Σύμφωνα με δημοσίευμα της Wall Street Journal, ευρωπαϊκοί κύκλοι επεξεργάζονται σχέδια που προβλέπουν ενίσχυση του ρόλου των ευρωπαϊκών κρατών στη διοίκηση και τις επιχειρησιακές δομές του ΝΑΤΟ, καθώς και σταδιακή υποκατάσταση κρίσιμων αμερικανικών δυνατοτήτων από ευρωπαϊκές. Οι πρωτοβουλίες αυτές δεν στοχεύουν στη δημιουργία ανταγωνιστικού σχήματος, αλλά στη διατήρηση της αποτρεπτικής ισχύος έναντι της Ρωσίας και της επιχειρησιακής συνέχειας της Συμμαχίας.

Η ώθηση προς αυτή την κατεύθυνση ενισχύθηκε από την αβεβαιότητα γύρω από τη στάση των ΗΠΑ, ιδιαίτερα μετά τις απειλές του Ντόναλντ Τραμπ για αποχώρηση ή αποδυνάμωση της αμερικανικής δέσμευσης στο ΝΑΤΟ. Το ενδεχόμενο αυτό έχει προκαλέσει έντονη ανησυχία στην Ευρώπη, επιταχύνοντας συζητήσεις που ξεκίνησαν ήδη από το προηγούμενο έτος.

Καθοριστικός παράγοντας υπήρξε η μεταστροφή της Γερμανίας. Το Βερολίνο, που παραδοσιακά απέφευγε την ιδέα μεγαλύτερης ευρωπαϊκής αυτονομίας στην άμυνα, εμφανίζεται πλέον πιο πρόθυμο να στηρίξει μια ενισχυμένη ευρωπαϊκή παρουσία εντός της Συμμαχίας. Η αλλαγή αυτή διευκόλυνε τη διαμόρφωση ευρύτερων συνεργασιών μεταξύ κρατών όπως η Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Πολωνία και οι σκανδιναβικές χώρες.

Ωστόσο, η υλοποίηση ενός τέτοιου σχεδίου αντιμετωπίζει σημαντικές προκλήσεις. Το ΝΑΤΟ παραμένει βαθιά εξαρτημένο από τις ΗΠΑ σε τομείς όπως οι πληροφορίες, η στρατηγική διοίκηση, η εφοδιαστική υποστήριξη και κυρίως η πυρηνική αποτροπή. Καμία ευρωπαϊκή χώρα δεν διαθέτει σήμερα τις δυνατότητες να υποκαταστήσει πλήρως τον αμερικανικό ρόλο.

Παράλληλα, οι Ευρωπαίοι επιδιώκουν να ενισχύσουν την αμυντική τους βιομηχανία και να καλύψουν κρίσιμα κενά, όπως η αντιυποβρυχιακή άμυνα, οι δορυφορικές δυνατότητες και ο ανεφοδιασμός εν πτήσει. Συζητείται επίσης η επαναφορά της υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας σε ορισμένες χώρες, ως μέσο ενίσχυσης της ετοιμότητας και της κοινωνικής συνοχής.

Ιδιαίτερη σημασία έχει και το ζήτημα της πυρηνικής προστασίας. Υπό το βάρος της αβεβαιότητας για την αμερικανική «ομπρέλα», έχουν ξεκινήσει συζητήσεις για πιθανή διεύρυνση του ρόλου της Γαλλίας στον τομέα αυτό, ενδεχομένως σε συνεργασία με άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Συνολικά, η Ευρώπη βρίσκεται σε φάση σταδιακής αλλά ουσιαστικής αναπροσαρμογής της αμυντικής της στρατηγικής. Αν και η πλήρης υποκατάσταση των ΗΠΑ δεν θεωρείται άμεσα εφικτή, η τάση για μεγαλύτερη ευρωπαϊκή ευθύνη και αυτονομία εντός του ΝΑΤΟ φαίνεται πλέον μη αναστρέψιμη.

Δεν πάνε καλά τα πράγματα και στην Χαριλάου Τρικούπη πρέπει να εξηγήσουν –οι μεν στους δε– ποιοί είναι οι λόγοι. Πριν περίπου ένα μήνα ο Παύλος Γερουλάνος είχε πει ότι “εάν η βελόνα (των μετρήσεων) μείνει κολλημένη, σε δύο μήνες πρέπει να δούμε τι θα κάνουμε”. Η προθεσμία που, εμμέσως, έδωσε ο συνδιεκδικητής της ηγεσίας στην τελευταία εσωκομματική εκλογή παρέρχεται βασανιστικά.

Στις δύο τελευταίες σφοδρές αντιπαραθέσεις στη Βουλή (εξωτερική πολιτική, τροπολογία για το Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη), κατά κοινή ομολογία ο Νίκος Ανδρουλάκης, και ανέβασε πολύ τους τόνους, και καλά τα πήγε. Δημοσκοπικό όφελος, ωστόσο, δεν προέκυψε. Ως προς την τροπολογία, ειδικότερα, παρότι απέδειξε ότι υπάρχει νομικό πλαίσιο, άρα παρέλκει η κυβερνητική πρωτοβουλία, αρκετοί δεν έχουν κατανοήσει εάν το ΠΑΣΟΚ θα αντιδράσει θεσμικά, ή εάν θα υποστηρίξει κινήσεις “ανυπακοής” στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου και σε άλλες περιπτώσεις.

Ίσως, ως προς αυτό, να εκδηλωθεί νέα …παραίνεση της Άννας Διαμαντοπούλου “να μην γίνουμε κόμμα Κωνσταντοπούλου, ή κόμμα Καρυστιανού”.

Από τη μία, λοιπόν, είναι η δημοσκοπική και πολιτική εικόνα του ΠΑΣΟΚ, από την άλλη είναι η “βελόνα” του Γερουλάνου, και η γενικότερη αίσθηση πως κάτι πρέπει να γίνει. Με αυτά τα ποσοστά στις μετρήσεις, σε πείσμα, μάλιστα, της στασιμότητας της Ν.Δ σε απόσταση από την προοπτική αυτοδυναμίας, νίκη “έστω και με μία ψήφο” δεν φαίνεται στον ορίζοντα.

Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης οδεύει (βραδέως) σε ένα συνέδριο, που λέγεται ότι θα πραγματοποιηθεί τον Φεβρουάριο, ή τον Μάρτιο, κι εκεί -εφόσον δεν αλλάξουν άρδην τα πράγματα- πρέπει να ληφθούν αποφάσεις. Θα ισχύσει, για παράδειγμα, μέχρι τέλους η στρατηγική της (πολιτικής και εκλογικής) αυτονομίας, και οι όποιες συζητήσεις θα παραπεμφθούν στο μετεκλογικό σκηνικό, με πρώτη τη Ν.Δ; Ή θα επικρατήσει η άλλη άποψη που λέει πώς οι όποιες συζητήσεις, περί μετώπου κατά του Κυριάκου Μητσοτάκη και της Ν.Δ, πρέπει να διεξαχθούν (από την κοινωνία έως την κορυφή) πριν τις εκλογές;

Δεν θα είναι εύκολη αυτή η αντιπαράθεση, θα έχει έντονες διαφωνίες και κλυδωνισμούς. Ίσως, δε, επιφέρει εσωστρέφεια που θα κρατήσει ακόμα πιό μακριά το ΠΑΣΟΚ από τον μεγαλεπήβολο στόχο του, και, από την άλλη, πιθανότατα θα ενισχύσει το κόμμα Τσίπρα που θα έχει (εκτός ακραίου απροόπτου) ανακοινωθεί μέχρι τότε.

Ένα μόνο θέμα δεν υφίσταται: αλλαγή ηγεσίας. Θα ήταν αυτοκτονικό. Όπερ σημαίνει πώς τις αποφάσεις πρέπει πρώτα να τις λάβει ο πρόεδρος του κόμματος…

Αναφέρει: Ως στέλεχος του ΠΑΣΟΚ θα μιλώ και θα παρεμβαίνω σε όλα τα σημαντικά ζητήματα που αφορούν την πορεία του και την πορεία της χώρας. Για να γίνει ξανά μεγάλο, προοδευτικό,πλειοψηφικό ρεύμα μέσα στην κοινωνία. Ώστε να κάνει πράξη την Πολιτική Αλλαγή.
Πιστεύω στην ανάγκη του διαλόγου και της κοινής δράσης με τις άλλες προοδευτικές δυνάμεις. Στη Βουλή και στην κοινωνία. Γιατί η αυτόνομη πορεία δεν είναι απομόνωση. Είναι κάλεσμα συστράτευσης απέναντι στα κατεστημένα και τη συντήρηση.

Ολόκληρη η παρέμβαση (ανάρτηση) του Χάρη Δούκα

ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ. ΕΝΩΝΟΥΜΕ. ΤΟΛΜΑΜΕ.
Πριν έναν χρόνο ολοκληρώθηκαν οι εσωκομματικές εκλογές του ΠΑΣΟΚ.
Από την πρώτη στιγμή δήλωσα πως σέβομαι την ετυμηγορία των μελών και φίλων μας
και στηρίζω τον Πρόεδρο που εξελέγη.
Δώσαμε —μαζί με φίλους και συντρόφους— έναν έντιμο αγώνα για την Αλλαγή.
Με αξίες, με ιδέες, με αξιοπρέπεια, με καινοτόμες πολιτικές προτάσεις.
Χωρίς διχασμούς, χωρίς προσωπικές σκοπιμότητες.
Μετά τον πρώτο γύρο, τόλμησα υπερβάσεις.
Πρότεινα συμμαχίες και ενότητα για μια ισχυρή πλειοψηφία αλλαγής — χωρίς ιδιοτέλεια, χωρίς υπολογισμούς. Προτάσεις που, δυστυχώς, δεν έγιναν αποδεκτές.
Είμαστε όμως περήφανοι γι’ αυτόν τον αγώνα.
Έχω μάθει το πόσο σημαντικό είναι να συνομιλείς καθημερινά με τους πολίτες, όπως είπε ο ποιητής «ήσυχα κι απλά». Έχω μάθει τη σημασία της αυτοκριτικής.
ΥΠΕΡΒΑΣΗ
Σίγουρα λοιπόν στην πορεία αυτή έγιναν λάθη. Σίγουρα κάποια από όσα είπαμε «ενόχλησαν» πολύ. Και έδωσαν ευκαιρία για ολομέτωπες επιθέσεις εναντίον όσων πάλεψαν για την αλλαγή, από την κυβέρνηση και τα κατεστημένα που τη στηρίζουν.
Κρατάω την ουσία:
ΕΝΩΝΟΥΜΕ ΔΥΝΑΜΕΙΣ.
Ως Δήμαρχος Αθηναίων, τιμώ κάθε μέρα την εμπιστοσύνη των πολιτών.
Κάτι που δεν έπαψα ούτε στιγμή να πράττω. Δημιουργούμε με συλλογική προσπάθεια, ένα διαφορετικό πρότυπο διακυβέρνησης. Δουλεύουμε με όλες μας τις δυνάμεις για μια Αθήνα πράσινη, καθαρή,δημιουργική, φιλική στους πολίτες, στήριγμα για τους ευάλωτους. Παλεύουμε για την παγκόσμια Αθήνα του πολιτισμού, της δημοκρατίας, της αλληλεγγύης.
Και συνεχίζω να πιστεύω πως η πολιτική αλλαγή είναι η προϋπόθεση για τη δημοκρατία και τη δικαιοσύνη που αξίζουμε.
Ως στέλεχος του ΠΑΣΟΚ θα μιλώ και θα παρεμβαίνω σε όλα τα σημαντικά ζητήματα που αφορούν την πορεία του και την πορεία της χώρας. Για να γίνει ξανά μεγάλο, προοδευτικό,πλειοψηφικό ρεύμα μέσα στην κοινωνία. Ώστε να κάνει πράξη την Πολιτική Αλλαγή.
Πιστεύω στην ανάγκη του διαλόγου και της κοινής δράσης με τις άλλες προοδευτικές δυνάμεις. Στη Βουλή και στην κοινωνία.
Γιατί η αυτόνομη πορεία δεν είναι απομόνωση. Είναι κάλεσμα συστράτευσης απέναντι στα κατεστημένα και τη συντήρηση.
Με εντιμότητα. Με διαφάνεια. Παντού, χωρίς συμβιβασμούς.
Με πίστη στο «Εμείς».
Με θέσεις τολμηρές, με αιχμές, που οδηγούν σε τομές που αλλάζουν τη χώρα και αποκαθιστούν την κοινωνική δικαιοσύνη.
Προχωράμε.
Για μια παράταξη πλειοψηφίας,
Για μια Ελλάδα δικαιοσύνης,
Για μια πολιτική που ενώνει.
ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ. ΕΝΩΝΟΥΜΕ. ΤΟΛΜΑΜΕ.

Το πρώτο αφορά την κατάπαυση του πυρός, με αποστρατιωτικοποιήση της πρώτης γραμμής του μετώπου. Πρόκειται για την πιο δύσκολη και κρίσιμη φάση.

Η δεύτερη, συνδέεται με το μέλλον της Ουκρανίας και με τις συμμαχίες που θα μπορέσει να συνάψει. Το μεγάλο στοίχημα, σύμφωνα με το σχέδιο της Ιταλίας, είναι να μπορέσει να συνδυαστεί το καθεστώς ουδετερότητας της χώρας, με την δυνατότητα ένταξης στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Το τρίτο βήμα, είναι η υπογραφή μιας διμερούς συμφωνίας Ρωσίας- Ουκρανίας, για να βρεθεί λύση, κυρίως, σε ό,τι αφορά την κυριαρχία στο Ντομπάς και στην Κριμαία. Ο στόχος, είναι να μπορέσει να επιτευχθεί συμφωνία ολική αυτονομία των περιοχών αυτών, συμπεριλαμβανομένης και της αυτόνομης διαχείρισης της ασφάλειας.

Το Κίεβο εξετάζει τις ιταλικές προτάσεις

Το τέταρτο και τελευταίο σημείο του ιταλικού σχεδίου ειρήνευσης, σχετίζεται με την υπογραφή ευρείας συμφωνίας, η οποία να μπορεί να εγγυηθεί την ειρήνη και την ασφάλεια σε όλη την Ευρώπη, με την συνεργασία του ΟΑΣΕ. Αρχίζοντας από την σχέση Ρωσίας- Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η κυβέρνηση Ντράγκι ελπίζει να μπορέσει να εξασφαλιστεί η συναίνεση της Μόσχας για βαθμιαία αποχώρηση από τις περιοχές στις οποίες εισέβαλε.

Σύμφωνα με την εφημερίδα La Repubblica, ο πρόεδρος Ζελένσκι, μαζί με συνεργάτες του, εξετάζει με ενδιαφέρον την ιταλική πρόταση και διαμηνύει ότι κύριο σημείο εκκίνησης, παραμένει η εδαφική ακεραιότητα της χώρας του.

«Στηρίξαμε τους Ουκρανούς και αυτό μας παρέχει την αναγκαία αξιοπιστία για την προώθηση του διαλόγου. Δεν κάναμε πίσω, όταν χρειάστηκε να βοηθήσουμε τον λαό αυτό, ο οποίος δέχθηκε επίθεση», πρόσθεσε, τέλος, ο Λουίτζι Ντι Μάιο.

Πηγή: DW