Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ λέει χαρακτηριστικά για τους «11»:

«Εκείνοι που σχεδίασαν τη διάσπαση του κόμματος μας από το ίδιο το βράδυ της εκλογής μου, την οποία δεν αποδέχτηκαν ποτέ, έχουν την ευθύνη. Τις αποφάσεις τους, τις είχαν πάρει από το βράδυ της 17ης Σεπτεμβρίου. Προφανώς τους ενδιέφερε μόνο η καρέκλα του προέδρου το κόμματος», ήταν τα λόγια του για να προσθέσει. «Εκείνοι που ενώ ήταν οι αυτουργοί και συναυτουργοί της απολίτικης και ναρκισσιστικής διάσπασης που προκάλεσαν, προσπαθούν τώρα προσχηματικά να τη ντύσουν με πολιτικό περιεχόμενο. Εκανα ό,τι μπορούσα για να διαφυλάξω την ενότητα του ΣΥΡΙΖΑ. Κάλεσα την Εφη Αχτσιόγλου και όλους τους βουλευτές να αναλάβουν σημαντικούς ρόλους στη Βουλή πριν καν ανακοινώσω το προεδρείο της κοινοβουλευτικής ομάδας. Εγώ έχω καθαρή και ήσυχη τη συνείδησή μου».

Αναφορικά με τους στόχους του κόμματος ο Κασσελάκης ανέφερε: «Δεν μας αρκεί η άμυνα απέναντι στις πολύ συντηρητικές πολιτικές της ΝΔ. Θα βγούμε στην αντεπίθεση με ρηξικέλευθες λύσεις για τα προβλήματα της κοινωνικής πλειοψηφίας. Θέλουμε οι Ευρωεκλογές να δώσουν ένα μήνυμα στον Κυριάκο Μητσοτάκη. Να τελειώνουμε με το άλλοθι του 41%».

Για τον Αλέξη Τσίπρα, είπε: «Ο Αλέξης Τσίπρας είναι η ψυχή του ΣΥΡΙΖΑ. Ηγήθηκε της χώρας κάτω από τραγικά δύσκολες συνθήκες και κατάφερε πολλά. Ίσως μετά το 2019 να χρειαζόταν ένα συνέδριο επανίδρυσης του ΣΥΡΙΖΑ, μεσολάβησε όμως η πανδημία».

Στην ερώτηση αν θα είναι υποψήφιος στις Ευρωεκλογές ήταν ξεκάθαρος:

«Δεν θα είμαι γιατί είναι ξεκάθαρο πώς αν το έκανε θα ήταν για επικοινωνιακούς λόγους. Το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ θα προκαλέσει θετική έκπληξη, καθώς θα αποτελείται από πραγματικά άριστους υποψηφίους. Διευκρινίζω ότι δεν θα υπάρχουν celebrities».

Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, αναφερόμενος στις προγραμματικές δεσμεύσεις του κόμματός του κάνει λόγο, μεταξύ άλλων, για ενίσχυση του ΕΣΥ με το 8%-10% των πόρων από το Ταμείο Ανάκαμψης, κατάργηση διατάξεων του νόμου Χατζηδάκη που περιορίζουν τα εργασιακά δικαιώματα, μέτρα για άμεση μείωση του κόστους ζωής και αξιοκρατία. «Καμία πρόσληψη στο Δημόσιο δεν θα γίνεται εκτός ΑΣΕΠ» τονίζει και υπογραμμίζει ότι «οι διοικήσεις των δημόσιων οργανισμών και των νοσοκομείων θα προκύπτουν μέσα από διεθνείς ανοικτούς διαγωνισμούς με 5ετή θητεία».

Ο κ. Ανδρουλάκης διεμήνυσε πως το κόμμα του είναι εδώ για να δώσει διέξοδο στον προοδευτικό κόσμο της πατρίδας και να απαντήσει αξιόπιστα μακριά από ελιτισμούς και λαϊκισμούς στις αγωνίες του».

Για το ενδεχόμενο συνεργασιών με άλλα κόμματα, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ανέφερε πως «Όταν δηλώνω πως σε περίπτωση ισχυρής εντολής από τους πολίτες το ΠαΣοΚ-Κίνημα Αλλαγής δεσμεύεται για κυβέρνηση συνεργασίας με βάση συγκεκριμένες προγραμματικές δεσμεύσεις και συμφωνία σε πρόσωπα κοινής αποδοχής, τότε δέχομαι επιθέσεις ότι προσπαθώ, αλαζονικά δήθεν, να επιβάλω πρωθυπουργό της αρεσκείας μου. Από την άλλη, όταν δηλώνω ότι με μικρό ποσοστό θα παραμείνουμε στην αντιπολίτευση – γιατί σε αυτή την περίπτωση ο λαός αυτό το μήνυμα μας στέλνει -, τότε εξαπολύεται η κατηγορία ότι «θα αφήσουμε τον τόπο ακυβέρνητο».

Το μερίδιο ευθύνης κάθε κόμματος είναι ανάλογο του ποσοστού του. Εμείς είμαστε οι μόνοι που σεβόμαστε την ετυμηγορία του ελληνικού λαού, γιατί ούτε προεξοφλούμε δεύτερες κάλπες για αυτοδυναμία, όπως κάνει ο κ. Μητσοτάκης, ούτε αλλάζουμε τις θέσεις μας σαν τα πουκάμισα, όπως ο κ. Τσίπρας, που μέσα σε μια εβδομάδα μας μίλησε για κυβέρνηση «νικητών», «ηττημένων», ακόμα και «ανοχής».

Τι είπε για τα ελληνοτουρκικά

«Δεν θα προσπαθήσω να προδικάσω το αποτέλεσμα των τουρκικών εκλογών. Άλλωστε αν σε ένα πράγμα συμφωνούν οι κ.κ. Κιλιτσντάρογλου και Ερντογάν είναι η αμφισβήτηση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο καθώς και η περιφρόνηση του Διεθνούς Δικαίου. Για τον λόγο αυτόν, δεν θα γίνει ανεκτή από εμένα καμία στρατηγική που υπονομεύει τη θέση της χώρας και θα χαϊδεύει έναν διεθνή ταραξία. Είμαι κάθετα αντίθετος σε όσα ακούγονται για “Πρέσπες του Αιγαίου”, μία πολύ επικίνδυνη στρατηγική», είπε αναφερόμενος στα ελληνοτουρκικά.

Σε άλλο σημείο της συνέντευξης του σχολίασε: «Η ανανέωση έγινε πράξη, αρκεί να δείτε τα ψηφοδέλτιά μας. Το 63% των υποψηφίων μας κατεβαίνουν στις εκλογές για πρώτη φορά και το 31% είναι κάτω των 45 ετών.

Η αξιωματική αντιπολίτευση κάνει λόγο για “επιβεβαίωση” της παρακολούθησης του Έλληνα ΥΠΕΞ, Νίκου Δένδια, την οποία χαρακτηρίζει “πολύ σοβαρή υπόθεση που θέτει σε διακινδύνευση την εθνική μας ασφάλεια”, καθώς και της σύνδεσης του Predator με το “παρακράτος του Μαξίμου”.

Παράλληλα, επιτίθεται στον Κυριάκο Μητσοτάκη για τον οποίο “αναρωτιόμαστε αν θα μιλήσει και πάλι για παραμυθάδες και πράκτορες των Ρώσων”, ενώ τον χαρακτηρίζει “ένοχο και επικίνδυνο”.

Αναλυτικά η ανακοίνωση:

“Οι συγκλονιστικές αποκαλύψεις για το εύρος των προσώπων που τέθηκαν υπό παρακολούθηση από το καθεστώς Μητσοτάκη συνεχίζονται για δεύτερη Κυριακή από την εφημερίδα Documento.

Ωστόσο, αυτήν την Κυριακή ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει αποκαλυπτικό δημοσίευμα της εφημερίδας ΤΟ ΒΗΜΑ, που επιβεβαιώνει ότι η λίστα που έχει δει το φως της δημοσιότητας είναι γνήσια, ότι το Predator το προμηθεύτηκε το Μαξίμου, αλλά και ειδικότερα ότι η παρακολούθηση του υπουργού Εξωτερικών κου Δένδια από το παρακράτος του Μαξίμου είναι γεγονός που έλαβε χώρα με κακόβουλο sms στο κινητό του περίπου πριν από έναν χρόνο.

Αναρωτιόμαστε αν ο κος Μητσοτάκης θα επαναλάβει με την ίδια ένταση τις επιθέσεις που εξαπέλυσε πριν από μια βδομάδα στην εφημερίδα Documento και στην εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ.

Αν θα μιλήσει και πάλι για παραμυθάδες, για πράκτορες των Ρώσων, αν θα απειλήσει και τους δημοσιογράφους του ΒΗΜΑτος με ποινές φυλάκισης 20 ετών, επειδή κατέχουν στοιχεία και αποδείξεις.

Θα αναμένουμε με ενδιαφέρον.

Σε κάθε περίπτωση ωστόσο και ανεξαρτήτως των εσωκομματικών ή προσωπικών διαφόρων εντός της κυβέρνησης, η παρακολούθηση του ΥΠΕΞ της χώρας είναι μια πολύ σοβαρή υπόθεση που θέτει σε διακινδύνευση την εθνική μας ασφάλεια.

Και ο κος Μητσοτάκης είναι ένοχος και εξαιρετικά επικίνδυνος για να κυβερνά τη χώρα”.

Ο δημοσιογράφος και γιος του Ηλία Μίχου αναφέρει χαρακτηριστικά:

«Οι φρικτές και κτηνώδεις πράξεις για τις οποίες κατηγορείται ο πατέρας μου δεν χωρούν σε ανθρώπινο νου. Όμως υπάρχει οικογενειακή ευθύνη;

Οι περισσότεροι φαίνεται πως την υιοθετούν. Την Δευτέρα 10 Οκτωβρίου, η διεύθυνση της εφημερίδας «Το Βήμα» με απέλυσε. Με ταύτισαν με όσα κατηγορείται ο πατέρας μου.

Είμαι πολύ περήφανος που για δύο χρόνια ήμουν διπλωματικός συντάκτης του «Βήματος». Ήταν σπουδαία εμπειρία· την πέτυχα και την έζησα με τη δουλειά μου. Και είμαι περήφανος για αυτό!

Αν υπάρχουν κτήνη που κάνουν όσα ακούμε και διαβάζουμε τις τελευταίες μέρες, φροντίστε να μη γίνεστε και εσείς κτήνη «σκοτώνοντας», απειλώντας ή καταστρέφοντας ανθρώπους που δεν έχουν καμία ευθύνη».

Μπορεί, εκ πρώτης ανάγνωσης, η αποκάλυψη να εξυπηρετεί το κυβερνητικό αφήγημα πως ο πρώην διοικητής της ΕΥΠ έδρασε μόνος του, στην περίπτωση της “νόμικης επισύνδεσης”/ παρακολούθησης του κινητού του Νίκου Ανδρουλάκη, όσα, όμως, αναφέρει η εφημερίδα αποτελούν εμμέσως πλην σαφώς μομφή τόσο στην επιλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη, όσο και στο γεγονός πως επί τρία χρόνια δεν είχε υπάρξει η παραμικρή διορθωτική -έστω- κίνηση στο φέουδο υποκλοπών και νομότυπης παρανομίας και καταστρατήγησης νόμων και θεσμών που είχε στήσει στο κτίριο της Κατεχάκη ο “εκλεκτός” του Μεγάρου Μαξίμου.

Είναι χαρακτηριστικό πως, όπως αναφέρει το “Βήμα της Κυριακής” ότι ο Π. Κοντολέων διέτασσε -και η αρμόδια εισαγγελέας Βασιλική Βλάχου συναινούσε και συνυπέγραφε- πάνω από 25.000 επισυνδέσεις τον χρόνο. Η ΕΥΠ, δηλαδή, παρακολουθούσε δεκάδες χιλιάδες άτομα, τα οποία δεν ήταν προφανώς όλοι ύποπτοι για τρομοκρατία ή στο πλαίσιο προστασίας της εθνικής ασφάλειας. Όπερ και αποδεικνύεται από τις περιπτώσεις Κουκάκη-Μαλιχούδη, και ακόμα περισσότερο από την υποκλοπή στο τηλέφωνο του προέδρου του ΠΑΣΟΚ.

Η εφημερίδα αποκαλύπτει κάτι ακόμα πιο τρομακτικό: Ό,τι η ΕΥΠ είχε διαβρωθεί από ξένες μυστικές υπηρεσίες και σκοτεινά επιχειρηματικά δίκτυα με δόλιους σκοπούς!

Γράφει χαρακτηριστικά: “Οι πρώτες πληροφορίες φέρουν την παραιτηθείσα ηγεσία της
ΕΥΠ να έχει περιπέσει σε πάμπολλα αμαρτήματα να έχει συνδεθεί και εν πολλοίς να έχει διαβρωθεί από ξένες υπηρεσίες και από σκοτεινά επιχειρηματικά δίκτυα με δόλιους σκοπούς. Μόνο έτσι μπορούν να εξηγηθούν οι παρακολουθήσεις δημοσιογράφων
επιχειρηματιών και εσχάτως πολιτικών.”

Αρκετοί, βεβαίως, υποθέτουν πως τις τελευταίες ώρες επιχειρείται η πλήρης μετάθεση ευθυνών στον αποπεμφθέντα πρώην διοικητή της ΕΥΠ, όμως, εφόσον οι αποκαλύψεις της εφημερίδας είναι ακριβείς, στα δεκάδες αναπάντητα ερωτήματα προστίθεται ένα ακόμα:

–Ακόμα κι αν ο πρωθυπουργός δεν γνώριζε την παρακολούθηση Ανδρουλάκη, δεν είχε καταλάβει επί τρία χρόνια πως η προσωπική του επιλογή είχε μετατρέψει την εθνική μυστική υπηρεσία σε κέντρο ανομίας και εξυπηρέτησης δόλιων συμφερόντων; Πως παρακολουθούσε χιλιάδες Έλληνες πολίτες, ίσως, ακόμα, και πουλώντας εκδούλευση σε τρίτους; Εάν ο κ. Μητσοτάκης δεν είχε πράγματι εικόνα για την ΕΥΠ που ο ίδιος έθεσε υπό την άμεση εποπτεία του, τότε είναι υπόλογος για την έκθεση της χώρας και των θεσμών σε κίνδυνο από την δράση του κ. Κοντολέοντος.

Ολόκληρο το κύριο άρθρο του σημερινού “Βήματος της Κυριακής”:

Η επιλογή του κ Παναγιώτη Κοντολέοντος για τη θέση του επικεφαλής της ευαίσθητης Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών είχε εξαρχής επικριθεί. Με την ανακοίνωση της τοποθέτησης του πολλοί είχαν εκφράσει εύλογες απορίες και επιφυλάξεις καθώς τα εχέγγυα που έφερε δεν ήταν ικανά να υποστηρίξουν με επάρκεια το συγκεκριμένο έργο.

Προερχόταν από τον ιδιωτικό τομέα παροχής υπηρεσιών ασφάλειας
οι φήμες που τον συνόδευαν δεν ήταν οι καλύτερες και
το χειρότερο κυκλοφορούσαν ευρέως πληροφορίες ότι οι μέθοδοι
που είχε χρησιμοποιήσει κατά το παρελθόν απείχαν πολύ
από το δημοκρατικό ιδεώδες που επιβάλλεται να καθοδηγεί
τους επικεφαλής μυστικών υπηρεσιών
Και αυτό γιατί ο πειρασμός χρησιμοποίησης παράνομων εργαλείων
και μέσων είναι μέγας όπως και τα συμφέροντα και
τα σχήματα που συνήθως πολιορκούν τέτοιες υπηρεσίες μόνο
αθώα δεν είναι. Αντιθέτως είναι πολυποίκιλα επίμονα και στις
περισσότερες των περιπτώσεων δεν έχουν καλούς και αγαθούς
σκοπούς. Μυστικές υπηρεσίες τρίτων χωρών εγκληματικά δίκτυα
αντιδημοκρατικές δυνάμεις και ομάδες έχουν λόγους να
εισχωρήσουν στις μυστικές υπηρεσίες για να εξυπηρετήσουν
τα άνομα σχέδιά τους
Οι πρώτες πληροφορίες φέρουν την παραιτηθείσα ηγεσία της
ΕΥΠ να έχει περιπέσει σε πάμπολλα αμαρτήματα να έχει συνδεθεί
και εν πολλοίς να έχει διαβρωθεί από ξένες υπηρεσίες
και από σκοτεινά επιχειρηματικά δίκτυα με δόλιους σκοπούς
Μόνο έτσι μπορούν να εξηγηθούν οι παρακολουθήσεις δημοσιογράφων
επιχειρηματιών και εσχάτως πολιτικών
Εφθασε η ΕΥΠ να ελέγχει σχεδόν 25.000 επισυνδέσεις τον χρόνο
Ο αριθμός από μόνος του σοκάρει προκαλώντας ερωτηματικά.

Η ευκολία επίσης με την οποία η διοίκηση της αποδέχθηκε
αιτήματα ξένων υπηρεσιών να παγιδευθεί το τηλέφωνο του κ
Ανδρουλάκη την εποχή που ήταν ευρωβουλευτής δηλώνει το
μέγεθος της φθοράς της επιπολαιότητας της έλλειψης δημοκρατικής
ευαισθησίας και βεβαίως της διάβρωσης που έχει υποστεί
Αυτή δεν ήταν Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών σουρωτήρι
ήταν τρύπια από όλες τις απόψεις Η δράση και η συμπεριφορά
των υπευθύνων της μάλλον σε εξαρτημένο παραμάγαζο
παρεπέμπε παρά σε οτιδήποτε άλλο Και βεβαίως δικαιολογεί
την οργή του προέδρου του ΠαΣοΚ-ΚΙΝΑΛ ότι επιχειρήθηκε η
προσωπική και πολιτική εξόντωση του με δόλιο και απόλυτα
αντιδημοκρατικό τρόπο
Γι αυτό και η κυβέρνηση οφείλει δράση και απόλυτο ξεκαθάρισμα
Ο Πρωθυπουργός διαρρηγνύει τα ιμάτια του πως ούτε αυτός
ούτε ο παραιτηθείς γενικός γραμματέας του γνώριζαν το παραμικρό
για τις αντιδημοκρατικές δραστηριότητες του υπευθύνου
της εποπτευόμενης από τους ίδιους υπηρεσίας πληροφοριών
Ουδείς έχει διάθεση να αμφισβητήσει την πίστη του Πρωθυπουργού
στα δημοκρατικά ιδεώδη
Ωστόσο οφείλει εξηγήσεις και κυρίως επιβάλλεται να ρίξει φως
σε αυτή την τόσο σκοτεινή υπόθεση. Μόνο αν φέρει τα πάντα
στο προσκήνιο μόνο αν χυθεί άπλετο φως επί των πεπραγμένων
του κ Κοντολέοντος μόνο αν αποκαλυφθούν πλήρως τα
σκοτεινά δίκτυα θα μπορέσει να χειριστεί και να ξεπεράσει τη
μείζονα πολιτική κρίση που αντιμετωπίζει αυγουστιάτικα
Η Ελλάδα είχε πικρές εμπειρίες στη διαδρομή των ετών από
τη διαχείριση των υπηρεσιών εθνικής ασφαλείας Γι αυτό και
οι κυβερνήσεις φρόντιζαν να επιλέγουν για τις επίμαχες αυτές
θέσεις πρόσωπα έντιμα αψεγάδιαστα και με συνείδηση βαθιά
δημοκρατική
Δεν είναι τυχαίο ότι οι περισσότεροι πρωθυπουργοί της Μεταπολίτευσης
τοποθετούσαν στην ΕΥΠ διακεκριμένους εχέμυθους
πρέσβεις ζυμωμένους στην υποδοχή και διαχείριση ευαίσθητων
δεδομένων και πληροφοριών
Και επίσης οι περισσότεροι ανέθεταν την ευθύνη εποπτείας
του έργου της στους υπουργούς Εσωτερικών ή Προστασίας
του Πολίτη
Τώρα ως προς το πρώτο σκέλος αναγκάστηκε να πράξει το
ίδιο Το αυτό επιβάλλεται να πράξει και ως προς το δεύτερο Η
ευθύνη εποπτείας επιβάλλεται να μεταφερθεί εκεί που παραδοσιακά
ανήκει Δεν επιτρέπεται να βαραίνει το Πρωθυπουργικό
Γραφείο

Ως προς αυτή την πτυχή δε είναι απαραίτητη η
ενίσχυση του κοινοβουλευτικού ελέγχου ενώ θα ήταν σκόπιμο
να εξεταστούν αντίστοιχα μοντέλα

Όσοι, ωστόσο, διάβασαν τις εφημερίδες του Σαββατοκύριακου άρχισαν να αντιλαμβάνονται τι εννοούσε ο Μιχάλης Χρυσοχοϊδης. Ένα αναλυτικό ρεπορτάζ-εγκώμιο στα “Νέα του Σαββατοκύριακου”, κυρίως, όμως, αυτά που δημοσιεύματα στην “Καθημερινή” και το “Βήμα της Κυριακής”, είναι μάλλον ενδεικτικά των προθέσεων του τέως υπουργού Προστασίας του Πολίτη να μην αφήσει αναπάντητο τον εξοβελισμό του από την κυβέρνηση.

Τα δημοσιεύματα εστιάζουν την κριτική τους στον γενικό γραμματέα του πρωθυπουργικού γραφείου Γρηγόρη Δημητριάδη, θεωρώντας τον υπεύθυνο για την αποπομπή Χρυσοχοϊδη λόγω της γνωστής και παλαιάς κόντρας τους. Οι αιχμές, όμως, στρέφονται, τελικά, κατά του ίδιου του πρωθυπουργού.

Ωστόσο δεν ήταν μόνο ο κ. Δημητριάδης που θεωρούσε αναγκαία την αποχώρηση Χρυσοχοϊδη, πολλά στελέχη και σύμβουλοι του πρωθυπουργού είχαν την ίδια πρόταση, και σε κάθε περίπτωση και ο ίδιος ο πρωθυπουργός είχε ακριβώς την ίδια άποψη. Η απόφαση ήταν εν τέλει δική του.

Όπως αναφέρεται στο editorial του κυριακάτικου “Βήματος”:

Σύμφωνα με τον νόμο του Μέρφι, «οτιδήποτε μπορεί να πάει στραβά, θα πάει στραβά». Το συγκεκριμένο αξίωμα φαίνεται να καταδιώκει τις τελευταίες εβδομάδες τον Πρωθυπουργό και την κυβέρνησή του.

Οι καταστροφικές πυρκαγιές του Αυγούστου αποκάλυψαν δυσλειτουργίες, ελλείμματα και πρόνοιες αναντίστοιχες των απειλών που συνήθως συνοδεύουν τα θερμά μεσογειακά καλοκαίρια. Χωρίς αμφιβολία άφησαν τραύμα βαθύ πίσω τους, θάμπωσαν την εικόνα της νεοδημοκρατικής διακυβέρνησης και άσκησαν αφόρητη πολιτική πίεση στον κ. Μητσοτάκη.

Υπό το βάρος αυτής προέβη στην κίνηση του ανασχηματισμού, με προφανή σκοπό να αποδώσει ευθύνες και δι’ αυτών να αμβλύνει τις δυσμενείς εντυπώσεις που επικράτησαν στην κοινή γνώμη.

Ολα ωστόσο είναι φανερό ότι εξελίχθηκαν γρήγορα, σε συνθήκες έντασης και πανικού για τη δεδομένη φθορά και τις πολιτικές συνέπειες των καταστροφικών γεγονότων, χωρίς καθαρό μυαλό και με την αξιολόγηση των προσώπων εν πολλοίς υπονομευμένη από προηγούμενες εντυπώσεις ή από άλλες επιδιώξεις που μπορεί να έκρυβαν οι εισηγητές και οι υποβολείς των αλλαγών.

Δεν εξηγείται άλλωστε λογικά η αλυσίδα των αλλαγών στην κυβέρνηση, ούτε βεβαίως η επιλογή του κ. Αποστολάκη να ηγηθεί του νέου υπουργείου Πολιτικής Προστασίας.

Οσο αγαθές κι αν ήταν οι προθέσεις, όφειλαν οι εισηγητές και οι εμπνευστές της ιδέας τοποθέτησης ενός προσώπου της άλλης πλευράς να έχουν διασφαλίσει πλήρως την αποδοχή της και μετά να προχωρήσουν στις επίσημες ανακοινώσεις.

Για να μη μιλήσουμε για την «έμπνευση» αυτή καθαυτή και τα προβλήματα που τη συνόδευαν. Σε κάθε περίπτωση, η συγκεκριμένη επιλογή και η διαχείρισή της οδήγησαν σε πρωτοφανές φιάσκο, εξέθεσαν έτι περαιτέρω τον Πρωθυπουργό και κλόνισαν την εμπιστοσύνη των πολιτών προς την κυβέρνηση.

Αλλά δεν ήταν το μόνο ολίσθημα. Οι αντικαταστάσεις και οι μετακινήσεις κυβερνητικών στελεχών επίσης φάνταζαν αναιτιολόγητες, δεν υποστηρίζονταν από τα πεπραγμένα.

Ο κ. Χρυσοχοΐδης φορτώθηκε, χωρίς να έχει την αρμοδιότητα, όλες τις ευθύνες των πυρκαγιών και πετάχθηκε κυριολεκτικά στον κάλαθο των αχρήστων ως άλλη στυμμένη λεμονόκουπα επειδή, κατά τα φαινόμενα, επικράτησε η εδώ και καιρό διακινούμενη αρνητική γνώμη και άποψη του πρωθυπουργικού συμβούλου και πολυπράγμονος ανιψιού – όποια πέτρα κι αν σηκώσεις, από τα εξοπλιστικά μέχρι τις υγειονομικές προμήθειες, από κάτω θα τον βρεις – για αυτόν, που για κάποιον ανεξήγητο λόγο ήθελε εξαρχής να τον ξεφορτωθεί. Ούτε το άνοιγμα στο Κέντρο που εκπροσωπούσε εκτιμήθηκε, ούτε οι ευρύτεροι συμβολισμοί που εξέπεμπε, ούτε τίποτε άλλο.

Αλλά και η επιλογή του αντικαταστάτη του παράταιρη και ξένη προς τις ανάγκες της περιόδου μοιάζει, καθώς απαιτεί γνώση για το αντικείμενο που δεν υπάρχει, αίσθηση των διεθνών υποχρεώσεων και επαφών που δεν υφίσταται και βεβαίως πνεύμα ηγετικό, που επίσης απουσιάζει, για την εξασφάλιση της συνέχειας και της πειθαρχίας στη συγκεκριμένη ευαίσθητη ζώνη της εσωτερικής ασφάλειας.

Επίσης προβληματική φαντάζει η αντικατάσταση της ηγεσίας του υπουργείου Υγείας εν μέσω πανδημίας, η μόνη που κατεγράφη στην Ευρώπη. Πολύ περισσότερο μάλιστα όταν η κυβέρνηση υπερηφανευόταν για τις επιδόσεις της το προηγούμενο διάστημα.

Αλλά και η αντικατάσταση του κ. Θεοχάρη από τον κ. Κικίλια στο υπουργείο Τουρισμού αστήρικτη δείχνει. Με τις εφετινές επιδόσεις του ελληνικού τουρισμού κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει τον κ. Θεοχάρη ότι απέτυχε. Πολύ περισσότερο μάλιστα όταν άπαντες γνωρίζουν ότι ο κ. Θεοχάρης είχε οικοδομήσει σχέσεις εμπιστοσύνης με διεθνείς επενδυτές που είναι έτοιμοι να τοποθετηθούν στην εγχώρια τουριστική αγορά. Αλήθεια, ποια εντύπωση θα αποκομίσουν όλοι αυτοί; Αντί απόδοσης ευσήμων, λοιπόν, ο κ. Θεοχάρης απεπέμφθη, με το απολύτως υποτιμητικό επιχείρημα ότι «καλός ήταν, δεν έχουμε παράπονα, αλλά δεν γινόταν να μείνει εκτός του κυβερνητικού σχήματος ο αντικατασταθείς υπουργός Υγείας».

Θα μπορούσε να αναφέρει κανείς και άλλα παραδείγματα, όπως και να σημειώσει ότι παρέμειναν στις θέσεις τους πρόσωπα που δεν έχουν μετακινήσει ούτε λιθαράκι στη θητεία τους.

Τώρα η κυβέρνηση μεταδίδει ότι αφήνει πίσω της το φιάσκο του ανασχηματισμού και προτίθεται να μεταφέρει όλο το βάρος της στην Οικονομία, όπου θεωρεί ότι διαθέτει πλεονέκτημα και υπολογίζει να επιτύχει απρόσμενα αποτελέσματα. Εκτός και αν συνεχίσει να καταδιώκεται από το πνεύμα του νόμου του Μέρφι…

Ανάλογη αναφορά με επίθεση κατά του Γρηγόρη Δημητριάδη υπάρχει και στη στήλη “Βηματοδότης”:

Ολοι διερωτώνται ποιος είχε την ιδέα ή καλύτερα την ατυχή έμπνευση της παρ’ ολίγον υπουργοποίησης του Ευάγγελου Αποστολάκη. Απάντηση δεν δίνεται ευθέως, παρά τις πολλές και επίμονες ερωτήσεις μας. Ωστόσο, τα γεγονότα φανερώνουν τουλάχιστον την ευθεία εμπλοκή του Γρηγόρη Δημητριάδη, ανιψιού του Πρωθυπουργού, ο οποίος εκτελεί χρέη γενικού γραμματέα του πρωθυπουργικού γραφείου και αναλαμβάνει όλες τις δύσκολες «ειδικές αποστολές», πολιτικές, επιχειρηματικές και άλλες. Αυτός είναι το πρόσωπο, σύμφωνα με όλες τις διαθέσιμες πληροφορίες, που ζήτησε από τον Στέλιο Νικηφοράκη, εκδότη του «Κήρυκα Χανίων», άλλοτε βουλευτή της ΝΔ, στενό συνεργάτη του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και μετέχοντα στον κλειστό κύκλο των εμπίστων του Πρωθυπουργού, να προσεγγίσει τον επίσης Κρητικό, πρώην ναύαρχο Ευάγγελο Αποστολάκη, προστατευόμενο του «άρχοντα» εκ παραδόσεως του Πολεμικού Ναυτικού, υπουργό του Αλ. Τσίπρα, φίλο, «συναθλητή» και διάδοχο του Πάνου Καμμένου στο υπουργείο Αμυνας, όταν εκείνος αποχώρησε αρνούμενος τη Συμφωνία των Πρεσπών.

Το παρασκήνιο της απομάκρυνσης Χρυσοχοΐδη

Το μεγάλο ερώτημα του ανασχηματισμού είναι γιατί αποφασίστηκε να μείνει εκτός του νέου σχήματος ο κ. Χρυσοχοΐδης. Ηταν, ειπώθηκε, ο πολιτικός προϊστάμενος της κατάσβεσης των πυρκαγιών, υπήρξαν και κάποια παράπονα (Νεοδημοκρατών) για τα γεγονότα της Νέας Σμύρνης, αλλά αυτές ήταν οι αφορμές. Γιατί οι αιτίες ξεκινούν από πολύ παλιά. Οι κακές γλώσσες λένε ότι δεν υπήρχαν οι άριστες των σχέσεων με τον γενικό γραμματέα του Πρωθυπουργικού Γραφείου Γρηγόρη Δημητριάδη από την αρχή της υπουργοποίησής του. Επίσης πολλοί βουλευτές και στελέχη της ΝΔ τον αντιμετώπιζαν ως ξένο σώμα στη νεοδημοκρατική παράταξη. Το σίγουρο είναι ότι του έσκαβαν καιρό τον λάκκο και εκείνος δεν αντιδρούσε, έκανε πως δεν έβλεπε και δεν άκουγε. Ομως ο υπόγειος πόλεμος ήταν διαρκής και ολοφάνερος. Θα έχει ενδιαφέρον να δούμε πώς θα συμπεριφερθεί το συγκεκριμένο «κέντρο» στον κ. Θεοδωρικάκο, τον οποίο επίσης εχθρεύονταν όσο βρισκόταν στο τιμόνι του υπουργείου Εσωτερικών.

Γράφει το “Βήμα” στο editorial:

Ο Αντώνης Σαμαράς τοποθετήθηκε την περασμένη Κυριακή με τρόπο επιθετικό επί των εθνικών μας θεμάτων.

Και το έπραξε σχεδόν επιδεικτικά, εν όψει της έναρξης των διερευνητικών επαφών με τη γείτονα στην Κωνσταντινούπολη.
Εδρασε χωρίς αμφιβολία επί σκοπώ. Θέλησε να προκαταλάβει τις προπαρασκευαστικές συνομιλίες και εν πολλοίς να δεσμεύσει την κυβέρνηση Μητσοτάκη, ώστε να μην προχωρήσει σε οποιονδήποτε διάλογο με την Τουρκία.

Κατά τον πρώην πρωθυπουργό, η Ελλάδα δεν μπορεί να συνομιλεί, όπως λέει, με «πειρατές»!

Αντιμετωπίζει, με άλλα λόγια, τους Τούρκους ως διεκδικητές και δυνάμει καταπατητές της ελληνικής κυριαρχίας στο Αιγαίο και στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο και έτσι θεωρεί πως μαζί τους δεν έχουμε να συζητήσουμε το παραμικρό, παραβλέποντας βεβαίως ότι επί των ημερών του επέτρεψε τη διενέργεια διερευνητικών συνομιλιών και υπήρξε ο ίδιος προσωπικά δις συνομιλητής του Ταγίπ Ερντογάν.

Το ενδιαφέρον είναι ότι στην παρούσα ιδιαίτερη φάση, δεν περιορίστηκε μόνο στο ζήτημα του ελληνοτουρκικού διαλόγου, παρά δήλωσε εμφατικά ότι θα καταψηφίσει και τις επιμέρους συμφωνίες με τη Βόρεια Μακεδονία, όταν αυτές θα έλθουν προς ψήφιση στη Βουλή, δημιουργώντας την εντύπωση ότι θέλει να εκφράσει κατά τρόπο απόλυτο το μπλοκ της εθνικιστικής Δεξιάς.

Η αλήθεια είναι ότι ο Αντώνης Σαμαράς δεν ενεργεί εν κενώ. Εδώ και δεκαετίες ακολουθεί άκαμπτη στάση στα εθνικά θέματα, παίζει το εθνικιστικό χαρτί, ενδυόμενος άλλοτε τη στολή του ασυμβίβαστου «μακεδονομάχου» και άλλοτε εκείνη του ανελέητου «τουρκοφάγου».

Ο ίδιος προβάλλει κατά καιρούς τις οικογενειακές του παραδόσεις, όπως και την πολιτική καταγωγή του, εμφανίζει εαυτόν γνήσιο τέκνο του Ευάγγελου Αβέρωφ, αν και ο τελευταίος υπήρξε κατά καιρούς συνομιλητής των Τούρκων και μαζί ένθερμος υποστηρικτής του πολιτικού ρεαλισμού, ειδικά στις διεθνείς σχέσεις.

Οπως και να έχει, ο άλλοτε πρωθυπουργός δεν είναι άμοιρος ευθυνών, ούτε μπορεί να μείνει ασχολίαστη η πολιτική του στάση και διαδρομή.

Οσοι έχουν παρακολουθήσει από κοντά την πολιτική του διαδρομή, τον περιγράφουν ως εμμονικό και μαζί παρορμητικό, χωρίς φραγμούς και ενδοιασμούς, που δεν συμβιβάζεται με την ιδέα της πολιτικής απομόνωσης και γι’ αυτό διεκδικεί συνεχώς ρόλους και την προσοχή της κοινής γνώμης.

Εισήλθε προικοδοτημένος και νεότατος, 25 ετών, στην πολιτική σκηνή στα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης, συνδέθηκε εξ αρχής με το πιο σκληρό κομμάτι της δεξιάς παράταξης, η θητεία του στο υπουργείο Οικονομικών το 1989 υπήρξε προβληματική και η μετέπειτα, μεταξύ 1990-1993, στο υπουργείο Εξωτερικών καταστροφική.

Δεν απορρόφησε, δεν κατανόησε, ούτε εκμεταλλεύθηκε τις μεγάλες αλλαγές που ακολούθησαν την κατάρρευση του σοσιαλιστικού μπλοκ στις αρχές της δεκαετίας του ’90, παρά τροφοδότησε με μίσος και εμφυλιοπολεμικές εντάσεις το μακεδονικό ζήτημα.

Καπηλεύτηκε το αίσθημα του λαού, ανήγαγε σε μείζον ένα δευτερευούσης εθνικής σημασίας ζήτημα εξωτερικής πολιτικής και επιχείρησε γύρω από αυτό να χτίσει ηγετικό προφίλ.

Επαιξε το χαρτί του λαϊκισμού και της εθνικοφροσύνης και έφθασε να γκρεμίσει την τότε κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη στο όνομα του υποτιθέμενου εθνικού αγώνα, αν και πολλά άλλα συνόδευσαν εκείνη την επιλογή του.

Ιδρυσε κόμμα στη συνέχεια, απέτυχε παταγωδώς και έζησε ακολούθως για μια δεκαετία σε πολιτική απομόνωση και αργία. Τον επανένταξε ο Κώστας Καραμανλής ως αντίπαλο δέος στην πάντα διεκδικούσα την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας οικογένεια Μητσοτάκη.

Εν τέλει, διαδέχθηκε τον Καραμανλή μετά την ήττα του 2009, αλλά η πολιτική έρημος που διήλθε τα προηγούμενα πολλά χρόνια δεν τον άλλαξε, όπως έδειξαν οι πράξεις και οι επιλογές του στα πρώτα έτη της ηγεσίας του.

Ολοι θυμούνται, ως υπερφίαλα και ανεδαφικά, τα περιβόητα σχέδια του Ζαππείου στον καιρό των μνημονίων, που τροφοδότησαν τις αντιμνημονιακές εξάρσεις και εν πολλοίς προετοίμασαν την άνοδο του Αλέξη Τσίπρα στην εξουσία.

Από την αδημονία του να κυβερνήσει, άφησε ημιτελές του έργο της κυβέρνησης Παπαδήμου και μετέπειτα η πρωθυπουργία του κατεγράφη ως μια διαρκής ταλάντευση ανάμεσα στη μεταρρύθμιση, στον λαϊκισμό και στα πολυποίκιλα συμφέροντα (όλοι θυμούνται την εσπευσμένη πώληση του χρυσοτόκου ΟΠΑΠ στους Τσέχους).

Οταν την άνοιξη του 2014 ηττήθηκε στις ευρωεκλογές, παρέδωσε στην κυριολεξία το πνεύμα του και την παράταξη που τον φιλοξένησε στη χλεύη των άλλοτε ηττημένων.

Εκτοτε διεκδικεί παρασκηνιακώς ρόλους και επιρροή. Και όσο δεν τη βρίσκει, «βάζει φιτιλιές» και οργανώνει διαβρωτικές ομαδοποιήσεις. Μετά τις τελευταίες παρεμβάσεις του πολλοί διερωτήθηκαν αν θα επιχειρήσει ξανά μια δεύτερη απόπειρα κλονισμού της κυβέρνησης, του νεότερου Μητσοτάκη.

Οι συνθήκες προφανώς δεν είναι ίδιες και οι δυνατότητές του είναι περιορισμένες. Αλλοι σημειώνουν ότι το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού. Ορισμένοι ωστόσο επιμένουν ότι «ο λύκος κι αν εγέρασε κι άσπρισε το μαλλί του, μήτε τη γνώμη άλλαξε μήτε την κεφαλή του…».

Ο Α. Καρακούσης μας γυρνά κατ’ αρχάς στο 1986 ή 1987, όπως αναφέρει, τότε που ως νεαρός οικονομικός συντάκτης της «Ελευθεροτυπίας» είχε μια αποκλειστική είδηση, μαζί και τα αντίστοιχα «χαρτιά» για την ανασύσταση ή ίδρυση νέων τραπεζών: της Τράπεζας Χίου από τον Βαρδή Βαρδινογιάννη και της Ευρωεπενδυτικής Τράπεζας (μετέπειτα Eurobank) από τον Γιάννη Λάτση.

Δίνει το αποκλειστικό ρεπορτάζ, έμπλεος ενθουσιασμού όπως αναφέρει, και δύο ημέρες μετά, περιμένει τη δημοσίευσή του στην κυριακάτικη έκδοση. Φευ, το ρεπορτάζ δεν δημοσιεύθηκε και την Κυριακή το απόγευμα μόλις μπήκε στα γραφεία της εφημερίδας, του ζητήθηκε να πάει αμέσως στα γραφεία των Τεγόπουλου – Φυντανίδη. «Πού τα βρήκες αυτά που γράφεις, μίλησες με τον Βαρδινογιάννη, μίλησες με τον Λάτση;», τον ρώτησαν εκνευρισμένοι. Και στο αντεπιχείρημά του πως, όχι δεν μίλησε, αλλά έχει το σχετικό έγγραφο, του είπαν: «Άλλη φορά να διασταυρώνεις τις ειδήσεις». Το σήμα της συζήτησης ήταν, «για τέτοιου επιπέδου θέματα ενημερώνουμε και διασταυρώνουμε». Οι εξελίξεις στον τραπεζικό χώρο δικαίωσαν πάντως το νεαρό συντάκτη…

Στη συνέχεια όμως του σημειώματος ο διευθυντής της εφημερίδας αναφέρεται στο σήμερα και τι έγινε στην επίμαχη υπόθεση:

• «Πριν από τρεις εβδομάδες βλέποντας την ένταση και την επικινδυνότητα του εξελισσόμενου δεύτερου πανδημικού κύματος και συζητώντας με τον εκδότη μας Βαγγέλη Μαρινάκη το βάρος του φαινομένου, με προέτρεψε ‘δεν στέλνεις κάποιον στη Βόρεια Ελλάδα να καταλάβουμε τι ακριβώς συμβαίνει;’. Το συζητήσαμε με τη διευθυντική ομάδα, οργανώσαμε την αποστολή, επιμείναμε στο επιτόπιο ρεπορτάζ όπως και στις αναζητήσεις σχετικά με τα συμβαίνοντα στο κέντρο διαχείρισης της πανδημίας».

Η εφημερίδα συγκέντρωσε πληροφορίες «για το έλλειμμα καταγραφής των στοιχείων, για τα κενά πληροφόρησης των ειδικών, για τις διχογνωμίες, για όλα αυτά που διαδραματίζονται στα κρίσιμα κέντρα διαχείρισης του κορωνοϊού. Συνθέσαμε όλα τα στοιχεία, τα κατανείμαμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και κάπως έτσι ‘στήσαμε’ το επίμαχο φύλλο της 29^ης Νοεμβρίου 2020».

Η κατάληξη του σημειώματος ακόμη πιο ενδιαφέρουσα:

• «Ο αντίκτυπος ήταν μέγας. Η κυβέρνηση υπεραντέδρασε, προχώρησε στις συνήθεις αυτοματοποιημένες διαψεύσεις, σπέρνοντας αστήρικτη, για εμάς, αμφισβήτηση. Και η αντιπολίτευση με τη σειρά της, μέσα στην κενότητα και στην αδυναμία της να παράγει πολιτική, το εκμεταλλεύθηκε δεόντως. Και εμείς εδώ αντιμετωπίσαμε εντάσεις και καταγράψαμε απώλειες. Τα όσα ακολούθησαν σε συνδυασμό με τις κινήσεις της κυβέρνησης να διορθώσει τα κακώς κείμενα επιβεβαίωσαν τη δική μας προσπάθεια καταγραφής των συμβαινόντων. Οι εντάσεις θα φύγουν κάποια στιγμή και σε εμάς θα μείνουν οι μέρες καλής δημοσιογραφίας, τις οποίες χαίρεται και αποτιμά το αναγνωστικό κοινό. Με γνώμονα αυτές συνεχίζουμε, για αυτές εργαζόμαστε και αυτές ονειρευόμαστε».

Με μια σκληρή ανακοίνωση το Γραφείου Τύπου του Κινήματος Αλλαγής σχολίασε την παραίτηση της δημοσιογράφου Δήμητρας Κρουστάλλη από το ΒΗΜΑ.

Αναλυτικά:
“Για το Μέγαρο Μαξίμου δεν ισχύει ότι “η δημοσίευση είναι ψυχή της Δημοκρατίας “.. Εκτός αν υμνεί τον κ. Μητσοτάκη και τους Υπουργούς του.
Αυτό αποδεικνύει για μια ακόμη φορά, η σημερινή ανάρτηση της Δημήτρας Κρουστάλλη, διευθύντρια σύνταξης της εφημερίδας ΤΟ ΒΗΜΑ, που αποκαλύπτει ασφυκτικές πιέσεις του Μαξίμου, που την οδήγησαν εκτός εφημερίδας για ένα ρεπορτάζ που δεν τους άρεσε.
Για μας βέβαια η συμπεριφορά αυτή δεν αποτελεί έκπληξη.
Εδώ και καιρό με κάθε μέσο το Μαξίμου, επιχειρεί τον έλεγχο των Μέσων Ενημέρωσης και τον αποκλεισμό κάθε αντίθετης φωνής, ακόμη και των πολιτικών κομμάτων.
Θέλουν να μην ακούγεται η φωνή όλων των πολιτών.
Να μη τους ενοχλεί καμία κριτική.
Ιδιαίτερα τώρα που η φθορά της Κυβέρνησης τους πανικοβάλλει.
Αλλά δεν θα το πετύχουν, είναι ώρα να το καταλάβουν .
Η Δημοκρατία δεν μπαίνει σε καραντίνα.”

Το γραφείο Τύπου του κόμματος αναφέρει συγκεκριμένα: «Αντί για τις συνήθεις ασυναρτησίες του κατά του ΣΥΡΙΖΑ, περιμένουμε από τον κ. Πέτσα να απαντήσει επί της ουσίας στα όσα καταγγέλλει η μέχρι σήμερα διευθύντρια σύνταξης της εφημερίδας Το Βήμα, Δήμητρα Κρουστάλλη, η οποία μίλησε για ασφυκτικές πιέσεις από το Μέγαρο Μαξίμου μετά το ρεπορτάζ της στο οποίο κατέγραφε τήρηση διπλών βιβλίων κρουσμάτων από τον ΕΟΔΥ».

Παραιτήθηκε από το “Βήμα” η Δήμητρα Κρουστάλλη- Αιχμές για …πίεση από Μαξίμου

«Περιμένουμε από τον κ. Πέτσα να πει ξεκάθαρα, πότε, από ποιον, σε ποιους ασκήθηκαν αυτές οι πιέσεις, καθώς και τι ακριβώς πιέσεις ήταν αυτές. Ή να διαψεύσει τη δημοσιογράφο», προστίθεται στην ανακοίνωση.

«Είναι πασιφανές πλέον, και για τον τελευταίο Έλληνα πολίτη, πως ο φιλελευθερισμός της κυβέρνησης του κ. Μητσοτάκη εξατμίζεται στην πρώτη φωνή κριτικής που θα ακουστεί. Από εκεί και μετά ξεκινούν με κυνισμό οι τυφλές εκκαθαρίσεις κατά πάντων», καταλήγει η Κουμουνδούρου.