άδωνι και “αποδομητής” του μέντορά του , μέχρι τον δραστήριο και ικανό Νίκο Παππά που εγκατέλειψε τη θέση ερευνητή στο πανεπιστήμιο Σταρθκλάϊντ της Σκωτίας για να βρεθεί στο Μέγαρο Μαξίμου και βυθισμένο πιά σε μια ανομολόγητη δημοσίως σχέση ψυχρότητας. Κι από τον Ευκλείδη Τσακαλώτο που ανέλαβε την αποστολή να διορθώσει την πορεία σύγκρουσης με τους δανειστές που είχε χαράξει -λόγω απόψεων, ιδιοσυγκρασίας και συμπεριφοράς– ο Βαρουφάκης, μέχρι τον Νικόλα Φαραντούρη που μπήκε στην πολιτική από την πόρτα που του άνοιξε ο Τσίπρας για να μετακινηθεί με ταχύτητα φωτός στο στενό περιβάλλον του Κασσελάκη και οσονούπω στο ΠΑΣΟΚ.

Δεν τελειώνει σε αυτούς το “ρόστερ” όσων λάτρεψαν ή φαινόταν ότι λατρεύουν τον πρώην πρωθυπουργό και τώρα τον απαξιώνουν ή ακόμα και τον εχθρεύονται.

Ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης, για παράδειγμα, είναι μία ειδική περίπτωση. Παλαιός οικογενειακός φίλος και συνομιλητής, ακόμα και όλα τα χρόνια από τότε που διαχώρισε τη θέση του με την υπαγωγή στο τρίτο μνημόνιο και εγκατέλειψε ησύχως και με αξιοπρέπεια την διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, αρκετά συγκρατημένος έως την παραίτηση Χαρίτση και την ανάληψη (μεταβατικά) της προεδρίας της Νέας Αριστεράς, αναδεικνύεται, αίφνης (;), σε μέγα επικριτή του Τσίπρα σε βαθμό πλήρους απαξίωσης και μηδενισμού.

“Το πρόβλημα είναι κατ’ εμέ ότι ο κ. Τσίπρας, αυτός είναι η αφετηρία του, είναι ικανός να πει και αριστερά και δεξιά πράγματα ανάλογα με το ακροατήριο και ανάλογα με τη συνθήκη”, είπε. Όχι, πιά, “Αλέξης” σκέτο, όπως παλιά, ούτε καν “Αλέξης Τσίπρας”. “Ο κ(ύριος) Τσίπρας”, ουδέτερα και ψυχρά.

Υπάρχει πιό σκληρή μομφή για έναν πολιτικό από το ότι αποτελεί συνώνυμο του αμοραλισμού ώστε να είναι ικανός να αλλάζει μορφή ως Ιανός και να μιλάει δεξιά στους κεντροδεξιούς και αριστερά στους αριστερούς;

Ούτε στον χειρότερο πολιτικό σου αντίπαλο δεν εξαπολύεις τέτοια κατηγορία, πόσω μάλλον στον προχθεσινό σου φίλο και πολιτικό σου πρότυπο. Και για να μην μείνει η παραμικρή αμφιβολία, του απένειμε και τον χαρακτηρισμό “καιροσκόπος”, που συνοπτικά αποδίδει το παραπάνω.

Αυτόν τον καιρό και υπό το φως της ίδρυσης του νέου κόμματος, ο Αλέξης Τσίπρας παρακολουθεί τον μικρό στρατό όλων εκείνων που απέκτησαν πολιτική υπόσταση, αναγνωρισιμότητα, ακόμα και αίγλη και αξιώματα χάρη στην δική του επιλογή και εύνοια ,να τον υποτιμά, να τον χλευάζει, να τον απαξιώνει.

Πολλοί “εντιμότατοι φίλοι” τον εγκαταλείπουν με κρότο, και δεν ανήκουν όλοι στη χορία της Κωνσταντοπούλου, του Πολάκη, του Λαφαζάνη, ή ακόμα και του Βαρουφάκη που είχαν πάντοτε μικρές ή μεγάλες διαφορές, οι οποίες εκδηλώθηκαν εις την νιοστή με την άποψη ότι εκείνος ήταν που μεταμορφώθηκε και πρόδωσε τις “βασικές του τις αρχές”– για να παραφράσουμε το “Ζεϊμπέκικο” του Σαββόπουλου.

Πρόκειται για πρόσωπα που βρίσκονταν κοντά του ή γύρω του ακόμα και στις προχωρημένες εποχές του τρίτου μνημονίου και της διακυβέρνησης, αλλά και μετά το 2019, ακόμα και την περίοδο της προσπάθειας μετασχηματισμού του ΣΥΡΙΖΑ. Γεμίζουν αμφιθέατρο όλοι αυτοί, από τη Νέα Αριστερά μέχρι τον Κασσελάκειο κύκλο, ακόμα και στα πέριξ της Κουμουνδούρου.

Πόση συγκεντρωμένη απαρέσκεια και οργή υπήρχε καταπιεσμένη σε καθέναν απ΄ αυτούς και εκδηλώνεται τώρα τόσο “ψυχοθεραπευτικά”, με λιβέλους και μηδενισμούς; Από την άλλη, όμως, πόσα λάθη έκανε κι ο ίδιος που ίσως επιπόλαια μοίρασε οφίκια, άλλοτε αξιολογικά και άλλοτε από συμπάθεια και στη μνήμη της αριστερής αφελούς εφηβείας;

Φταίνε μόνο αυτοί, φταίει κι ο ίδιος, ό,τι πιστεύει καθένας. Ο Γιαλόμ, πάντως, μιλούσε για τα τέσσερα στάδια της ψυχοθεραπείας: τη μοναξιά, το αναπόφευκτο του θανάτου , την απουσία εγγενούς νοήματος στη ζωή και την ελευθερία. Εύκολα, μάλλον, προσαρμόζονται στην πολιτική και εν τέλει ίσως είναι και λυτρωτικό…

Η ανάρτηση του πολιτικού, έρχεται  μετά το πόρισμα της Πυροσβεστικής που μεταξύ άλλων κάνει λόγο για «πολύμηνη διαρροή προπανίου με σπινθήρα», το οποίο ήρθε σήμερα στη δημοσιότητα.

Συγκεκειμένα, αφού χαρακτήρισε το συμβάν «έγκλημα», δήλωσε: «Το πόρισμα της Πυροσβεστικής για την έκρηξη στο εργοστάσιο Βιολάντα, που στοίχισε την ζωή 5 εργατριών στα Τρίκαλα είναι αποκαλυπτικό.

Μιλάει για πολύμηνη διαρροή προπανίου εξαιτίας διάβρωσης των σωληνώσεων, που σε συνδυασμό με την παρουσία σπινθήρα, προκάλεσε την τεράστια έκρηξη.Εν ολίγοις, το εργοστάσιο λειτουργούσε ως πραγματική βόμβα που θα μπορούσε να εκραγεί οποιαδήποτε στιγμή και να προκαλέσει ακόμα περισσότερα θύματα ανάμεσα στις εργαζόμενες και τους εργαζόμενους.

Η εργοδοσία της Βιολάντα από την μια έχει -έτσι κι αλλιώς- αντικειμενικές ευθύνες. Όταν εκατοντάδες εργαζόμενοι/ες προσέρχονται στο εργοστάσιο για να εργαστούν για να πουλάει η εταιρία μπισκότα, η εργοδοσία οφείλει να τους παρέχει δύο πράγματα: μισθό και εργασιακές συνθήκες με βάση τη νομοθεσία και ασφάλεια ότι δεν θα διακινδυνεύσουν τη ζωή τους.

Καθαρά πράγματα. Στην προκειμένη, με το πόρισμα της Πυροσβεστικής, οι ευθύνες συγκεκριμενοποιούνται αφού οι σωληνώσεις είχαν διαβρωθεί και η διαρροή προπανίου προκάλεσε την έκρηξη.

Και ναι, όφειλε να το γνωρίζει η εργοδοσία. Αν δεν το γνώριζε, έπαιζε την ζωή των εργαζόμενων στη ρωσική ρουλέτα, περιμένοντας το μοιραίο.

Για αυτό όμως υποτίθεται ότι υπάρχει η νομοθεσία και οι ρυθμιστικές αρχές. Για να πιέζουν την εργοδοσία, όταν δεν κάνει καλά τη δουλειά της να παίρνει τα απαραίτητα μέτρα αφού κάνει όλους τους ελέγχους.

Για αυτό υπάρχουν τα εργατικά σωματεία. Να ασκούν πίεση για τις συνθήκες ασφάλειας και υγιεινής, να γίνονται σχολαστικά και να επιβάλλουν εγγυήσεις από την πλευρά της εργοδοσίας.

Η κυβέρνηση με την πολιτική της έχει αποδιαρθρώσει τους ελεγκτικούς μηχανισμούς και έχει κάνει ότι περνάει από το χέρι της να μειώσει τη δύναμη των σωματείων και του συνδικαλισμού τόσο νομοθετικά όσο και ιδεολογικά.

Για αυτό το έγκλημα στη Βιολάντα έχει και πολιτικές προεκτάσεις, εκτός από τις ξεκάθαρες εργοδοτικές. Γιατί είναι απλά η κατάληξη μιας πολιτικής χαλάρωσης των ελέγχων και των ρυθμίσεων, επίθεσης στα εργατικά σωματεία με κάθε τρόπο και μετατροπή της εργασίας σε λάστιχο.

Το έγκλημα στη Βιολάντα δεν ήταν η κακιά στιγμή. Δεν έπεσε από τον ουρανό. Δεν ήταν θέμα κακοτυχίας. Είναι το αποτέλεσμα της πολιτικής του νεοφιλευθερισμού.

Ξύλινη διατύπωση; Μπορεί.Αληθινή πέρα για πέρα; Απολύτως» έγραψε ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης.

Ο άλλοτε στενός συνεργάτης του πρώην πρωθυπουργού, δηλώνει ότι η πολιτική πρόταση του Αλέξη Τσίπρα δεν είναι πειστική και επιτίθεται στον πρώην πρωθυπουργό λέγοντας ότι βάλλει εναντίον ενός πολιτικού συστήματος, που για το σκέλος που αφορά το προοδευτικό (αριστερό) ημισφαίριο είναι ο αρχιτέκτονάς του και έχει την κυριότητά του.

Σήμερα η Αριστερά είναι σε βαθιά κρίση αξιοπιστίας, σημειώνει επίσης ο κ. Σακελλαρίδης και τονίζει ότι «ο Αλέξης Τσίπρας τοποθετείται υπερβατικά στην σημερινή αυτή κατάσταση, λες και ίπταται υπεράνω, λες και υπήρξε μία σκοτεινή αδιόρατη δύναμη που οδήγησε στο να κατεβάζει ο κόσμος «ρολά» όταν μίλαγε ο ΣΥΡΙΖΑ μέχρι το καλοκαίρι του 2023…».

Αναλυτικά η ανάρτησή του:

«Εδώ και κάποιο καιρό έχω αποφύγει τις δημόσιες τοποθετήσεις στα ΜΜΕ και στα social media είτε για τα εσωκομματικά της Νέας Αριστεράς, είτε για την «Ιθάκη», αντιλαμβανόμενος την κρίσιμη κατάσταση που υπάρχει στο εσωτερικό το κόμματος που είμαι Γραμματέας και σεβόμενος την αγωνία των μελών του.

Την άποψη μου -που είναι γνωστή- για την ανάγκη αλλαγής στρατηγικής κατεύθυνσης της Νέας Αριστεράς- την υπερασπίζομαι στα συλλογικά μας όργανα και στον προσυνεδριακό διάλογο που έχει ξεκινήσει εδώ και δύο βδομάδες.

Η τελευταία ανάρτηση του Προέδρου της Νέας Αριστεράς, του Αλέξη Χαρίτση, με την οποία χάρηκα και συμφωνώ στα περισσότερα, νιώθω ότι με απελευθερώνει να τοποθετηθώ για δύο κρίσιμα ζητήματα:

Πρώτον, στο γιατί δεν θεωρώ ότι η πολιτική πρόταση του Αλέξη Τσίπρα είναι πειστική.

Δεύτερον, στο πως μπορεί να οικοδομηθεί μία Αριστερά ανταγωνιστική και ηγεμονική, που να εμπνέει ξανά την κοινωνία, φέρνοντας την πολιτική ξανά στο επίκεντρο, όχι απλά ως διαχείριση, αλλά ως μετασχηματιστική δύναμη.

Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά. Σήμερα η Αριστερά είναι σε βαθιά κρίση αξιοπιστίας. Παρά τους αγώνες και τις αντιστάσεις, δυσκολεύεται να πείσει και να κινητοποιήσει την κοινωνία. Και πολύ δε περισσότερο να αντιπαραβάλλει μία ηγεμονική πολιτική πρόταση απέναντι στην κυβέρνηση (και την πολιτική) του Κ. Μητσοτάκη. Η απαξίωση είναι βαθιά και δεν προέκυψε μέσα σε μία νύχτα.

Ο Αλέξης Τσίπρας τοποθετείται υπερβατικά στην σημερινή αυτή κατάσταση, λες και ίπταται υπεράνω, λες και όλα αυτά προέκυψαν κάποια στιγμή μετά. Λες και υπήρξε μία σκοτεινή αδιόρατη δύναμη που οδήγησε στο να κατεβάζει ο κόσμος «ρολά» όταν μίλαγε ο ΣΥΡΙΖΑ μέχρι το καλοκαίρι του 2023. Λες και με κάποιον μεταφυσικό τρόπο ο «κόσμος» του ΣΥΡΙΖΑ διαπαιδαγωγήθηκε «μεσσιανικά» για να στρωθεί ο δρόμος στην φαιδρότητα που ακολούθησε το φθινόπωρο του 2023. Ο Αλέξης Τσίπρας βάλλει εναντίον ενός πολιτικού συστήματος, που για το σκέλος που αφορά το προοδευτικό (για να μην πω το αριστερό μόνο) ημισφαίριο είναι ο αρχιτέκτονάς του και έχει την κυριότητά του.

Και για τα καλά (που ήταν πολλά) αλλά και για τα κακά (που ήταν καθοριστικά).

Δεν πήγα στο Παλλάς, όχι γιατί δεν με ενδιέφερε το βιβλίο. Το πήρα και το διάβασα μέσα στις πρώτες μέρες. Δεν πήγα, γιατί θα ήταν η πρεμιέρα ενός πολιτικού πρότζεκτ που δεν θεωρώ ότι μπορεί να ανοίξει τον δρόμο για την απαραίτητη διαδικασία ανατροπής της πολιτικής του Κ. Μητσοτάκη. Και δεν με αφορά, όχι ως έναν «εμμονικό τύπο», αλλά ως έναν αριστερό άνθρωπο, για τον οποίο η Αριστερά δεν είναι μία επιγραφή στην μαρκίζα ή μία ταυτότητα, αλλά μία δυνατότητα αλλαγής της ζωής των ανθρώπων.

Καταλαβαίνω την ανάγκη του προοδευτικού κόσμου που συγκεντρώθηκε στο Παλλάς να ακουμπήσει κάπου σε συνθήκες τρικυμίας, αλλά φοβάμαι ότι η τελική κατάληξη θα είναι το νησί της Καλυψώς, με την ψευδαίσθηση ότι έχει πατήσει στην Ιθάκη.

Σήμερα πολύ περισσότερο από ποτέ υπάρχει ανάγκη για μία Αριστερά που να μπορεί να συγκινεί ξανά, να περιγράφει ένα σχέδιο και να δείχνει μέσα από την πρακτική της τον δρόμο για την υλοποίησή του. Χιλιάδες πολίτες που κάποτε πίστεψαν, στήριξαν και κινητοποιήθηκαν στις μεγάλες πολιτικές μάχες της προηγούμενης δεκαετίας, σήμερα παραμένουν άπραγοι, αμήχανοι, οργισμένοι, μακριά από την πολιτική και την συμμετοχή. Χιλιάδες άνθρωποι που ένιωσαν την οργή τους να ξεχειλίζει για το έγκλημα των Τεμπών και την συγκάλυψη του, αναζητούν διέξοδο ελπίδας.

Για τα παραπάνω χρειάζονται και αγώνες και πρόγραμμα, αλλά και μία νέα δυναμική που να μπορεί να μετασχηματίζει τις υπάρχουσες δομές, τις υπάρχουσες βεβαιότητες και τις υπάρχουσες αριθμητικές. Να μετατοπίσουμε τα όρια του εφικτού βαθιά μέσα στο πεδίο που η Δεξιά το θεωρεί τσιφλίκι της.

Η Νέα Αριστερά πρέπει να συμβάλει στην δημιουργία αυτό του χώρου συνεργασίας και κοινής δράσης.

Σε αυτές τις συνθήκες η Νέα Αριστερά είναι κρίσιμο όχι απλά να συνεχίσει να υφίσταται, αλλά να δυναμώσει, να γειωθεί και να παίξει καθοριστικό ρόλο σε αυτή την κατεύθυνση. Δεν είναι ζήτημα ιστορικού καθήκοντος. Είναι η αναγκαιότητα των καιρών μας. Ο απλός λόγος που συμμετέχουμε στα κοινά.

Εύκολο; Σίγουρα όχι.

Απαραίτητο; Με βεβαιότητα.

Εφικτό; Όσο και πολλά άλλα που έμοιαζαν όνειρα θερινής νυκτός και σήμερα είναι ιστορικές κατακτήσεις».

Με ανάρτησή του στο Facebook την Τετάρτη (12.11.2025), ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης διερωτάται αν ένα τέτοιο κοινό ψηφοδέλτιο μπορεί να διαμορφώσει τους όρους για τη δημιουργία μίας νέας πλειοψηφίας και αν σημαίνει απάντηση στο καθεστώς του Κυριάκου Μητσοτάκη με αριστερούς όρους. «Μακάρι να ήταν τόσο εύκολο, ωραία θα ήταν», συμπληρώνει με νόημα ο γραμματέας της Νέας Αριστεράς.

Αναλυτικά η ανάρτηση-απάντηση Σακελλαρίδη:

«Στη Νέα Αριστερά έχουμε μία κοινή αγωνία, όλοι και όλες μας. Να συμβάλουμε με τον πιο επιδραστικό τρόπο στην ανατροπή της πολιτικής του Κ. Μητσοτάκη και να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις εκείνες που η κοινωνία θα μπορέσει να σταθεί ξανά στα πόδια της. Θέλουμε την Αριστερά να δυναμώσει, να εμπνεύσει, να πείσει και να κινητοποιήσει τους συμπολίτες μας απαντώντας στα πραγματικά τους προβλήματα. Και να το κάνει αυτό δίνοντας την μάχη σε όλα τα επίπεδα.

Κανείς μας και καμιά μας δεν διαφωνεί σε αυτό. Κανείς μας και καμιά δεν θέλει μία Αριστερά παρατηρητή των εξελίξεων, στον γυάλινο πύργο της ιδεολογικής της καθαρότητας και της μοιρολατρίας.

Σε αυτό που εντοπίζεται η διαφωνία είναι στον τρόπο που απαντάμε σε αυτή την πρόκληση.
Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι «αν θέλουμε την ενότητα όλου του προοδευτικού χώρου απέναντι στον Μητσοτάκη».

Αυτό είναι ένα εξωραϊσμένο σχήμα για να λειάνει την όψη του πραγματικού ερωτήματος που είναι το εξής: Πιστεύουμε πραγματικά ότι μία συνεργασία της Νέας Αριστεράς με τον σημερινό ΣΥΡΙΖΑ και το- αν τελικά προκύψει-κόμμα του Α. Τσίπρα μπορεί να πετύχει να κινητοποιήσει τον κόσμο απέναντι στην ηγεμονία της Δεξιάς;

Γιατί αυτός είναι ο ελέφαντας στο δωμάτιο για να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους.

Μπορεί ένα τέτοιο κοινό ψηφοδέλτιο να διαμορφώσει τους όρους για τη δημιουργία μίας νέας πλειοψηφίας;

Μπορεί να σημαίνει απάντηση στο καθεστώς του Κ. Μητσοτάκη με αριστερούς όρους;

Μακάρι να ήταν τόσο εύκολο, ωραία θα ήταν. Γιατί μία τέτοια άποψη, παραβλέπει πλήρως την βαθιά κρίση αξιοπιστίας της Αριστεράς και την απαξίωση της τα τελευταία χρόνια. Η λογική της πρόσθεσης (ακόμα και με αρνητικούς αριθμούς), αλλά και του πολιτικού μέσου όρου είναι αυτή ακριβώς που οδήγησε την Αριστερά στην σημερινή κατάσταση. Αν ένα χρόνο πριν κάποιος μας έλεγε ότι το Λαϊκό Μέτωπο που αποφάσισε το Συνέδριο της Νέας Αριστερά ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία του 2023, και μάλιστα αφού έχει μεσολαβήσει και η περίοδος Κασσελάκη, ε, συγγνώμη θα μας φαινόταν αλλόκοτο.

Αντί για αυτό, η Νέα Αριστερά πρέπει να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο στην ανασυγκρότηση της Αριστεράς στην χώρα μας. Χωρίς πολλούς επιθετικούς προσδιορισμούς, αλλά μίας Αριστεράς με αυτοπεποίθηση που δεν θα έχει ανάγκη να χάσει τον εαυτό της μέσα σε θολά πολιτικά σχήματα. Μιας Αριστεράς με πρόγραμμα, αποφασιστικότητα, οργανική συμμετοχή στα κινήματα και στη νεολαία.
Κανείς δεν λέει ότι υπάρχει εύκολος δρόμος, ούτε υπάρχουν βεβαιότητες.

Είναι κοινή η αγωνία μας, παρά τις διαφωνίες μας.

Το σίγουρο είναι ότι στη Νέα Αριστερά θα υπερασπιστούμε από κοινού το κόμμα μας, τις λειτουργίες του, τα όργανά του και το καταστατικό του.

Το 1ο μας Συνέδριο έναν χρόνο πριν ήταν ένα ανοιχτό Συνέδριο, χωρίς αποκλεισμούς. Το ίδιο σώμα εξέλεξε τον Πρόεδρο, την Κεντρική Επιτροπή και ψήφισε τις θέσεις της Νέας Αριστεράς.
Στις 22-25 Ιανουαρίου θα γίνει το Προγραμματικό Συνέδριο της Νέας Αριστεράς που θα συζητήσει το Πρόγραμμα και τη στρατηγική του κόμματος.

Θα προχωρήσουμε με ενότητα και συντροφικότητα για να απαντήσουμε στις κοινές μας αγωνίες».

Χαρίτσης: Δημοψήφισμα στα μέλη για τις συνεργασίες της Νέας Αριστεράς

Η εσωτερική διαμάχη στο κόμμα μαίνεται μεταξύ Αλέξη Χαρίτση-Έφης Αχτσιόγλου από τη μία και Γαβριήλ Σακελλαρίδη, Ευκλείδη Τσακαλώτου και Νίκου Φίλη, από την άλλη. Ο μεν κ. Χαρίτσης θέλει συμμαχίες με τα όμορα κόμματα (προφανώς και του υπό εκκόλαψη κόμματος Τσίπρα), ο δε κ. Σακελλαρίδης επιμένει στην αυτόνομη πορεία. Στην ψηφοφορία που έγινε στην ΚΕ της Νέας Αριστεράς, ο πρόεδρος του κόμματος έχασε τη μάχη.

Ωστόσο ο κ. Χαρίτσης με νέα ανάρτησή του επιμένει, ζητώντας εσωκομματικό δημοψήφισμα για να ληφθεί από τα μέλη η σχετική απόφαση.

Αναλυτικά η ανάρτηση του Χαρίτση: 

«Η (Νέα) Αριστερά σε σταυροδρόμι

Στην Αριστερά, ιστορικά, υπάρχουν δύο αποκλίνουσες προσεγγίσεις για το ποια πρέπει να είναι η στάση της σε στιγμές κρίσης.

Η πρώτη επιμένει στη λογική της αυτόνομης πορείας και σε έναν σκληρό πυρήνα ιδεολογικών και πολιτικών αναφορών. Κατά κανόνα, είναι μια στάση περιχαράκωσης και αναδίπλωσης στο όνομα των αντίξοων συνθηκών.

Η δεύτερη αναζητεί τη διέξοδο σε μέτωπα με όμορες ιδεολογικά κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις. Κατά κανόνα, είναι μια στάση που προκύπτει από τη λογική του κατεπείγοντος. Αυτά που μας ενώνουν, είναι περισσότερα από αυτά που μας χωρίζουν.
Αυτές οι δύο γραμμές βρίσκονται σε διάλογο, συγκρούονται και συντίθενται. Αλλά σε κάθε στροφή, μία είναι αυτή που δίνει τον τόνο.

Είναι γνωστό ότι στη Νέα Αριστερά υπάρχουν διαφορετικές απόψεις για το πώς οφείλουμε να κινηθούμε από εδώ και πέρα. Και αυτό είναι απολύτως λογικό και θεμιτό.

Τη δική μου θέση την έχω διατυπώσει ρητά και ανοιχτά. Δεν είναι μόνο προσωπική θέση. Είναι η θέση του ιδρυτικού συνεδρίου της Νέας Αριστεράς: Λαϊκό Μέτωπο με κοινό πρόγραμμα απέναντι στο καθεστώς Μητσοτάκη και στην άνοδο της ακροδεξιάς.
Πιστεύω ακράδαντα ότι αυτή η θέση επικοινωνεί με το βασικό αίτημα των αριστερών και προοδευτικών πολιτών στην Ελλάδα του 2025.

Και πιστεύω, επίσης, ότι εκφράζει και την πλειοψηφία των οργανωμένων μελών της Νέας Αριστεράς.

Ίσως κάνω λάθος. Όμως αυτό είναι κάτι που πρέπει να το διαπιστώσουμε: τι πιστεύουν οι άνθρωποι που παλεύουν για την Νέα Αριστερά.

Το θεωρώ ζήτημα πολιτικής εντιμότητας και κομματικής δημοκρατίας.

Βρισκόμαστε σε μια στιγμή που το κοινωνικό αίτημα είναι η ενότητα των δυνάμεων της πληθυντικής Αριστεράς και του προοδευτικού χώρου συνολικότερα.

Και μόνο μέσα από έναν ευρύ πόλο συσπείρωσης δυνάμεων που θα αντιπαρατεθεί πειστικά με τη Δεξιά, θα μπορέσουν να εκφραστούν και τα πιο δυναμικά, τα πιο ζωντανά στρώματα της ελληνικής κοινωνίας. Όλοι εκείνοι και εκείνες που ασφυκτιούν και αναζητούν διέξοδο, που επιδιώκουν την πολιτική αλλαγή. Οι άνθρωποι κινητοποιούνται και παίρνουν την υπόθεση στα χέρια τους όταν νιώθουν ότι εμφανίζεται μια δύναμη που εκφράζει τα υλικά τους συμφέροντα, επικοινωνεί με τις ιδέες τους, συνδέεται με αιτήματα που συμπυκνώνουν τα μεγάλα διακυβεύματα της εποχής μας και μπορεί να αλλάξει τους συσχετισμούς.

Γι’ αυτό και θεωρώ ότι αυτό που έχει σημασία σήμερα είναι η ενότητα και η ανασυγκρότηση. Με αυτό που λείπει: αιχμές. Εντός αυτού του πόλου προφανώς θα υπάρχουν διαφορετικές απόψεις, τάσεις και ρεύματα. Και εκεί θέλω να δω την Νέα Αριστερά.

Γιατί η Νέα Αριστερά μπορεί να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο στην υπόθεση αυτή.

Γιατί έχει προωθημένες προγραμματικές θέσεις.

Γιατί έχει την έγνοια της εφαρμογής της αριστερής πολιτικής στο σήμερα. Στα μεγάλα επίδικα της εποχής μας, στα καθημερινά προβλήματα και τις αγωνίες της κοινωνίας.

Και γι’ αυτό θεωρώ ότι τα μέλη της Νέας Αριστεράς πρέπει να έχουν τη δυνατότητα να εκφράσουν την άποψή τους.

Η πλειοψηφία της Κεντρικής Επιτροπής διαφωνεί.

Ακούω την πολιτική διαφωνία.

Δεν συμφωνώ, αλλά την ακούω.

Νιώθω όμως ότι δεν πρέπει ένα κομματικό παρελθόν που παλαιότερα μας ταλάνισε, γιατί κομματικές δομές αφέθηκαν να μη δουλεύουν, να λειτουργεί τόσο τραυματικά ακόμα ώστε να μας οδηγεί στην αμφισβήτηση της ανοιχτότητας, στην άρνηση της δημοκρατικής συζήτησης, στον συγκεντρωτισμό, στην αυτάρκεια των δομών που δεν ανασαίνουν.

Να ανοίξουμε λοιπόν τη συζήτηση.

Σε τελευταία ανάλυση, σε αυτή την κρίσιμη συγκυρία, την πορεία των πραγμάτων στο κόμμα μας και ευρύτερα στον αριστερό χώρο δεν μπορεί παρά να την καθορίσει η βάση του κόμματος και ο κόσμος της Αριστεράς».

Ο πρόεδρος του κόμματος, Αλ. Χαρίτσης, υπερασπίστηκε μια πολιτική συνεργασιών με άλλα προοδευτικά κόμματα και πρότεινε να αποφασίσουν τα μέλη του κόμματος επί του θέματος με εσωκομματικό δημοψήφισμα. Η πρότασή του έλαβε 58 Ψήφους.
Η ομάδα που συσπειρώνεται γύρω από τους Ευ. Τσακαλώτο και Γ. Σακελλαρίδη θα ήθελε η Νέα Αριστερά να συνεργαστεί με τον εαυτό της (ίσως και με τον Γ. Βαρουφάκη, αν τους καταδεχόταν…) και πρότεινε η πολιτική συνεργασιών να αποφασιστεί από ένα περιορισμένο πάνελ στελεχών, το διαρκές συνέδριο του κόμματος. Η πρότασή της εγκρίθηκε με 80 ψήφους.

Ο Αλ. Χαρίτσης διατηρεί ανοικτούς διαύλους επικοινωνίας με την Κουμουνδούρου, τόσο με τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ Σωκ. Φάμελλο, όσο και με την Όλγα Γεροβασίλη, ενώ ο Διονύσης Τεμπονέρας συνομιλεί συχνά με την Έφη Αχτσιόγλου. Ο πρόεδρος της Νέας Αριστεράς, η πρώην υπουργός, αλλά και οι Νάσος Ηλιόπουλος και Δημήτρης Τζανακόπουλος υποστηρίζουν τη συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ, σε κοινό ψηφοδέλτιο στις εκλογές, ενώ βλέπουν θετικά και την προσχώρηση στο κόμμα του Αλέξη Τσίπρα, εφόσον, βεβαίως, λάβουν σχετική πρόσκληση από τον πρώην πρωθυπουργό.

Ανένδοτος και στα δύο παραπάνω σενάρια είναι ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης, παρά την μακρόχρονη φιλική σχέση του με τον πρώην πρωθυπουργό, και, φυσικά, ο Ευκλ. Τσακαλώτος που είναι ιδιαίτερα αρνητικός.

Η διάσπαση, λοιπόν, είναι θέμα χρόνου, αν και ο πρόεδρος της Νέας Αριστεράς προσπάθησε να εξαντλήσει τις δυνατότητες συντεταγμένης πορείας.

Ο γραμματέας της Νέας Αριστεράς υποβλήθηκε σε επέμβαση για την τοποθέτηση στεντ, η οποία σύμφωνα με πληροφορίες στέφθηκε με επιτυχία, ενώ αναμένεται να λάβει εξιτήριο την ερχόμενη Παρασκευή.

Επισήμανε ότι η Νέα Αριστερά και άλλα κόμματα είχαν καλέσει τον πρωθυπουργό να αποσύρει την πρόταση Τασούλα «για λόγους που έχουν να κάνουν με τον ρόλο που διαδραμάτισε σε υποθέσεις όπως το έγκλημα των Τεμπών και τη συγκάλυψη, τις υποκλοπές κλπ.

»Εμείς θέλαμε να εκφράσουμε την στήριξή μας στην κ. Κατσέλη, ως το καταλληλότερο πρόσωπο για την προεδρία της Δημοκρατίας», σημείωσε ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης.

Διερωτήθηκε ωστόσο ποια η ουσία της συζήτησης για την δεύτερη και τρίτη θέση που έλαβαν τα πρόσωπα στην ψηφοφορία, «για ποια συζήτηση εννοώ το χάλκινο ή το αργυρό μετάλλιο, ο δεύτερος ή ο τρίτος;» είπε.

Πρόσθεσε πως «αντιλαμβάνομαι ότι στελέχη στον ΣΥΡΙΖΑ ή το ΠΑΣΟΚ ίσως νιώθουν χαρούμενοι αλλά είναι εξαιρετικά μακριά από αυτό που αντιλαμβάνεται ο κόσμος και δεν έχει καμία σχέση με την πολιτική τουλάχιστον με την αριστερή πολιτική, σημείωσε ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης.

Κλείνοντας διερωτήθηκε «τι θα πει αργυρό και χάλκινο μετάλλιο στο ζήτημα του προέδρου της Δημοκρατίας;».

Όπως λέει χαρακτηριστικά «το μεγάλο στοίχημα της Νέας Αριστεράς είναι να συγκροτήσει τη δική της πολιτική ταυτότητα που να ανταποκρίνεται στις ανάγκες της ελληνικής κοινωνίας εν έτει 2024. Η αποτυχία της θα είναι να προσπαθήσει να κοπιάρει εμπειρίες του παρελθόντος, που προέκυψαν μέσα από διαφορετικές ιστορικές, πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες. Επομένως η Νέα Αριστερά δεν μπορεί να γίνει κάποιος από τους «πολλούς» ΣΥΡΙΖΑ του παρελθόντος».

Σ’ ό,τι αφορά σε όσα συνέβησαν στο παρελθόν επισημαίνει: «Επειδή ακριβώς αναγνωρίζουμε τις ευθύνες όλων μας, όσων συμμετείχαν, στον ΣΥΡΙΖΑ τα προηγούμενα χρόνια, για αυτό ακριβώς και στο κείμενο των θέσεων για το συνέδριο ως Νέα Αριστερά κάνουμε γενναία αυτοκριτική. Όχι μόνο δείχνοντας με το δάχτυλο τους άλλους, αλλά κοιτώντας των εαυτό μας στον καθρέφτη».

Συνέντευξη

Χρόνης Διαμαντόπουλος

–Κύριε Σακελλαρίδη, το πρώτο συνέδριο της Νέας Αριστεράς είναι πολύ κοντά. Ποιος είναι ο σκοπός του συνεδρίου και οι στόχοι του;

Το πρώτο συνέδριο της Νέας Αριστεράς όντως πλησιάζει και αυτό τον καιρό γίνονται προσυνεδριακές εκδηλώσεις σε ολόκληρη την Ελλάδα. Υπολογίζουμε ότι θα έχουν γίνει πάνω από 150 εκδηλώσεις σε όλη την Ελλάδα μέχρι τις 7 Νοεμβρίου με τη συμμετοχή χιλιάδων πολιτών.

Στόχος του συνεδρίου είναι να μπορέσουμε να συζητήσουμε ενδελεχώς όλα τα κρίσιμα θέματα που απασχολούν την ελληνική κοινωνία, να εμβαθύνουμε στις θέσεις μας και το πρόγραμμά μας και να εκπονήσουμε μία στρατηγική και ένα σχέδιο που να μπορέσει να εμπνεύσει ξανά την κοινωνία στον δρόμο της Αριστεράς. Επιπλέον, για να μπορέσουμε να κάνουμε τα παραπάνω με αξιοπιστία αλλά και με ειλικρίνεια, είναι κομβικός ένας αναστοχασμός σχετικά με τις αιτίες που έχουν οδηγήσει την Αριστερά σήμερα σε κρίση και την πολιτική σε απαξίωση.

Και κυρίως να κοιτάξουμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη με τόλμη και να αναλογιστούμε και τις δικές μας ευθύνες ως στελέχη και ως χώρος για την σημερινή κατάσταση. Η Νέα Αριστερά έχει υπάρξει ως αποτέλεσμα αυτή της κρίσης της Αριστεράς, επομένως αν θέλει να την υπερβεί πρέπει να την αναψηλαφίσει. Δεν αρκεί να αναγνωρίζουμε ότι ζούμε σε μία εποχή που ο πήχης των προσδοκιών της κοινωνίας απέναντι στο πολιτικό σύστημα είναι χαμηλός ή ότι η κοινωνία βολεύεται με τα λίγα που της προσφέρει η κυβέρνηση της Δεξιάς και με τα πολλά που της παίρνει. Πρέπει να κατανοήσουμε τη συγκυρία για να μπορέσουμε να απαντήσουμε με όραμα, με αγώνες, με σχέδιο και με πρόγραμμα.

Και αυτό ακριβώς κάνει η Νέα Αριστερά με αφορμή το πρώτο της συνέδριο. Προσφέρει έναν δρόμο αξιοπρέπειας και μαχητικότητας απέναντι σε μία κυβέρνηση και έναν πρωθυπουργό που οδηγούν μία κοινωνία σε σταθερή κρίση και τους πολίτες σε μία καθημερινή αγωνία να τα βγάλουν πέρα. Αλλά και απέναντι σε μία αντιπολίτευση που έχει μετατρέψει την πολιτική και την Αριστερά σε κωμικοτραγικό ψυχόδραμα. Προσφέρει μία διέξοδο για τους πολίτες που θέλουν να εκφράσουν την απόγνωση τους με τρόπο δημιουργικό, οργανωμένο και ελπιδοφόρο.

–Θα εκλεγεί Πρόεδρος του κόμματος; Θα υπάρξουν υποψηφιότητες ή θα «επικυρωθεί» κατά κάποιο τρόπο η επιλογή που έγινε στο πρόσωπο του κ. Χαρίτση;

Στο συνέδριο προβλέπεται εκλογή Προέδρου της Νέας Αριστεράς. Κάθε μέλος έχει δικαίωμα να θέσει υποψηφιότητα και να τεθεί στην κρίση των συνέδρων που συμμετέχουν. Έχοντας πάθει και έχοντας μάθει από διαδικασίες, που στο όνομα της ανοιχτότητας ευτέλισαν την κομματική δημοκρατία, την συμμετοχή και την λογοδοσία προκρίνουμε αυτόν τον τρόπο, χωρίς να γινόμαστε πιο κλειστοί. Αντιθέτως δίνουμε νόημα στην πραγματική συμμετοχή και την ουσιαστική εσωτερική δημοκρατία.

Ο Αλέξης Χαρίτσης έχει ηγηθεί της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Νέας Αριστεράς με επιτυχία και αυτό του αναγνωρίζεται από όλους και όλες μας. Σε μία δύσκολη και τρικυμιώδη περίοδο ηγήθηκε της ίδρυσης της Νέας Αριστεράς και παρά τις δυσκολίες, έχουμε φτάσει σε ένα σημείο που ατενίζουμε με αισιοδοξία τις προκλήσεις. Πιστεύουμε ακράδαντα ότι θα είναι ένας πολύ καλός Πρόεδρος, πλαισιωμένος από τις συλλογικές διαδικασίες και στηριζόμενος από όλους και όλες μας.

–Μετά τη συγκρότηση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Νέας Αριστεράς, δεν έχει γίνει ξεκάθαρο το ιδεολογικό στίγμα του κόμματος. Είστε ο ΣΥΡΙΖΑ του 2010 – 2015 ή μήπως ο ΣΥΡΙΖΑ του 2015 – 2019;

Το μεγάλο στοίχημα της Νέας Αριστεράς είναι να συγκροτήσει τη δική της πολιτική ταυτότητα που να ανταποκρίνεται στις ανάγκες της ελληνικής κοινωνίας εν έτει 2024. Η αποτυχία της θα είναι να προσπαθήσει να κοπιάρει εμπειρίες του παρελθόντος, που προέκυψαν μέσα από διαφορετικές ιστορικές, πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες. Επομένως η Νέα Αριστερά δεν μπορεί να γίνει κάποιος από τους «πολλούς» ΣΥΡΙΖΑ του παρελθόντος. Πιστεύω ακράδαντα ότι ένας λόγος για την αποτυχία στις ευρωεκλογές του καλοκαιριού ήταν ότι δεν υπήρχε ο χρόνος αλλά δεν έγινε ούτε η απαραίτητη συζήτηση ώστε η Νέα Αριστερά να απεκδυθεί τον ρόλο του «καλού ΣΥΡΙΖΑ» οποιασδήποτε περιόδου. Προφανώς αυτό δεν είναι αντικειμενικά εύκολο, αφού δεν προκύψαμε από παρθενογέννεση. Αλλά είναι η μεγάλη πρόκληση μπροστά μας και νομίζω ότι το Συνέδριο μας θα μας βοηθήσει σε αυτή την κατεύθυνση.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει κλείσει τον ιστορικό του κύκλο αμετάκλητα. Αυτό νομίζω είναι προφανές μετά από τα ιλαροτραγικά γεγονότα που έχουμε παρακολουθήσει τους τελευταίους μήνες. Ίσως οι μόνοι που δεν το έχουν καταλάβει να είναι όσοι μάχονται για ένα πουκάμισο αδειανό, την ηγεσία ενός κόμματος που δυστυχώς δεν έχει να προσφέρει τίποτα στην ελληνική κοινωνία, την Αριστερά και την πολιτική. Και αυτό το αναγνωρίζω με θλίψη μεν, γιατί έχω περάσει πολλά χρόνια της ζωής μου υπηρετώντας τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ, όμως είναι σημαντικό στην πολιτική να αναγνωρίζεις πότε φτάνει το τέλος. Η πολιτική δεν σταματάει, η Αριστερά δεν σταματάει. Σταματάνε τα κόμματα να υπάρχουν όταν μετατρέπονται σε οχήματα προσωπικών στρατηγικών και αμοραλιστικών φιλοδοξιών.

Για αυτό και καλούμε τους ανθρώπους που πίστεψαν στο ΣΥΡΙΖΑ ως πρωταγωνιστή στον αγώνα για την απαιτούμενη αλλαγή στην χώρα με κοινωνική δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια να δώσουν αυτό τον αγώνα μαζί μας. Καταλαβαίνουμε τα συναισθήματα, τα νιώσαμε και εμείς άλλωστε σε διαφορετικές στιγμές. Όμως η πολιτική συνεχίζεται, η Αριστερά μας προχωράει μπροστά και η κοινωνία έχει ανάγκη διέξοδο, δεν μπορεί να περιμένει. 

–Αφορμή για τη συγκρότηση της Νέας Αριστεράς ήταν η ανάδειξη του Στέφανου Κασσελάκη στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, ωστόσο τα αίτια όπως διαπιστώσαμε εκ των υστέρων ήταν πολλά και σημαντικά. Τι περισσότερο μπορείτε να μας πείτε σήμερα για όσα συνέβησαν εκείνη την περίοδο; Θυμάμαι και τη συνάντηση που είχατε με τον κ. Τσίπρα σε μια ταβέρνα της Νέας Σμύρνης.

Ο Κασσελάκης ήταν το σύμπτωμα μιας βαθιάς κρίσης του ΣΥΡΙΖΑ που σοβούσε επί χρόνια.  Ο Κασσελάκης μπορούμε να πούμε ότι ήταν ειλικρινής σε ένα πράγμα: είχε πει ότι θέλει να τα αλλάξει όλα στον ΣΥΡΙΖΑ. Και αυτό αρκούσε για πολλούς και πολλές να τον ψηφίσουν κι ας μην ήξεραν το περιεχόμενο της αλλαγής αυτής. Επιπλέον υποσχέθηκε ότι «μπορεί να κερδίσει τον Μητσοτάκη». Ένα κόμμα που  είχε συνηθίσει τον ηγετισμό και τους Μεσσίες, αυτό ήθελε να ακούσει από έναν αυτόκλητο σωτήρα.

Τώρα για εκείνη την περίοδο δεν μπορώ να σας πω πολλά καθώς δεν ήμουν μέλος του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό πάντως που θυμάμαι έντονα ήταν το γεγονός ότι πολλά από τα σημερινά στελέχη που πρωτοστατούν ενάντια στον Κασσελάκη, ήταν εκείνοι και εκείνες που τον έφεραν, που υπέγραψαν για την υποψηφιότητά του, που τον υπερασπίστηκαν με πάθος, που τον στήριξαν ενεργά στις εσωκομματικές εκλογές, που κατηγόρησαν τους εσωκομματικούς τους αντιπάλους ως «υπονομευτές». Επίσης ήταν αυτοί που τον υπερασπίστηκαν με κάθε τρόπο όλους τους προηγούμενους μήνες της προεδρικής τους θητείας. Συντέλεσαν με κάθε δυνατό τρόπο στο πολιτικό «έγκλημα». Και αυτές οι ευθύνες δεν παραγράφονται.

–Ο κ. Τσίπρας φαίνεται ότι οδεύει προς τη δημιουργία ενός νέου πολιτικού σχήματος. Θεωρείτε ότι μπορεί να προχωρήσει στη συγκρότηση ενός νέου πολιτικού φορέας, χωρίς να έχει κάνει αυτοκριτική για την περίοδο που κυβέρνησε τη χώρα και ακόμη περισσότερο για την περίοδο 2019 – 2023 όταν ο ΣΥΡΙΖΑ αν και αξιωματική αντιπολίτευση απώλεσε περίπου 14%; Θέλω να πω μπορεί να είναι πειστικός κάποιος που ενώ δεν κυβερνούσε βρέθηκε να χάνει σχεδόν το 40% της εκλογικής του επιρροής;

Ειλικρινά δεν ξέρω ποιες είναι οι προθέσεις του Αλέξη Τσίπρα. Όμως όντως η εξέλιξη των πραγμάτων θα μπορούσε να είναι διαφορετική, ειδικά την περίοδο 2019-2023.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ακολούθησε μία πορεία διεύρυνσης και στροφής προς το κέντρο μέσα από προσθήκες στελεχών αμφιβόλου ποιότητας και επιρροής. Την ίδια στιγμή αποκόπηκε από την κοινωνία, κλείστηκε σε γυάλινο πύργο και πίστευε ότι επειδή κάποτε έγινε το βασικό όχημα της λαϊκής βούλησης θα είχε αυτή την εντολή στο διηνεκές. Επιπλέον η εσωτερική λειτουργία του κόμματος απονευρώθηκε, τα όργανα δεν λειτουργούσαν και η κοινωνική γείωση υποχώρησε. Οποιαδήποτε διαφωνία θεωρήθηκε υπονομευτική για την ηγεσία. Και όλα αυτά σε μία περίοδο που η αξιοπιστία του είχε πληγωθεί από την αντικειμενική συνθήκη του επώδυνου συμβιβασμού του καλοκαιριού του 2015 και του τρίτου μνημονίου. Ο ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο δεν κατάφερε να υπερασπιστεί όσα θετικά πέτυχε, αλλά αντιθέτως κλείστηκε και περίμενε την εξουσία να πέσει σαν ώριμο φρούτο.

–Βέβαια στο ίδιο ερώτημα καλούνται να απαντήσουν και οι βουλευτές της Νέας Αριστεράς, που στη συντριπτική τους πλειοψηφία ήταν κορυφαίοι υπουργοί και στη συνέχεια στελέχη της αντιπολίτευσης. Τι έφταιξε και το κόμμα τους βρέθηκε ξαφνικά το 2023 με την πλάτη στο τοίχο;

Επειδή ακριβώς αναγνωρίζουμε τις ευθύνες όλων μας, όσων συμμετείχαν, στον ΣΥΡΙΖΑ τα προηγούμενα χρόνια, για αυτό ακριβώς και στο κείμενο των θέσεων για το συνέδριο ως Νέα Αριστερά κάνουμε γενναία αυτοκριτική. Όχι μόνο δείχνοντας με το δάχτυλο τους άλλους, αλλά κοιτώντας των εαυτό μας στον καθρέφτη. Όχι επειδή ψάχνουμε μία κολυμβήθρα του Σιλωάμ, αλλά για να μπορέσουμε να ανταποκριθούμε στις ανάγκες της κοινωνίας το 2024. Εκεί αναφέρεται, σε πρώτο πληθυντικό, ότι δεν βοηθήσαμε ένα αποτραπεί αυτή η πορεία, η διολίσθηση του ΣΥΡΙΖΑ. Και είμαστε διατεθειμένοι να μην επαναλάβουμε τα ίδια λάθη.

–Τελικά συμπόρευση της Νέας Αριστεράς με τον ΣΥΡΙΖΑ, το ΜέΡΑ25, την Πλεύση Ελευθερίας και το ΠΑΣΟΚ μπορεί να υπάρξει; Ή έστω με κάποιο κόμμα από αυτά…

Η στρατηγική της Νέας Αριστεράς βασίζεται σε δύο πυλώνες. Πρώτον την ανάγκη ανασυγκρότησης της Αριστεράς, την κοινωνική της γείωση και την ενίσχυση των κοινωνικών αγώνων. Αυτό είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να μπορέσουμε να αντιπαλεύσουμε την ηγεμονία της Δεξιάς του Κ. Μητσοτάκη. Δεν μας αρκεί να πέσει ο Κ. Μητσοτάκης και να μπει στη θέση του κάποιος άλλος ο οποίος δεν θα παρακολουθεί απλά τους πολιτικούς του αντιπάλους και όσους θέλει. Πρέπει να ενισχυθεί η Αριστερά για να μπορέσει να υπάρξει διέξοδος για την κοινωνία με όρους δικαιοσύνης και αξιοπρέπειας σε όλα τα επίπεδα.

Ο δεύτερος πυλώνας είναι η συγκρότηση πολιτικών και κοινωνικών μετώπων πάνω σε συγκεκριμένους άξονες. Για αυτό ο Α. Χαρίτσης πρότεινε σε όσα κόμματα ενδιαφέρονται να τοποθετηθούν σε μία σειρά από προτάσεις της Νέας Αριστεράς για την ακρίβεια, την ενέργεια, την εργασία, την υγεία, την στέγη, την πολιτική προστασία και την κλιματική κρίση. Ακριβώς επειδή τα μέτωπα θεωρούμε ότι συγκροτούνται στην βάση προγραμμάτων και κοινών αγώνων. Ας τοποθετηθούν τα υπόλοιπα κόμματα όπως επιθυμούν. Εμείς θα συνεχίζουμε να πιέζουμε για μία αριστερή διέξοδο στην πολιτική Μητσοτάκη.

Μιλά για τους στόχους της Νέας Αριστερά αλλά και για τον Αλέξη Τσίπρα τονίζοντας: «θα πρέπει να αναστοχαστεί όλη την προηγούμενη περίοδο και να δει τί πήγε λάθος και φτάσαμε σε έναν απαξιωμένο ΣΥΡΙΖΑ με πρόεδρο τον κ. Κασσελάκη».

Όσο για το φαινόμενο της πολιτικής, όπως εκφράζεται από κάποιους σήμερα, σύμφωνα με τον κ. Σακελλαρίδη, «μπορεί να παράξει τοξικότητα, παραπολιτική και αντι-πολιτική. Όχι όμως πολιτική…»

Συνέντευξη

Χρόνης Διαμαντόπουλος

–Κύριε Σακελλαρίδη, οι  Ευρωεκλογές είναι αρκετά κοντά πλέον. Και από τα μέχρι στιγμής δεδομένα προκύπτει ότι οι δυνάμεις που βρίσκονται δεξιά της ΝΔ, κερδίζουν έδαφος, ενώ οι δυνάμεις της κεντροαριστεράς και της Αριστεράς υποχωρούν.  Αυτό γιατί συμβαίνει;

Είναι απολύτως σωστή η διάγνωσή σας. Θα μπορούσα να σας αναφέρω τρεις λόγους.

Πρώτον, οι δυνάμεις της Αριστεράς και της Κεντροαριστεράς έχουν χάσει τη σύνδεσής του με τα παραδοσιακά τους ακροατήρια (ιδιαίτερα με τα χαμηλότερα εισοδηματικά στρώματα και τη νεολαία) επειδή δεν έχουν πείσει ότι διαθέτουν ένα ολοκληρωμένο και εφικτό σχέδιο για να αντιμετωπίσουν το λεγόμενο «κοινωνικό ζήτημα». Δηλαδή την ακρίβεια, τις καθημερινές ανισότητες, την ανεργία, την εργασιακή επισφάλεια και την προσδοκία κοινωνικής ανέλιξης. Ιδιαίτερα μετά από μία δεκαετία μεγάλης κοινωνικής αναταραχής στην Ελλάδα, οι προσδοκίες της κοινωνίας από την πολιτική είναι πολύ περιορισμένες, με ευθύνη και της Αριστεράς που κυβέρνησε.

Δεύτερον, ο συντηρητισμός επελαύνει επειδή έχει χαθεί η αυτοπεποίθηση του προοδευτικού χώρου για τις θέσεις του και τις αξίες του. Βλέπουμε πολλές φορές προοδευτικά κόμματα σε όλη την Ευρώπη να πλειοδοτούν σε συντηρητικές πολιτικές θεωρώντας ότι «αυτό θέλει η κοινωνία». Με αυτό τον τρόπο όμως κανονικοποιείται ο συντηρητισμός και κερδίζει αυτός που εκφράζει πιο πειστικά αυτές τις θέσεις. Δηλαδή η Δεξιά.

Η Νέα Αριστερά θέλει να φτιάξει ένα νέο υπόδειγμα πολιτικής, με προγραμματικό λόγο που να απαντάει στα καθημερινά προβλήματα της κοινωνίας

Τρίτον, υπάρχουν υποκειμενικές ευθύνες στις ηγεσίες των κομμάτων του λεγόμενου «προοδευτικού χώρου». Είτε με την έλλειψη σοβαρότητας είτε με το πλήθος των αντιφάσεων τους, συντείνουν στην απαξίωση. Αυτή την τάση θέλει η Νέα Αριστερά να ανακόψει και να εμπνεύσει ξανά την κοινωνία.

–Οι πολιτικοί στόχοι της Νέας Αριστεράς ποιοι είναι;

Πρώτον, να αποτελέσει μία πολιτική δύναμη που να μπορεί να εκφράσει όσους και όσες βλέπουν το εισόδημά τους να τελειώνει πριν τελειώσει ο μήνας, που βιώνουν την εργασιακή επισφάλεια ή την ανεργία, όσους και όσες αγωνιούν με τα χρέη που συσσωρεύονται και φοβούνται ότι θα χάσουν τα σπίτια τους. Να εκφράσει όσους και όσες έχουν χάσει κάθε ενδιαφέρον για την πολιτική, κάθε ελπίδα ότι μπορεί να ανατραπεί ο συσχετισμός με την παντοκρατορία του κ. Μητσοτάκη. Να μπορέσει να αποτελέσει την φωνή της νεολαίας, μιας γενιάς που τοποθετεί τα ζητήματα των ανθρώπινων δικαιωμάτων και της δημοκρατίας υψηλά στην ατζέντα της και ταυτόχρονα να της προσφέρει ελπίδα για ένα μέλλον με υψηλότερες προσδοκίες από την πραγματικότητα που έχει διαμορφώσει η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας.

Δεύτερον, να παίξει τον ρόλο του καταλύτη για της ανασύνθεση της Αριστεράς και του προοδευτικού χώρου. Σε μία περίοδο κρίσης του χώρου αυτού, η Νέα Αριστερά θέλει να γίνει μέρος της λύσης και όχι μέρος του προβλήματος. Με γνώση για τα λάθη του παρελθόντος και αυτοκριτική διάθεση, αλλά αποτιμώντας και τα θετικά των προηγούμενων εμπειριών, θέλουμε να φτιάξουμε μία πολιτική δύναμη που να αναφέρεται στις ανάγκες των πολιτών εν έτει 2024. Να συμβάλουμε στην ανατροπή των συσχετισμών, απέναντι στην κυβέρνηση, κάτι που σήμερα φαντάζει δύσκολο, αλλά σίγουρα είναι επιβεβλημένο.

-Διαισθάνεστε ότι το ποσοστό σας πάντα θα συγκρίνεται με αυτό του ΣΥΡΙΖΑ;

Θεωρώ πως όχι. Είναι λογικό, ιδιαίτερα σε μία περίοδο διαρκούς κρίσης στον ΣΥΡΙΖΑ, η Νέα Αριστερά να συγκρίνεται με τον ΣΥΡΙΖΑ σε κάθε επίπεδο. Όμως το κρίσιμο είναι η Νέα Αριστερά να φτιάξει τη δική της ταυτότητα, που σίγουρα θα αντλεί και τα θετικά στοιχεία προηγούμενων καιρών του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και θα αποτιμά κριτικά τα λάθη.

• Η Νέα Αριστερά θέλει να φτιάξει ένα νέο υπόδειγμα πολιτικής, με προγραμματικό λόγο που να απαντάει στα καθημερινά προβλήματα της κοινωνίας, να συνδέεται με τα κοινωνικά κινήματα και ταυτόχρονα με το ύφος, το ήθος και την ρητορική της να εμπνέει ελπίδα και σοβαρότητα για το πως θα ανατραπούν οι συσχετισμοί.

Που θα μπορεί να κινητοποιήσει ανθρώπους που πλέον βρίσκονται σε απόσταση από την πολιτική, που δεν συμμετέχουν στις εκλογές, που νιώθουν αμήχανοι μπροστά στην απαξίωση της αντιπολίτευσης και της πολιτικής γενικότερα. Να τους πείσουμε ότι έχει νόημα να ασχοληθούν και να συμμετέχουν. Το χρωστάμε στην κοινωνία, η κοινωνία δεν μας χρωστάει τίποτα.

Θεωρώ πολύ ελπιδοφόρο το γεγονός ότι εντάσσονται όλο και περισσότεροι άνθρωποι που ως τώρα δεν είχαν σχέση με τον ΣΥΡΙΖΑ και θεωρούν ότι θέλουν να είναι συμμέτοχοι σε ένα νέο πολιτικό εγχείρημα.

Η ιδρυτική συνδιάσκεψη της Νέας Αριστεράς 1-3 Μαρτίου στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας είναι ένα κρίσιμο βήμα σε μία τέτοια κατεύθυνση.

–Υπήρξατε στενός συνεργάτης του Αλέξη Τσίπρα, ενώ είχατε μαζί του μια δημόσια συνάντηση τον περασμένο Νοέμβριο όταν ο ΣΥΡΙΖΑ μόλις είχε διασπαστεί. Ποιος μπορεί να είναι ο ρόλος ενός πρώην πρωθυπουργού που κατά πολλούς έχει ηττηθεί συντριπτικά στο υπό διαμόρφωση πολιτικό σκηνικό;

Ο Αλέξης Τσίπρα θα επιλέξει τις κινήσεις του. Όπως έγινε κατανοητό και από την ανάρτηση του λίγες ώρες πριν το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, κατανοεί και αυτός τα δομικά προβλήματα που υπάρχουν στο κόμμα του και περιγράφει μία κατάσταση κρίσης με τη νέα ηγεσία. Από εκεί και πέρα, είναι προσωπική του υπόθεση για το πως θα κινηθεί. Σε κάθε περίπτωση, ό,τι απόφαση κι αν πάρει, θα πρέπει να αναστοχαστεί όλη την προηγούμενη περίοδο και να δει τί πήγε λάθος και φτάσαμε σε έναν απαξιωμένο ΣΥΡΙΖΑ με πρόεδρο τον κ. Κασσελάκη.

–Ο Στέφανος Κασσελάκης, που ήρθε στην Ελλάδα λόγω του κ. Τσίπρα έχει πολιτικό μέλλον; Δεν σας ζητώ να τον κρίνετε, αλλά όπως και να το κάνουμε η επικοινωνιακή διάσταση που δίνει στα πράγματα είναι ασυνήθιστη για τα ελληνικά δεδομένα. Βέβαια στην Ελλάδα έχουμε δει τηλεπωλητές να κυριαρχούν στην πολιτική σκηνή…

Έχετε δίκιο σε αυτό που λέτε. Μπορούμε να προσάψουμε πολλά στον κ. Κασσελάκη, αλλά όντως το «ρεσάλτο» του στην πολιτική σκηνή, έχει και ενδιαφέροντα στοιχεία στον τομέα της επικοινωνίας. Η επικοινωνία είναι μέρος της πολιτικής, δεν πρέπει να την υποτιμάμε. Είναι το μέσο για να πείσεις τους πολίτες για τις θέσεις σου. Όμως, η περίπτωση του κ. Κασσελάκη,  δυστυχώς, απαξιώνει την πολιτική και βλέπουμε πως η επικοινωνία χωρίς περιεχόμενο είναι δίκοπο μαχαίρι.

• Δυστυχώς η παράδοση των «τηλεπωλητών» και των «τηλε-ευαγγελιστών» στην πολιτική, για να το πάω πιο πέρα, είναι μία πετυχημένη στρατηγική της alt-right στην Αμερική, που έχει έρθει και στην χώρα μας.

Μέσα από υπεραπλουστευμένα σχήματα, με υπερ-προβολή του «εγώ» και με διαρκή κατασκευή «υπονομευτών και εσωτερικών εχθρών» φιλοτεχνεί μία εικόνα «Μεσσία», που στην πραγματικότητα όμως είναι κενή περιεχομένου και εν τέλει επικίνδυνη, όχι μόνο για την Αριστερά, αλλά και την πολιτική γενικότερα. Μπορεί να παράξει τοξικότητα, παραπολιτική και αντι-πολιτική. Όχι όμως πολιτική, σε καμία περίπτωση.