Στο πλαίσιο αυτό, δέκα ξεχωριστές θεατρικές παραστάσεις «κατεβαίνουν» λόγω Πάσχα, αφήνοντας το δικό τους αποτύπωμα στη φετινή σεζόν. Άλλες αγαπήθηκαν για τις δυνατές ερμηνείες τους, άλλες για τη σκηνοθετική τους προσέγγιση ή τη μοναδική τους αισθητική. Όλες όμως συνέβαλαν στο να διαμορφωθεί μια πλούσια θεατρική εμπειρία για το κοινό, λίγο πριν η αυλαία πέσει προσωρινά και οι σκηνές ετοιμαστούν για την επόμενη καλλιτεχνική περίοδο.

Γιοι και κόρες

Μια από τις πιο επιτυχημένες παραστάσεις του Φεστιβάλ Αθηνών, για τους καθημερινούς ανθρώπους που αγνοήθηκαν από τις επίσημες ιστοριογραφικές πηγές αλλά προχώρησαν τη ζωή στην Ελλάδα, επιστρέφει δεκατέσσερα χρόνια μετά, με την προσθήκη καινούριων ιστοριών και νέους συντελεστές.

Η παράσταση που ουσιαστικά καθιέρωσε τον Γιάννη Καλαβριανό και την Εταιρεία Θεάτρου Sforaris ξαναφτιάχνεται με αφορμή τα 20 χρόνια από την δημιουργία των Sforaris και παρουσιάζεται μαζί με την τελευταία επιτυχία της ομάδας, την Πύλη της Κόλασης, στο Αμφι-Θέατρο του Σπύρου Ευαγγελάτου. 

Το κείμενο βασίζεται σε αφηγήσεις ηλικιωμένων από όλη τη χώρα, στους οποίους τέθηκε από τους συντελεστές το ίδιο ερώτημα: «Αν έπρεπε να ξεχωρίσετε μία ιστορία από όλη σας τη ζωή, ποια θα ήταν αυτή;»

Από την καταγραφή του πολύωρου μαγνητοσκοπημένου υλικού επιλέχθηκαν τελικά 95 αφηγήσεις που βρίσκονταν σε άμεση συνάφεια και σχέση με καταγεγραμμένα ιστορικά γεγονότα και προέκυψαν από αυτές 12 επεξεργασμένες ιστορίες, που εκτείνονται από τη Μικρασιατική καταστροφή μέχρι την πανδημία του covid και το πρώτο lockdown.

Όλες οι ιστορίες είναι αληθινές. Τα ονόματα και τα φύλα των προσώπων αλλάχθηκαν για να προστατευθεί η ανωνυμία τους.

Το τελικό αποτέλεσμα είναι μια εναλλακτική αφήγηση της επίσημης ιστορίας της χώρας μέσα από τις άγνωστες περιπέτειες των καθημερινών ανθρώπων. Των ανθρώπων που πιέζονται, λοξοδρομούν, δυσκολεύονται και αποτυγχάνουν, αλλά που σε κάθε εποχή επιμένουν και αναζητούν να ευτυχήσουν.

Εχθρός του λαού

Το μνημειώδες έργο του Ίψεν Εχθρός του Λαού ζωντανεύει μέσα από τη ριζοσπαστική ματιά του Τόμας Όστερμάιερ, καλλιτεχνικού διευθυντή της βερολινέζικης Schaubühne, που φημίζεται για την τολμηρή, σύγχρονη ανάγνωση των κλασικών έργων.

Το λαμπερό καστ Ελλήνων ηθοποιών και η σκηνοθετική τόλμη του Όστερμάιερ απέσπασαν διθυραμβικές κριτικές και δημιούργησαν μια παράσταση που αγαπήθηκε όσο λίγες τα τελευταία χρόνια.

Με ένα λαμπερό καστ Ελλήνων ηθοποιών και μια σκηνική γραφή που συνδυάζει ρεαλισμό, ρυθμό και πολιτική οξύτητα, η παράσταση απέσπασε διθυραμβικές κριτικές για τη σκηνοθετική της τόλμη και την εκρηκτική της επικαιρότητα. 

Μια παράσταση που συζητήθηκε όσο λίγες, και που απέδειξε ότι το θέατρο μπορεί να είναι ταυτόχρονα γιορτή, πολιτική πράξη και συλλογική εμπειρία!

Ο αγαπητικός της βοσκοπούλας

Ο Αγαπητικός της Βοσκοπούλας με πρωτότυπη μουσική και ενορχήστρωση από τον Θοδωρή Οικονόμου και καινούριο κείμενο σε δεκαπεντασύλλαβο, στίχους και σκηνοθεσία από τον Γιάννη Καλαβριανό, ολοκληρώνει τις παραστάσεις του στο Θέατρο Ακροπόλ. Βασισμένο στην πολυαγαπημένη ιστορία του ομώνυμου έργου του Δημήτριου Κορομηλά, το έργο ζωντανεύει με έναν θίασο 17 εξαιρετικών ηθοποιών και μουσικών.

Στο ορεινό χωριό της Αρτοτίνας, η όμορφη Κρουστάλλω και ο φτωχός βοσκός Λιάκος αγαπιούνται στα κρυφά. Η Μάρω, η μητέρα της, αρνείται την πρόταση της Γιάνναινας, της μητέρας του Λιάκου, να παντρέψουν τα παιδιά τους. Τα πράγματα περιπλέκονται περισσότερο όταν ο Μήτρος, που η Μάρω κάπου έχει γνωρίσει αλλά δεν θυμάται, φτάνει στο χωριό και ζητάει την Κρουστάλλω σε γάμο. Συγκρούσεις, παρεξηγήσεις και μυστικά οδηγούν σε αδιέξοδα μέχρι να εμφανιστεί ο παντοδύναμος έρωτας σε μια από τις πιο όμορφες ιστορίες αγάπης, που αποτελεί εμβληματικό κομμάτι της ελληνικής μυθοπλασίας από το 1891 που πρωτογράφτηκε, έως σήμερα.

Καλά εσύ σκοτώθηκες νωρίς

Το εμβληματικό έργο του Χρόνη Μίσσιου βρέθηκε για 4η χρονιά στη σκηνή, αγαπήθηκε και πάλι από το κοινό και απέδειξε ότι ο πολιτικός λόγος του συγγραφέα είναι πάντα επίκαιρος.

Το κείμενο του Χρόνη Μίσσιου μεταφέρεται στη σκηνή του Σύγχρονου θεάτρου από την ομάδα GAFF και έχουν μείνει μόλις 4 παραστάσεις για να το δεις κι εσύ.

Μια εξομολόγηση διώξεων, συλλήψεων, φυλακίσεων και βασανιστηρίων.

Ίσως γιατί η περίοδος που διανύουμε μοιάζει να έχει κάτι από τη σκοτεινή νιότη του Μίσσιου. Ίσως πάλι γιατί ο Μίσσιος δεν απευθύνεται μόνο στο νεκρό του φίλο αλλά κυρίως στους απόντες, σε ‘μάς. Ίσως γιατί η αντίληψη του Μίσσιου για τη ζωή , την ιστορία, το όνειρο δεν είναι μόνο γεμάτη από πολιτική κριτική αλλά και από αισιοδοξία για τη ζωή και πίστη στη δημιουργική δύναμη του ανθρώπου. Ίσως, πάλι, γιατί μας έχουν συμβεί αδιανόητα πράγματα και είναι η στιγμή να αναρωτηθούμε, πώς αντιστέκεται κάποιος σήμερα.

Καρυάτιδα

Μια ανελέητη κωμωδία, αφιερωμένη στη μεγαλειώδη και ιστορική ικανότητα του πολύπαθου αυτού τόπου, να μπλέκει μόνιμα σε κωμικοτραγικές περιπέτειες.

Σε περίπου μισή ώρα από τώρα, πρόκειται να πραγματοποιηθεί η πολυαναμενόμενη συνέντευξη Τύπου. Τρεμάμενα δημοσιογραφικά δάχτυλα αναμένουν να πατήσουν το record σε κάμερες. Λόγοι γραμμένοι στο χαρτί και λόγια «από καρδιάς» γίνονται πρόβα ξανά και ξανά· γιατί ακόμα και έμπειροι πολιτικοί έχουν τρακ σήμερα. Σήμερα είμαστε όλοι αδέρφια, σήμερα είμαστε όλοι ένα.

Σήμερα, μετά από αιχμαλωσία δεκαετιών ολόκληρων στο Βρετανικό Μουσείο, η αιθέρια Καρυάτιδα, η χαμένη έκτη αδερφή, το απαστράπτον σύμβολο ενός ολόκληρου πολιτισμού, επιστρέφει ανέλπιστα στην πατρίδα! Σαν άλλη αγαπημένη φίλη, θεία, χαμένη ξαδέρφη από το εξωτερικό, την περιμένει όλη η χώρα με τεράστια προσμονή. Η υποδοχή της, όμως, δεν θα είναι όπως τη φανταστήκαμε, όπως τη σχεδιάσαμε, όπως την ονειρευτήκαμε. Όχι. Η υποδοχή της Καρυάτιδας από τη μαμά της, την Ελλάδα, είναι κωμωδία. Ξεκαρδιστική μεν, αμείλικτη δε.

Το έργο Η Καρυάτιδα! ήταν ανάθεση του Εθνικού Θεάτρου στον Γιώργο Καπουτζίδη, στο πλαίσιο του Αφιερώματος στο Νεοελληνικό έργο.

Τα χρόνια

Το εμβληματικό έργο της Αννί Ερνώ, βραβευμένης με το Νόμπελ Λογοτεχνίας 2022, μεταφέρεται για πρώτη φορά στην ελληνική σκηνή από τους Ακύλλα Καραζήση και Νίκο Χατζόπουλο.

Η παράσταση, μια ζωντανή αναμέτρηση με τον χρόνο και τη μνήμη, αντλεί από την αποστασιοποιημένη, σχεδόν αρχαιολογική γραφή της Γαλλίδας συγγραφέως, μετασχηματίζοντας την προσωπική της ιστορία σε ένα πολύφωνο χρονικό της μεταπολεμικής Ευρώπης – ένα ταξίδι ανάμεσα στις δεκαετίες, όπου το ατομικό βιώνεται ως κοινωνική μαρτυρία.

Από το Παρίσι έως τη Νέα Υόρκη και το Τόκιο, το έργο έχει γνωρίσει μια σειρά θεατρικών αναγνώσεων και ερμηνειών, που αναδεικνύουν τη σπάνια ικανότητά του να συνομιλεί με το παρόν κάθε εποχής, επιβεβαιώνοντας την καθολικότητα του βλέμματός του και την ανθεκτικότητα μιας γραφής που μεταμορφώνει το προσωπικό βίωμα σε συλλογικό στοχασμό.

Ένα χρονικό των μεταμορφώσεων – Μια σκηνική συνομιλία γενεών και χρόνου

Στο μυθιστόρημα Les Années (2008), η Ερνώ αρθρώνει μια ιδιότυπη «αυτοβιογραφία χωρίς εγώ». Μια γυναίκα αφηγείται τη ζωή της, από τη μεταπολεμική Γαλλία έως τον 21ο αιώνα. Μέσα από φωτογραφίες, φράσεις, διαφημίσεις, τραγούδια και τηλεοπτικές εικόνες, ανασυντίθεται η καθημερινότητα μιας ολόκληρης κοινωνίας που αλλάζει. Η προσωπική της πορεία – από την παιδική ηλικία ως τη γήρανση – γίνεται ο καθρέφτης μιας γενιάς που γνώρισε τη φτώχεια, την άνοδο, την απελευθέρωση, την εξουθένωση της κατανάλωσης και το άγχος του σύγχρονου χρόνου. Η αφήγηση δεν είναι γραμμική· σπάει σε θραύσματα, σαν αρχείο μνήμης. Τέσσερις γυναίκες – Αγγελική Στελλάτου, Δέσποινα Κούρτη, Δήμητρα Βλαγκοπούλου, Κατερίνα Παπανδρέου – και ένας άνδρας  – Διαμαντής Αδαμαντίδης – επί σκηνής συνθέτουν ένα μωσαϊκό φωνών και ηλικιών, μοιράζονται την ίδια ιστορία και ενσαρκώνουν διαφορετικές φάσεις της ίδιας ζωής — από την παιδική ηλικία μέχρι το σήμερα.

Γέρμα

Η Μαρία Πρωτόπαππα συνεχίζει να σκηνοθετεί και να ενσαρκώνει τη θρυλική Γέρμα του Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης μέχρι και τις 5 Απριλίου. Μαζί της επί σκηνής ένας σπουδαίος θίασος: ο Γιάννος Περλέγκας με τον οποίο συνυπογράφουν και τη δραματουργική επεξεργασία, ο Σίμος Κακάλας, η Ηλέκτρα Μπαρούτα και ο Νώντας Δαμόπουλος.

Μία γυναίκα που δεν περιμένει από τον άντρα που την οδήγησαν να παντρευτεί ούτε έρωτα ούτε χρήμα, περιμένει παιδιά. Εκείνος δεν έχει την φλόγα να ανάψει μέσα της μια καινούρια ζωή. Από την άλλη, ένας ταπεινός βοσκός, παιδικός της φίλος που θα μπορούσε να της χαρίσει την μητρότητα, δεν είναι δικός της. Κι εκείνη δεν καταδέχεται να γίνει μοιχαλίδα. Ο άντρας της, καχύποπτος φέρνει τις αδελφές του να την περιφρουρούν. Η αγωνία της γυναίκας την οδηγεί σε άκρα. Έτσι, μια νύχτα, που βρίσκονται με τον άντρα της στο ξωκλήσι του Αγίου της Γονιμότητας, σε μια σχεδόν παγανιστική γιορτή, (η τελευταία της ελπίδα) εκείνος της ομολογεί πως επιλέγει να μείνει άτεκνος κι εκείνη σε μια έκρηξη απόγνωσης τον πνίγει. Πνίγοντας τη μοναδική ελπίδα της για εκπλήρωση των πόθων της, επιζητώντας το τέλος της αγωνίας.

Η Δούκισσα της Πλακεντίας

Η Δούκισσα της Πλακεντίας, σε κείμενο και σκηνοθεσία του Γιώργου Νανούρη, με τη Μαρία Κίτσου παρουσιάζεται για λίγες ακόμα μέρες στο Θέατρο Βεάκη.

Η παράσταση αφηγείται τη μυθιστορηματική ζωή της Σοφίας ντε Μαρμπουά, γνωστής ως Δούκισσας της Πλακεντίας – μιας γυναίκας που το σπίτι της έγινε Μουσείο, ενώ το όνομα της δόθηκε σε Λεωφόρο αλλά και σε Σταθμό του μετρό.

Βαθύπλουτη, ανεξάρτητη, δυναμική και αινιγματική, αναφέρεται ως μία από τους μεγάλους ευεργέτες της Ελλάδας, αφού ενίσχυσε οικονομικά τη χώρα μας μετά την Επανάσταση του 1821. Η ιστορία της, που ακροβατεί ανάμεσα στη μυθοπλασία και την πραγματικότητα, συνοδεύεται από θρύλους και αλήθειες για την σχέση της με εμβληματικές προσωπικότητες αλλά και για την εκκεντρική ζωή της. Πάνω απ’ όλα αυτά όμως, αιωρείται το προσωπικό της δράμα, μιας και η Δούκισσα της Πλακεντίας ήταν μια μητέρα που δεν άντεξε το χαμό της κόρης της και βρήκε έναν παράδοξο τρόπο να ζει για πάντα μαζί της.

Σε βλέπω

Το σύγχρονο έργο Σε βλέπω (The Counter) της Αμερικανίδας Meghan Kennedy, παρουσιάζεται σε σκηνοθεσία της Βίκυς Βολιώτη στο θέατρο Μικρό Παλλάς, με πρωταγωνιστές τους Πέκγυ Τρικαλιώτη, Βίκυ Βολιώτη και Θοδωρή Αθερίδη.

Κάθε πρωί σε ένα τοπικό καφέ μιας μικρής πόλης, μία σερβιτόρα (η Κέιτ) γεμίζει την κούπα του καφέ ενός τακτικού πελάτη (του Πωλ). Πού και πού στο καφέ έρχεται και η πρώην ερωμένη του Πωλ, η Πεγκ, με την πρόφαση να αγοράσει ένα κομμάτι κέικ και την ελπίδα να τον δει εκεί. Ο Πωλ προσπαθεί να τα βγάλει πέρα ​​μέσα στο σκληρό και μεγάλο κόσμο. Η Κέιτ είναι μια γυναίκα που θέλει να κάνει μια καινούργια αρχή. Η Πεγκ αγαπάει ακόμα τον Πωλ αλλά και ο Πωλ αγαπάει την Πεγκ. Τι γίνεται όταν ο Πωλ ζητάει μια σοκαριστική χάρη από την Κέιτ; Και τι θα ακολουθήσει όταν η Κέιτ μάθει πως η Πεγκ είναι ο μεγάλος έρωτας του Πωλ; Μια απρόσμενη φιλία γεννιέται και τα βαθύτερα μυστικά όλων φωτίζονται.

Μυστικά, σχέσεις και συγκρούσεις ξεδιπλώνονται μέσα από τις ζωές τριών ανθρώπων που προσπαθούν να σταθούν ο ένας απέναντι στον άλλον και τελικά απέναντι στον ίδιο τους τον εαυτό και όταν η αλήθεια έρθει στο φως, τίποτα δεν είναι όπως πριν.

Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ

Το εμβληματικό έργο του Edward Albee, Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ, ένα από τα πιο συγκλονιστικά και βαθιά ανθρώπινα θεατρικά έργα του 20ού αιώνα, σε σκηνοθεσία Σωτήρη Τσαφούλια, ολοκληρώνεται προσεχώς στο Θέατρο Ζίνα.

Με το βαθιά ψυχογραφικό του βλέμμα, ο Σωτήρης Τσαφούλιας αναδεικνύει το έργο ως μια ανελέητη ψυχολογική παρτίδα, που αντανακλά τη διαχρονική αγωνία του ανθρώπου να ορίσει την ταυτότητά του μέσα σε έναν κόσμο που καταρρέει

Τους πρωταγωνιστικούς ρόλους αναλαμβάνουν ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης και η Έφη Μουρίκη, ενώ στο πλευρό τους βρίσκονται ο Σπύρος Σταμούλης και η Ελεάνα Στραβοδήμου, σε ένα τετραπρόσωπο σχήμα υψηλής έντασης και υποκριτικής δεξιοτεχνίας, που φέρνει στο φως τη σκληρή αλήθεια πίσω από τις κοινωνικές μάσκες, τα παιχνίδια εξουσίας και τις προσωπικές μας ψευδαισθήσεις.

Το έργο, με αφορμή μια φαινομενικά απλή επίσκεψη ενός νεαρού ζευγαριού σε ένα ώριμο παντρεμένο ζευγάρι, εξελίσσεται σε μια νύχτα αποκαλύψεων, έντονων συγκρούσεων και συναισθηματικής απογύμνωσης, σε μια ιστορία που ισορροπεί ανάμεσα στο τραγικό και το ειρωνικά αστείο.

Ήταν η δυναμική απάντηση των Κρητικών στο αίτημα για εξυγίανση της ακτοπλοϊκής σύνδεσης της μεγαλονήσου με τον Πειραιά.

Η ΑΝΕΚ ήταν η πρώτη εταιρεία λαϊκής βάσης σε παγκόσμιο επίπεδο, και προέκυψε μέσα και από την τραγωδία του «Τιτανικού της Κρήτης», το ναυάγιο του πλοίου «Ηράκλειον» στις 8 Δεκεμβρίου του 1966, που εκτελούσε το δρομολόγιο Χανιά – Πειραιάς, με αποτέλεσμα να βρουν το θάνατο 224 άνθρωποι.

Μια πρωτοποριακή για την εποχή της προσπάθεια, ανεξάρτητα από την όποια πορεία μπορεί να ακολούθησε, με μετόχους αρχικά απλούς ανθρώπους της Κρήτης, ολοκλήρωσε με άσχημο τρόπο, σήμερα, την πολυδαίδαλη πορεία της μέσα στον χρόνο.

Όπως ανακοινώθηκε επισήμως, παρότι μέρες τώρα ήταν γνωστό στα δημοσιογραφικά γραφεία και όχι μόνο, η Attica Group κατέληξε σε συμφωνία με τους πιστωτές και τους μετόχους της ΑΝΕΚ, με στόχο την πλήρη συγχώνευση και απορρόφηση της από τον Όμιλο της Attica.

Σύμφωνα με ανακοίνωση της εταιρείας «ATTICA A.E. ΣΥΜΜΕΤΟΧΩΝ» επετεύχθη συμφωνία μεταξύ της εταιρίας και των μεγαλυτέρων πιστωτριών τραπεζών («ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ Α.Ε.», «ΑΛΦΑ ΤΡΑΠΕΖΑ Α.Ε.», «ASTIR NPL FINANCE 2020-1 DESIGNATED ACTIVITY COMPANY», «CROSS OCEAN AGG COMPANY I») και μετόχων που εκπροσωπούν ποσοστό 57,70% του συνολικού μετοχικού κεφαλαίου («ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ Α.Ε.», «ΑΛΦΑ ΤΡΑΠΕΖΑ Α.Ε.», «ATTICA BANK», «CROSS OCEAN AGG COMPANY I» και «VΑRΜΙΝ Α.Ε.Β.Ε.») της  «ΑΝΩΝΥΜΗ ΝΑΥΤΙΛΙΑΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΚΡΗΤΗΣ» (εφεξής «ΑΝΕΚ»).

Η συμφωνία, όπως ανακοινώθηκε έχει στόχο :

α) τη συγχώνευση με απορρόφηση της ΑΝΕΚ από τη Εταιρία με σχέση ανταλλαγής 1 κοινή ή προνομιούχο μετοχή της ΑΝΕΚ προς 0,1217 νέες κοινές ονομαστικές μετοχές της ATTICA και 
β) την καταβολή του ποσού των 80.000.000 ευρώ προς πλήρη και ολοσχερή εξόφληση του δανεισμού της ΑΝΕΚ προς τους ανωτέρω πιστωτές (ανεξόφλητο κεφάλαιο ύψους  236.419.251,23 ευρώ πλέον του συνόλου ανεξόφλητων τόκων ως την ημερομηνία ολοκλήρωσης της συναλλαγής) από το ενοποιημένο σχήμα που θα προκύψει κατά την ημερομηνία ολοκλήρωσης της συγχώνευσης.

Τα Διοικητικά Συμβούλια των εταιριών θα συγκληθούν σύμφωνα με το νόμο και τα καταστατικά τους για να αποφασίσουν σχετικά με την έναρξη και τις επιμέρους παραμέτρους της διαδικασίας συγχώνευσης, αναφέρεται στην ανακοίνωση και προστίθεται ότι η προτεινόμενη σχέση ανταλλαγής θα συζητηθεί εν συνεχεία στα Διοικητικά Συμβούλια των εταιριών και θα επιβεβαιωθεί με έκθεση ανεξάρτητου εμπειρογνώμονα για το δίκαιο και εύλογο. Η συγχώνευση θα τεθεί προς έγκριση από τις γενικές συνελεύσεις των μετόχων των δύο εταιριών.

του ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΚΟΤΡΩΤΣΟΥ

Σταχυολογώ από το άρθρο του στα “Νέα Σαββατοκύριακο”:

«Στην ελληνική σκηνή υπήρχε μια “τρομερή” εθιμική τελετή υποδοχής ενός νέου ηθοποιού στη σκηνή από τους έμπειρους συναδέλφους του. Οταν πρωτοανέβαινε στο σανίδι, του σκάρωναν καψώνια (έφευγαν από τη σκηνή, δεν του απαντούσαν στις ατάκες, λέγανε τα λόγια του, αφήνοντάς τον άφωνο και ξεκρέμαστο, του τραβούσαν την καρέκλα, του λύναν τα κορδόνια των παπουτσιών!)…

…Το “Αλαλούμ” εξαφάνισε ευαίσθητους νέους από το επάγγελμα ή έχρισε πρωταγωνιστές, εκείνους που με θράσος είχαν την ετοιμότητα να αυτοσχεδιάσουν και, συχνά, να αντεπιτεθούν με τα ίδια μέσα στον έμπειρο! Αν σκεφτεί κανείς πως όλα αυτά θυμίζουν ζούγκλα, θα είναι μέσα στα πράγματα. Ηταν, όμως, τραυματικά εγκληματική, όταν η, τάχα μου, μυητική διαδικασία ξεκινούσε από τα καμαρίνια, τις πρόβες και τις περίφημες ακροάσεις. Εκεί νέοι ηθοποιοί, ανεξαρτήτως φύλου, υποχρεούντο σε ταπεινώσεις, εξευτελισμούς και, βεβαίως-βεβαίως, σεξουαλικές προσβολές έως και βιασμούς. Σε αυτή την περίπτωση λειτουργούσε το σύνδρομο της εξουσιαστικής επιβολής, λόγω θέσεως, εργασιακής εξάρτησης, δημοφιλίας και επαγγελματικών προοπτικών, με σύνηθες επακόλουθο ωμούς εκβιασμούς, βιασμούς, ταπεινώσεις...

…Παλιότερα αυτή η συμπεριφορά ήταν σχεδόν “θεσμική” στο θέατρο, σήμερα έχει μάλλον ελαττωθεί, αλλά δεν έχει πλήρως εξαφανιστεί, ακόμη και σε επίσημα, επιχορηγούμενα από το κράτος ή τους δήμους θεατρικά σχήματα. Και σήμερα αντιδρούν, και συχνά βίαια, οι νέοι καλλιτέχνες που διαθέτουν άλλου είδους κοινωνική αγωγή και διατίθενται ποικίλα κέντρα να απευθυνθούν. Παρ’ όλ’ αυτά, ένας νέος καλλιτέχνης που υφίσταται μια τέτοιου είδους απαξίωση πνευματική, ηθική ή σωματική, διστάζει να διαμαρτυρηθεί δημόσια, διότι φοβάται ότι θα λειτουργήσει μια ιδιότυπη “ομερτά” στον επαγγελματικό χώρο του θεάτρου, όπου τα σχήματα είναι συνεχώς μεταβαλλόμενα κατά τρόπο κυκλικό!»...

Τελετές μύησης και ομερτά! Μια συμπεριφορά σχεδόν θεσμική που ενίοτε έφθανε ως τον βιασμό! Απαξίωση πνευματική, ηθική ή σωματική από παλαιότερους προς νεότερους! Ωμοί εκβιασμοί, βιασμοί και ταπεινώσεις! Πράγματα τρομακτικά που ούτε σε αυτό το υπερ-σκάνδαλο με πρωταγωνιστή τον Χάρβεϊ Ουάϊνστάϊν δεν έχουν ειπωθεί με τέτοια ωμότητα.

Ο Γεωργουσόπουλος δεν είναι τυχαίο πρόσωπο, την δε γνώση του και αξιοπιστία του ουδείς αμφισβητεί. Πιθανότατα πρόκειται για ακούσματα, πληροφορίες, διηγήσεις, μάλλον δεν μπορεί να τα τεκμηριώσει ενώπιον του εισαγγελέα αλλά πρέπει να θεωρείται βέβαιο πως έχει την δυνατότητα να υποδείξει πρόσωπα και καταστάσεις ώστε να απελευθερωθούν άνθρωποι και να μιλήσουν. Προς επίρρωσην, ο Γιάννης Μπέζος δήλωσε πως “ξέραμε αλλά δεν μιλούσαμε”, παρασύροντας το “συνάφι” του σε ένα θεατρικό “Κωσταλέξι” στο οποίο η φρίκη κρατιόταν ερμητικά κλεισμένη σε ψυχές και καμαρίνια.

Αυτό το “συνάφι”, όμως (όπως και άλλα), δεν είναι ο “κύκλος των χαμένων ποιητών” όπου η μέθη και η γοητεία της (μιας) τέχνης κρατά τους ανθρώπους σιωπηλούς κοινωνούς του δράματος. Είναι μια μικρή μαφία αμαρτίας, σωματικής και ψυχικής εξουθένωσης. Είναι ένα “κλαμπ” εγκλημάτων. Είναι, εν τέλει, ο πρώτος από μια σειρά ομόκεντρων κύκλων, στους οποίους ακόμα κι αυτός που βρίσκεται στον δεύτερο, ή τον τρίτο, κάτι είχε ακούσει, κάτι είχε υποψιαστεί.

Δεν θα ζητήσει κανείς από έναν πολιτικό, έναν (αρμόδιο) υπουργό να έχει πλήρη γνώση σχετικά με το τι συμβαίνει στα άδυτα των αδύτων. Θα απαιτήσει, όμως, από πολλούς να απολογηθούν γιατί δεν έκαναν κάτι έως σήμερα για όσα είχαν ακούσει /ή γνώριζαν, και θα απαιτήσει, ακόμα περισσότερο, να μην εμφανίζονται ως δήθεν “αγνωστικιστές”.

Η περίπτωση Λιγνάδη είναι ίσως η πλέον προβεβλημένη των ημερών αλλά δεν είναι η μόνη. Λειτουργεί, όμως, ως ένα κραυγαλέο παράδειγμα που αποκαλύπτει ποιοι είναι με τον Κρέοντα και ποιοι με την Αντογόνη- για να χρησιμοποιήσουμε ένα λογικό “εφεύρημα” των ημερών. Γι αυτό και εγείρει θέμα ηθικής τάξης για την υπουργό Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη που οφείλει, επιτέλους, να απαντήσει τι ήταν εκείνο που την υποκίνησε να κάνει δεκτή την παραίτησή του από το Εθνικό Θέατρο, αφ’ ης στιγμής, όπως ισχυρίστηκε (ανακριβώς), δεν υπήρχαν “επώνυμες καταγγελίες”.

Οι νομοθετικές παρεμβάσεις που προετοιμάζει, όπως λέγεται, η κυβέρνηση, είναι αναμφίβολα χρήσιμες. Δεν είναι, όμως, επαρκείς. Διότι η ομερτά αυτό ακριβώς κάνει: να αφοπλίζει τους νόμους. Να κρατά την τιμωρία μακριά από τους θύτες και να εξοστρακίζει τα θύματα στην μοναξιά και την σιωπή. Εάν δεν υπάρξει άμεσα –κι εδώ η Δικαιοσύνη οφείλει να πράξει τα δέοντα για να μην γίνει μέρος του προβλήματος– τρανή και δημόσια καταδίκη, αν δεν υπάρξει παραδειγματική τιμωρία, η ομερτά θα επιβληθεί ως κανόνας. Για να αποδειχθεί, ξανά, πως η ισονομία μπορεί να είναι οι ερινύες που στην αρχαία τραγωδία οδηγούν στην κάθαρση, δεν είναι εύκολο, όμως, να κυριαρχήσει στην πραγματικότητα. Να αποδειχθεί πως οι “ελίτ” μπορούν να ξαναγράφουν το σενάριο όποτε απαιτείται.

Η “αναστάτωση” θα προκληθεί από τα κάτω, δεν θα την ορίσει κανένα νομικό πλαίσιο. Αλλιώς θα καταλήξουμε στο γνωστό θεατρικό “αυλαία(για όσα έχουν καταγγελθεί” και πάμε (για άλλα)”…

Αναλυτικότερα, σήμερα Παρασκευή, οι υποψήφιοι των ΓΕΛ που έχουν επιλέξει το νέο σύστημα Πανελλαδικών, θα εξεταστούν στο μάθημα της Χημείας (Ομάδες Προσανατολισμού Θετικών Σπουδών και Σπουδών Υγείας) και στο μάθημα της Οικονομίας (Ομάδα Προσανατολισμού Σπουδών Οικονομίας και Πληροφορικής).

Οι υποψήφιοι των ΓΕΛ που έχουν επιλέξει το παλαιό σύστημα Πανελλαδικών, θα εξεταστούν επίσης στη Χημεία (Ομάδα Προσανατολισμού Θετικών Σπουδών) και στις Αρχές Οικονομικής Θεωρίας (Ομάδα Προσανατολισμού Σπουδών Οικονομίας και Πληροφορικής).