«Εννοείται ότι θα παντρευόμασταν, γιατί ήταν το τελείως άπιαστο όνειρο των παιδικών και εφηβικών μας χρόνων. Δεν το λέγαμε από μικροί, θα ήταν αδύνατο να το λέγαμε. Όταν ήμασταν μικροί, τη δεκαετία του ’90, δεν μπορούσαμε καν να φανταστούμε δύο άνδρες ως ζευγάρι να συζούν στο ίδιο σπίτι. Ακόμα και αυτό μας φαινόταν τελείως εξωπραγματικό. Ιδίως σε εμένα που ζούσα στη Θεσσαλονίκη, με τον συντηρητισμό της πολύ κλειστής κοινωνίας.

Είχα υποστεί bullying στο σχολείο. Παρ’ όλα τα προβλήματά μου είχα από πολύ μικρός θηριώδη αυτοπεποίθηση, γι αυτό πίστευα και ότι μπορούσα να θεραπεύσω τη μητέρα μου.

Τη δεκαετία του ’90 δεν υπήρχε η έννοια του εκφοβισμού στο σχολείο. Όποτε άκουγα κράξιμο στο σχολείο ή με κορόιδευαν, υπήρχε ένα κομμάτι μου, που έλεγε “κάντε τώρα στην μπάντα, γιατί μία ημέρα θα φάτε την σκόνη μου”. Με κάποιον τρόπο ήμουν σχεδόν σίγουρος, ότι μία ημέρα θα είναι χαμένοι στην ασημαντότητα. Ακούγεται αλαζονικό, αλλά και ο βαλλόμενος εαυτός πρέπει με κάποιον τρόπο να αμυνθεί», είπε ο Αύγουστος Κορτώ.

»Μα αν ήταν τόσο απλό, τόσο σχηματικό, δεν θα ‘πρεπε όλοι όσοι ανατραφήκαμε από ετερόφυλα ζευγάρια να είμαστε υποδείγματα ισορροπίας και ψυχικού σθένους; Πώς γίνεται μια αγάπη που πληγώνει να είναι ιερή, και μια αγάπη που δεν έχει καν δοκιμαστεί, που περιμένει να ανθίσει, να είναι εξ ορισμού απορριπτέα;».

Όπως προτρέπει: «Αφήστε τους ανθρώπους, ασχέτως της φύσης τους, με όποιον τρόπο κι αν μπορούν να αποκτήσουν τα παιδιά που λαχταρούν, να διεκδικήσουν για τον εαυτό τους και για τα σπλάχνα τους την ευτυχία που δικαιούνται. Μη γυρεύετε εγγυήσεις, αφενός διότι είναι απάνθρωπο – ποιος ζητά εχέγγυα από ένα ετερόφυλο ζευγάρι επίδοξων γονέων; – κι αφετέρου διότι δεν υπάρχουν εγγυήσεις».

Ολόκληρη η ανάρτηση Κορτώ:

Δεν υπάρχει πρόβα για τον ρόλο του γονιού: το αν θα δώσεις στο παιδί σου την αγάπη και τη δύναμη που χρειάζεται, ώστε να σταθεί στα πόδια του, και να ζήσει ευτυχισμένο, θα φανεί στην πράξη.

Είναι αδύνατον να μεγαλώσεις παιδί χωρίς να κάνεις ούτε ένα λάθος: η ιδιότητα της μητέρας ή του πατέρα δεν σε μεταμορφώνει σε υπεράνθρωπο, πάνσοφο ον. Εκατομμύρια άνθρωποι μεγαλώσαμε σε οικογένειες όπου υπήρχε απέραντη αγάπη και στοργή, κι όπου, ωστόσο, οι γονείς έκαναν πολλά και σοβαρά σφάλματα, αθέλητα ή εσκεμμένα, φυτεύοντας μέσα μας τον σπόρο του τραύματος, της δυσλειτουργίας, που αγωνιστήκαμε δεκαετίες να αποβάλλουμε – όσοι υπήρξαμε τυχεροί, και το καταφέραμε.

Το να προεξοφλείς ότι μια οικογένεια – διότι κι ένα ζευγάρι αποτελεί οικογένεια – δεν είναι άξια να μεγαλώσει παιδιά λόγω της σεξουαλικότητας των γονέων, ή επειδή “η κοινωνία δεν είναι έτοιμη” (η κοινωνία ποτέ δεν είναι έτοιμη: ειδάλλως δεν θα είχαμε επιστήμη, τέχνες, επαναστάσεις) είναι σαν να λες ότι γνωρίζεις τη μαγική συνταγή της ιδανικής οικογένειας: μπαμπάς, μαμά, παιδιά. Μα αν ήταν τόσο απλό, τόσο σχηματικό, δεν θα ‘πρεπε όλοι όσοι ανατραφήκαμε από ετερόφυλα ζευγάρια να είμαστε υποδείγματα ισορροπίας και ψυχικού σθένους; Πώς γίνεται μια αγάπη που πληγώνει να είναι ιερή, και μια αγάπη που δεν έχει καν δοκιμαστεί, που περιμένει να ανθίσει, να είναι εξ ορισμού απορριπτέα;

Αφήστε τους ανθρώπους, ασχέτως της φύσης τους, με όποιον τρόπο κι αν μπορούν να αποκτήσουν τα παιδιά που λαχταρούν, να διεκδικήσουν για τον εαυτό τους και για τα σπλάχνα τους την ευτυχία που δικαιούνται. Μη γυρεύετε εγγυήσεις, αφενός διότι είναι απάνθρωπο – ποιος ζητά εχέγγυα από ένα ετερόφυλο ζευγάρι επίδοξων γονέων; – κι αφετέρου διότι δεν υπάρχουν εγγυήσεις.

Οι ζωές των άλλων, και των παιδιών τους, δεν μας ανήκουν. Κι όταν υπάρχουν αποθέματα αγάπης, έχεις κάθε λόγο να ελπίζεις πως οι μέλλοντες γονείς, όποιοι κι αν είναι, θα φέρουν στον κόσμο ευτυχισμένους ανθρώπους.

«Περίπου 5-6 λεπτά αφ’ ότου πήρα τα χάπια, συνειδητοποίησα ότι κακώς τα πήρα. Κατάλαβα ότι στην πραγματικότητα όσο κι αν υπέφερα με την κατάθλιψη, που υπέφερα φρικτά, ότι υπήρχε ίσως ελπίδα. Πήρα τρέχοντας το ΕΚΑΒ και ήρθε μέσα σε 5 λεπτά», διηγείται ο Αύγουστος Κορτώ.

«Έγιναν όλα σχεδόν αντανακλαστικά, και η απόπειρα και το τηλεφώνημα στο ΕΚΑΒ. Μέχρι να έρθει το ΕΚΑΒ, προσπάθησα να προξενήσω εμετό. Έπρεπε να πάω στο νοσοκομείο, για να γίνει πλύση στομάχου. Στο μεταξύ κάποια χάπια είχαν διαλυθεί και απορροφηθεί, επομένως για κάποιες μέρες έπρεπε να νοσηλευτώ σε μία έκρυθμη κατάσταση. Δε μπορούσαν να μου χορηγήσουν άλλη καταστολή λόγω των χαπιών», συνεχίζει την περιγραφή του.

Τι σκεφτόταν εκείνα τα 5 λεπτά και τον οδήγησαν να τηλεφωνήσει στο ΕΚΑΒ για να σωθεί; Ο Αύγουστος Κορτώ απαντά:

«Οποιοσδήποτε φτάνει στην απόπειρα, δεν φτάνει εκεί επιπόλαια, αυθόρμητα ή σπασμωδικά. Πάντα προηγείται μία περίοδος μεγάλου πόνου ή κατάθλιψης, ακόμη κι αν δεν έχει γίνει αντιληπτή ως τέτοια. Είναι η σοβαρότερη κατάληξη μίας βαριάς ψυχικής αρρώστιας, που λες: δεν αντέχω άλλο. Αυτό που είπε η μάνα μου, εγώ και όλοι οι αυτόχειρες».

«Εγώ διαπίστωσα λίγα λεπτά αφότου πήρα τα χάπια ότι πάντοτε υπάρχει ελπίδα», σημειώνει ο συγγραφέας.

«Αν δεις έναν καταθλιπτικό που είναι όλη μέρα ξαπλωμένος στο κρεβάτι και δεν βγαίνει απ’ το σπίτι του, θα σου φανεί περίεργο όταν σου πει ότι είναι πάρα πολύ κουρασμένος αλλά αυτό συμβαίνει. Είναι λες και η ψυχή είναι ένα όργανο στο στήθος σου που το νιώθεις να πονάει», εξομολογείται.

«Αλλά φυσικά υπάρχει όχι μόνο ελπίδα αλλά και αντιμετώπιση, προοπτική θεραπείας. Όσο βαριά κι αν είναι η κατάθλιψη, μπορεί ο ασθενής με την κατάλληλη ψυχοθεραπευτική και φαρμακευτική αντιμετώπιση να βγει από αυτό το σκοτάδι. Δεν είναι σε καμία περίπτωση μονόδρομος ή ισόβια καταδίκη», τονίζει ο Αύγουστος Κορτώ.