Σπύρος Σιδέρης

Ο Ρώσος στρατιωτικός αναλυτής Αλεξάντρ Τιμοχίν εκτιμά ότι η Ουάσιγκτον κινδυνεύει να εγκλωβιστεί σε ένα γνώριμο μοτίβο: να κερδίζει μάχες, αλλά να χάνει τον πόλεμο. Όπως συνέβη στο Βιετνάμ, η υπερδύναμη φαίνεται να βρίσκεται απέναντι σε έναν αντίπαλο που δεν επιδιώκει μια γρήγορη, θεαματική νίκη, αλλά μια μακρά διαδικασία φθοράς, ικανή να καταστήσει τη σύγκρουση πολιτικά, οικονομικά και στρατηγικά ασύμφορη.

Σύμφωνα με τον Τιμοχίν, για να κατανοήσει κανείς τη σημερινή δυναμική, πρέπει να επιστρέψει στο παρελθόν. Στο Βιετνάμ, οι Ηνωμένες Πολιτείες διέθεταν συντριπτική υπεροχή σε εξοπλισμό, ισχύ πυρός και επιχειρησιακά μέσα, χωρίς όμως να κατορθώσουν να μετατρέψουν αυτή την υπεροχή σε στρατηγική νίκη.

Η βιετναμέζικη πλευρά δεν είχε ως κύριο στόχο να επικρατήσει σε κάθε επιμέρους μάχη. Επιδίωξε, αντίθετα, να εξαντλήσει σταδιακά την αμερικανική πολιτική βούληση. Μέσα από έναν συνδυασμό ανταρτοπολέμου, πολιτικής πίεσης και μακροχρόνιας φθοράς, κατάφερε να επιβάλει ένα κόστος που η Ουάσιγκτον δεν μπορούσε να αντέχει επ’ αόριστον.

Αυτή ακριβώς τη λογική ο Ρώσος αναλυτής βλέπει να επανεμφανίζεται σήμερα στην περίπτωση του Ιράν. Παρά την αμερικανική στρατιωτική υπεροχή, η Τεχεράνη δεν επιδιώκει μια μετωπική αντιπαράθεση στο επίπεδο των συμβατικών δυνάμεων. Αντιθέτως, επενδύει σε μια στρατηγική ασύμμετρης πίεσης, αξιοποιώντας μέσα όπως οι πύραυλοι και τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη.

Η ανάπτυξη συστημάτων όπως το drone Σαχέντ-136 δείχνει, κατά την προσέγγιση αυτή, ότι η τεχνολογία δεν αποτελεί αποκλειστικό προνόμιο της Δύσης, αλλά μπορεί να μετατραπεί σε αποτελεσματικό εργαλείο πίεσης ακόμη και από περιφερειακές δυνάμεις.

• Κεντρικό πρόβλημα για τις Ηνωμένες Πολιτείες, σύμφωνα με την ίδια ανάλυση, είναι η απουσία μιας συνεκτικής στρατηγικής. Όπως και στο Βιετνάμ, η Ουάσιγκτον μοιάζει να εισέρχεται στη σύγκρουση χωρίς σαφές σχέδιο για την τελική της έκβαση. Η προσδοκία ότι εσωτερικοί παράγοντες ή σύμμαχοι εντός του Ιράν θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ως μοχλός ανατροπής δεν επιβεβαιώθηκε. Το αποτέλεσμα είναι μια πολιτική που φαίνεται να βασίζεται περισσότερο σε υποθέσεις και επιθυμίες, παρά σε ψυχρές και ρεαλιστικές εκτιμήσεις.

Στο ίδιο πλαίσιο, η έμφαση στην αεροπορική υπεροχή συνιστά ένα ακόμη στοιχείο που παραπέμπει στο παρελθόν. Η αμερικανική στρατηγική δείχνει να στηρίζεται στην παραδοχή ότι η αεροπορική ισχύς μπορεί να κάμψει τη βούληση του αντιπάλου και να επιβάλει μια γρήγορη μεταβολή των συσχετισμών. Ωστόσο, όπως συνέβη και στο Βιετνάμ, οι βομβαρδισμοί δεν φαίνεται να οδηγούν σε καθοριστική ανατροπή. Αντίθετα, το Ιράν συνεχίζει να ανταποκρίνεται, διατηρώντας την επιχειρησιακή του δυνατότητα και ενισχύοντας παράλληλα την εικόνα ανθεκτικότητας που επιδιώκει να εκπέμψει.

Αυτό δημιουργεί ένα επικίνδυνο στρατηγικό αδιέξοδο. Οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορεί να καταγράφουν επιμέρους επιτυχίες —καταστροφή στόχων, πλήγματα σε στρατιωτικές υποδομές, προσωρινό περιορισμό επιχειρησιακών δυνατοτήτων— δεν πετυχαίνουν όμως τον βασικό πολιτικό στόχο: την επιβολή μιας λύσης με όρους που να τις ευνοούν. Την ίδια ώρα, η Τεχεράνη καταφέρνει να διατηρεί την πίεση, ακόμη και μέσω περιορισμένων αλλά συνεχών επιθέσεων, οι οποίες έχουν δυσανάλογο ψυχολογικό και οικονομικό αντίκτυπο.

• Η διάσταση αυτή γίνεται ακόμη πιο εμφανής στην περίπτωση του Ισραήλ, όπου, όπως σημειώνει ο Τιμοχίν, ακόμη και περιορισμένα πλήγματα αρκούν για να διαταράξουν την καθημερινότητα και να ενισχύσουν το αίσθημα ανασφάλειας. Η στρατηγική δεν αποσκοπεί κατ’ ανάγκην στη μαζική καταστροφή, αλλά στη διαρκή υπενθύμιση της απειλής. Πρόκειται, ουσιαστικά, για μια μορφή πολέμου φθοράς, που δοκιμάζει τα όρια όχι μόνο των στρατών, αλλά και των κοινωνιών και των πολιτικών συστημάτων.

Μπροστά σε αυτή την πραγματικότητα, η Ουάσιγκτον φαίνεται να έχει δύο βασικές επιλογές: είτε να αποδεχθεί μια μορφή υποχώρησης, είτε να προχωρήσει σε νέα κλιμάκωση. Καμία από τις δύο δεν είναι χωρίς κόστος. Η πρώτη θα μπορούσε να εκληφθεί ως ήττα, με σοβαρές γεωπολιτικές συνέπειες και πλήγμα στο κύρος των Ηνωμένων Πολιτειών. Η δεύτερη, αντίθετα, ενδέχεται να οδηγήσει σε έναν πιο εκτεταμένο και ακριβό πόλεμο, με ευρύτερες συνέπειες για την παγκόσμια οικονομία, την ενέργεια και τη διεθνή ασφάλεια.

Το βασικό δίδαγμα από το Βιετνάμ παραμένει, έτσι, εξαιρετικά επίκαιρο: η στρατιωτική ισχύς από μόνη της δεν εγγυάται τη νίκη, όταν απουσιάζει μια σαφής, ρεαλιστική και πολιτικά βιώσιμη στρατηγική. Σήμερα, το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να κερδίσουν επιμέρους μάχες, αλλά αν μπορούν να αποφύγουν μια μακρά φθορά που θα υπονομεύσει τη θέση τους στο διεθνές σύστημα.

Η Ιστορία, άλλωστε, δεν επαναλαμβάνεται ποτέ με ακριβώς τον ίδιο τρόπο. Συχνά όμως επαναφέρει τα ίδια λάθη με διαφορετικό πρόσωπο. Και το αν η Ουάσιγκτον θα κατορθώσει αυτή τη φορά να τα αποφύγει, ίσως αποδειχθεί ένα από τα πιο κρίσιμα ερωτήματα της εποχής.

Το νότιο και κεντρικό τμήμα της χώρας πλήττονται από αδιάκοπες βροχοπτώσεις από τα τέλη Οκτωβρίου, που προκάλεσαν κατ’ επανάληψη πλημμύρες ενώ βύθισαν στα νερά τουριστικούς προορισμούς και ιστορικές τοποθεσίες.

A surge of flooding is overwhelming parts of Vietnam, with a bridge connecting two villages falling apart from the water pressure. Officials say at least 16 people have been killed since the weekend. pic.twitter.com/DNWqTXPvE3

— Al Jazeera English (@AJEnglish) November 20, 2025

Τουλάχιστον 55 άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους από την Κυριακή σε έξι επαρχίες, κυρίως στην Ντακ Λακ, η οποία θρηνεί πάνω από 20 θύματα, σύμφωνα με το υπουργείο.

Severe flooding in Vietnam has left around 50 people dead and more than 52,000 homes underwater, turning streets into rivers across parts of the country. pic.twitter.com/aRfzO23C6v

— AccuWeather (@accuweather) November 21, 2025

Χθες, διασώστες συνέχιζαν να προσφέρουν βοήθεια σε κατοίκους που είχαν βρει καταφύγιο σε δέντρα ή πάνω σε σκεπές, σύμφωνα με κρατικά μέσα ενημέρωσης.

Παρά την υποχώρηση της στάθμης των υδάτων, αρκετοί δρόμοι συνεχίζουν να είναι σήμερα αδιάβατοι και περίπου 300.000 άνθρωποι παραμένουν χωρίς ρεύμα, ανέφερε το υπουργείο Περιβάλλοντος.

Την περίοδο μεταξύ του Ιανουαρίου και του Οκτωβρίου, οι φυσικές καταστροφές άφησαν πίσω τους 279 νεκρούς ή αγνοούμενους στο Βιετνάμ και προκάλεσαν ζημιές αξίας άνω των 2 δισεκ. δολαρίων, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία.

Στη χώρα σημειώνονται συνήθως ισχυρές βροχοπτώσεις μεταξύ Ιουνίου και Σεπτεμβρίου, με τους επιστήμονες να εξηγούν ότι η ανθρωπογενής αύξηση της θερμοκρασίας στον πλανήτη καθιστά τα ακραία καιρικά φαινόμενα πιο συχνά και πιο καταστροφικά, προκαλώντας ολοένα μεγαλύτερο αριθμό θυμάτων.

Κατά την έναρξη της συνάντησης, ο κ. Μητσοτάκης ευχαρίστησε τον Βιετναμέζο ομόλογο του για την πρόσκληση, και εκτίμησε ότι “δεν χρειάζεται να καταβάλλω μεγάλη προσπάθεια να πείσω τους συνεργάτες μου ότι είναι μια επίσκεψη που αξίζει να πραγματοποιηθεί”. Είπε, επίσης, ότι και ο χρόνος της επίσκεψης είναι εξίσου ενδιαφέρων “καθώς εορτάζουμε τα 50 χρόνια των διπλωματικών σχέσεών μας. Θα ήθελα, λοιπόν, να επισκεφθώ το Βιετνάμ πριν από το τέλος του έτους, διότι βλέπω πολλές ευκαιρίες για την περαιτέρω ενίσχυση των διμερών μας σχέσεων”. Ο Έλληνας πρωθυπουργός σημείωσε ότι οι δυο χώρες έχουν πεδία κοινού ενδιαφέροντος και κοινών συμφερόντων, και αναφέρθηκε στη δέσμευση των δυο χωρών στη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας.

“Η Ελλάδα είναι ένα ναυτικό έθνος. Ελέγχουμε το 25% του παγκόσμιου θαλάσσιου εμπορικού στόλου, οπότε έχουμε μεγάλο ενδιαφέρον για τη διασφάλιση της ελευθερίας της ναυσιπλοΐας και της ασφάλειας της ναυσιπλοΐας. Είχα την ευκαιρία να θέσω το ζήτημα αυτό και σε επίπεδο Συμβουλίου Ασφαλείας, όπου η Ελλάδα είναι μη μόνιμο μέλος για την περίοδο 2025-2026” είπε ο κ. Μητσοτάκης.

Από την πλευρά του ο κ.Phạm Minh Chính πέραν της πρόσκλησης που απηύθυνε στον Έλληνα πρωθυπουργό μετέφερε τους “εγκάρδιους χαιρετισμούς” της ηγεσίας του Βιετνάμ και τόνισε:

“Προσδοκώ να σας υποδεχθώ κατά την επίσκεψή σας στο Βιετνάμ προκειμένου να ενισχύσουμε την εμπιστοσύνη μεταξύ των χωρών μας και να συζητήσουμε θέματα αμοιβαίου ενδιαφέροντος”.

Σύμφωνα με την υπηρεσία, οι τραυματίες ανέρχονται σε 764.

Πέθανε την 28η Απριλίου στην Γκέινσβιλ, στην πολιτεία Φλόριντα, όμως το γεγονός δεν έγινε γνωστό παρά έπειτα από πρόσφατη έρευνα σε δημόσια ληξιαρχικά αρχεία, εξηγείται σε δημοσίευμα της εφημερίδας Washington Post.

Τη 16η Μαρτίου 1968, εν μέσω του πολέμου του Βιετνάμ (1955-1975), ο Γουίλιαμ Κάλεϊ, τότε υπολοχαγός του στρατού των ΗΠΑ, διέταξε τους άνδρες του να σκοτώσουν χωρικούς στο Μι Λάι, εξαιτίας λαθεμένων πληροφοριών της κατασκοπείας, σύμφωνα με τις οποίες αντάρτες Βιετκόνγκ κρύβονταν ανάμεσα σε αμάχους.

Παρότι δεν βρέθηκε καμιά απόδειξη για την παρουσία εχθρικών μαχητών από τους Αμερικανούς, χωρικοί βασανίστηκαν, βιάστηκαν, σφαγιάστηκαν κατά εκατοντάδες.

Ο απολογισμός -παραμένει αμφισβητούμενος ως ακόμη και σήμερα- εκτιμάται από αμερικανικές πηγές πως ήταν 347 και από βιετναμικές πως έφθασε τους 504 άμαχους νεκρούς.

Επρόκειτο κατά πλειονότητα για γυναίκες, παιδιά και ηλικιωμένους.

Ο Γουίλιαμ Κάλεϊ ήταν ο μοναδικός αμερικανός στρατιωτικός που καταδικάστηκε, το 1971, για το έγκλημα αυτό, το οποίο συγκαλυπτόταν για πάνω από έναν χρόνο από τις ένοπλες δυνάμεις των ΗΠΑ, παρουσιαζόταν ως «νίκη» στον πόλεμο από τον στρατηγό Γουίλιαμ Γουέστμορλαντ.

Κατέθεσε στο στρατοδικείο πως απλώς υπάκουσε τις διαταγές ανωτέρων του.

Είχαν απαγγελθεί κατηγορίες σε άλλους δώδεκα στρατιωτικούς για εγκλήματα που σχετίζονταν με τη σφαγή -συμπεριλαμβανομένης της συγκάλυψής της-, αλλά απαλλάχθηκαν.

Ο Γουίλιαμ Κάλεϊ καταδικάστηκε για τις δολοφονίες 22 αμάχων και του επιβλήθηκαν ισόβια κάθειρξη και καταναγκαστικά έργα. Η ποινή του όμως μεταβλήθηκε μόλις μερικές ημέρες αργότερα, με απόφαση του τότε προέδρου Ρίτσαρντ Νίξον. Αφέθηκε ελεύθερος έπειτα από τρία χρόνια κατ’ οίκον κράτησης.

Ζήτησε συγγνώμη κατά τη διάρκεια ομιλίας του στο Κολόμπους το 2009.

Δύο κύριες δυνάμεις ωθούν τις εξελίξεις.

α) Οι εταιρείες που τρομοκρατήθηκαν από τις ελλείψεις της πανδημίας, τις αυξήσεις των τιμών και τις διακοπές στη ναυτιλία έσπευσαν να περιορίσουν την εξάρτηση από ένα μόνο εργοστάσιο ή μία χώρα και αναζήτησαν πολλαπλούς προμηθευτές.

β) Οι κυβερνήσεις – ειδικά εκείνες στις ΗΠΑ και την Ευρώπη – που θέλουν να εξασφαλίσουν πρόσβαση σε βασικά υλικά όπως ημιαγωγοί και ορυκτά σπάνιων γαιών σε περίπτωση που το παγκόσμιο εμπόριο διασπαστεί σε γεωπολιτικά μπλοκ.

Ο μετασχηματισμός αυτός που ορισμένοι αποκαλούν «επαναπαγκοσμιοποίηση» θα διαρκέσει χρόνια και τα εμπορικά δεδομένα μόλις αρχίζουν να προσφέρουν ενδείξεις σχετικά με το εύρος των αλλαγών και το ποιος κερδίζει και ποιος χάνει, όπως επισημαίνει σε ανάλυσή του το Bloomberg.

Παρά τις συζητήσεις για την κατάρρευση της παγκοσμιοποίησης, η οικονομική ολοκλήρωση μέσω του διασυνοριακού εμπορίου έχει δείξει αξιοσημείωτη ανθεκτικότητα εν μέσω του πολέμου και παρά την πανδημία.

Στην πραγματικότητα, δεν έχει σημειωθεί ουσιαστική αλλαγή στην τροχιά προς μεγαλύτερο άνοιγμα του εμπορίου τουλάχιστον από το 2006, σύμφωνα με πρόσφατη ανάλυση της ING Groep NV.

Αποσύνδεση ΗΠΑ – Κίνας

Αυτό ωστόσο δεν σημαίνει ότι δεν αλλάζουν τα πράγματα. Η διατήρηση των γεωπολιτικών εντάσεων μεταξύ Ουάσιγκτον και Πεκίνου φέρνει στο προσκήνιο σενάρια αποσύνδεσης.

Πέρυσι, οι εισαγωγές αμερικανικών αγαθών από την Κίνα που υπόκεινται σε δασμούς μειώθηκαν κατά περίπου 14% σε σύγκριση με τα επίπεδα πριν από τον εμπορικό πόλεμο του 2017, σύμφωνα με ανάλυση από τον Chad Bown, ανώτερο συνεργάτη στο Peterson Institute for International Economics.

Τα τελευταία πέντε χρόνια, οι αμερικανικοί δασμοί, οι περιορισμοί στις εξαγωγές και οι επιδοτήσεις έπεισαν τις αμερικανικές εταιρείες να διαφοροποιήσουν τις εισαγωγές τους μακριά από την Κίνα. Το συνολικό μερίδιο των κινεζικών εισαγωγών στις ΗΠΑ έχει υποχωρήσει περίπου 3 ποσοστιαίες μονάδες από το 2018, όταν ο πρώην πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ επέβαλε δασμούς σε χιλιάδες κινεζικά προϊόντα.

Μεξικό – Ινδία – Βιετνάμ κερδίζουν

Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η Κίνα παραχώρησε ένα μέρος του μεριδίου της στις συνολικές εισαγωγές των ΗΠΑ σε άλλες ασιατικές εξαγωγικές χώρες όπως το Βιετνάμ, η Ινδία, η Ταϊβάν, η Μαλαισία και η Ταϊλάνδη.

Από την πλευρά τους και οι κινεζικές μεταποιητικές βιομηχανίες ανοίγουν δραστηριότητες σε χώρες όπως το Βιετνάμ, η Ταϊλάνδη και το Μεξικό.

Αμερικανικές και κινεζικές εταιρείες που θέλουν να διαφοροποιήσουν τις αλυσίδες εφοδιασμού τους αγωνίζονται να αγοράσουν εγκαταστάσεις εντός του Μεξικού. Η ζήτηση για αποθήκες και άλλες βιομηχανικές εγκαταστάσεις είναι ιδιαίτερα υψηλή κατά μήκος των συνόρων των ΗΠΑ κοντά στην Τιχουάνα, όπου τα ποσοστά κενών θέσεων εργασίας είναι σχεδόν μηδενικά. Περίπου 47 νέα βιομηχανικά πάρκα είτε σχεδιάζονται είτε βρίσκονται υπό κατασκευή, σύμφωνα με τη Μεξικανική Ένωση Ιδιωτικών Βιομηχανικών Πάρκων.

Αμερικανικοί κολοσσοί την ίδια ώρα περιορίζουν την εξάρτησή τους από την Κίνα και στρέφονται σε χώρες, όπως η Ινδία. Χαρακτηριστικό το παράδειγμα της Apple. To Βιετνάμ επίσης μπαίνει στο ραντάρ των μεγάλων εταιρειών, αλλά και εξελίσσσεται σε εξαγωγική δύναμη. Οι εξαγωγές βιετναμέζικων επίπλων προς τις ΗΠΑ έκαναν άλμα 186% τον περασμένο χρόνο.

Οι διασώστες πέρασαν σχεδόν 100 ώρες προσπαθώντας να απεγκλωβίσουν τον Θάι Λι Χάο Ναμ από την κολόνα στήριξης σε βάθος 35 μέτρων κάτω από την επιφάνεια της Γης, αλλά χωρίς επιτυχία, ανέφερε η διαδικτυακή εφημερίδα VnExpress, επικαλούμενη έναν τοπικό κυβερνητικό αξιωματούχο.

«Οι αρχές διαπίστωσαν ότι το θύμα πέθανε και προσπαθούν να ανακτήσουν το πτώμα του για την κηδεία», είπε ο αντιπρόεδρος της νότιας επαρχίας Ντονγκ Θαπ, Ντοάν Ταν Μπου.

Ο Ναμ μαζί με φίλους του αναζητούσε παλιοσίδερα όταν έπεσε μέσα σε αυτή την κολόνα, διαμέτρου μόλις 25 εκατοστών, το Σάββατο το πρωί. Το περιστατικό σημειώθηκε σε εργοτάξιο για την κατασκευή γέφυρας στη νότια επαρχία Ντονγκ Θαπ.

Νωρίτερα σήμερα ο πρωθυπουργός του Βιετνάμ Φαμ Μιν Τσιν είχε προτρέψει τους διασώστες και τις τοπικές αρχές να κινητοποιήσουν όλο τον εξοπλισμό και τις δυνάμεις που χρειάζονται, ανέφερε η κυβέρνηση.

Authorities in #Vietnam are racing against the clock to rescue a 10-year-old boy, who has been trapped in a 35-meter concrete pillar hole for four days. Rescue teams are equipped with excavators, cranes, augers and oxygen, to try and reach the boy as soon as possible. pic.twitter.com/DtRIOoXZLq

— Việt Nam News (@VietnamNewsVNS) January 3, 2023

Μέσα σε αυτούς τους 16 μήνες η αχανής χώρα με τα 97,58 εκατομμύρια πληθυσμό κατέγραψε μόλις 14.435 κρούσματα μετά από θετικά μοριακά τεστ και επιβεβαίωσε 74 θανάτους πολιτών. Πολλοί ξένοι αναλυτές άσκησαν στην αρχή έντονη κριτική για τους επίσημους αριθμούς που μετέδιδε το κομμουνιστικό καθεστώς του Προέδρου της χώρας και Γενικού Γραμματέα του Κομουνιστικού Κόμματος Νγκουγιέν Φου Τρονγκ.

Όμως, άλλοι πολιτικοί αναλυτές και σχολιαστές επισήμαναν ότι το Βιετνάμ δεν είχε τυχαία τόσο χαμηλά ποσοστά, ούτε προχώρησε σε… αλχημείες με τα επίσημα στατιστικά στοιχεία. Απλά, όπως και σε άλλες περιπτώσεις κρίσεων και επιδημιών τα τελευταία 20 χρόνια εφάρμοσε τα πιο σκληρά, αυστηρά και στοχευμένα μέτρα αντιμετώπισης της πανδημίας – μετά την Κίνα- σε όλο τον κόσμο. Μέτρα πρωτοφανή και εξωπραγματικά για τα ευρωπαϊκά και αμερικανικά δεδομένα.

Σε διεθνές επίπεδο το Βιετνάμ είχε χαρακτηριστεί ως το ιδανικό παράδειγμα στην μάχη κατά του κορωνοϊού και το μέτρο σύγκρισης για τις υπόλοιπες χώρες της περιοχής.

Ωστόσο, τις τελευταίες εβδομάδες που οι ρυθμοί της ζωής φάνηκε να επιστρέφουν σε κανονικούς ρυθμούς, αναδείχθηκαν τα προβλήματα στο σύστημα υγείας, τις υποδομές της χώρας και κυρίως στο εμβολιαστικό πρόγραμμα της χώρας. Σε αντίθεση με τις ΗΠΑ, την Ιαπωνία, την Ευρωπαϊκή Ένωση, την Ρωσία και την Κίνα, το Βιετνάμ δεν είχε την δυνατότητα να συνάψει συμβόλαια προμήθειας εμβολίων με τους φαρμακευτικούς κολοσσούς αλλά αναγκαστικά περίμενε την αύξηση της παραγωγής των εταιρειών ανάπτυξης των εγκεκριμένων – από τον ΠΟΥ – εμβολίων για τον κορωνοϊό για να προχωρήσει στις παραγγελίες.

Χωρίς καμία καθυστέρηση με τις πρώτες ενδείξεις αύξησης των κρουσμάτων, ακολούθησε την ίδια στρατηγική αντιμετώπισης που υιοθέτησε και στο πρώτο «κύμα» της πανδημίας, εφαρμόζοντας τα ίδια αυστηρά και σκληρά μέτρα σε χρόνο-ρεκόρ: κλείσιμο των συνόρων, απαγόρευση των μετακινήσεων μεταξύ πόλεων και επαρχιών, επιβολή του μέτρου της καραντίνας με κατ’ οίκον περιορισμό για τους πολίτες και στα δωμάτια ξενοδοχείων για τους τουρίστες και επισκέπτες, που είχαν άδεια εισόδου ή παραμονής στην χώρα.

Ειδικά τα ταξίδια περιορίστηκαν στο ελάχιστο για πολύ σοβαρούς λόγους, με ειδική άδεια και για τους ξένους για επαγγελματικούς λόγους κατόπιν αξιολόγησης. Ουσιαστικά, το Βιετνάμ έχει κλείσει ερμητικά τα σύνορά του από τον Μάρτιο του 2020 και η είσοδος επιτρέπεται μόνο σε επιστήμονες που παρέχουν εξειδικευμένες υπηρεσίες.

Η ιστορία του Έλληνα που έμεινε σε καθεστώς απομόνωσης για σχεδόν ένα μήνα

Έτσι, το επαγγελματικό ταξίδι του Παναγιώτη Καραμερτζάνη στο Βιετνάμ, που είχε αναβληθεί ήδη 2 φορές λόγω του κορωνοϊού από την έναρξη της πανδημίας, έγινε εφικτό υπό εξαιρετικά αυστηρές προϋποθέσεις. Αυτή τη φορά εγκρίθηκε η σχετική άδεια της κυβέρνησης του Βιετνάμ για την είσοδο στη χώρα του.

Όμως, απαραίτητη προϋπόθεση για την είσοδο στη χώρα ήταν η παραμονή σε αυστηρή καραντίνα, αποκλειστικά εντός του δωματίου του ξενοδοχείου, για διάστημα 14 ημερών. Σύμφωνα, με τις σχετικές οδηγίες η καραντίνα θα ξεκινούσε αμέσως με την άφιξη του κ. Καραμερτζάνη στην Χο Τσι Μίνχ (γνωστή ως «Σαϊγκόν» μέχρι και το 1976 ), τη μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη του Βιετνάμ.

Οι κανονισμοί καραντίνας προέβλεπαν πλήρη απομόνωση, δηλαδή ουδεμία επαφή με άλλο άνθρωπο (εργαζόμενο, επισκέπτη, τουρίστα) καθ’ όλη τη διάρκεια της καραντίνας. Το πρωϊνό και τα γεύματα παραδίδονται από το προσωπικό του ξενοδοχείου μπροστά από την πόρτα του δωματίου και εκεί θα έπρεπε να τοποθετηθούν αργότερα από τον ίδιο, μαζί με τα άπλυτα, τα κλινοσκεπάσματα και τα σκουπίδια καθώς όλα θα έπρεπε απαρεγκλίτως να παραμένουν στον διάδρομο μπροστά στη πόρτα του δωματίου.

Με δεδομένο πως απαγορεύονταν στο προσωπικό του ξενοδοχείου να εισέλθει στο δωμάτιο, προσωπική υγιεινή και η καθαριότητα του δωματίου ήταν ευθύνη του πελάτη και ο ίδιος θα έπρεπε να φροντίζει καθημερινά για την τήρηση των αυστηρών υγιεινομικών πρωτοκόλλων.

Η παραμονή όμως σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου 25 τετραγωνικών μέτρων, έστω με πολύ όμορφη διαρρύθμιση και όλες τις ψηφιακές παροχές (από smart TV μέχρι γρήγορο ίντερνετ) διαθέσιμες δεν είναι εύκολη υπόθεση για έναν ταξιδιώτη, εφόσον παραμένει ουσιαστικά σε καθεστώς απομόνωσης.

Τα πράγματα πήραν όμως μια απρόσμενη τροπή όταν την τέταρτη ημέρα της καραντίνας των δυο εβδομάδων, η κυβέρνηση του Βιετνάμ ανακοίνωσε ότι η περίοδος καραντίνας θα επεκτείνονταν κατά μία εβδομάδα λόγω έξαρσης κρουσμάτων. Οι λίγες ημέρες, έγιναν 14 και πριν ολοκληρωθεί η πρώτη εβδομάδα, το ειδικό καθεστώς προσωπικής απομόνωσης επεκτάθηκε στις 21 ημέρες.

Όταν ο κ. Καραμερτζάνης επικοινώνησε με τους συνεργάτες της εταιρείας του στο Χα Νόι για να ενημερωθεί για το μέγεθος της έξαρσης, με έκπληξη ενημερώθηκε ότι έχουν τεθεί αυστηρά περιοριστικά μέτρα σε όλη τη χώρα διότι βρέθηκαν 20 (!) ορφανά κρούσματα στο Χα Νόι, μια πόλη 8 εκατομμυρίων κατοίκων!

Τότε συνειδητοποίησε πόσο αυστηρά και άμεσα είναι τα μέτρα που λαμβάνονται σε αυτή τη χώρα για την καταπολέμηση της πανδημίας και γιατί το Βιετνάμ είχε τόσο μικρό αριθμό κρουσμάτων σε σχέση με τις χώρες της Ασίας και ακόμα μικρότερο αριθμό νεκρών. Τα μέτρα ήταν δρακόντεια, τα όρια…συναγερμού άμεσα και τα περιθώρια εξαιρέσεων, ακόμα και για επίσημους προσκεκλημένους από το εξωτερικό, ήταν κυριολεκτικά ανύπαρκτα. Ουδεμία εξαίρεση για οποιοδήποτε λόγω μέχρι το τέλος της πανδημίας, όπως είχε ανακοινώσει από την τηλεόραση η ηγεσία του κομμουνιστικού καθεστώτος.

Η πολιτική της «μηδενικής ανοχής» από την κυβέρνηση κάθε άλλο παρά σχήμα λόγου ήταν, όπως αποδείχθηκε στην πράξη.

Πηγή: emea.gr

Το Βιετνάμ, ενώ κατάφερε να περιορίσει τον νέο κοροναϊό το μεγαλύτερο διάστημα της περασμένης χρονιάς, βρίσκεται τώρα αντιμέτωπο με έξαρση της επιδημίας που εξαπλώνεται με ταχύτερους ρυθμούς.

Σχεδόν 3.600 άνθρωποι έχουν μολυνθεί σε 31 από τις 63 πόλεις και επαρχίες από τα τέλη Απριλίου, αντιστοιχώντας σε πάνω από το ήμισυ του συνολικού αριθμού των κρουσμάτων στη χώρα.

«Βάσει της γενετικής αλληλουχίας σε προσφάτως διαγνωσμένους ασθενείς, ταυτοποιήσαμε νέο παραλλαγμένο στέλεχος, που είναι συνδυασμός του ινδικού και του βρετανικού», δήλωσε ο υπουργός.

«Πιο συγκεκριμένα, είναι ένα ινδικό παραλλαγμένο στέλεχος με μεταλλάξεις που αρχικά ανήκουν στη βρετανική παραλλαγή», δήλωσε. Σύμφωνα με την VnExpress, ο Λονγκ είπε ότι το Βιετνάμ σύντομα θα κάνει επίσημες ανακοινώσεις για το παραλλαγμένο στέλεχος που ταυτοποιήθηκε.

• Το Βιετνάμ έχει έως τώρα καταγράψει επτά παραλλαγμένα στελέχη του ιού: B.1.222, B.1.619, D614G, B.1.1.7 (το βρετανικό), B.1.351, A.23.1 και B.1.617.2 (το ινδικό).

Η καλλιέργεια στο εργαστήριο του νέου παραλλαγμένου στελέχους, που είναι πολύ περισσότερο μεταδοτικό σε σχέση με τα μέχρι τώρα γνωστά, αποκάλυψε ότι ο ιός αναπαράγεται πολύ γρήγορα, γεγονός που εξηγεί γιατί εμφανίζονται τόσα πολλά νέα κρούσματα σε διαφορετικές τοποθεσίες σε σύντομο χρονικό διάστημα, σημείωσε ο υπουργός, σύμφωνα με το δημοσίευμα.

Η χώρα της Νοτιοανατολικής Ασίας έχει καταγράψει έως σήμερα 6.396 κρούσματα κορονοϊού και 47 θανάτους.

Ο τυφώνας Vamco αναμένεται να καταλήξει στο ανατολικό Βιετνάμ την Κυριακή.

Τα αεροδρόμια και οι παραλίες έχουν κλείσει και οι ψαράδες είπαν να επιστρέψουν στην ξηρά καθώς η χώρα στηρίζεται σε ανέμους έως και 100 χιλ. την ώρα.

Η καταιγίδα προκάλεσε πλημμύρες και κατολισθήσεις στο μεγαλύτερο νησί Luzon των Φιλιππίνων.

42 νεκροί και 20 αγνοούμενοι

Τουλάχιστον 42 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους και 20 άλλοι αγνοούνται στις Φιλιππίνες μετά το χτύπημα του τυφώνα Vamco την Τετάρτη, μόλις μία εβδομάδα μετά τον Γκόνι, τον πιο ισχυρό τυφώνα που παρατηρήθηκε στη χώρα σε επτά χρόνια.

Στο Βιετνάμ, χιλιάδες άνθρωποι στις τέσσερις κεντρικές επαρχίες έχουν εγκαταλείψει τα σπίτια τους, σύμφωνα με την αρχή διαχείρισης καταστροφών.

Πηγή: ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ