Χαρακτηριστικά, η Μάρω Βαμβουνάκη έγραψε χθες στο Facebook:

«Και έχω φάει ξύλο από άντρα και έχω ρίξει ξύλο. Το ομολογώ!Τουλάχιστον χαστούκια έχω ανταλλάξει. Κι αυτά δεν έγιναν από κακία, αλλά από αμοιβαίες απελπισίες, αμοιβαίες ζήλιες, τρόμους χαμού, παραφορά και πόνους και από τα δύο μέρη. Όσα δηλαδή περιέχει ένας ορμητικός έρωτας. Ο δυνατός έρωτας δεν ξέρει από καθωσπρεπισμούς, θέλει αλλά δεν μπορεί πάντα.

Αν υπήρχε φέισμπουκ και πολιτική ορθότητα την εποχή του Οθέλλου, την εποχή του Άμλετ, τον καιρό της Μήδειας, του Ορέστη, του Δαβίδ, θα γνωρίζαμε σήμερα τούτες τις εκθαμβωτικές τραγωδίες; Τι σοφά και ποιητικά μιλούν στο τέλος του έργου για τα επικίνδυνα πάθη, τα συνηθισμένα κοινά πάθη οι τραγικοί! Και αχ, τα ανθρώπινα πράγματα είναι μείγμα από άστρα και λάσπη».

Η τοποθέτησή της προκάλεσε σφοδρές αντιδράσεις με πολλούς χρήστες των social media να της επισημαίνουν το λάθος timing της ανάρτησής της και να της ασκούν κριτική καθώς θεωρούν πως με αυτόν τον τρόπο η ίδια κανονικοποιεί τη βία στις σχέσεις ταυτίζοντάς τη μάλιστα με τον έρωτα και το πάθος.

Μετά τη θύελλα αντιδράσεων, η συγγραφέας Μάρω Βαμβουνάκη έγραψε δύο νέες αναρτήσεις, που κρίνοντας από τα σχόλια, μάλλον εξόργισαν περαιτέρω τους θαυμαστές της. Η ίδια στην πρώτη της δημοσίευση έκανε λόγο για χολή και κακία ενώ στη δεύτερη αφού ξεκαθάρισε ότι η ανάρτησή της δεν συνδέεται με την γυναικοκτονία της Γαρυφαλλιάς μίλησε για παρανόηση. Κλείνοντας μάλιστα, κατηγόρησε μάλιστα τους επικριτές της ότι δεν έχουν ερωτευτεί πραγματικά!

«Επειδή η βροχή μιας ακατανόητης παρανόησης συνεχίζεται με πανάσχημους τρόπους. Για τελευταία φορά επανέρχομαι στο θέμα μας. Ξαναλέω πως όσα είπα χθες ασφαλώς και δεν συνδέονται με την φοβερή τραγωδία της Γαρυφαλιάς και κάθε αδικοχαμένης κοπελας. Μα είναι δυνατόν να το κάνω;;; Δεν θέλω κοντά μου άτομα που το διανοούνται αυτό! Ούτε καν γνώριζα ότι χθες ήταν η κηδεία του άτυχου κοριτσιού… Όσα έγραψα τα είπα διαβάζοντας επί μέρες τόσα ποστ κ σχόλια έξαλλα, δικαστικά, γεμάτα τυφλή άγνοια για τον κίνδυνο των παθών μας, άγνοια για τους νοσογόνους πόθους της ανθρώπινης κτητικότητας στη σχέση. Τον πρωτόγονο εγωισμό και την θανάσιμη ευθιξία της ανασφάλειας στους δεσμούς. Όμως πολλοί γράφοντες είναι τόσο αγνοί και άμεμπτοι στα δικά τους που σοκάρονται βαριά, βρίσκουν ευκαιρία να βρίσουν, να θίξουν, να υπογραμμίσουν την ολοκάθαρη, τέλεια ζωή τους, το ήθος τους, και να συνεχίσουν να αγνοούν τις γλιστερές παγίδες του έρωτα αφού ποτέ τους και ολοφάνερα δεν τον έχουν ζήσει. Να προσέχετε, η ζωή είναι αλλού! Σίγουρα έξω και μακριά από το φεις σας.» έγραψε σήμερα η Μάρω Βαμβανάκη σήμερα.

Γράφει συγκεκριμένα:

Με το χέρι στην καρδιά και με όλο τον σεβασμό που νιώθω, έχω μεγάλη ανάγκη να πω κάποια πράγματα προς τους λειτουργούς της Αγίας μας Εκκλησίας.
Από την αρχή της καραντίνας δεν έχω κοινωνήσει ενώ βαθιά πιστεύω και στηρίζομαι στον Ιησού Χριστό. Μου λείπει όλο και περισσότερο το μυστήριο της θείας μετάληψης.
Αλλά παράλληλα πιστεύω ότι υπάρχει σοβαρή πανδημία στη γη, όπως κάθε αιώνα συμβαίνει. Οι ιατρικές επιστήμες, που ενέχουν μέγιστη φώτιση Θεού, δίνουν τα πάντα, να μας προστατέψουν, να γιατρέψουν ασθενείς.
Οι άνθρωποι έχουν τρομάξει, βασανίζονται από δίλημμα και οι θερμότεροι χριστιανοί, στους οποίους ποτέ δεν ανήκαν οι φανατικοί.
Πιστεύω ολόψυχα στο αίμα και το σώμα του Χριστού που είναι αμόλυντο και σωτήριο. Συγκινούμαι και που το γράφω. Όμως δεν είναι ιερό και αμόλυντο το κοινό κουταλάκι, η λαβίδα. Είναι ειδωλολατρία να τους αποδίδουμε ίση θαυματουργή αξία με την μετάληψη, είναι μόνο ένα αντικείμενο, μέσο ανταλλάξιμο.
Ο Ιησούς στο Μυστικό Δείπνο πρόσφερε τον οίνο στους μαθητές του όχι με κουταλάκι αλλά με δισκοπότηρο. Οι πρώτοι Χριστιανοί έθεταν την κοινωνία σε κουτάκι, ή μέσα σε κομμάτια άρτου. Διάβαζα για μεγάλο μας άγιο, φυλακισμένο, που του έφεραν να μεταλάβει τη θεία κοινωνία μέσα σε μήλο.
Όσο για μένα δεν κοινωνώ επειδή θεωρώ ότι υπάρχει ο επικίνδυνος ιος, πολύ άγνωστος ακόμα. Έχω ευθύνη σοβαρή για τη ζωή μου και για άλλους ανθρώπους, όμως η θεία κοινωνία μου λείπει πάρα πολύ. Για ένα κουταλάκι μου τη στερούν.
Διαβάζω ότι εκκλησίες Ορθόδοξες άλλων χωρών έχουν βρει τρόπους, δεν είναι αμαρτωλό, δεν είναι δύσκολο, είναι συνετό. Σεβόμαστε τους κινδύνους της πολύτιμης ζωής, και δεν θέλουμε να εκβιάζουμε τον Θεό για θαύματα όταν εμείς οι ίδιοι μπορούμε να λύσουμε μια δυσκολία μας.. Γι΄αυτό παρακαλώ με όλη μου την καρδιά και με ταπείνωση τους αρμόδιους να αποφασίζουν Αρχιερείς να μας χαρίσουν τον τρόπο, το μέσον, να κοινωνήσουμε ακίνδυνα και ήρεμα τις εορτάσιμες μέρες, όσες μέρες το λαχταρούμε.
Μη μας δυσκολεύουν και μη βάζουν σε δοκιμασία και την πιο αγνή πίστη, μην προκαλείται διχασμός. Ήδη, το τελευταίο διάστημα αρκετοί ιερωμένοι και μοναχοί ασθενούν από κορονοϊο, νοσηλεύονται, μένουν σε καραντινα. Και μοιάζει ετούτο με λογικό σημείο, ίσως και θεϊκό, πως μάλλον κατά λάθος υποτίμησαν τον κίνδυνο.
Να προλάβουμε πριν θρηνήσουμε περισσότερα αγαπημένα πλάσματα και να τελειώνουμε σύντομα με τον φόβο που έχει παραλύσει τον κόσμο.
Η Χάρις θαυματουργεί όταν εκείνη θέλει, κι όχι όταν εκβιάζεται κόντρα στη σωφροσύνη. Η πίστη Χριστού είναι ελεύθερη, συνετή, διαυγέστατη, και φωτεινή. Αγαθή και Φιλάνθρωπη πάνω από όλα.