Συγκεκριμένα, ο Victor Vernicos ανέφερε – μεταξύ άλλων – στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων της ΕΡΤ: «Άρχισα να ασχολούμαι με τη μουσική από τα 4 χρόνια μου και έγραψα το πρώτο τραγούδι μου στα 11. Το τραγούδι (σ.σ. το «What They Say» με το οποίο διαγωνιστεί στη Eurovision 2023) είναι μία συναισθηματική και φεστιβαλική μπαλάντα. Το μήνυμα του τραγουδιού έχει να κάνει με τη διαχείριση των συναισθημάτων και το άγχος. Έγραψα το τραγούδι στα 14 μου».

Το βιογραφικό του Victor Vernicos

Ο Victor Vernicos είναι 16 ετών και αποτελεί τον νεαρότερο εκπρόσωπο της Ελλάδα στην ιστορία του διαγωνισμού τραγουδιού της Eurovision. Συγκεκριμένα, ο καλλιτέχνης άρχισε μαθήματα πιάνου σε ηλικία μόλις 4 ετών, μαθήματα Φωνητικής στα 8 και μαθήματα κιθάρας στα 10 του χρόνια. Στα 11 άρχισε να γράφει τα πρώτα δικά του τραγούδια ενώ, εδώ και δύο χρόνια, επιμελείται και την παραγωγή της δικής του μουσικής, παρακολουθώντας μαθήματα Μουσικής Τεχνολογίας.

Πώς επελέγησαν ο καλλιτέχνης και το τραγούδι

Η ΕΡΤ, στις 26 Αυγούστου 2022, απηύθυνε πρόσκληση «σε εταιρείες με δραστηριότητα την παραγωγή ή και διανομή ηχογραφημάτων να υποβάλουν προτάσεις για τη συμμετοχή της χώρας μας, με καταληκτική προθεσμία την Κυριακή, 9 Οκτωβρίου 2022». Μετά το πέρας της διορίας, 106 τραγούδια κατατέθηκαν στην ΕΡΤ αλλά μόνο 30, σύμφωνα με τον Κωνσταντίνο Ζούλα, πρόεδρο του ραδιοτηλεοπτικού φορέα, ήταν αυτά που πληρούσαν τις προδιαγραφές.

Χαρακτηριστικά, ο Κωνσταντίνος Ζούλας ανέφερε, στις 2 Δεκεμβρίου 2022, στην εκπομπή «Στούντιο 4» με τη Νάνσυ Ζαμπέτογλου και τον Θανάση Αναγνωστόπουλο: «Η ΕΡΤ έχει μια επταμελή επιτροπή, η οποία κάνει το πρώτο ξεκαθάρισμα των τραγουδιών, όπως και πέρσι. Φέτος είχαμε 106 συνολικά τραγούδια που κατατέθηκαν, εκ των οποίων τα 30 ήταν αυτά που πληρούσαν τις προδιαγραφές. Εννοώ ότι είχαν και μία εταιρεία, όχι απαραίτητα δισκογραφική πίσω τους, επομένως υπήρχε μία οργανωμένη ομάδα πίσω τους».

Στη συνέχεια, η Δημόσια Ραδιοτηλεόραση συγκρότησε επιτροπή κοινού από 70 πολίτες βάσει ηλικιακών κριτηρίων έπειτα από ηλεκτρονική κλήρωση ανάμεσα σε σχεδόν 3.000 διαδικτυακές αιτήσεις. Κατά συνέπεια, οι 70 πολίτες που αποτέλεσαν την εν λόγω επιτροπή, επισκέφθηκαν το Ραδιομέγαρο της ΕΡΤ στην Αγία Παρασκευή, στις 28 Δεκεμβρίου 2022, άκουσαν επτά υποψήφια τραγούδια που είχαν περάσει στη δεύτερη φάση της διαδικασίας επιλογής και τα αξιολόγησαν βάσει του συστήματος της Eurovision, δηλαδή δίνοντας 12 βαθμούς στο αγαπημένο τους κομμάτι.

Επισημαίνεται ότι η κρίση της επιτροπής κοινού βάρυνε κατά 50,6% στην τελική απόφαση για το τραγούδι που θα ταξιδέψει στο Λίβερπουλ. Πάντως, το υπολειπόμενο 49,4% κρίθηκε από την επταμελή καλλιτεχνική επιτροπή της ΕΡΤ, καθώς είχε συναντήσεις με τους υποψήφιους καλλιτέχνες και αναλύθηκαν όλες οι λεπτομέρειες της πρότασής τους (π.χ. σκηνική εμφάνιση).

Τα μέλη της καλλιτεχνικής επιτροπής της ΕΡΤ ήταν τα εξής:

• Δημήτρης Παπαδημητρίου – συνθέτης και πρόεδρος της επιτροπής
• Φώτης Απέργης – δημοσιογράφος
• Πέτρος Αδάμ – μουσικός παραγωγός
• Λεωνίδας Αντωνόπουλος – διευθυντής του KOSMOS της ΕΡΑ
• Γιάννης Πετρίδης – μουσικός παραγωγός
• Κωνσταντίνος Μπουρούνης – αναπληρωτής γενικός διευθυντής Προγράμματος της ΕΡΤ
• Μαρία Κοζάκου – διευθύντρια του Δεύτερου Προγράμματος της ΕΡΑ και σχολιάστρια του διαγωνισμού τραγουδιού της Eurovision

Πάντως, τα επτά τραγούδια, που διεκδίκησαν την εκπροσώπηση της Ελλάδας στον διαγωνισμό της Eurovision 2023 κατά τη δεύτερη φάση της διαδικασίας επιλογής, ήταν τα εξής:

• Κωνσταντίνα Ιωσηφίδου – «We Are Young»
• Μελίσσα Μαντζούκη – «Liar»
• Victor Vernicos – «What Τhey Say»
• Μόνικα – «I’m Proud»
• Leon Of Athens – «Somewhere To Go»
• Κλαυδία – «Holy Water»
• Μαρία Μαραγκού & Αντωνία Καούρη – «Shout Out»

Κατόπιν, στις 19 Ιανουαρίου 2023, μέσα από την εκπομπή «Πρωίαν σε είδον τη μεσημβρίαν» με τον Φώτη Σεργουλόπουλο και την Τζένη Μελιτά, η ΕΡΤ ανακοίνωσε πως τρία από τα επτά – προαναφερθέντα – τραγούδια πέρασαν στην τρίτη φάση της διαδικασίας επιλογής.

Τα τρία τραγούδια που διεκδίκησαν την εκπροσώπηση της Ελλάδας στον διαγωνισμό της Eurovision 2023 κατά την τελευταία φάση της διαδικασίας επιλογής, ήταν τα εξής ήταν τα εξής:

• Μελίσσα Μαντζούκη – «Liar»
• Μαρία Μαραγκού & Αντωνία Καούρη – «Shout Out»
• Victor Vernicos – «What Τhey Say»

Έτσι, πριν από λίγα λεπτά, η ΕΡΤ ανακοίνωσε ότι η Ελλάδα θα εκπροσωπηθεί στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2023 από τον Victor Vernicos και το κομμάτι «What They Say», το οποίο θα δημοσιοποιηθεί σε μεταγενέστερο χρόνο.

του ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΚΟΤΡΩΤΣΟΥ

Το να καταδικάσεις (οι μεν), ή να χειροκροτήσεις (οι δε) τον νεαρό βουλευτή της Ν.Δ είναι το εύκολο. Δύσκολο είναι να συζητηθεί ουσιαστικά στην δημόσια σφαίρα το ίδιο το πρόβλημα της ανεργίας των νέων και της ανεργίας γενικότερα. Εκτιμώ –και πείτε με επιεική– πως ο Κυρανάκης δεν πιστεύει πως το πρόβλημα αυτό επιλύεται με την καλύτερη “δόμηση” των βιογραφικών, όπως μάλλον “δειγματοληπτικά” είπε, ή με την ενδελεχέστερη έρευνα στις προσφερόμενες θέσεις εργασίας από τα προγράμματα του ΟΑΕΔ ή και του ιδιωτικού τομέα.

Εάν έτσι είχαν τα πράγματα, κάθε κυβέρνηση θα δημιουργούσε μια “πλατφόρμα” βιογραφικών και μια “πύλη” όπου θα συγκεντρώνονταν οι θέσεις εργασίας. Δεν υπάρχει, ωστόσο, νέος μη εργαζόμενος που να μην έχει περάσει ώρες και μέρες στο διαδικτυακό “σερφάρισμα” αναζητώντας δουλειά.

Η γενιά των παιδιών μου έχει “σπάσει” τα τηλέφωνα εταιρειών στην Ελλάδα και το εξωτερικό, έχει στηθεί πάρα πολλές φορές μπροστά στο skype για προκαταρκτικές συνεντεύξεις προς εύρεση εργασίας και έχει συναντήσει χιλιάδες υπεύθυνους των HR εταιρειών. Γνωρίζουν πολύ καλά πως να φτιάξουν τα βιογραφικά τους και πως να προβάλλουν τα πτυχία, τα μεταπτυχιακά και τις δεξιότητές τους.

Το ζήτημα είναι εάν υπάρχουν αρκετές δουλειές και εάν όσες υπάρχουν είναι αξιοπρεπώς αμοιβόμενες. Η πραγματικότητα είναι αδυσώπητη και οι στατιστικές αμείλικτες.

Η ανεργία πριν τα μνημόνια κυμαινόταν κοντά στο 10%, όταν σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες έτεινε στο…μηδέν. Στην κορύφωση της κρίσης, η ανεργία των νέων έφτασε πάνω από 60%, οδηγώντας μερικές εκατοντάδες χιλιάδες από αυτούς σε ένα μαζικό κύμα φυγής (brain drain). Το ανερμάτιστο ελληνικό παραγωγικό μοντέλο( της μονομέρειας του τουρισμού και των υπηρεσιών), εξαιτίας και του εκπαιδευτικού συστήματος που απέχει από τις εξελίξεις στη διεθνή αγορά εργασίας, προκάλεσε την απώλεια μιας ολόκληρης γενιάς που σήμερα εργάζεται στο Ηνωμένο Βασίλειο, την Γερμανία, την Ολλανδία, τα Εμιράτα και αλλού. Κάποιοι απ΄ αυτούς έγιναν ανάρπαστοι και πρόκοψαν, κάποιοι απλώς επιβιώνουν και περιμένουν την κατάλληλη στιγμή να επιστρέψουν.

Όλα αυτά τα παιδιά που έφυγαν γνώριζαν πολύ καλά να περιδιαβούν στο διαδίκτυο και ήξεραν τι να ψάξουν και που να το ψάξουν. Δεν έβρισκαν, όμως, κάτι που να τους κάνει να αισθανθούν δημιουργικά και να ζήσουν με σχετική αξιοπρέπεια και οικονομική ασφάλεια, μακριά από το παιδικό τους δωμάτιο στην πατρογονική εστία. Όλα αυτά είναι γνωστά και έχουν αναλυθεί.

Το στοίχημα του brain gain που επισήμαναν και οι προηγούμενες και η σημερινή κυβέρνηση δεν έχει κερδηθεί διότι δεν κερδήθηκε η υλοποίηση του αναπροσανατολισμού της ελληνικής οικονομίας. Ίδιο και απαράλλαχτο παραμένει το παραγωγικό μοντέλο της χώρας (και διαπιστώνεται φέτος με την κατάρρευση του τουρισμού που συμπαρασύρει σε βαθιά ύφεση το σύνολο της οικονομίας), ο δε μονομερής προσανατολισμός σε ξένες επενδύσεις αποδεικνύεται ευάλωτος στις διεθνείς συνθήκες και τις εσωτερικές στρεβλώσεις και δυσλειτουργίες.

Η δήλωση Κυρανάκη, ωστόσο, προκάλεσε και μια επιπλέον -ανόητη για εμένα- αντιπαράθεση σχετικά με την τάση (;) αναζήτησης εργασίας μέσω κομματικών διαδρομών. Κακώς κατηγορήθηκε γι αυτό ο βουλευτής της Ν.Δ διότι δεν είναι ούτε ο πρώτος, ούτε ο τελευταίος που εκμεταλλεύτηκε την επιλογή του να ενταχθεί σε κόμμα. Στο φινάλε, εκτέθηκε και ψηφίστηκε. Όπως και άλλοι.

Νέοι άνθρωποι που κινήθηκαν μέσω κομματικών γραφείων υπάρχουν πολλοί και σε όλα τα κόμματα. Με καλύτερα ή χειρότερα βιογραφικά. Κάθε νέος πολιτικός στη Ν.Δ, τον ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΙΝ.ΑΛ ή άλλο κόμμα θεωρείται από τη μία στοιχείο ανανέωσης του πολιτικού συστήματος και από την άλλη σύμπτωμα της κομματοκρατίας. Δεν είναι αντίφαση αυτό;

Θα ρίξουμε στην πυρά τον Κυρανάκη, τον Ζαχαριάδη, τον Χρηστίδη, τον Καρανικόλα (ενδεικτικά δανείζομαι μερικά ονόματα νέων πολιτικών) επειδή επέλεξαν την πολιτική πριν καλά καλά προλάβουν να γράψουν αρκετά ένσημα; Θέλουμε να παροτρύνουμε νέους ανθρώπους να ασχοληθούν με την πολιτική (άρα και με τα κόμματα), ή θα την εγκαταλλείψουμε μόνο στους βετεράνους; Ή θα απαλλάξουμε από τις ευθύνες τους τους πολίτες-ψηφοφόρους που δεν μπορούν να αντιληφθούν ποιοι νέοι είναι πολιτικά υπερήλικες και ποιοι όχι;

‘Ασκοπη –κατά την γνώμη μου– η συζήτηση αυτή. Και διόλου καινούρια. Νέοι μπήκαν στην πολιτική πολλοί που έγιναν βουλευτές, πρόεδροι κομμάτων, αρχηγοί και πρωθυπουργοί. Θα τους απορρίψουμε όλους αυτούς στο όνομα του Κυρανάκη;

Η ουσία είναι η ίδια η ανεργία και οι ιδεολογικές αντιλήψεις μαζί με τις πολιτικές που ασκούνται ή δεν ασκούνται για την αντιμετώπισή της. Η χώρα και η οικονομία χρειάζεται περισσότερους νέους με εργασία (πλήρη και όσο το δυνατόν καλύτερα αμειβόμενη), σε ένα νέο παραγωγικό μοντέλο που θα δημιουργεί ανάπτυξη και ευημερία.

Γι αυτά πρέπει να συγκρουστούν οι πολιτικές δυνάμεις. Όλα τα άλλα είναι υπεκφυγές και προσχήματα…

Και για του λόγου το αληθές:

«Είναι σημαντικό να ενημερώνεται ο κόσμος για τα προγράμματα του ΟΑΕΔ, διότι πολλές φορές ακούμε για ανέργους που ψάχνουν για δουλειά και δεν έχουν στον ήλιο μοίρα αλλά δεν ψάχνουν στο ίντερνετ, να δούνε τι υπάρχει από προγράμματα» είπε και συνέχισε: «Το βλέπω και στη δική μου γένια, πάρα πολλές φορές υπάρχουν νέα παιδιά που πηγαίνουν από πολιτικό γραφείο σε πολιτικό γραφείο για να ψάξουν δουλειά, αλλά δεν κάθονται να κάνουν μια σωστή δόμηση βιογραφικού, ενώ έχουν τα πτυχία».

Αν κάποιος μελετήσει όσα αναφέρει στην ιστοσελίδα του ο Κώστας Κυρανάκης δεν φαίνεται να χρειάστηκε ποτέ να συμπληρώσει επαγγελματικό βιογραφικό: Τα “παιδιά της γενιάς του” μαστίζονται από την ανεργία όμως ο ίδιος στα 32 του ήταν ήδη βουλευτής αφού στο δικό του βιογραφικό υπάρχουν διαδοχικές πολιτικές θέσεις, στις οποίες προωθήθηκε από πολύ νεαρή ηλικία, με μοναδικό προσόν την κομματική ένταξη στη ΝΔ ενώ “τα παιδιά της γενιάς του” έπαιρναν μεταπτυχιακά και διδακτορικά. Ο ίδιος άλλωστε στην ιστοσελίδα του ξεκινάει το βιογραφικό με την αναφορά ότι γνωρίζει την αγορά γιατί ο… παππούς του είχε κατάστημα ενδυμάτων. Σε κάθε περίπτωση, με μισό εκατομμύριο νέους στο εξωτερικό και 37,5% νεανική ανεργία στη χώρα, όσο και αν ψάχνουν στο ίντερνετ, δεν θα βρουν ποτέ δουλειά, όπως ισχυρίζεται.

Όμως εκεί που ο Κώστας Κυρανάκης έχει απόλυτο δίκιο είναι ότι το σωστό βιογραφικό έχει βαρύνουσα σημασία: Στον ένα χρόνο διακυβέρνησης της ΝΔ έχουν εντοπιστεί τα περισσότερα πλαστά και ανύπαρκτα πτυχία και μεταπτυχιακά όλης της μεταπολίτευσης: Ο Υφυπουργός Διαματάρης και ο Γεν. Γραμματέας Κ. Λούλης παρουσίασαν ανύπαρκτο πτυχίο, ο Υφυπουργός Στεφανής, ανύπαρκτο μεταπτυχιακό, όπως και η Γεν. Γραμματέας Σοφία Νικολάου, ενώ καταδιώκει φυλακισμένους για να μην ολοκληρώσουν τις σπουδές τους. Όσο για το Διοικητή της ΕΥΠ Κοντολέοντα, άλλαξε ο νόμος ώστε να διοικεί την πλέον νευραλγική θέση του κράτους χωρίς πτυχίο.

Είναι η ΝΔ που φρόντισε ώστε το πτυχίο να μην είναι απαραίτητο για τους μετακλητούς των Υπουργείων και αύξησε τις αποδοχές τους και τον αριθμό τους αποθεώνοντας τη φαυλότητα, που προωθεί τη φαλκίδευση του ΑΣΕΠ αναβιώνοντας την αναξιοκρατία του κράτους της Δεξιάς ενώ ήδη φροντίζει, ακόμη και όταν οι νέοι βρίσκουν μια κακοπληρωμένη δουλειά, να πρέπει στο εξής να καλύπτουν μόνοι τους τις εισφορές για την επικουρική τους ασφάλιση.

Πραγματικά ό,τι θα περίμενε κανείς κάτι άλλο από μια κυβέρνηση με τα “καλύτερα βιογραφικά”…

Πηγή: tvxs.gr