Το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας τέλεσε ο επίσκοπος Σταυροπηγίου Αλέξιος.

Ο Προκαθήμενος της Ελλαδικής Εκκλησίας αναφέρθηκε στην εορτή της Κοιμήσεως της Θεομήτορος και στη ζωή Της, τον πόνο και τη δύναμή Της ως Μητέρας του Χριστού, και επισήμανε τη σπουδαιότητά Της για όλους τους ανθρώπους.

«Σήμερα, σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Οικουμένης, οι χριστιανοί συναζόμαστε για να τιμήσουμε την Κοίμηση της γλυκιάς Παναγιάς. Και όπως κάποιοι γνωρίζετε, τα παλαιότερα χρόνια, όταν ένας άνθρωπος σε μια οικογένεια πέθαινε, το λείψανό του το κρατούσαν στο σπίτι και το ξενυχτούσαν. Το τραγουδούσαν με μοιρολόγια περίτεχνα όλη τη νύχτα. Ενώ ενδιάμεσα θυμούνταν και εξιστορούσαν τα πιο σημαντικά γεγονότα της ζωής του», σημείωσε ο Αρχιεπίσκοπος και συμπλήρωσε:

«Έτσι κι εμείς, ουσιαστικά όλο τον Δεκαπενταύγουστο, με τις παρακλήσεις, ως άλλοι απόστολοι μεταφερόμαστε νοερά στη Γεθσημανή, ψάλλοντας ‘’τον γλυκασμό των Αγγέλων”, ‘’των θλιβομένων τη χαρά”, ‘’των χριστιανών την προστάτιδα”. Τιμούμε αυθεντικά, απροσποίητα και με όλη μας την καρδιά, το ιερό και τίμιο πρόσωπο της Παναγιάς, της Μητέρας όλων μας. Και πράγματι, αξίζουν αυτές οι τιμές και τα ξενύχτια. Γιατί η γλυκιά Παναγιά, η κόρη των Αγίων Ιωακείμ και ‘Αννης, έγινε η μητέρα της γεννημένης άνωθεν, εκ Πνεύματος Αγίου, ανθρωπότητας, όπως η Εύα υπήρξε η βιολογική μητέρα της πεπτωκυΐας ανθρωπότητας. Αλλά η επίγεια πορεία της έχει ένα μεγάλο, κυρίως θεολογικό και εκκλησιαστικό, και κατ’ επέκταση κοινωνικό και ψυχολογικό ενδιαφέρον, ως γυναίκα και ιδίως ως Μητέρα. Γιατί η πορεία της είναι προτυπική και αντιπροσωπευτική της πορείας όλων μας. Σκεφτείτε την κατάσταση της Θεοτόκου, όταν δεν βρισκόταν κατάλυμα για να γεννήσει τον Χριστό, οπότε και κατέφυγε στο σπήλαιο της Βηθλεέμ… Σκεφτείτε την Παναγιά όταν παρουσίασε τον νεογέννητο Χριστό στον προφήτη Συμεών. Εκείνος τον αποκάλεσε ‘’Σωτήρα” και ‘’φως” των εθνών. Ταυτόχρονα όμως ράγισε την καρδιά της Παναγίας με τα αναπάντεχα λόγια που είπε: ‘’Ιδού, αυτό το παιδί προορίζεται… να γίνει στόχος αντιλογίας, η οποία θα είναι για σένα σπαθί που θα τρυπήσει την ίδια σου την ψυχή…” (Λουκ. 2, 29-35)».

Επίσης, ο Αρχιεπίσκοπος υπογράμμισε ότι «αυτή η δήλωση του προφήτη Συμεών σημάδεψε την πορεία της Παναγίας. Το παιδί Της όχι μόνο δεν θα περάσει απαρατήρητο, αλλά θα συνδεθεί με συνταρακτικές καταστάσεις, που αγγίζουν τα όρια της καταστροφής και της ανάστασης πολλών. Η γλυκιά Παναγιά, από την αρχή της πορείας Της ως μητέρα, βρέθηκε αντιμέτωπη με ένα μέλλον διττό, βέβαιο αλλά και απρόβλεπτο, που έμελλε να επιβεβαιώνεται διαρκώς και με τα επόμενα γεγονότα. Αργότερα, άγγελος θα ειδοποιήσει σε όνειρο τον δίκαιο Ιωσήφ ότι πρέπει να παραλάβει το παιδί και την Παναγία και να φύγουν μακριά στην Αίγυπτο. Γιατί κινδύνευε η ζωή του νεογέννητου Χριστού από τον Ηρώδη. Σκεφτείτε την κατάσταση μιας λεχώνας, όταν της λένε ότι πρέπει να ξενιτευτεί για να διασωθεί η ζωή του παιδιού της! Ή, σκεφτείτε αργότερα την αγωνία και την οδύνη της απώλειας και άλλα σχετικά που θα έζησε η Παναγία, όταν έχασε τον Χριστό στα Ιεροσόλυμα και τον αναζητούσε για τρεις ημέρες. Όλοι γνωρίζουμε ότι ο Κύριος εκούσια μετέφερε τον Σταυρό, πάνω στον οποίο σταυρώθηκε.

Σκεφτείτε όμως την Παναγία, όταν βλέπει τον Χριστό να έχει πέσει κάτω από το βάρος του σταυρού, όταν προσπαθεί να σηκωθεί, όταν κοιτάζονται στα μάτια, όταν τα βλέμματά τους συναντιούνται! Αλλά σκεφτείτε την Παναγία μας, όταν βλέπει και την υπόλοιπη εξέλιξη του Μαρτυρίου του παιδιού Της: τους εξευτελισμούς, τα ραπίσματα, τη Σταύρωση, όταν ακούει εκείνα τα αποκαλυπτικά και εξουθενωτικά, κενωτικά λόγια του Χριστού: ‘’Θεέ μου, Θεέ μου, γιατί με εγκατέλειψες;” (Ματθ. 27, 46). Ή όταν απευθύνεται ο Χριστός από τον σταυρό προς την ίδια, λέγοντάς της ότι πλέον ο υιός σου θα είναι ο Ιωάννης… (Ιω. 19, 26). Σκεφτείτε την Παναγία, όταν πλέον τα λόγια του προφήτη Συμεών ‘’και ρομφαία θα διαπεράσει την ψυχή σου…(Λουκ. 2, 35) έχουν εκπληρωθεί με τον πλέον επώδυνο και κυρίως άδικο τρόπο. Γιατί, θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος, ότι σε εμάς τους ανθρώπους, συχνά δικαίως, μας συμβαίνουν επώδυνα πράγματα και καταστάσεις. Και αυτό, γιατί ως άνθρωποι, αφού δεν είμαστε τέλειοι, βλάπτουμε και αδικούμε ο ένας τον άλλον, ακόμη και χωρίς να το καταλάβουμε. Σκεφτείτε όμως την οδύνη της μάνας Παναγίας, όταν χάνει τον γιο της. Και αυτός ο γιος είναι ο Αναμάρτητος: Γιατί ‘’αμαρτίαν ουκ εποίησεν, ουδέ ευρέθη δόλος εν τω στόματι αυτού”. Γατί ‘’λοιδορούμενος ουκ αντελοιδόρει, πάσχων ουκ ηπείλει”. Και όχι μόνο αυτό, αλλά και ‘’…τις αμαρτίες μας ανέλαβε με το σώμα Του” (Α΄ Πέτρ., 2, 22)».

Επιπροσθέτως, επισήμανε: «Η γλυκιά Παναγιά, αγαπητοί μου, είναι το πλέον αντιπροσωπευτικό παράδειγμα μιας δύσκολης επίγειας πορείας, μετά την πορεία του Χριστού. Αλλά αυτή η πορεία δεν είναι αδιέξοδη, όπως στην αρχαία τραγωδία.

Έχει νόημα, έχει ελπίδα, γιατί έχει εμπιστοσύνη στον Θεό και στο θέλημά Του. Γιατί παράλληλα η Παναγία θυμάται και τα λόγια του Δικαίου Συμεών, ότι ο Υιός της θα γίνει ο Σωτήρας του κόσμου. Δεν θα της ραγίσει μόνο την καρδιά. Γι’ αυτό και στην παρουσία της Παναγίας, ο πόνος της δεν λαμβάνει συναισθηματικές υπερβολές και εξάρσεις τραγικών πράξεων. Πιστεύει ότι ο Θεός έχει τον τελευταίο λόγο.

Για όλα τα παραπάνω, η Παναγία λειτουργεί ως μια γέφυρα για να συνδέσουμε τα δικά μας βάσανα με τη χριστιανική ελπίδα. Μια ελπίδα, που μπορεί να αργεί, αλλά δεν απογοητεύει κανένα, παρά μόνον όταν θέλουμε πράγματα αντίθετα από το θέλημα του Θεού.

Βεβαίως, μετά το προπατορικό αμάρτημα, όλη η κτίση βρίσκεται σε ένταση, σε πάλη, σε διαρκείς συγκρούσεις. Έτσι μπορούμε να πούμε ότι τα βάσανα των ανθρώπων δεν έχουν τελειωμό. Όλα αυτά πλέον θα λήξουν μόνο με τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού.

Μέχρι τότε, η Γλυκιά Παναγιά αποτελεί τον πολυτιμότερο βοηθό και συμπαραστάτη, μετά τον Κύριό μας, για να περάσουμε τις αντιξοότητες της ζωής μας.

Αυτή η σχέση μας με την Παναγία αποτυπώνεται στις εκατοντάδες των προσφωνήσεων. Κάποιοι την αποκαλούν Καταφυγή, άλλοι Σκέπη του κόσμου, Γοργοεπήκοο, Γρηγορούσα, Ελεούσα, Οδηγήτρια, Παρηγορίτισσα, Οξεία αντίληψη, Φοβερά Προστασία, Ζωοδόχο, Θρηνούσα, Αμαρτωλών σωτηρία, Κυρία των Αγγέλων, Υπέρμαχο στρατηγό… Χιλιάδες προσφωνήσεις εκφράζουν είτε τον πόνο των πιστών είτε τη διάθεσή τους να Την ευχαριστήσουν.

Και το έθνος μας, οι Ρωμιοί, στα σκοτεινά χρόνια της σκλαβιάς, στο πρόσωπό της βρήκε παρηγοριά. Η φράση ‘’Πάλι με χρόνια, με καιρούς” ήχησε ως αναστάσιμο εμβατήριο. Αλλά και τον περασμένο αιώνα, ανήμερα της Κοίμησής της είχαμε την πυρπόληση του πολεμικού καταδρομικού πλοίου ‘’Έλλη”, το 1940. Και μετά διμήνου την αναίτια επίθεση του τότε φασιστικού καθεστώτος της Ιταλίας, με αποτέλεσμα οι Έλληνες να βρεθούν στο μέτωπο. Και τότε, οι μανάδες προσεύχονταν να ξανάρθουν πίσω τα παιδιά τους πάλι στη γλυκιά Παναγιά!

Αλλά η Παναγιά μας δεν κάνει διακρίσεις. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην τον αγαπά. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην τον φροντίζει. Η Παναγιά μας είναι η ελεήμων καρδιά που περιγράφει ο ‘Αγιος Ισαάκ ο Σύρος: ‘’Καρδιά ελεήμων είναι να καίγεσαι από αγάπη για όλη την κτίση” (Ομιλ. 81, 1).

Και όπως εκείνη, έτσι κι εμείς καλούμαστε να είμαστε ανεκτικοί και φιλάνθρωποι, προς όλους ανεξαιρέτως».

Στο τέλος της ομιλίας του ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος τόνισε: «Αλλά και στις ημέρες μας συμβαίνουν θλιβερά πράγματα. Και μακριά μας, και στη γειτονιά μας. Όπως στην Ουκρανία και την Παλαιστίνη. Καθημερινά σκοτώνονται συνάνθρωποί μας. Πρόσφατα, Χριστιανοί αδελφοί μας βρήκαν μαρτυρικό θάνατο, στον Ιερό Ναό του Προφήτη Ηλία στη Δαμασκό της Συρίας, κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας.

Δυστυχήματα ξεκληρίζουν οικογένειες που καταλήγουν στη βίωση ενός ανείπωτου πένθους. Λαοί προσπαθούν να εκμεταλλευτούν άλλους λαούς. Μεγαλύτερες ομάδες μικρότερες ομάδες. Συχνά κι εμείς οι ίδιοι λειτουργούμε όπως συχνά κατηγορούμε τους άλλους. Και εμείς οι ίδιοι κατηγορούμε τους άλλους και δεν αντιλαμβανόμαστε ότι ο συνάνθρωπός μας είναι εικόνα Θεού.

Σε όλα αυτά, εμείς οι χριστιανοί δεν είμαστε ουδέτεροι. Δεν είμαστε απαθείς στα σύγχρονα πάθη της ανθρωπότητας.

Αλλά ο τρόπος για να τα αντιμετωπίσουμε, στο μέτρο του εφικτού, δεν είναι άλλος παρά ο τρόπος που μας δίδαξε ο Ίδιος ο Χριστός, η Παναγία και οι άγιοί μας.

Και αυτός ο τρόπος συνοψίζεται στο να ζούμε εκκλησιαστικά. Γιατί τα πνεύματα της πονηρίας δεν αντιμετωπίζονται παρά μόνο με προσευχή και νηστεία. Η ένταση και η πάλη του κόσμου λιγοστεύουν μόνο μέσα από τη συμμετοχή μας στα Μυστήρια της Εκκλησίας.

Αν κάτι μπορεί να βοηθήσει στις τραγικές ανθρώπινες διαπροσωπικές, κοινωνικές και διεθνείς καταστάσεις που ζούμε, είναι μόνον η αγάπη. Μια αγάπη, όμως, όχι όπως την φαντάζεται ο καθένας, αλλά η αγάπη εκείνη όπως εκφράστηκε από τον Τριαδικό Θεό στο πρόσωπο της Παναγίας και όπως η Παναγία, απλόχερα και αδιακρίτως, σκορπά στον καθένα μας. Η Χάρη της Παναγίας να σκεπάζει όλους μας. Χρόνια πολλά!».

«Δεν θέλω και δεν μπορώ να πιστέψω πως σήμερα ο Ελληνισμός και η Ορθοδοξία βιώνουν μία ακόμη ιστορική “άλωση”» τόνισε ο Αρχιεπίσκοπος σε δήλωσή του και διαμήνυσε ότι «αυτό δεν μπορούμε να το επιτρέψουμε».

Ο Αρχιεπίσκοπος κατηγόρησε την Αιγυπτιακή κυβέρνηση ότι αποφάσισε «παρά τις περί του αντιθέτου πρόσφατες δεσμεύσεις του Αιγύπτιου Προέδρου προς τον Έλληνα Πρωθυπουργό, να καταλύσει κάθε έννοια δικαίου και, ουσιαστικά, να επιχειρήσει να σβήσει μονοκοντυλιά την ίδια την ύπαρξη της Μονής, αναιρώντας αυτή καθαυτή την όλη λειτουργία Της, το ίδιο το λατρευτικό και το πνευματικό Της έργο, ομοίως και το πολιτιστικό».

«Καλώ κάθε ελληνική και κάθε διεθνή Αρχή να αντιληφθεί το ύψιστο διακύβευμα και να προστρέξει άμεσα για την προστασία των θεμελιωδών θρησκευτικών ελευθεριών της Ιεράς Μονής του Σινά», επισήμανε ο αρχιεπίσκοπος και πρόσθεσε: «Καταδικάζω απερίφραστα κάθε προσπάθεια αλλαγής του καθεστώτος, που επί 15 αιώνες ισχύει στην εν λόγω περιοχή και απευθύνω έκκληση προς την υπεύθυνη Ελληνική Κυβέρνηση και προσωπικά προς τον Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη να ενεργήσει άμεσα τα δέοντα, ούτως ώστε να επανέλθει η κανονική και νόμιμη τάξη και να μην καταργηθεί ουσιαστικά η Ιερά Μονή».

Αναλυτικά η δήλωση του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου

«Ύστερα από την χθεσινή σκανδαλώδη απόφαση βίαιης καταπάτησης των ανθρωπίνων και δη των θρησκευτικών ελευθεριών, που εξέδωσαν οι δικαστικές αρχές της Αιγύπτου, το παλαιότερο παγκοσμίως Ορθόδοξο Χριστιανικό Μνημείο, η Ιερά Μονή της Αγίας Αικατερίνης του Θεοβάδιστου Όρους Σινά, εισέρχεται σε μία μεγάλη δοκιμασία, που παραπέμπει σε άλλες σκοτεινές εποχές…

Ουσιαστικά, η ίδια η Αιγυπτιακή Κυβέρνηση αποφάσισε, παρά τις περί του αντιθέτου πρόσφατες δεσμεύσεις του Αιγύπτιου Προέδρου προς τον Έλληνα Πρωθυπουργό, να καταλύσει κάθε έννοια δικαίου και, ουσιαστικά, να επιχειρήσει να σβήσει μονοκοντυλιά την ίδια την ύπαρξη της Μονής, αναιρώντας αυτή καθαυτή την όλη λειτουργία Της, το ίδιο το λατρευτικό και το πνευματικό Της έργο, ομοίως και το πολιτιστικό.

Η περιουσία της Μονής υφαρπάζεται και δημεύεται και ο πνευματικός αυτός Φάρος της Ορθοδοξίας και του Ελληνισμού αντιμετωπίζει πλέον ζήτημα πραγματικής επιβίωσης.

Με απέραντη θλίψη και με εύλογη οργή, καλώ κάθε ελληνική και κάθε διεθνή Αρχή να αντιληφθεί το ύψιστο διακύβευμα και να προστρέξει άμεσα για την προστασία των θεμελιωδών θρησκευτικών ελευθεριών της Ιεράς Μονής του Σινά.

Καταδικάζω απερίφραστα κάθε προσπάθεια αλλαγής του καθεστώτος, που επί 15 αιώνες ισχύει στην εν λόγω περιοχή και απευθύνω έκκληση προς την υπεύθυνη Ελληνική Κυβέρνηση και προσωπικά προς τον Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη να ενεργήσει άμεσα τα δέοντα, ούτως ώστε να επανέλθει η κανονική και νόμιμη τάξη και να μην καταργηθεί ουσιαστικά η Ιερά Μονή.

Εκφράζω ολόψυχα την αδελφική μου αλληλεγγύη τόσο προς την Αδελφότητα και προς τον Καθηγούμενο Αυτής, Σεβασμιώτατο Αρχιεπίσκοπο Σινά και Ραιθώ κ. Δαμιανό, όσο και προς τους έλληνες αδελφούς, που διακονούν θυσιαστικά στην ευρύτερη περιοχή του Σινά.

Δεν θέλω και δεν μπορώ να πιστέψω ,τέλος, πως σήμερα ο Ελληνισμός και η Ορθοδοξία βιώνουν μία ακόμη ιστορική «άλωση».

Αυτό δεν μπορούμε να το επιτρέψουμε.»

Επίσης, κατόπιν προτροπής του Μακαριωτάτου, την ίδια ώρα τελέσθηκε τρισάγιο σε όλους τους Ιερούς Ναούς της Περιφέρειας της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών.

Ο τύπος της Δέησης, σε συμπαράσταση στην οδύνη των συγγενών των θυμάτων του πολύνεκρου δυστυχήματος των Τεμπών, είναι ο ακόλουθος:

“Έτι δεόμεθα υπέρ μακαρίας μνήμης και αιωνίου αναπαύσεως των ψυχών πάντων των βιαίως κοιμηθέντων αδελφών ημών κατά το σιδηροδρομικόν δυστύχημα εις την περιοχήν των Τεμπών και υπέρ του συγχωρηθήναι αυτοίς παν πλημμέλημα εκούσιόν τε και ακούσιον”.

Εν συνεχεία, τονίζει: «Η Εκκλησία μας κάνει ό,τι είναι δυνατόν, στο μέτρο των δυνατοτήτων Της, και με κάθε τρόπο που υπάρχει και με κάθε μέσο που διαθέτει, για να επουλώσει, όσο μπορεί, τις βαθιές πληγές που άνοιξαν, πληγές, που, δυστυχώς, θα πάρουν πολύ χρόνο και τεράστια προσπάθεια για να κλείσουν. Στις ψυχές κυρίως και στις ζωές, αλλά και στις περιουσίες των συνανθρώπων μας. Η ΑΜΚΕ (Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία)

«Αποστολή» της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών και όλες οι κοινωνικές δομές και όλοι οι φιλανθρωπικοί οργανισμοί των Ιερών Μητροπόλεων που επλήγησαν είναι από την πρώτη στιγμή, και θα είναι πάντα, στο πλευρό των συνανθρώπων μας, ιδιαίτερα την επώδυνη ώρα της μεγάλης δοκιμασίας τους. Οι Μητροπολίτες μας, γέννημα-θρέμμα του λαού μας, είναι από την πρώτη στιγμή κοντά στον λαό μας, όπως άλλωστε πάντα είναι, έχοντας θέσει στη διάθεση της αρμόδιας Πολιτείας κάθε υποδομή που έχουν και κάθε διαθέσιμο πόρο που διαθέτουν.

Αλλά και όλος ο κόσμος της Εκκλησίας σπεύδει άμεσα, ενδιαφέρεται απόλυτα και δίνει τον καλύτερο του εαυτό για να βοηθήσει, όπως και όπου μπορεί, διά των υπηρεσιών της Εκκλησίας μας. Όμως, μπροστά στη μανία της φύσης, μπροστά σε αυτήν τη βιβλική καταστροφή, δεν είναι ώρα για πολλά λόγια. Είναι ώρα όλοι ενωμένοι να αντιμετωπίσουμε, όσο πιο αποτελεσματικά μπορούμε, τη δραματική αυτή κατάσταση, δίνοντας άμεσες λύσεις, να προσευχηθούμε για την ανάπαυση των ψυχών των συνανθρώπων μας που χάνουμε και να βοηθήσουμε έμπρακτα όλους όσοι δοκιμάζονται τόσο σκληρά αυτές τις τόσο κρίσιμες ώρες. Προσωπικά, είμαι σε ανοιχτή γραμμή διαρκώς τόσο με τους Μητροπολίτες μας όσο και με τους αρμόδιους παράγοντες της Πολιτείας και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, καθώς κάθε λεπτό είναι πολύτιμο».

Υπενθυμίζεται ότι ο Αρχιεπίσκοπος, 82 ετών, εισήχθη το πρωί της περασμένης Πέμπτης με ήπια συμπτώματα κορονοϊού, σύμφωνα με τις υποδείξεις των θεραπόντων ιατρών του και νοσηλεύεται στη Μονάδα Αυξημένης Φροντίδας, όπου υποβάλλεται και σε εξετάσεις.