Με το βιβλίο του “Πράσινο Αστέρι” να αποτελεί για εκείνον σταθμό στη ζωή του, ο Αύγουστος Κορτώ ανέφερε πως πρόκειται για το αγαπημένο του βιβλίο, αφού καταπιάνεται με την αθωότητα, αλλά και τη θνητότητα, “τον θάνατο, το πένθος και πώς όλα αυτά τα πράγματα τα μαθαίνουμε σαν ξένη γλώσσα μέχρι να εξοικειωθούμε ότι είμαστε παροδικοί”.

Ο ίδιος τόνισε ότι δεν νοσταλγεί τα νιάτα και την εφηβεία του, την οποία χαρακτήρισε μοναχική και πικραμένη, συμπληρώνοντας πως “στα 20 ήμουν παχύσαρκος, μετά έγινα λιπόσαρκος , γιατί έκανα μια τρομακτική δίαιτα… ήταν βυθισμένη στην μοναξιά. Η Θεσσαλονίκη είχε όλα κι όλα δύο γκέι μπαρ και οι άνθρωποι που τολμούσαμε να πάμε ήμασταν οι ίδιοι και οι ίδιοι. Υπήρχε ο φόβος”.

“Στην Αθήνα άρχισα να ζω ελεύθερα γιατί ήμουν άγνωστος μεταξύ αγνώστων, αλλά αποζητούσα τη σαρκική επαφή από πολύ νωρίς. Στα 4-5 ήξερα πολύ καλά ότι αυτό που με τραβούσε ήταν το αγορίστικο σώμα. Μέσα μου σε ό,τι αφορούσε την επιθυμία και τη συναίσθηση αυτής, ήμουν απόλυτα ελεύθερος. Δεν υπήρχε περίπτωση να παραμυθιάσω τον εαυτό μου ότι θα μάθω να ελκύομαι από γυναίκες γιατί ήταν αδύνατο. Ήταν σαν να έλεγα ότι θα μάθω γραμμική Α’. Δεν γίνεται. Από εκεί και πέρα η ελευθερία κατακτήθηκε σταδιακά και όπως πάντα, δανείζομαι αυτή την πολύ ωραία φράση από μία ταινία ότι ‘η ελευθερία που κατακτιέται με τη γροθιά’”, είπε ο Αύγουστος Κορτώ.

Ερωτηθείς για το πού έδωσε εκείνος τη “γροθιά” ο συγγραφέας αναφέρθηκε στον σύζυγό του, Τάσο λέγοντας πως και οι δύο έχουν “φάει” πολλή χολή και λεκτική βία, “γιατί ποστάραμε φωτογραφίες μαζί, ως ζευγάρι. Φοβερό έτσι; Δύο 25αρηδες που ανεβάζουν μια φωτογραφία που είναι αγκαλιασμένοι. ‘Σκανδαλώδες, προκλητικό‘! Ειλικρινά απορώ, μέχρι το 2014 κανένας άλλος Έλληνας ομοφυλόφιλος δεν είχε αναφερθεί στον σύντροφό του με τις τρεις… συνταρακτικές λέξεις ‘ο άντρας μου’; Ήμασταν 10 χρόνια μαζί, φυσικά ήταν ο άντρας μου και ήμουν ο άντρας του”.

Στη συνέχεια μίλησε και για τη μητέρα του, ένας “ανεξάντλητος πυρήνας στοργής“, όπως είπε για εκείνη χαρακτηριστικά, και την αρρώστια της η οποία με τα χρόνια έγινε δυσβάστακτη.

“Επέζησα μετά την αυτοκτονία της, πάλεψα με τη διπολική διαταραχή. Η αυτοκτονία, που είναι ένα από τα μεγαλύτερα κοινωνικά ταμπού, θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται ως το ακραίο σύμπτωμα μιας πολύ σοβαρής νόσου. Γι’ αυτό και εγώ μετά την απόπειρα, όταν πέρασαν 3 μέρες και κάπως συνήλθα, νοσηλεύτηκα στο Αιγινήτειο. Κανένας άνθρωπος δεν βλέπει ως λύτρωση το ψυχιατρείο. Οι περισσότεροι το φοβούνται περισσότερο από τη φυλακή. Θα προτιμούσαν να μπουν δυο μήνες στον Κορυδαλλό. Πήρα τα χάπια στο καθιστικό, πήγα στην πόρτα στης κρεβατοκάμαρας, κάθισα στην άκρη του κρεβατιού και εκείνη τη στιγμή θυμάμαι να λέω ότι ‘αυτό που έκανε η Κατερίνα σε εμένα, δεν θα το κάνω εγώ στον Τάσο’. Δεν θα ξυπνήσει να με βρει νεκρό δίπλα του. Αυτή τη στιγμή αυτό που επείγει είναι να ζήσω για τον Τάσο και εκεί είναι που έτρεξα και πήρα το 166″, είπε συγκλονίζοντας.

Τέλος, αναφέρθηκε και στον γάμο του και μιας και αυτή ήταν η τρίτη φορά που παντρεύτηκαν, ο Αύγουστος Κορτώ τόνισε πως θα μπορούσε να τον παντρεύεται κάθε εβδομάδα.

“Τον ένιωθα σύζυγό μου από πολύ νωρίς! Κολλήσαμε αμέσως όταν ήμασταν παιδάκια. Τη βέρα δεν την έχω συνηθίσει ακόμα, μου φαίνεται σαν να ονειρεύομαι. Ήθελα να τον παντρευτώ ίσως και από το πρώτο βράδυ που τον γνώρισα”, είπε αρχικά, ενώ για το ενδεχόμενο απόκτησης ενός παιδιού, είπε: “Δεν ξέρω αν είμαι αρκετά γενναίος και ανιδιοτελής για να γίνω πατέρας. Ο τρόμος μου είναι ένα παιδί που με λατρεύει, που είμαι ο κόσμος του, να με δει κομματιασμένο“.

Ο γνωστός συγγραφέας έκανε γνωστή την ευχάριστη είδηση μέσα από τον προσωπικό του λογαριασμό στο Facebook.

Aφού δημοσίευσε μια φωτογραφία με τον αγαπημένο του στο Δημαρχείο Αθηνών, ο Αύγουστος Κορτώ έγραψε: «Η βέρα κι η καρδιά μου γράφουν τ’ όνομά σου».

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Auguste Corteau (@auguste_corteau)

«O Αναστάσιος Σαμουηλίδης του Μιχαήλ Σαμουηλίδη και της Ευλαμπίας Σαμουηλίδη, το γένος Γκύζη, που γεννήθηκε στον δήμο Χολαργού Αττικής και κατοικεί στον Δήμο Αθηναίων και ο Πέτρος Χατζόπουλος του Αναστάσιου Χατζόπουλου και της Αικατερίνης Χατζοπούλου, το γένος Βλάχου, που γεννήθηκε στον Δήμο Θεσσαλονίκης και κατοικεί στον Δήμο Αθηναίων, πρόκειται να παντρευτούν και ο γάμος θα γίνει στην Δήμο Αθηναίων», αναφέρει συγκεκριμένα η αναγγελία γάμου που δημοσίευσε στο Facebook ο συγγραφέας μαζί με μία φωτογραφία του με τον Αναστάσιο Σαμουηλίδη.

Την ανάρτηση συνοδεύει με το σχόλιο «Μαζί σου πάντα».

Το κάνει όχι μόνο γιατί αυτό ελαφραίνει εκείνους που βιώνουν τις δυσκολίες, αλλά γιατί η επικοινωνία, έστω διαδικτυακά, αποτελεί ένα φωτάκι στο τούνελ της μοναξιάς που «μπαίνει» κάποιος άνθρωπος που αντιμετωπίζει ζητήματα ψυχικής υγείας.

Αυτή τη φορά, ο Αύγουστος Κορτώ μοιράστηκε τη νέα του μάχη με την κατάθλιψη μέσα από μία ανάρτησή του στο προφίλ του στο Facebook.

Ο αγαπημένος συγγραφέας αναφέρει πως «ο φρέσκος μήνας με βρίσκει με φρέσκια κατάθλιψη» και εξηγεί ότι αυτή τη φορά η κατάθλιψη που βιώνει είναι «οργανικής αιτιολογίας».

«Βέβαια, σαν γενναίος ιππότης (ή κατσαρίδα) πάλι θα επιβιώσω» αναφέρει ο Αύγουστος Κορτώ και καταλήγει πως «αντί για μηνύματα, πάρτε τηλέφωνο, ή κάντε μια αγκαλιά, ή πιείτε έναν καφέ με κάποιον που ταλαιπωριέται σαν εμένα, ή που πιστεύει πως δεν του αξίζει η αγάπη κι η παρέα».

Η συγκλονιστική ανάρτηση του Αύγουστου Κορτώ

Πριν λίγο, ενώ διάβαζα ένα ντεμέκ θρίλερ, άρχισα να γελάω – όχι με το βιβλίο (κι ας ήταν για γέλια), αλλά με το πείσμα της ζωής, που πασχίζει χρόνια τώρα να μου αποδείξει ότι η φυσική μου θέση είναι τα πατώματα.

Γιατί ο φρέσκος μήνας με βρίσκει με φρέσκια κατάθλιψη (πέμπτη κατά σειρά, πάμε για ρεκόρ – πρέπει κάποια στιγμή να πάρω ένα βραβείο, μια πλακέτα, εκπτωτικά κουπόνια, κάτι).

Αυτή τη φορά, για ποικιλία, κατάθλιψη οργανικής αιτιολογίας: υπερκόπωση. (Ναι, μπορεί να συμβεί και σε συγγραφείς/μεταφραστές). Δείχνει μια ιδέα πιο φιλεύσπλαχνη απ’ τις προηγούμενες (κομμάτια αντί για κομματάκια), αλλά φυσικά έχει βγάλει το μπουρί και προσπαθεί να ρουφήξει κάθε ίχνος χαράς απ’ τις μέρες μου (κι είναι και μεγάλες, Ιούνιο μήνα!)

Βέβαια, σαν γενναίος ιππότης (ή κατσαρίδα) πάλι θα επιβιώσω. Απλά, μες στη μαυρίλα, μου φάνηκε αστεία η επιμονή της αρρώστιας, λες και μ’ έχει γκόμενο: πάλι εδώ, πανάθεμά τη φύτρα σου;

Ευχαριστώ προκαταβολικά για τη στοργή και τις ευχές σας, αν κι αντί για μηνύματα, πάρτε τηλέφωνο, ή κάντε μια αγκαλιά, ή πιείτε έναν καφέ με κάποιον που ταλαιπωριέται σαν εμένα, ή που πιστεύει πως δεν του αξίζει η αγάπη κι η παρέα.

Καλό καλοκαίρι μανάρια, κι όλες οι σκιές να ‘ναι του ήλιου, στην παραλία.

“Πριν τρία χρόνια, άρρωστος βαριά, προσπάθησα να πεθάνω – και δεν τα κατάφερα, γιατί την τελευταία στιγμή αποφάσισα ότι η ραγισμένη ψυχή είναι απείρως προτιμότερη απ’ την παντοτινή εξάλειψή της” τονίζει.

Στη Βουλή τα έγγραφα για την πρόσληψη του αδελφού του Δ. Λιγνάδη στο Εθνικό Θέατρο

“Έκτοτε, οι άνθρωποι της καρδιάς μου, οι φίλοι κι άγνωστοι που με στήριξαν, με περιέβαλαν με την αγάπη τους και με βοήθησαν – μαζί με τους γιατρούς μου και τα φάρμακα, τη δουλειά και την καθημερινή προσπάθεια – να ορθοποδήσω, μ’ έχουν περιγράψει με περισσή γενναιοδωρία ως “δυνατό”, ή ακόμα και “γενναίο”. Όμως ο δυνατός δεν χρειάζεται να επιβιώσει – γιατί ζει, χάρη στην τύχη της ψυχικής του φτιαξιάς, χωρίς βουτιές στην άβυσσο” προσθέτει ο συγγραφέας.

“Όχι: με το ιστορικό μου, είμαι ο πιο αδύναμος των αδύναμων. Και στην πορεία κατάλαβα πως η αδυναμία δεν είναι ντροπή. Ο άνθρωπος που κλαίει και χτυπιέται κι απελπίζεται, και συνεχίζει, μαζεύοντας ένα-ένα τα κομματάκια του, να κλαίει και να χτυπιέται και να απελπίζεται, γιατί, στο βάθος του εαυτού του, έχει μια σπίθα, μια φλούδα πίστης, ο αδύναμος που σέρνεται αγκαλιά με τον φόβο και τη μοναξιά γιατί οραματίζεται, σαν ταινία επιστημονικής φαντασίας, τη μέρα που θα γελάει και θα χορεύει και θα ελπίζει – αυτός ο άνθρωπος δεν χρειάζεται να είναι δυνατός, γιατί είναι ο σιωπηλός, πεισματάρης εργάτης της επιβίωσης.Ας έχουν άλλοι τη δύναμη, κι ας τη χαίρονται. Εμείς οι αδύναμοι θα αναμετρηθούμε με το πάπλωμα, με το πάτωμα, με τον πάτο της Κόλασης – και λίγο-λίγο, μ’ ένα χέρι κι ένα πόδι, με νύχια και με δόντια, θα σηκωθούμε” καταλήγει.