Ειδικότερα σε ανακοίνωση τους αναφέρουν ότι «οι πολυαναμενόμενες ανακοινώσεις της Υπουργού Παιδείας στη Σύνοδο Πρυτάνεων για τη βία στα Πανεπιστήμια αποδεικνύουν πως ούτε υπήρξε ούτε πρόκειται να υπάρξει συγκροτημένο σχέδιο για την αντιμετώπιση του προβλήματος».

Πιο συγκεκριμένα, υποστηρίζουν ότι:

«Αντί η κυβέρνηση να απολογηθεί για το γεγονός ότι επί 6 χρόνια δεν επέβλεψε, δεν συντόνισε και δεν ζήτησε από τις πανεπιστημιακές αρχές της χώρας να μάθει εάν πράγματι έχουν εκπονήσει κάποιο σχέδιο ασφάλειας και πως αυτό θα προσαρμοστεί στο επιχειρησιακό σχεδιασμό της ελληνικής αστυνομίας, η οποία αν και γνωρίζει το πρόβλημα δεν έχει οποιοδήποτε σχέδιο προληπτικής αστυνόμευσης για την αποτροπή περιστατικών βίας στους πανεπιστημιακούς χώρους.

Αντί για συνεργασία και σχεδιασμό, μετάθεση ευθυνών.

Αντί για στήριξη και συντονισμό, η κυβέρνηση θυμάται ξαφνικά το «αυτοδιοίκητο» που η ίδια συντονισμένα και εμμονικά επιδιώκει να καταργήσει.

Αντί να παραδεχθεί τη λανθασμένη στρατηγική στην πολιτική της για τα Πανεπιστήμια αναγνωρίζοντας έστω σιωπηρά τα δομικά της προβλήματα, η κυβέρνηση επιλέγει την οδό των αποσπασματικών παρεμβάσεων για επικοινωνιακούς λόγους, διαιωνίζοντας τις αιτίες που προκαλούν τα προβλήματα».

Σημειώνουν πως το πρόβλημα της βίας στα Πανεπιστήμια είναι δομικό και ότι «συνδέεται άρρηκτα με το πρυτανοκεντρικό μοντέλο διοίκησης των Πανεπιστημίων που καθιέρωσε ο νόμος Κεραμέως, το οποίο αποκλίνει σημαντικά από το κυρίαρχο μοντέλο διοίκησης των Ευρωπαϊκών Πανεπιστημίων». Επιπλέον αναφέρουν ότι συνδέεται άρρηκτα «με τον χαμηλότατο βαθμό αυτοδιοίκησης που έχει το Ελληνικό Πανεπιστήμιο, συγκρινόμενο με το κυρίαρχο ευρωπαϊκό κεκτημένο». Τονίζουν ότι η αυτοδιοίκησή του «πρέπει πάντα να νοείται και να συνοδεύεται απαρέγκλιτα από την απαίτηση για πλήρη λογοδοσία στον χρηματοδότη του δημόσιου Πανεπιστημίου, τον ελληνικό λαό». Ακόμη σημειώνουν ότι η δυνατότητα υλοποίησης των όποιων μέτρων συνδέεται με τις οικονομικές δυνατότητες των Πανεπιστημίων, «η υποχρηματοδότηση των οποίων συνεχίζεται».

Οι αρμόδιοι τομεάρχες του ΠΑΣΟΚ σχολιάζουν πως «όσο η κυβέρνηση εξακολουθεί να αντιμετωπίζει τα Πανεπιστήμια ως περιφερειακές διευθύνσεις του Υπουργείου Παιδείας, ρυθμίζοντας ακόμη και τις πιο μικρές και ασήμαντες λεπτομέρειες της διοίκησης και λειτουργίας τους, ακόμη και εκείνα τα μέτρα ασφαλείας που έχουν επιτύχει σε άλλες χώρες είναι μοιραίο να αποτύχουν ή τουλάχιστον να μην αποδώσουν τα αναμενόμενα».

«Ο ακραίος και αναποτελεσματικός αυταρχικός βερμπαλισμός υπηρετεί μόνο την επικοινωνία και όχι την ουσία. Οι αλληλοαναιρούμενες ανακοινώσεις πειθαρχικών και οικονομικών κυρώσεων, πολλές εκ των οποίων παραβιάζουν θεμελιώδεις αρχές δικαίου -όπως το τεκμήριο της αθωότητας- και βασικούς δικονομικούς κανόνες, το μόνο που πετυχαίνουν είναι να ικανοποιούν ιδεοληψίες και να μετατρέπουν τα πανεπιστήμια σε πεδίο εντάσεων και πόλωσης», προσθέτουν.

Καταληκτικά αναφέρουν ότι το ΠΑΣΟΚ έχει καταθέσει «ολοκληρωμένες προτάσεις τόσο για τη Διοίκηση των Πανεπιστημίων με σεβασμό στο αυτοδιοίκητο και την δημοκρατική του λειτουργία όσο και για την φύλαξη και για την προστασία των πανεπιστημιακών χώρων. Προτάσεις με σύγχρονη προσέγγιση, απαλλαγμένες από ιδεοληψίες. Καλούμε την Κυβέρνηση έστω και τώρα να λογικευτεί και να τις υιοθετήσει».

.-

Νίκος Γιαννόπουλος

Ισως γιατί φοριέται πολύ, σε διάφορες παραλλαγές, δημοκρατικές και μη, σε όλο τον πλανήτη. Η Ρωσία τύποις χαρακτηρίζεται πολιτεία δημοκρατική (υπάρχουν κόμματα και κοινοβούλιο, γίνονται εκλογές) ωστόσο όλοι γνωρίζουμε ότι βασιλεύει το θέλημα του Βλαντίμιρ Πούτιν τα τελευταία 25 χρόνια. Ο εν λόγω θα πάψει να είναι πρόεδρος της Ρωσίας μόνο όταν το θελήσει ο ίδιος.

Η Κίνα δε δεν έχει κανένα δημοκρατικό άγχος. Διοικείται αυταρχικά και…κομμουνιστικά (από το πανίσχυρο ακόμα και σήμερα Κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας) εφαρμόζοντας έναν ακραίο καπιταλισμό που διασφαλίζει εκείνα τα ποσοστά ανάπτυξης και τα εμπορικά ισοζύγια που κάνουν τη Δύση να ζαλίζεται.

Αλλά και στη δημοκρατική Δύση τα πράγματα δεν είναι πολύ καλύτερα ή τουλάχιστον τείνουν να μπουν σε ατραπούς ιδιαίτερα επικίνδυνες. Ο Τραμπ στις ΗΠΑ αφήνει ανοικτό το ενδεχόμενο να διεκδικήσει και τρίτη προεδρική θητεία κάτι που απαγορεύεται ρητά από το Αμερικανό Σύνταγμα.

Ο Ορμπαν στην Ουγγαρία βρίσκει τον τρόπο (ελέγχοντας σχεδόν απόλυτα τα media) να εξασφαλίζει συνεχείς εκλογικές νίκες. Αμφότεροι (Ορμπαν και Τραμπ) επιδεικνύουν τα αυταρχικά τους “μούσκουλα” όπου σταθούν και όπου βρεθούν. Επιχειρούν να κυβερνήσουν με την πειθώ της δύναμης και όχι με τη δύναμη της πειθούς.

• Γιατί, όμως, αρέσει αυτό το μοντέλο σε ολοένα και περισσότερους ανθρώπους;
• Τι είναι αυτό που τους κάνει να εμπιστεύονται το μέλλον τους σε brutal πολιτικούς ηγέτες;

Ειδικά σε χρονικές περιόδους κρίσεων και αβεβαιότητας όπως αυτή που διανύουμε, σε πλανητικό επίπεδο από το 2020 έως και σήμερα, οι μάζες, που επιζητούν ασφάλεια, έχουν την ψευδαίσθηση ότι αυτή θα την χαρίσουν δυναμικοί ηγέτες που μπορούν να χτυπήσουν το χέρι τους στο τραπέζι. Οι δημοκρατικές ευαισθησίες υποχωρούν, προτεραιοποιείται η επίτευξη του στόχου και όταν ο στόχος είναι η ασφάλεια κάθε παρέκκλιση από τους δημοκρατικούς κανόνες μπορεί και να συγχωρεθεί.

Αλλωστε, ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Στην αντιπροσωπευτική δημοκρατία των τελευταίων αιώνων ο κόσμος δεν αρέσκεται στη άσκηση καθημερινών δημοκρατικών καθηκόντων του, δεν μαθαίνει δημοκρατία ούτε συμμετέχει αποφασιστικά στη λήψη των αποφάσεων. Ανάθεση κάνει, μέσω της ψήφου του, και έτσι διατηρεί στο μυαλό του την ικανοποίηση ότι κατά κάποιον τρόπο συναποφασίζει.

Πρόκειται, το δίχως άλλο, για φενάκη. Γι’ αυτό και όταν τα πράγματα ζορίζουν, όταν η ασφάλεια διακυβεύεται, όταν πολεμικές συρράξεις βρίσκονται προ των πυλών, ο αυταρχισμός γιγαντώνεται, φορά το επίσημο κοστούμι του και αποκτά θεσμική διάσταση και εξουσία ακόμα και σε δυτικές δημοκρατίες.

Στην Αγγλία δημοσκοπικά προηγείται, αν είναι δυνατόν, το κόμμα του άκρατου λαϊκιστή Φάρατζ και στη Γερμανία οι νεοναζί του AfD. Oλοι αυτοι πωλούν με το κιλό ανέξοδο αυταρχισμό, κυρίως κατά των αδύνατων κοινωνικών ομάδων (κατά προτίμηση των μεταναστών που είναι και “ευάλωτοι” εθνικά). Εκμεταλλευόνται επίσης ότι η διεθνής συγκυρία τους ευνοεί, ο αυταρχισμός έχει αρχίσει να αρέσει σε ολοένα και περισσότερους.

Το έργο βέβαια έχει ξαναπαιχθεί στο σινεμά της ιστορίας αλλά οι τωρινοί θεατές φαίνεται ότι δεν το έχουν παρακολουθήσει και προτιμούν να το δουν σε σίκουελ. Αλλοίμονο στον πλανήτη αν η επιθυμία τους γίνει πραγματικότητα. Οι “τσαμπουκάδες” ηγέτες του Μεσοπολέμου πρόσφεραν στο πιάτο τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και τη θηριωδία του ολοκαυτώματος. Φανταστείτε τι μπορεί να γίνει σήμερα, 85 χρόνια αργότερα και με την πολεμική τεχνολογία να καλπάζει με τη βοήθεια του AI.

Προσοχή, λοιπόν, στη μόδα του αυταρχισμού. Σκοτώνει και το έχει αποδείξει…