Ο μαθητής εξασφάλισε το 100/100 και από τους 8 εκπαιδευτικούς που βαθμολόγησαν τα γραπτά του στις πανελλαδικές εξετάσεις και αναδείχθηκε ο πρώτος των πρώτων όλων των εποχών.

«Η αλήθεια είναι ότι παίζει ρόλο και το διάβασμα αλλά για να επιτευχθεί το απόλυτο αποτέλεσμα χωρίς να χαθεί ούτε ένα μόριο, παίζει ρόλο και η τύχη, αλλά και η ευνοϊκή διάθεση των διορθωτών να μην κόψουν ούτε ένα μόριο. Ήμουν στη θεωρητική κατεύθυνση, έδωσα Λατινικά, Αρχαία, Έκθεση και Ιστορία. Η Νομική είναι η πρώτη μου επιλογή», είπε αρχικά.

«Γενικά διάβαζα πολύ. Η προετοιμασία για τις πανελλαδικές αφορά κυρίως στη Β’ και Γ’ λυκείου. Αλλά καλό είναι να τεθούν οι βάσεις σχετικά με την ακαδημαϊκή συνέπεια. δεν γνωρίζω απόλυτα τι θέλω στη ζωή μου, πιστεύω είναι αδύνατον να γνωρίζει κανείς στα 18 του τι θέλει να κάνει. αυτό είναι και ένα προτέρημα της Νομικής, ότι είναι ένα πτυχίο αρκετά ευρύ και ανοίγει πόρτες προς πολλές κατευθύνσεις. Είναι πολύ νωρίς για να κρίνω ποιοί θα είναι οι στόχοι μου στη συνέχεια, πώς θα είναι η σχολή, θα πρέπει να το βιώσω», συνέχισε ο μαθητής.

Ο Φίλιππος Φούφας δήλωσε πως, «οι πανελλαδικές χρειάζονται ρεαλισμό. Πρέπει να υπάρχει διάθεση για υποχωρήσεις στην κοινωνική ζωή. όχι ότι είναι απαραίτητο να μην βγει κανείς ούτε μια φορά από το σπίτι του για 2 χρόνια. Ο βασικός μου στόχος ήταν να περάσω στη σχολή μου. Είναι μία γενικότερη νοοτροπία που καλλιεργείται στον χώρο του σχολείου σχετικά με την προσήλωση στον στόχο και την σημασία που έχει αυτό μετέπειτα στη ζωή μας. Αφού ολοκληρώσω τη Νομική, μάλλον θα ήθελα να επιδιώξω μεταπτυχιακές σπουδές στο εξωτερικό αλλά είναι πολύ νωρίς».

«Δεν είναι ο βασικός μου στόχος η πολιτική αλλά δεν ξέρω τι μου επιφυλάσσει το μέλλον. Έχω κανονίσει τις διακοπές μου», κατέληξε.

Ήρθε στην Ελλάδα το Νοέμβρη του 2019 σε ηλικία 16 ετών.

Έμεινε για ενάμιση χρόνο σε δομή ημιαυτόνομης / εποπτευόμενης διαβίωσης της International Rescue Committee (IRC) Hellas και πλέον μένει σε διαμέρισμα για άτομα άνω των 18 ετών. Γράφτηκε στο σχολείο, έμαθε τη γλώσσα, παρακολούθησε σεμινάρια και γενικά έκανε αυτά που προβλέπονται σε μια διαδικασία ένταξης. Ωστόσο, το Δεκέμβρη έλαβε απορριπτική απόφαση στην αίτηση ασύλου που είχε υποβάλλει.

Τον Μάϊο “κλειδώνει” ο χρόνος των εκλογών – Το Μαξίμου εξετάζει τις διαστάσεις, τις κρίσεις και τον αντίκτυπο των μέτρων στήριξης

«Κατάγομαι από τη Γουινέα. Όσο ζούσε η μητέρα μου με προστάτευε. Όταν πέθανε, έμεινα μόνος μου, καθώς δεν γνώριζα τα στοιχεία του πατέρα μου. Πήγα να μείνω με τη θεία μου. Ο σύντροφος της με κακοποιούσε συχνά. Με πίεζε να γίνω μουσουλμάνος. Δέχτηκα πολλές επιθέσεις γι’ αυτόν το λόγο. Αποφάσισα να φύγω από το σπίτι. Ήμουν άστεγος και είχα αρκετά προβλήματα. Ο κόσμος έξω και ειδικά οι φανατικά θρησκευόμενοι δε με αντιμετώπισαν καλά. Κάποιος προσπάθησε να με σκοτώσει και τότε σκέφτηκα να φύγω για να σωθώ. Πήγα στη Σενεγάλη, μετά έφτασα Τουρκία, δούλεψα και ύστερα, μέσω θάλασσας, στην Κάλυμνο. Δεν περίμενα έτσι το ταξίδι. Αλλιώς μας τα είχαν υποσχεθεί. Μας είχαν  πει ότι θα είναι 25 λεπτά, μείναμε πέντε ώρες στο νερό και όταν σταμάτησε η μηχανή φοβήθηκα πάρα πολύ, ήμουν σε πανικό. Στην Ελλάδα ζήτησα άσυλο. Η επιθυμία μου ήταν να είμαι ασφαλής και να μη βιώνω κίνδυνο. Άρχισα να ονειρεύομαι τη ζωή μου, έκανα πολλούς φίλους από την Ελλάδα, έμαθα τη γλώσσα κι ακόμα μαθαίνω, πηγαίνω κανονικά σχολείο, προχωράω βήμα – βήμα. Ψυχικά τραυματίστηκα από την απόρριψη και τώρα προσπαθώ να ανακάμψω. Αυτό όμως με κράτησε πίσω από το να δώσω πανελλήνιες που ήταν ο στόχος μου. Δε θέλω με τίποτα να γυρίσω στη Γουινέα. Αν υπήρχε ασφάλεια για μένα, δεν θα έφευγα. Σκέφτομαι τον εαυτό μου εκεί σαν νεκρό. Η συγκέντρωση μου καταστράφηκε. Ονειρεύομαι και δε θέλουν να μ’ αφήσω να ονειρεύομαι. Κατά την άποψη μου κανείς δεν πρέπει να σταματάει ένα νέο άνθρωπο από το να ονειρεύεται. Έχω τόσα πολλά να κάνω. Εδώ έχω καλές σχέσεις, υπάρχουν άνθρωποι που με στηρίζουν σα να είναι οικογένεια μου, νιώθω ευπρόσδεκτος. Τώρα με ενδυναμώνουν να συνεχίσω να προσπαθώ. Με συγκινεί που το κάνουν αυτό. Δεν ήταν αυτονόητο. Έχω δει τη σκοτεινή πλευρά του κόσμου και νιώθω ευγνωμοσύνη για την αλληλεγγύη που εισπράττω» είπε ο Σαϊντού στο popaganda.gr.

Η απορριπτική απόφαση που έλαβε ο Σαϊντού είναι μια άδικη απόφαση γιατί καταστρατηγεί μια θεμελιώδη διάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ότι κάθε άτομο που απειλείται στη χώρα διαμονής του με αποτέλεσμα να γίνεται πρόσφυγας, δικαιούται προστασίας.

Οι άνθρωποι που δραπετεύουν από μια συνθήκη κινδύνου ή ασφυξίας είναι πρόσφυγες και τους οφείλεται πρόσβαση στο άσυλο.

Οι εργαζόμενες/οι της IRC που πλαισίωσαν τον Σαϊντού από την αρχή, το γνωρίζουν καλά και γι΄ αυτό απευθύνουν έκκληση στις αρμόδιες αρχές να αναθεωρήσουν τη στάση τους.

Στο πλευρό του Σαιντού συντάσσεται και η σχολική του κοινότητα, το 1ο ΓΕΛ Αγίου Δημητρίου, όπως τονίζει ο διευθυντής του Νίκος Κακλαμάνος:

«Ο Σαιντού είναι κομμάτι από τη σάρκα μας, μας έχει συγκινήσει πολύ. Έχουμε ένα αναπόφευκτο δέσιμο με τους μαθητές μας, με τη συνολική του προσπάθεια, όμως,  μας έχει σκλαβώσει. Δεν το κάνουμε από υποχρέωση ή φιλανθρωπία. Ήρθε πριν από τρία χρόνια από τη δομή Αποστολή, όταν άλλαξε δομή συνέχισε να έρχεται εδώ γιατί είχε συνάψει σχέσεις με τους συμμαθητές του, τον στηρίζουν και τους στηρίζει. Συμμετέχει σε όλα και το κάνει με βαθύτατη ανυστεροβουλία. Θα ήταν άδικο να φύγει. Είναι από τα πράγματα που σε συγκλονίζουν, ένα παιδί που απέκτησε ρίζες εδώ, προκόβει, μαθαίνει τη γλώσσα, τέλειωσε ένα σεμινάριο για την πολιτιστική διαμεσολάβηση, έχει όνειρα που σχετίζονται με αυτή τη χώρα, το να το αποκόψεις την ώρα που στέκεται στα πόδια του καταστρέφει αυτά που διδάσκουμε για την αγάπη και την αλληλεγγύη. Προφανώς είμαστε αντίθετοι στην απορριπτική απόφαση».