Στη σειρά επίσης έλαβε μέρος και ο Έλληνας ηθοποιός, Γιώργος Βογιατζής, ο οποίος υποδύθηκε τον «Ιωσήφ». Αν και στη σειρά φαίνεται να μιλάει αγγλικά, η φωνή του ντουμπλαρίστηκε στο στούντιο από άλλον ηθοποιό.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Yorgo Voyagis Official Profile (@yorgovoyagis)

Ο Γιώργος Βογιατζής κέρδισε το ρόλο του Ιωσήφ στην τηλεοπτική σειρά του Φράνκο Τζεφιρέλι «Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ» αφού προηγουμένως είχε κάνει την ταινία «Χρόνια της Φωτιάς» στις Κάννες το 1975, η οποία πήρε Χρυσό Φοίνικα. Ήταν αυτή η ταινία ο λόγος που τον είδε πρώτη φορά ο ιταλός σκηνοθέτης και του πρότεινε να κάνει ένα δοκιμαστικό για τον Ιωσήφ. Έτσι, μετά από αυτό, κέρδισε το ρόλο.

«Όταν γνωρίστηκα με το Φράνκο Τζεφιρέλι μου πρότεινε να κάνω κάποια δοκιμαστικά επειδή ήμουν νέος. Εκείνη την εποχή, προσπαθούσα πάρα πολύ να κάνω πράγματα για την καριέρα μου και ήθελα να πάρω τη δουλειά. Έτσι, λόγω της ηλικίας μου, με έβαλαν να κάνω τρία δοκιμαστικά. Ήθελαν να βεβαιωθούν ότι μπορώ να τα καταφέρω. Και το απέδειξα» έχει σημειώσει ο ίδιος στο newsbeast.gr.

«Είναι φυσικό να είμαι χαρούμενος μετά και την τεράστια επιτυχία που σημείωσε και σημειώνει αυτή η σειρά. Στην Τυνησία τότε είχε στηθεί ολόκληρη πόλη με ένα επιτελείο διάσημων ανθρώπων και πάρα πολλών κομπάρσων, γεγονός που σπάνια συμβαίνει. Και πλέον δεν υπάρχει καμία περίπτωση να γίνει ξανά τέτοια παραγωγή. Για να γίνει αυτό χρειάζεται τουλάχιστον 1 δισεκατομμύριο και λίγα λέω» έχει προσθέσει στην ίδια συνέντευξη.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Yorgo Voyagis Official Profile (@yorgovoyagis)

Όσο για τον Ρόμπερτ Πάουελ που ενσάρκωσε τον Χριστό, ο Γιώργος Βογιατζής θυμάται: «Όταν είδα για πρώτη φορά τον Ρόμπερτ Πάουελ δεν περίμενα αυτό το αποτέλεσμα. Στην πραγματικότητα δεν έμοιαζε με την εικόνα που είχαμε δημιουργήσει για το Χριστό και έμεινα με ανοιχτό το στόμα από το αποτέλεσμα. Του έκαναν μακιγιάζ για να τον αλλάξουν γιατί στην πραγματικότητα δεν είχε κανένα κοινό χαρακτηριστικό με τη μορφή του. Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό που με ανησυχούσε. Έτσι, ρώτησα τον Τζεφιρέλι τι θα κάνει από τη στιγμή που ο Πάουελ δεν είχε πάρα πολύ καλή όραση. Και ξαφνικά είδα το αποτέλεσμα όπως όλοι. Έναν άνθρωπο χωρίς γυαλιά με ένα βλέμμα απλανές και τα μάτια του να μην ανοιγοκλείνουν σε καμία σκηνή του έργου. Εξεπλάγην όπως όλοι μας».

Γεννήθηκε στις 20 Δεκεμβρίου 1934 και ήταν ένας από τους σπουδαιότερους τραγουδιστές της γενιάς του.

Τραγούδησε σε πολλές ελληνικές ταινίες, πρωταγωνίστησε μάλιστα και σε κάποιες από αυτές ενώ είχε πάρει δυο φορές το βραβείο του εμβληματικού Φεστιβάλ Ελληνικού Τραγουδιού της Θεσσαλονίκης. Η μια φορά ήταν το 1963 με το τραγούδι «Πέταξε ένα πουλί» (των Κώστα Κλάββα και Αλέξη Αλεξόπουλου) και το 1970 με το τραγούδι «Αδέρφια μου αλήτες πουλιά» (των Τόλη Βοσκόπουλου και Ηλία Λυμπερόπουλου).

Ξεκίνησε την ενασχόλησή του με το τραγούδι από τις βραδιές ταλέντων του Ζοζέφ Κορίνθιου.

Υπήρξε ένα από τα αστέρια της δεκαετίας του 1960. Ήταν φίλαθλος του Παναθηναϊκού και είχε μάλιστα τραγουδήσει και τον ύμνο της ομάδας.

Από το 1958 έως το 1962 ήταν επίσημος τραγουδιστής των ανακτόρων. Το 1970, πριν την εμφάνιση στο Φεστιβάλ, έκανε εγχείρηση για πολύποδες και μετά από τρία χρόνια σταμάτησε το τραγούδι. Ξανάρχισε να τραγουδά από το 1978.

Όπως είπε στο MEGA ο κ. Βογιατζής, «δεν είναι καλή ημέρα για εμάς τους ηθοποιούς. Δεν το περιμέναμε και καθόλου. Η Μάρθα δεν μιλούσε για τον εαυτό της, δεν ξέρω τι να πω. Η Μάρθα είχε ένα προσόν, ήταν μία κοπέλα, μία κυρία η οποία ήταν μαζί μας, εξαφανιζόταν για κάποιους μήνες και μετά ήταν πάλι κοντά μας, της άρεσαν τα ταξίδια. Ήταν ένας άνθρωπος αγαπητός από όλους τους Έλληνες. Να σκεφτείτε ότι την αγαπούσαν και οι γυναίκες. Δεν έπεφτε σε ανταγωνισμό με τις γυναίκες, ήταν καταπληκτικός άνθρωπος».

Ο Γιάννης Βογιατζής τόνισε ακόμη: «Την Μάρθα την έζησα, τα πρώτα ρουχαλάκια του γιου μου που γεννήθηκε, τα πήγε η Μάρθα, εγώ δεν ήμουν εκεί λόγω δουλειάς. Το έκανε με χαρά. Εκείνη αγαπούσε τα παιδιά πάρα πολύ».

Επίσης αποκάλυψε ένα άγνωστο περιστατικό. Όπως είπε, «μία φορά που είχα εγώ αυτοκίνητο τότε, ήθελε να την πάω κάπου, και πήγαμε στην Καστέλα. Πήγαμε σε ένα μικρό σπιτάκι μίας φτωχής οικογένειας. Αυτό είναι κάτι που δεν το ξέρει κανένας Έλληνας.

Μας άνοιξε η οικογένεια και μόλις μας είδαν έκαναν μεγάλη χαρά. Εγώ χάζεψα δεν ήξερα τι συμβαίνει. Ξαφνικά μας είπαν να περάσουμε στο σπίτι να μας κεράσουν κάτι, αλλά είπαμε να φύγουμε. Η Μάρθα εκείνη την ώρα έβγαλε έναν φάκελο και τον άφησε στο τραπέζι. Μου φάνηκε γνώριμος φάκελος γιατί έπαιρνα και εγώ έναν ίδιο στο θέατρο. Αυτό το είχε η Μάρθα, το πόσο βοηθούσε τον κόσμο».

Μιλώντας για την προσωπική του ζωή, ο Γιάννης Βογιατζής τόνισε πως «ευτύχησα να έχω μία πολύ σπουδαία οικογένεια. Και από πατέρα και από μητέρα. Και από τον αδελφό μου τον Γιώργο, τον οποίο χάσαμε πολύ νωρίς. Ήμουν ευτυχισμένος».

«Η σύζυγός μου πέθανε στα χέρια μου. Κυριολεκτικά. Έκανα πρόβα και έκανα και παράσταση την ίδια ημέρα. Ήξερα ότι αυτό θα ήθελε. Για εμένα. Με στήριζε πάντα. Αν δεν είχα αυτήν την γυναίκα ίσως να μην είχα και αυτήν, την όποια, καριέρα έκανα. Της την προσφέρω με όλη μου την αγάπη και όλο τον σεβασμό στο όνομά της. Υπήρξε μία κυρία ανεπανάληπτη. Όταν λέμε Κυρία εννοούμε αυτήν την κυρία. Θα υπάρχουν εκατομμύρια άλλες κυρίες. Αλλά εγώ μία γνώρισα και μία λάτρεψα» ήταν τα συγκλονιστικά λόγια του Γιάννη Βογιατζή για τη σύζυγό του.