Το ΠΑΣΟΚ έσπευσε να απαντήσει στην δημοσιολογούντα συγγραφέα και να υπερασπιστεί την (πολιτική) ηθική του ακεραιότητα: “Σε μια εποχή που όλοι αυτοανακηρύσσονται ηθικοί κριτές, ίσως το πραγματικό ερώτημα δεν είναι ποιος «δικαιούται» να μιλά με ηθικούς όρους, αλλά αν έχουμε ακόμη το θάρρος να τους υπηρετούμε στην πράξη, ως άνθρωποι και ως κοινωνία”, ανέφερε σχετικά μία συνεργάτιδα του προέδρου Νίκου Ανδρουλάκη. “Από πότε η ηθική είναι προνόμιο συγκεκριμένων και «αλάθητων»; Είναι ηθικός όρος μια απόλυτη και ακυρωτική φράση;”, συμπλήρωσε.

Πριν μερικές μέρες ο υπουργός Μετανάστευσης Θάνος Πλεύρης προκάλεσε άλλη αντιπαράθεση επειδή αμφισβήτησε τον πατριωτισμό της Αριστεράς– λίγες ημέρες μετά την απόκτηση των ντοκουμέντων της εκτέλεσης των 200 κομμουνιστών από τους Ναζί, χάρη στην προσπάθεια του ΥΠ.ΠΟ. Τα συνήθη: οι εξ αριστερών του επιτέθηκαν, οι δεξιοί συμπαραστάτες επικρότησαν την αναφορά του. Είχε προηγηθεί, βεβαίως, σ’ αυτόν τον ιδιόμορφο αντι-αριστερό ανταγωνισμό η Αφροδίτη Λατινοπούλου χαρακτηρίζοντας τους αριστερούς “ανθέλληνες”.

Στην συγκεκριμένη αποστροφή όσων είπε η συγγραφέας και δημοσιολόγος το μέγα λάθος –ιδιαίτερα για άνθρωπο των λέξεων και γνώστη του βάρους των νοημάτων– είναι πώς εμφιλοχωρεί το “συλλήβδην” (συνολικά, αδιακρίτως, όλοι μαζί).Κατ’ αναλογία το ίδιο έπραξε και ο υπουργός.

Διότι εάν το ΠΑΣΟΚ (και η Αριστερά) δεν δικαιούται να ομιλεί (ή κατά τον Κουτσόγιωργα …δια να ομιλεί) με ηθικούς όρους για όσα έκανε επί 20 χρόνια, οφείλει όποιος το επικαλείται να παραθέσει εκείνο το άθροισμα των γεγονότων και των αδιαμφισβήτητων τεκμηριώσεων που το καθιστούν αξίωμα. Είναι, κατά την συγγραφέα, ο Άκης και ο Γιάννος; Συνάγεται, αν και δεν κατονομάζονται; Όταν, όμως, είναι το (όλον) ΠΑΣΟΚ που δεν δικαιούται να ομιλεί με ηθικούς όρους, αυτό υπερβαίνει τα συγκεκριμένα πρόσωπα και αφορά το σύνολο του κόμματος σε ολόκληρη την ιστορική διαδρομή του.

Πιθανότατα και τον αείμνηστο Σημίτη, επί των ημερών του οποίου διέπραξαν όσα διέπραξαν εκείνοι που δεν κατονομάζονται. Οι έχοντες μνήμη, βεβαίως, θυμούνται ότι κάποιοι (γενικά και συγκεκριμένα) εξ εκείνων που ταυτίζουν το ΠΑΣΟΚ με έλλειμμα ηθικής έχουν υμνήσει πολιτικά τον τότε πρωθυπουργό. Άρα, πώς δεν δικαιούται “συλλήβδην” να μιλά το ΠΑΣΟΚ με ηθικούς όρους;

Το ίδιο οφείλουμε να πούμε και για τη Ν.Δ, φυσικά και για την εκδοχή της κυβερνώσας Αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ). Επειδή πιάστηκαν με την γίδα στην πλάτη, κατά καιρούς, στελέχη της Ν.Δ, δεν δικαιούται να ομιλεί η συντηρητική παράταξη με ηθικούς όρους; Υπήρξαν λαμπροί πολιτικοί, υπάρχουν ικανότατα στελέχη σήμερα, άνθρωποι που θα ήταν ύβρις να στριμωχθούν στο “δεν δικαιούνται να ομιλούν”.

Σ’ αυτή τη χώρα που συνήθως εγκωμιάζει μετά θάνατο πολιτικά πρόσωπα για την εντιμότητά τους μάλλον δεν κατανοούμε ότι στην τιμή που αποδίδουμε κρύβεται η αντίφαση με πολλούς από τους ζώντες. Είναι, εν τέλει, σαν να θεωρούμε πώς κάποιος ξεχωρίζει έναντι όλων των υπολοίπων. Και συνήθως διστάζουμε να αναγνωρίσουμε την ηθική ακεραιότητα των ζώντων και δρώντων, μάλλον επειδή θα φέρουμε σε δύσκολη θέση κάποιους άλλους.

Όμως, η έκφραση δημόσιας άποψης είναι μια δύσκολη δουλειά και απαιτεί σκευή μετριοπάθειας και απουσία φανατισμού. Διότι τότε έρχεται το “συλλήβδην” να ακυρώσει τον ίδιο τον λόγο, τον καθιστά βαρύγδουπο μεν, άδειο από σοβαρότητα δε.

Αναμφίβολα υπήρξαν και υπάρχουν ανήθικοι πολιτικοί, ακόμα και ομάδες συμφερόντων που ανέχονται ή καλύπτουν ανήθικα μέλη τους. Πόθεν, όμως, προκύπτει η καταδίκη στη σιωπή και στην αιώνια αποδοχή της μομφής (περί ανηθικότητας) ενός ολόκληρου πολιτικού οργανισμού και κάθε στελέχους ή μέλους του ξεχωριστά; Και ποιός έχει, τελικά, την ακλόνητη και υπερδιαυγή ακεραιότητα ώστε να μπορεί να θεωρεί κάποιους ηθικούς και πατριώτες και κάποιους άλλους ανήθικους και απάτριδες;

Διότι, εάν, εν προκειμένω, δεν δικαιούται να ομιλεί με ηθικούς όρους το ΠΑΣΟΚ, η Αριστερά, ή όποιο άλλο πολιτικό υποκείμενο, αυτός που το υποστηρίζει θα έπρεπε να δηλώσει ποιός ή ποιό δικαιούται (κατ΄αποκλειστικότητα) να ομιλεί…

Η αποβιομηχάνιση από τα μέσα της δεκαετίας του 1980, η πτώση της συνδικαλιστικής πυκνότητας και η έκρηξη της κρίσης ακρίβειας άφησαν την παλιά εκλογική τους βάση εκτεθειμένη, ενώ οι ηγεσίες επέλεξαν να μετακινηθούν προς το κέντρο σε μια «ανώδυνη» διαχείριση κρίσεων.

Η Δανία είναι το πιο πρόσφατο καμπανάκι για την ευρωπαϊκή Κεντροαριστερά. Οι Σοσιαλδημοκράτες της πρωθυπουργού Μέτε Φρεντέρικσεν κατέγραψαν τα χειρότερα αποτελέσματά τους από το 1903, παρότι αναδείχθηκαν πρώτο κόμμα, με τους εργαζόμενους που πλήττονται από το κόστος ζωής να στρέφονται στο ακροδεξιό Danish People’s Party και τους αριστερούς ψηφοφόρους να μετακινούνται προς την Green Left, απορρίπτοντας τη σκληρή γραμμή στο μεταναστευτικό και τη συγκυβέρνηση με την Κεντροδεξιά.

Στην ανάλυσή του, ο γενικός γραμματέας του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος, Τζιάκομο Φιλιμπέκ, αποδίδει την πτώση σε οργή για τον τρόπο με τον οποίο η κυβέρνηση χειρίστηκε την κρίση ακρίβειας, επιδεινωμένη από τον πόλεμο στο Ιράν που εκτίναξε τις τιμές της ενέργειας, ενώ τοπικά στελέχη κατηγορούν την ηγεσία ότι «εγκατέλειψε τις κόκκινες αξίες».

Η ταυτότητα της Κεντροαριστεράς σε κρίση

Η κρίση δεν περιορίζεται στη Σκανδιναβία: στη Γερμανία, το SPD έχασε μετά από 35 χρόνια τον έλεγχο του βιομηχανικού κρατιδίου Ρηνανίας-Παλατινάτου, ενώ στη Βάδη-Βυρτεμβέργη περιορίστηκε σε μόλις 5,5%, με την εκστρατεία να κυριαρχείται από τη στασιμότητα της οικονομίας.

Στη Γαλλία, οι Σοσιαλιστές μπορεί να κρατούν συμβολικά προπύργια όπως το Παρίσι και τη Μασσαλία, αλλά σε εθνικό επίπεδο έχουν συρρικνωθεί σε 65 έδρες στη Βουλή, αφού αναγκάστηκαν ακόμη και να πουλήσουν τα ιστορικά κεντρικά τους για να αποπληρώσουν χρέη.

Πολιτικοί αναλυτές μιλούν για μια Κεντροαριστερά που «δεν ξέρει πλέον πού ανήκει», έχοντας υιοθετήσει προγράμματα σχεδόν δυσδιάκριτα από εκείνα της Κεντροδεξιάς, σε μια απόπειρα «να ικανοποιήσει τους πάντες» που τελικά δεν πείθει κανέναν.

Ο Γερμανός καγκελάριος Όλαφ Σολτς, κυβερνώντας σε συνασπισμό με Πράσινους και Φιλελεύθερους, κατηγορείται ότι έπεσε στην «παγίδα του κεντρισμού», αδυνατώντας να επιβάλει ξεκάθαρες γραμμές σε θέματα όπως η κλιματική κρίση και η ανταγωνιστικότητα της βιομηχανίας, ενώ ο Βρετανός πρωθυπουργός Κιρ Στάρμερ εμφανίζεται να ακολουθεί μια παρόμοια «αναποτελεσματική κεντρώα» στρατηγική, την ώρα που οι πολίτες πνίγονται από την ακρίβεια και τη διάβρωση του κοινωνικού κράτους.

Κεντροαριστερά ανάμεσα σε Τραμπ και Σάντσεθ

Ένας απρόσμενος «σύμμαχος» της ευρωπαϊκής Κεντροαριστεράς ήταν ο Ντόναλντ Τραμπ, καθώς η αντιπαράθεση με τον Αμερικανό πρόεδρο κινητοποίησε μέρος της προοδευτικής βάσης, όπως στην περίπτωση της Δανίας όπου η άρνηση της Φρεντέρικσεν να υποκύψει στις πιέσεις του για την προσάρτηση της Γροιλανδίας φέρεται να μετρίασε την εκλογική συντριβή.

Ωστόσο, ακόμη και στελέχη των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων αναγνωρίζουν ότι δεν μπορεί να στηριχθεί μακροπρόθεσμη στρατηγική σε αντι-MAGA ρητορική, ιδίως σε μια Ευρώπη που βομβαρδίζεται από διαδοχικές κρίσεις – από την πανδημία και τον πόλεμο στην Ουκρανία μέχρι την ενεργειακή φτώχεια.

Το μοναδικό σχεδόν success story της ηπειρωτικής Κεντροαριστεράς είναι ο Πέδρο Σάντσεθ στην Ισπανία, του οποίου το PSOE παραμένει ισχυρό, επειδή επέλεξε να κυβερνήσει με εταίρους στα αριστερά του και να εφαρμόσει πραγματικά προοδευτικές πολιτικές, όπως το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα και οι μεγάλες επενδύσεις στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.

Ο Ισπανός πρωθυπουργός έχει «υιοθετήσει» τα αιτήματα της ριζοσπαστικής Αριστεράς, από την πράσινη μετάβαση και το φεμινιστικό κίνημα μέχρι τις φιλελεύθερες πολιτικές μετανάστευσης και την υπεράσπιση της παλαιστινιακής κρατικότητας, διατηρώντας την προοδευτική ψήφο εντός του σοσιαλιστικού στρατοπέδου, αν και αυτό ενδέχεται να του κοστίσει μελλοντικά σε συμμαχίες, σύμφωνα με το Politico.

Την ίδια ώρα, στη Γερμανία, ο αντικαγκελάριος και συμπρόεδρος του SPD, Λαρς Κλινγκμπάιλ, επιχειρεί μια στροφή «πίσω στα βασικά», ανακοινώνοντας φοροελαφρύνσεις για το 95% των φορολογουμένων και αυξημένη φορολογία για τους πλουσιότερους, σε μια προσπάθεια επανασύνδεσης με τα «ψωμί και βούτυρο» ζητήματα της καθημερινότητας.

Ο Γερμανός ευρωβουλευτής Τόμπιας Κρέμερ μιλά για ανάγκη συνδυασμού οικονομικής ανάπτυξης, κοινωνικής δικαιοσύνης και προστασίας της ευρωπαϊκής αυτονομίας απέναντι σε Λευκό Οίκο, Κρεμλίνο και Πεκίνο, προαναγγέλλοντας μια δύσκολη μάχη της Κεντροαριστεράς για να ξαναβρεί πυξίδα πριν χαθεί οριστικά από τον πολιτικό χάρτη.

«Το πρόβλημα είναι κατ’ εμέ ότι ο κ. Τσίπρας είναι ικανός να πει και αριστερά και δεξιά πράγματα ανάλογα με το ακροατήριο και ανάλογα με τη συνθήκη», είπε σε συνέντευξη που παραχώρησε στο ραδιοφωνικό σταθμό «Αθήνα 9,84».

Ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης, που μετά την παραίτηση του Αλέξη Χαρίτση ανέλαβε καθήκοντα προσωρινού προέδρου της Νέας Αριστεράς,  επέμεινε ότι το πρόβλημα δεν είναι η έλλειψη θέσεων ή προγραμματικών επεξεργασιών, αλλά η κατάρρευση της πολιτικής αξιοπιστίας. «Ο κόσμος έχει κατεβάσει τα ρολά», είπε χαρακτηριστικά, δίνοντας το στίγμα μιας ανάλυσης που αποδίδει την απομάκρυνση των πολιτών όχι τόσο σε προγραμματικό κενό, όσο στη δυσπιστία απέναντι στους φορείς που καλούνται να εκφράσουν αυτές τις θέσεις.

Ο προσωρινός Πρόεδρος της Νέας Αριστεράς εξαπέλυσε επίθεση κατά της κυβέρνησης για την υπόθεση των υποκλοπών, λέγοντας ότι υπάρχουν «ξεκάθαρα ποινικές ευθύνες που πρέπει να αναζητηθούν ακόμη και στο πρόσωπο του πρωθυπουργού. Τόνισε ότι  η υπόθεση αυτή δεν αφορά μόνο ένα μεμονωμένο πολιτικό επεισόδιο, αλλά αγγίζει τον πυρήνα της λειτουργίας του κράτους δικαίου και της δημοκρατίας.

Επιτέθηκε και στην κυβέρνηση με αφορμή την ανακοίνωση του Κυριάκου Μητσοτάκη για αύξηση του κατώτατου μισθού στα 920 ευρώ μικτά, υποστηρίζοντας ότι πρόκειται για «αυξήσεις-φιλοδωρήματα» που δεν επαρκούν για να καλύψουν το αυξημένο κόστος ζωής. Επικαλέστηκε δε, τα πρόσφατα στοιχεία της Eurostat για το κατά κεφαλήν εισόδημα σε μονάδες αγοραστικής δύναμης, σημειώνοντας ότι η Ελλάδα παραμένει στις τελευταίες θέσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς και τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ για τη φτώχεια και την κοινωνική αποστέρηση, για να υποστηρίξει ότι η εικόνα της οικονομίας που προβάλλει η κυβέρνηση απέχει από την καθημερινή εμπειρία των νοικοκυριών.

Μίλησε για συνειδητή επιλογή της κυβέρνησης να προστατεύει «τα υπερκέρδη των ενεργειακών εταιρειών» αντί να παρεμβαίνει αποφασιστικά υπέρ των καταναλωτών. Όπως υποστήριξε, η κυβερνητική πολιτική περιορίζεται σε πλαφόν στο περιθώριο κέρδους, χωρίς να θίγει τον μηχανισμό μέσω του οποίου η αύξηση του κόστους εισαγωγής μετακυλίεται στην τελική τιμή. Προειδοποίησε δε ότι, με φόντο τις διεθνείς εξελίξεις και την πίεση στις αγορές ενέργειας, δεν μπορεί να αποκλειστεί ένα νέο πληθωριστικό κύμα, με συνέπειες στο κόστος στέγασης, στα επιτόκια και συνολικά στην οικονομική ασφυξία των νοικοκυριών.

Για τη φορολογική πολιτική είπε ότι η κυβέρνηση αξιοποιεί την ακρίβεια για να ενισχύει τα δημόσια έσοδα μέσω των έμμεσων φόρων και στη συνέχεια να επιστρέφει ένα περιορισμένο μέρος αυτών των εσόδων ως κοινωνική ενίσχυση. «Οι έμμεσοι φόροι είναι κοινωνικά άδικοι», ανέφερε, επισημαίνοντας ότι επιβαρύνουν με τον ίδιο τρόπο άνισα κοινωνικά στρώματα και συντηρούν, κατά την άποψή του, ένα μοντέλο αναδιανομής υπέρ των ισχυρών.

Για την επόμενη ημέρα στη Νέα Αριστερά, είπε ότι πρέπει να έχει σαφές διακριτό στίγμα, χωρίς θολές αναφορές σε έναν γενικό «προοδευτικό πόλο» και χωρίς μεσοβέζικες τοποθετήσεις. Η απάντηση, κατά τον ίδιο, στην ιδεολογική και πολιτική ηγεμονία της Δεξιάς δεν μπορεί να προκύψει από αθροιστικές συγκολλήσεις χωρίς ταυτότητα, αλλά από μια ουσιαστική επανασύνδεση με την κοινωνία, τα κοινωνικά κινήματα και έναν κόσμο που «πίστεψε στην Αριστερά, αλλά απογοητεύτηκε τα προηγούμενα χρόνια».

Και δεν είναι μόνο οι φωτογραφίες από την εκτέλεση από τους ναζί των 200 κομμουνιστών στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής που περιήλθαν στην ιδιοκτησία του ελληνικού κράτους με την αγορά της συλλογής Χόϊερ από το υπουργείο Πολιτισμού που το πιστοποιούν. Είναι η ίδια η ιστορία της Εθνικής Αντίστασης, οι αγώνες κατά της Χούντας και το Πολυτεχνείο και πολλά ακόμα.

Το θέμα με τις δηλώσεις Πλεύρη είναι πού και γιατί έγιναν. Ο υπουργός απευθύνθηκε σε κομματικό ακροατήριο (εκδήλωση της Ν.Δ) στο Κιλκίς. Η ιδεολογική αλληγορία ως προς την “τοπιογραφία” παίζει προφανώς τον ρόλο της. Η απόσταση της πόλης από τον Γράμμο είναι μόλις 120 χιλιόμετρα, με ότι αυτό υπονοεί.

Ο Θάνος Πλεύρης μίλησε σε ένα δεξιό ακροατήριο που εμφορείται ως επί το πλείστον από τέτοιες απόψεις, κάποιοι εξ αυτών, άλλωστε, θεωρούν πώς η Συμφωνία των Πρεσπών ήταν “προδοτική”, κάποιοι μπορεί να προτιμούσαν –όπως λεγόταν άλλωστε τότε από διάφορους ακραίους– να εισβάλλουμε στα Σκόπια. Ως εκ τούτου βρήκε ευήκοα ώτα.

Ο υπουργός δηλώνει, επίσης, αταλάντευτος δεξιός που δεν έχει υποστεί ιδεολογικές “επιμολύνσεις” από “ποταμίσιες” και πασοκικές προσχωρήσεις στη Ν.Δ. Και όταν απευθύνεται σε ένα μικρό αλλά διόλου αμελητέο τμήμα του εκλογικού σώματος που δέχεται έντονες επιρροές από τις απόψεις της “Ελληνικής Λύσης” (που είναι δεύτερο κόμμα σε αυτές τις περιοχές), του Νατσιού της “Νίκης” και της Λατινοπούλου, ψηφοθηρικά μπορεί να πει κανείς ότι είναι λογικό (;) να επιδιώκει να τους αποδείξει πώς υπάρχει “φως αληθινό”.

Έτσι δεν προκύπτει καμία απορία. Ο Θάνος Πλεύρης είπε αυτό που πιστεύει σε ανθρώπους που πιστεύουν τα ίδια με αυτόν για να τους πείσει ότι στο κόμμα τους υπάρχουν γνήσιοι εκπρόσωποι των συγκεκριμένων ιδεών και δεν χρειάζεται να αναζητήσουν “υποκατάστατα”.

Μόνο που ό,τι λέει κανείς στο Κιλκίς δεν μένει στο Κιλκίς. Και η Ν.Δ είναι, μεταξύ άλλων, το κόμμα που ίδρυσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής της “συμφιλίωσης” και της νομιμοποίησης του ΚΚΕ. Είναι η παράταξη του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη που συνομίλησε με τον Χαρίλαο Φλωράκη και συνεργάστηκε με τον Μίκη Θεοδωράκη. Είναι η πλατιά παράταξη του Κώστα Καραμανλή και είναι η παράταξη της πολιτικής ευρύτητας του Κυριάκου Μητσοτάκη με καμιά δεκαριά πρώην ΠΑΣΟΚ υπουργούς.

Ο αντιαεριστερός λόγος με εμφυλιοπολεμικές αναφορές, όσο βολικός να είναι ως προς την ψηφοθηρία στο βωμό της επιδιωκόμενης αυτοδυναμίας, νοθεύει το κεντρώο αφήγημα της κυβέρνησης και ναρκοθετεί τις όποιες προσπάθειες συνεννόησης, ακόμα και συνεργασιών εάν έτσι προκρίνει το εκλογικό σώμα.

Η αποστολή του στο Κιλκίς μπορεί, εν τέλει, να είναι πολιτικά χρήσιμη, μπορεί να μην προσποιείται πώς είναι (ιδεολογικά) κάτι άλλο απ΄ αυτό που πραγματικά είναι, όμως η πολιτική πρέπει να έχει και παιδευτικό χαρακτήρα. Οφείλει να υπερβαίνει τις διχαστικές γραμμές του παρελθόντος και να αναζητεί κοινούς τόπους, ακόμα κι αν χαθούν μερικές ψήφοι προς το Νατσιό ή τη Λατινοπούλου- που λένε τα ίδια και απαράλλαχτα από τον υπουργό.

Αφήστε που εγκυμονεί τον κίνδυνο, ένα μπολιασμένο ακροατήριο με τέτοιες ιδέες να προτιμήσει την αυθεντικότερη έκφραση του διχασμού.

Μιλώντας την Κυριακή στην εκδήλωση της ΔΕΕΠ Κιλκίς της Νέας Δημοκρατίας, αναφερόμενος στην αποστολή της φρεγάτας «Κίμων» στην Κύπρο, ο Θάνος Πλεύρης τόνισε ότι οι «Αριστεροί δεν μπορούν να αξιολογήσουν αυτή τη σχέση» και αναφερόμενος στη «σωστή πλευρά της ιστορίας» πρόσθεσε «Για αυτό τον λόγο δεν πρέπει ούτε να σεβόμαστε, ούτε να τιμούμε τους αγώνες της Αριστεράς, όπως λένε, ποτέ. Οι αγώνες της Αριστεράς ήταν πάντοτε αγώνες σε βάρος του έθνους, ήταν αγώνες αντίθετοι με το καλό της πατρίδας».

Δείτε την επίμαχη δήλωση του Θάνου Πλεύρη στο 4:00 του βίντεο:

Καθώς εισήλθε ο υπουργός στο νοσοκομείο, διακρίνεται μία γυναίκα να του απευθύνεται σε οξύ τόνο, για να ακολουθήσει μία σύντομη λεκτική αντιπαράθεση, μέχρι που μία ασθενής εξήρε το έργο του κ. Γεωργιάδη ευχαριστώντας τον για τη συνολική δουλειά του στο Υπουργείο Υγείας. 

H ανάρτησή του από το νοσοκομείο “Γ. Γεννηματάς”

Δείτε το βίντεο της χρονιάς!!! Είμαι στο νοσοκομείο «Γ. Γεννηματάς» προσκεκλημένος της κ. Ματίνας Παγώνη (παρεμπιπτόντως η κλινική της είναι σε άριστη κατάσταση), την ώρα που κόβουμε την πίτα έρχονται οι γνωστοί συνδικαλιστές της Αριστεράς, από τη «Συμμορία της μιζέριας» με τα γνωστά τους συνθήματα για την πλουτοκρατία. Ψύχραιμος, τους πλησιάζω για τα χρόνια πολλά, δίνω το χέρι μου και αρνούνται να με χαιρετήσουν διότι είμαστε κατά τη γνώμη τους εχθροί.

Την ώρα που με κατηγορούν, εμφανίζεται μία ασθενής η οποία κυριολεκτικά τους επιτίθεται, διότι με κατηγορούν, ενώ η ασθενής είναι εξαιρετικά ευχαριστημένη από τη δουλειά μου στο Υπουργείο Υγείας. Προβλέπω νέα κλάματα στην Αριστερά…», έγραψε στην ανάρτησή του στον λογαριασμό του στα κοινωνικά δίκτυα ο Άδωνις Γεωργιάδης, συνοδεία βίντεο.

Τι προτείνει:

• Πρώτον, είναι ανάγκη να μάθουν όλοι να μιλούν μεταξύ τους με ειλικρίνεια, σαφήνεια, δημιουργικά και παραγωγικά. Οποιος δεν θέλει τον διάλογο δεν θα έχει την υποστήριξή μας.
• Δεύτερον, να συγκροτηθεί άμεσα ένα φόρουμ διαλόγου. Οι εκδηλώσεις διαλόγου κάποιων οργανώσεων του χώρου, απαραίτητες μεν, δεν αντικαθιστούν, όμως, τον οργανωμένο και πολυεπίπεδο διάλογο, τόσο εσωτερικό, όσο και δημόσιο προκειμένου να υπάρξει σύγκλιση και όχι παράλληλες τοποθετήσεις πολλών «εγώ». Η δημιουργία ενός δομημένου φόρουμ διαλόγου αποτρέπει την διάχυση της εσωστρέφειας και επιτρέπει την δημόσια και οργανωμένη ανταλλαγή επιχειρημάτων. Η πείρα της ζωής μου είναι ότι η δημοκρατία στην αριστερά και στην δημοκρατική παράταξη θέλει οργάνωση.
• Τρίτο, αποκατάσταση μιας κουλτούρας δημοκρατικού διαλόγου. Οι ύβρεις, οι χαρακτηρισμοί, η εμφάνιση προσωπικών απωθημένων δεν έχουν καμιά σχέση με την αριστερά. Προτείνω τη δημιουργία ενός άτυπου Κώδικα Δεοντολογίας για την αντιμετώπιση του ανθρώπινου ελλείμματος (τοξικότητα, ύβρεις, προσωπικές ατζέντες), Η εσωτερική διαφωνία είναι δικαίωμα. Η δημόσια υπονόμευση είναι διάλυση».
• Τέταρτο, οφείλουμε να συμβάλλουμε όλοι μας ώστε να διασφαλιστούν μαχητικές κοινές δράσεις, τόσο στη Βουλή όσο και εξωκοινοβουλευτικά.
• Πέμπτο, όπου είναι δυνατό, στη βουλή, στις λαϊκές και μαζικές οργανώσεις συγκρότηση κοινών ομάδων ή έστω ανάληψη κοινών πρωτοβουλιών.

«Ποιος πρέπει να είναι ο στόχος τέτοιων και άλλων μέτρων και δράσεων; Ασφαλώς όχι το να βάλουμε το κάρο (τις εκλογές) μπροστά από το άλογο (τον λαό και το κίνημα). Προηγείται η αποκατάσταση των επαφών και στοιχείων εμπιστοσύνης των δρώντων πολιτικά και αριστερά με τα λαϊκά κινήματα αντίστασης, με κάθε τυραννισμένο Έλληνα, με ότι δυναμικό υπάρχει στην χώρα, ενώ τα άλλα έπονται», σχολιάζει ο Νίκος Κοτζιάς.

Ολόκληρο το άρθρο του Νίκου Κοτζιά στο nonpapers

Ι. Ο Σύριζα ηττήθηκε ως αντιπολίτευση

Παρά την κυβερνητική φθορά, ο ΣΥΡΙΖΑ μπόρεσε να διατηρήσει στις εκλογές του 2019 πάνω από το 90% των ψηφοφόρων του καθώς και τις περισσότερες από τις συνεργασίες του με μικρότερες πολιτικές δυνάμεις. Συνεργασίες που παρήγαγαν την θετική εικόνα στο λαϊκό εκλογικό σώμα ότι διέθετε ισχυρούς δεσμούς με όλα τα κινήματα και τις πολιτικές εκφράσεις της μη κομμουνιστικής αριστεράς. Όμως, δεν μπόρεσε να κατανοήσει βαθιά τα κέρδη που αποκόμισε από την συνεργασία με αυτές τις μικρότερες δυνάμεις. Μετά το 2018 άρχισε να τις αντιμετωπίζει με την αλαζονεία της απλής αριθμητικής ενώ η πολιτική είναι άλγεβρα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θέλησε να προχωρήσει σε μια συλλογική αξιολόγηση του κυβερνητικού έργου που επιτέλεσε μαζί με τις μικρότερες σύμμαχες δυνάμεις. Του προτείναμε, αλλά αρνήθηκε να πραγματοποιήσει το 2025 ένα μεγάλο συνέδριο εκτίμησης του κυβερνητικού έργου της περιόδου 2015-9, τότε που έκλεισαν τα δεκάχρονα από τις εκλογικές νίκες του 2015. Αντί αυτή η αξιολόγηση να γίνει συλλογικά αφέθηκε και περιορίστηκε σε ατομικές προσεγγίσεις που όσο σημαντικές και αν είναι δεν μπορούν να αντικαταστήσουν τον συλλογικό νου.

Σε αντίθεση με όσα υποστηρίζονται από αρκετούς, το 32% του 2019 δεν ήταν «η μεγάλη ήττα». Κάθε άλλο. Επιτεύχθηκε μετά από μια επίπονη και δύσκολη περίοδο διακυβέρνησης του τόπου. Αντίθετα «η μεγάλη ήττα» ήρθε το 2023 όταν ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε σχεδόν το μισό των δυνάμεών του. Κατά τρόπο παράδοξο η πλειοψηφία των στελεχών του χώρου αναζήτησαν τις αιτίες της ήττας στις κυβερνητικές δυσκολίες του διαστήματος 2015-9. Με αυτό τον τρόπο παράκαμψαν την συμπεριφορά του ΣΥΡΙΖΑ ως αντιπολίτευση, δεν εξήγησαν επαρκώς την καθίζηση του 2023 και δεν χρεώθηκαν οι πραγματικοί υπεύθυνοι τις ευθύνες εκείνης της ήττας.

ΙΙ. Οι αιτίες της Ήττας

Η ήττα του χώρου ως αντιπολίτευση το 2023 εκτιμώ ότι οφειλόταν σε σειρά λόγων από τους οποίους εδώ θα ξεχωρίσω τρεις χωρίς να τους ιεραρχώ:

Πρώτον, στο διάστημα 2019-2023 ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έκανε ουσιαστική αντιπολίτευση στην κυβέρνηση της ΝΔ. Ψήφισε οκτώ στους δέκα νόμους και άλλα ανάλογα «προϊόντα» της νεοδημοκρατικής κυβέρνησης. Σε πολλούς τομείς, μάλιστα, σιώπησε συστηματικά και συχνά σκόπιμα απέναντι στα όσα σκανδαλώδη και προκλητικά έκανε η κυβέρνηση της ΝΔ, όπως στους τομείς της εξωτερικής πολιτικής.

Δεύτερον, ο ΣΥΡΙΖΑ άλλαξε μετά το 2019 κατεύθυνση και συνεργασίες. Άφησε εκτός συνεννοήσεων, ανάμεσα στους άλλους, εμάς το ΠΡΑΤΤΩ, πολλούς πασοκογενείς, όπως την Πατριωτική Σοσιαλιστική Κίνηση στην οποία συμμετέχουν παλιοί Υπουργοί των κυβερνήσεων του Ανδρέα Παπανδρέου και συνδικαλιστές με μεγάλους αγώνες, καθώς, επίσης, σειρά από οργανώσεις της Οικολογίας και των Πρασίνων. Εις «αντικατάσταση» αυτών των αποδεδειγμένα επιτυχημένων συνεργασιών έφερε κοντά του ή στις γραμμές του μια σειρά από «νέα πολιτικά φρούτα» άσχετα με την αριστερά, καθώς και γνωστούς αντικομμουνιστές και δεξιούς, όπως τους Παππά του Κιλκίς, τον Αντώναρο, τον Λούλη, τον Κύρτσο και τον Ν. Μαραντζίδη. Ο τελευταίος ως γνωστόν είναι ο κατ’ εξοχή υβριστή της εθνικής αντίστασης και των αγώνων του λαού μας. Αυτό το δεξιόστροφο πείραμα του ΣΥΡΙΖΑ, απέτυχε και συνέβαλε στην καθίζησή του.

Τρίτο, μέσα από τις αλλεπάλληλες εσωκομματικές κρίσεις του ΣΥΡΙΖΑ υπογραμμίστηκε το ότι είναι ένας άρρωστος οργανισμός. Το πόσο άρρωστος ήταν το είχαμε εντοπίσει αρκετά νωρίς (στο ΠΡΑΤΤΩ είχαμε ένα εσωτερικό κείμενο του 2020 ως προς αυτό εικοσιπέντε πυκνών σελίδων) και εκδηλώθηκε σε όλη του την έκταση τα τελευταία δύο χρόνια. Στον ΣΥΡΙΖΑ δεν υπάρχει σε επάρκεια το αίσθημα της αλληλεγγύης και η αίσθηση της προσωπικής και συλλογικής ευθύνης. Συχνά καταγράφηκαν προσωπικές στρατηγικές που έχουν ως κριτήριο το πώς μπορούν κάποιοι να «βολευτούν» και στο μέλλον στους θεσμούς της αριστεράς καθώς και να εκλεγούν σε μια δημόσια θέση. Ακόμα συχνά η όποια αντιπαράθεση γινόταν με όρους που δεν έχουν οποιαδήποτε σχέση με την κουλτούρα, την ευγένεια, τους τρόπους, την συντροφικότητα της αριστεράς. Το ερώτημα είναι πώς συνέβη αυτό;

Ο ΣΥΡΙΖΑ διαθέτει εξαιρετικά στελέχη που τιμούν την αριστερά με την δημόσια παρουσία και τους αγώνες τους. Όμως, από την άλλη, αρκετά στελέχη του έχουν έλλειμμα στρατηγικής σκέψης και αντίληψης για το παγκόσμιο γίγνεσθαι. Στις αποφάσεις τους απουσιάζει η αίσθηση του χρόνου και η ιστορική συνείδηση. Επιπλέον, όπως πάντα υπογραμμίζω, δεν μπορεί να υπάρξει αριστερά χωρίς συναίσθημα, όπως αισθήματα για την πατρίδα, για τον πόνο των κατατρεγμένων, αγάπη στους αγωνιστές, σεβασμός σε αυτούς που αφιέρωσαν την ζωή τους στα ιδανικά του λαού μας.

Στις σημερινές συνθήκες δημιουργούνται νέα και πολλαπλά προβλήματα για τον χώρο του παλιού «κραταιού» ΣΥΡΙΖΑ που αν δεν ξεπεραστούν με σύστημα και κόπο, μπορεί να στοιχίσουν ακριβά όχι μόνο στους ίδιους, αλλά και γενικότερα στην ελληνική αριστερά και στην χώρα. Σε αυτό μπορεί να «συμβάλλει» και το γεγονός ότι η εικόνα που εκπέμπουν οι διάσπαρτες δυνάμεις του χώρου κάθε άλλο παρά είναι ελκυστική. Στέλνει δε, μεγάλο τμήμα του κόσμου του στο σπίτι που η επαναφορά του στην ενεργή πολιτική μάχη είναι αμφίβολη. Ακόμα, αποδιοργανώνει τις δυνάμεις που επιμένουν να αγωνίζονται, υποσκάπτει το ηθικό τους. Τέτοιο κόστος, ακόμα, έχει η παρουσία υπέρμετρων προσωπικών φιλοδοξιών.

Ταυτόχρονα, ο κόσμος που δεν άνηκε ποτέ στον ΣΥΡΙΖΑ, όπως εμείς του ΠΡΑΤΤΩ, που, όμως, διαθέτει και γνώσεις πολιτικής και εμπειρίες, αδυνατεί να παρακολουθήσει τις επιλογές πολλαπλών δυνάμεων «του χώρου» που δείχνουν να κινούνται χωρίς αρχές, με παραμερισμένες τις αξίες μας και χωρίς όραμα για τη χώρα παρά μόνο για τον εαυτούλη τους.

ΙΙΙ. Τι πρέπει να γίνει

Προς τι οι προβληματισμοί και οι προτάσεις που ακολουθούν; Γίνονται προκειμένου να μπορέσουμε να υλοποιήσουμε μια προγραμματική συμφωνία, να ωθήσουμε την χώρα τόσο σε μια πολιτική και πρακτική αναγέννησης και εκλογική επιτυχία, με στόχους και όραμα, όσο και προκειμένου να υλοποιήσουμε τα οράματά μας σε σειρά τομέων και πεδίων κοινωνικών μαχών. Έτσι ώστε η νέα γενιά δεν θα ψάχνει την τύχη της στο εξωτερικό, αλλά θα μπορεί να δημιουργήσει εδώ. Όπου τα υπερκέρδη των τραπεζών και της ενέργειας θα χτυπηθούν και θα φορολογούνται δίκαια. Στην οποία θα υπάρχει ένα ισχυρό εθνικό σύστημα δημόσιας υγείας και παιδείας.

Θα αναπτύξουμε και θα ωθήσουμε στην διάχυση των νεών τεχνολογιών. Θα παλεύουμε για μια Ελλάδα όπου το κράτος δικαίου δεν θα είναι σύνθημα, αλλά καθημερινότητα και ο νόμος θα εφαρμόζεται πριν από όλα στο ίδιο το κράτος. Με ισχυρό ανασυγκροτούμενο κοινωνικό κράτος και καταπολέμηση της ανεργίας και της ενεργειακής φτώχειας. Μια Ελλάδα που ο πολιτισμός θα αποτελεί πηγή έμπνευσης και πεδίο ανάπτυξης. Με δημοκρατικούς θεσμούς μόρφωσης και επιμόρφωσης για όλους. Με δημοκρατική άμυνα και πολυδιάστατη ενεργητική εξωτερική πολιτική που θα συμβάλλει και στην προστασία της Κύπρου.

Για να κάνουμε το όραμα της αναγέννησης, αλλά και τους επιμέρους στόχους πραγματικότητα, χρειαζόμαστε μια ηγεσία που να ενώνει. Γι’ αυτό ακριβώς προτείνω την εκλογή της με απόλυτη διαφάνεια. Όχι επειδή αγαπώ τις διαδικασίες, αλλά επειδή αντιπαθώ βαθιά τις σκιές και τις παρασκηνιακές συμφωνίες που πρόδωσαν τις ελπίδες μας στο παρελθόν. «Το όραμα», όπως λέει και ο Χρήστος Κουτσονάσιος «είναι το καύσιμο, οι διαδικασίες είναι ο κινητήρας».

Επιδίωξη μας θα είναι η από κοινού διαμόρφωση μιας μεγάλης κοινωνικής συμμαχίας των ταλαντούχων και με ιδιαίτερες δυνατότητες με τους απόκληρους της ζωής που και εκείνοι διαθέτουν το δικό τους ταλέντο και δυναμισμό που οφείλουμε να απελευθερώσουμε. Με αυτή τη συμμαχία θα δώσουμε μια συνολική δυναμική πάνω σε προγραμματικούς στόχους προστασίας και αναγέννησης της πατρίδας και της κοινωνίας.

Πώς μπορεί να γίνει αυτό; Με μια μεγάλη πολιτική συμμαχία, που να αποτελεί έκφραση της κοινωνικής όπως την κατέγραψα προηγούμενα.

IV. Πώς πρέπει να γίνει;

Τι πρέπει να γίνει; Έχω κάνει κατά καιρούς προς σειρά ηγεσιών του χώρου σαφείς προτάσεις. Ας συνοψίσω εδώ ορισμένες από αυτές.

Πρώτον, είναι ανάγκη να μάθουν όλοι να μιλούν μεταξύ τους με ειλικρίνεια, σαφήνεια, δημιουργικά και παραγωγικά. Οποιος δεν θέλει τον διάλογο δεν θα έχει την υποστήριξή μας.

Δεύτερον, να συγκροτηθεί άμεσα ένα φόρουμ διαλόγου. Οι εκδηλώσεις διαλόγου κάποιων οργανώσεων του χώρου, απαραίτητες μεν, δεν αντικαθιστούν, όμως, τον οργανωμένο και πολυεπίπεδο διάλογο, τόσο εσωτερικό, όσο και δημόσιο προκειμένου να υπάρξει σύγκλιση και όχι παράλληλες τοποθετήσεις πολλών «εγώ». Η δημιουργία ενός δομημένου φόρουμ διαλόγου αποτρέπει την διάχυση της εσωστρέφειας και επιτρέπει την δημόσια και οργανωμένη ανταλλαγή επιχειρημάτων. Η πείρα της ζωής μου είναι ότι η δημοκρατία στην αριστερά και στην δημοκρατική παράταξη θέλει οργάνωση.

Τρίτο, αποκατάσταση μιας κουλτούρας δημοκρατικού διαλόγου. Οι ύβρεις, οι χαρακτηρισμοί, η εμφάνιση προσωπικών απωθημένων δεν έχουν καμιά σχέση με την αριστερά. Προτείνω τη δημιουργία ενός άτυπου Κώδικα Δεοντολογίας για την αντιμετώπιση του ανθρώπινου ελλείμματος (τοξικότητα, ύβρεις, προσωπικές ατζέντες), Η εσωτερική διαφωνία είναι δικαίωμα. Η δημόσια υπονόμευση είναι διάλυση».

Τέταρτο, οφείλουμε να συμβάλλουμε όλοι μας ώστε να διασφαλιστούν μαχητικές κοινές δράσεις, τόσο στη Βουλή όσο και εξωκοινοβουλευτικά.

Πέμπτο, όπου είναι δυνατό, στη βουλή, στις λαϊκές και μαζικές οργανώσεις συγκρότηση κοινών ομάδων ή έστω ανάληψη κοινών πρωτοβουλιών.

Ποιος πρέπει να είναι ο στόχος τέτοιων και άλλων μέτρων και δράσεων; Ασφαλώς όχι το να βάλουμε το κάρο (τις εκλογές) μπροστά από το άλογο (τον λαό και το κίνημα). Προηγείται η αποκατάσταση των επαφών και στοιχείων εμπιστοσύνης των δρώντων πολιτικά και αριστερά με τα λαϊκά κινήματα αντίστασης, με κάθε τυραννισμένο Έλληνα, με ότι δυναμικό υπάρχει στην χώρα, ενώ τα άλλα έπονται.

V. Από πού να ξεκινήσουμε;

Κατά την συγκρότησή αυτής της συμμαχίας/της συμπαράταξης/των μετώπων, δεν απαιτείται να χάσει κάποιος την οργανωτική του αυτονομία και τον πλούτο της ιδιαιτερότητάς του. Οφείλουν, όμως, όλοι να θέσουν εαυτόν στη διάθεση μιας κοινής πορείας με τις άλλες προοδευτικές δυνάμεις και σε ένα ενωτικό – συμμαχικό πλαίσιο κοινής δράσης και παρουσίας. Να συγκροτηθεί από τα κόμματα και τις ομάδες κομμάτων, τα κινήματα και τις λεγόμενες προσωπικότητες μια προσωρινή κοινή διοικούσα επιτροπή που να μπορεί να τραβήξει το κάρο, δηλαδή, να καταθέσει όταν χρειαστεί ακόμα και ένα κοινό ψηφοδέλτιο.

Το τελευταίο και κρίσιμο ερώτημα είναι και ποιος θα είναι επικεφαλής αυτού του εγχειρήματος πέραν του τυπικού ενός προέδρου της προσωρινής διοικούσας επιτροπής που δεν θα συμμετάσχει στις εκλογές και του οποίου το καθήκον θα είναι να συμβάλλει στην εκλογή ενός προσώπου ως προέδρου της κοινοβουλευτικής ομάδας αυτής της συμμαχίας; Γνωρίζω ότι πολλοί μαχητές της αριστεράς έχουν μεγάλη εμπιστοσύνη σε συγκεκριμένα πρόσωπα. Αλλά υπάρχουν και πολλοί άλλοι που δεν τρέφουν εκτίμηση για αυτά ακριβώς τα πρόσωπα. Το πρόβλημα είναι υπαρκτό και ας μας κακοφαίνεται και πρέπει να το αντιμετωπίσουμε ευθέως και χωρίς φιοριτούρες. Το ζήτημα είναι δηλαδή, το τι θα κάνουμε με αυτή την υπαρκτή αναντιστοιχία;

Μπορεί κανείς να περιμένει από συντρόφους του Σύριζα που εκτιμούν και αγαπούν βαθιά συγκεκριμένα πρόσωπα να δεχτούν να πάνε στη μάχη χωρίς να είναι επικεφαλής «ο αγαπημένος τους», αυτόν που επιθυμούν και σέβονται; Από την άλλη μπορεί κανείς να απαιτεί ως όρο την αποδοχή αυτής της επιλογής προκειμένου να υπάρξει συνεργασία με τρίτους; Μπορεί να απαιτεί και να προϋποθέτει κανείς από ένα σημερινό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ να έχει τις ίδιες αποδοχές με έναν «κλασσικό αριστερό» ως προς τα πρόσωπα; Ή αντίστροφα, μπορεί κανείς να αναμένει από στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ την εύκολη αποδοχή ως επικεφαλής ενός τέτοιου συγκροτήματος δυνάμεων κάποιου στελέχους του ΠΑΣΟΚ;

Εδώ υπάρχουν δύο απαντήσεις. Η μια απαιτεί όλοι να συστρατευτούν πίσω από τον εκλεκτό των άλλων. Αυτό μπορεί εκλογικά να γίνει σε ένα βαθμό, αλλά σίγουρα δεν θα είναι η πιο πλατιά και αποτελεσματική επιλογή. Η δεύτερη επιλογή είναι να εκλεγεί ο επικεφαλής από το συμμαχικό μπλοκ δυνάμεων. Η δεύτερη επιλογή είναι ο πιο δημοκρατικός τρόπος και αποτελεσματικός δρόμος συσπείρωσης.

Ερώτημα, από πού μπορεί να εκλεγεί ο Πρόεδρος της νέας κοινοβουλευτικής ομάδας του μπλοκ δυνάμεων της κοινής εκλογικής καθόδου; Ο πιο ορθολογικός τρόπος θα ήταν από την νέα κοινοβουλευτική ομάδα την επομένη των εκλογών. Αλλά μπορεί να υπάρξουν λογικότατες αντιρρήσεις καθότι μια τέτοια επιλογή θα αφαιρέσει από την δυναμικότητά του εγχειρήματος. Σε αυτή την περίπτωση ίσως μια πιο αποτελεσματική επιλογή θα ήταν οι υποψήφιοι των επόμενων εκλογών καθώς και οι νυν βουλευτές και ευρωβουλευτές να ψηφίσουν πριν τις εκλογές τον Πρόεδρο της επόμενης ΚΟ που θα είναι και ο πρόεδρος του μπλοκ των δυνάμεων που θα συμπαραταχθούν.

Το πλεονέκτημα της δεύτερης παραλλαγής θα είναι λειτουργικό αν συμφωνηθεί και πρέπει να συμφωνηθεί ότι οι υποψήφιοι θα εκλεγούν μέσα από μαζικές διαδικασίες σε κάθε εκλογική ενότητα – περιοχή. Ότι όλες οι δυνάμεις του μπλοκ θα διαθέσουν ό,τι καλύτερο έχουν προκειμένου να τον θέσουν στη διάθεση του εκλεκτορικού σώματος, θα κινητοποιήσουν σε πλαίσια άμιλλας και συντροφικότητας όλες τις δυνάμεις τους ώστε οι υποψήφιοι να εκπροσωπούν τις πραγματικές αναλογίες ισχύος όλων των πλευρών. Μέσα δε από μια τέτοια διαδικασία οι πιθανότητες να συγκροτηθεί ένα νέο πολιτικό ρεύμα δεμένο με την κοινωνία δυναμώνουν και το μπλοκ μπορεί να πάρει έναν πιο σταθερό και μόνιμο χαρακτήρα, όπως είχαμε και στο παρελθόν με την ΕΔΑ, το ΠΑΣΟΚ και τον ΣΥΡΙΖΑ. Προσωπικά δεν βλέπω άλλο δρόμο αν θέλουμε να φτιάξουμε κάτι σπουδαιότερο και ισχυρότερο από ό,τι διαθέτουμε συνολικά σήμερα. Όσοι δε, είναι πεπεισμένοι ότι δικαιούνται να είναι επικεφαλής, δεν έχουν τίποτα να φοβηθούν με πραγματικές και αυθεντικές μαζικές διαδικασίες, με την συμμετοχή όλων όσων επιθυμούν σε αυτές. Ο μελλοντικός ηγέτης θα είναι και αυτός κερδισμένος από τέτοιες διαδικασίες. Και ακόμα περισσότερο η χώρα και η κοινωνία μας, η πολιτική σκηνή και η πορεία αναγέννησης του τόπου.

Θα μου πουν πολλοί ότι αυτά που προτείνω «δεν γίνονται» ή, πιο σωστά, «δεν γίνονται εύκολα». Έχουν ασφαλώς τα δίκαιά τους. Το κείμενό μου, όμως, δεν αποσκοπεί σε βολικές προτάσεις αποφυγής των δυσκολιών. Δεν επιδιώκει να ευχαριστήσει αυτιά, αλλά να προτείνει το τι πρέπει να γίνει. Ασφαλώς επιχειρήματα για να μην το κάνουμε αυτό που οφείλουμε υπάρχουν χιλιάδες, αλλά κανένα τους δεν θα μας βγάλει στο ξέφωτο της ιστορίας, της ελπίδας, της αναγέννησης της κοινωνίας και της πατρίδας μας. Και κάποτε πρέπει να τελειώνουμε με την μιζέρια, τις προσωπικές στρατηγικές, τις ήττες. Πρέπει να συμφωνήσουμε τι πρέπει να γίνει και να παλέψουμε ώστε να γίνει. Εγώ κάνω μια πρόταση. Μπορεί να υπάρξουν και άλλες, καλύτερες, όλες τους καλοδεχούμενες.

Κόμματα από το Λονδίνο μέχρι το Βερολίνο επευφημούσαν τον Μαμντάνι, έναν 34χρονο αυτοαποκαλούμενο δημοκράτη σοσιαλιστή, του οποίου τα viral βίντεο και η υπόσχεση για έλεγχο των ενοικίων και φορολόγηση των πλουσίων σε μια πόλη που θεωρείται φάρος του παγκόσμιου καπιταλισμού άγγιξαν την καρδιά των ψηφοφόρων.

Κόμματα όπως το Αριστερό Κόμμα της Γερμανίας και οι Πράσινοι της Βρετανίας ελπίζουν να κερδίσουν δυναμική από τη νίκη του Μαμντάνι, σηματοδοτώντας ότι δεν θα αποδυναμώσουν τις πολιτικές τους ούτε θα παρασυρθούν στο δεξιό πεδίο μάχης της μετανάστευσης.

Θα μπορούσε επίσης να δώσει τροφή για σκέψη σε καθιερωμένα αριστερά κόμματα όπως το κυβερνών Εργατικό Κόμμα της Βρετανίας, το οποίο έχει καταρρεύσει στις δημοσκοπήσεις από την σαρωτική εκλογική νίκη του πέρυσι, και τους Σοσιαλδημοκράτες (SPD) της Γερμανίας.

«Η ελπίδα έχει θριαμβεύσει επί του μίσους»

Ο Ζακ Πολάνσκι, ο οποίος φέτος έγινε ο πρώτος Εβραίος και ανοιχτά ομοφυλόφιλος ηγέτης του Πράσινου Κόμματος της Αγγλίας και της Ουαλίας, έχει κάνει συγκρίσεις με τον Μαμντάνι για τη χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και ζητά φόρο πλούτου για τη μείωση της ανισότητας.

Ο εκστασιασμένος Πολάνσκι δήλωσε στο Reuters ότι η νίκη του Μαμντάνι δείχνει ότι «η ελπίδα έχει θριαμβεύσει επί του μίσους».

«Αυτό είναι σημαντικό – όχι μόνο επειδή είναι σημαντικό για τη Νέα Υόρκη, αλλά στην πραγματικότητα νομίζω ότι έχει απήχηση σε όλο τον κόσμο. Αλλά πρόκειται για τη βελτίωση της ζωής των ανθρώπων, την αναγνώριση της ανισότητας που βρίσκεται τόσο στην καρδιά της Νέας Υόρκης, αλλά ειλικρινά, σε μεγάλο μέρος του κόσμου».

«Και αυτό αφορά το εξής: ας μειώσουμε τους λογαριασμούς των ανθρώπων και ας φορολογήσουμε τους πολυεκατομμυριούχους και τους δισεκατομμυριούχους», δήλωσε ο Πολάνσκι, το κόμμα του οποίου έχει ανέβει στις δημοσκοπήσεις αφού κέρδισε μόνο τέσσερις έδρες το 2024.

Το κόστος ζωής αποτελεί σημαντικό επίκεντρο στη Βρετανία, όπου ο πληθωρισμός των τιμών των τροφίμων για παράδειγμα έφτασε το 19% τον Μάρτιο του 2023, το υψηλότερο εδώ και 45 χρόνια, και η υπουργός Οικονομικών Ρέιτσελ Ριβς έχει σηματοδοτήσει «δύσκολες επιλογές» και πιθανές αυξήσεις φόρων που θα ακολουθήσουν.

Η αριστερά θέλει να αξιοποιήσει το momentum

Σε ένα πολωμένο πολιτικό τοπίο, το Αριστερό Κόμμα της Γερμανίας αποτέλεσε έκπληξη στις ομοσπονδιακές εκλογές του Φεβρουαρίου και ελπίζει να αξιοποιήσει την ισχυρή του εμφάνιση τον επόμενο χρόνο στις τοπικές εκλογές, συμπεριλαμβανομένων των εκλογών στην πρωτεύουσα Βερολίνο. Όπως και άλλοι Ευρωπαίοι αριστεροί, τα μέλη του επισκέφθηκαν τη Νέα Υόρκη κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας.

«Τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι στη Νέα Υόρκη είναι πολύ παρόμοια με αυτά που ακούμε στις πόρτες των ανθρώπων εδώ στη Γερμανία. Τα ενοίκια είναι δυσβάσταχτα και οι τιμές των τροφίμων, του ηλεκτρικού ρεύματος, της θέρμανσης και των δημόσιων συγκοινωνιών αυξάνονται ταχύτερα από τους μισθούς», δήλωσε στο Reuters ο Γιαν βαν Άκεν, επικεφαλής του Αριστερού Κόμματος της Γερμανίας.

«Είμαστε σε στενή επαφή με τον Ζόραν Μαμντάνι και την ομάδα του και μαθαίνουμε ο ένας από τον άλλον. Η εκστρατεία του είναι σαν ένα σχέδιο για τις εκλογές του επόμενου έτους στο Βερολίνο», ανέφερε σε ένα email. «Η νίκη του Ζόραν Μαμντάνι μας δίνει ώθηση».

Έτοιμος να γίνει ο πρώτος μουσουλμάνος δήμαρχος της Νέας Υόρκης και ο νεότερος από το 1892, οι αναρτήσεις του Μαμντάνι στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είχαν απήχηση και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού, με τους ψηφοφόρους να έχουν πληγεί από τον αυξανόμενο πληθωρισμό και τις πιεσμένες δημόσιες υπηρεσίες από την πανδημία.

«Παγώνω… το ενοίκιό σας», είπε ο Μαμντάνι στους Νεοϋορκέζους αφού βούτηξε στα παγωμένα νερά ανοιχτά του Κόνι Άιλαντ τον Ιανουάριο φορώντας κοστούμι και γραβάτα.

Η Αριστερά της Γερμανίας προωθεί επίσης τον έλεγχο των ενοικίων και τις δωρεάν ή σε μεγάλο βαθμό επιδοτούμενες μεταφορές, και χρησιμοποιεί ωμά μηνύματα. «Τα βάζουμε με τους πλούσιους. Κανείς άλλος δεν το κάνει αυτό», έγραφε μια από τις αφίσες της προεκλογικής της εκστρατείας.

Οι αριστεροί στη Γαλλία, η οποία προετοιμάζεται για προεδρικές εκλογές έως το 2027, εμπνεύστηκαν επίσης.

«Επιτέλους, ένα μάθημα για την αριστερά παντού: δεν κερδίζουμε με την αποδυνάμωση του οικονομικού φιλελευθερισμού, αλλά με την καταπολέμηση του με νύχια και με δόντια», έγραψε στο X η Μανόν Ομπρί, από το ακροαριστερό κόμμα «Ανυπότακτη Γαλλία» (LFI).

Στο επίκεντρο το κόστος διαβίωσης

Ερωτηθείς ποια μαθήματα πρέπει να αντλήσουν τα αριστερά κόμματα από τη νίκη του Μαμντάνι, ο Πολάνσκι είπε ότι το κόστος ζωής έχει πάνω απ’ όλα σημασία και ότι τα προοδευτικά κόμματα πρέπει να προσφέρουν πραγματικές λύσεις σε αυτό.

Πιο καθιερωμένα κυρίαρχα κόμματα έχουν επίσης ενθαρρυνθεί από τη νίκη του Μαμντάνι. «Για εμάς στο SPD, αυτό σημαίνει ότι πρέπει να επικεντρωθούμε περισσότερο σε αυτό που βρίσκεται στην καρδιά του έργου μας – κοινωνικές πολιτικές για την πλειοψηφία της κοινωνίας», δήλωσε στο Reuters η βουλευτής του SPD, Ράσα Νασρ.

Το SPD, ενώ ήταν ακόμα στην εξουσία, σημείωσε το χειρότερο αποτέλεσμα από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο στις τελευταίες εκλογές.

«Στην τελευταία ομοσπονδιακή προεκλογική εκστρατεία, πολύ συχνά προσπαθήσαμε να συμμετάσχουμε σε συζητήσεις που, μέχρι τότε, ήταν δύσκολα κερδισμένες με βάση τα γεγονότα, για παράδειγμα, σχετικά με την πολιτική μετανάστευσης».

Ο Φίλιπ Κέκερ, πολιτικός επιστήμονας στο Πανεπιστήμιο του Ανόβερου, δήλωσε ότι έδειξε ότι τα κόμματα που θέλουν να κερδίσουν εκλογές «ή δεν θέλουν να χάσουν ψηφοφόρους από την λαϊκιστική ακροδεξιά – θα πρέπει να επιμείνουν στα δικά τους βασικά ζητήματα και να παρουσιάσουν τις δικές τους λύσεις στα τρέχοντα προβλήματα αντί να μιμούνται την ακροδεξιά υιοθετώντας αντιμεταναστευτικές πολιτικές».

Έχοντας κερδίσει με μια ριζοσπαστική ατζέντα, ο Μαμντάνι θα αντιμετωπίσει προκλήσεις στην εφαρμογή των υποσχέσεών του. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ έχει απειλήσει να μειώσει τη χρηματοδότηση προς τη Νέα Υόρκη. Κάποιοι, συμπεριλαμβανομένων των στη Γουόλ Στριτ, ελπίζουν και αναμένουν ότι ο Μαμντάνι δεν θα μπορέσει να επιβάλει δραστικές αλλαγές.

«Τώρα έρχεται το δύσκολο κομμάτι», δήλωσε ο Τζέιμς Σνάιντερ, πρώην διευθυντής στρατηγικής επικοινωνίας των Εργατικών υπό τον Τζέρεμι Κόρμπιν.

«Μετατρέποντας αυτή την εκλογική πλειοψηφία σε πραγματική δύναμη — βελτιώνοντας τη ζωή από το Δημαρχείο, μετατρέποντας παράλληλα τον εθελοντικό στρατό του, που αποτελείται από 100.000 άτομα, σε οργανωτές της κοινότητας σε κάθε γειτονιά της πόλης».

«Λέμε όχι στη διάλυση του δικτύου ΕΛΤΑ»

«Τα ΕΛΤΑ για να έρθω στο συγκεκριμένο θέμα λειτουργούσαν και λειτουργούν μέχρι σήμερα, ειδικά στην περιφέρεια, ειδικά στις μικρές και απομακρυσμένες περιοχές, στα νησιά, σε ορεινές περιοχές, ως ο βασικός κόμβος επικοινωνίας του πολίτη με το κράτος. Υπερβαίνει, δηλαδή, απλώς και μόνο την λειτουργία ενός ταχυδρομικού οργανισμού, ο οποίος διεκπεραιώνει ταχυδρομικές υπηρεσίες. Είναι κάτι πολύ ευρύτερο από αυτό και αυτό χάνεται με έναν πάρα πολύ βίαιο τρόπο. Αυτό το οποίο έγραψα, προφανώς το έγραψα και το πιστεύω, μπορούν και θα έπρεπε να παίξουν ακριβώς αυτόν τον ρόλο του κόμβου επικοινωνίας. Ένα δίκτυο το οποίο χτίστηκε μέσα σε βάθος χρόνου και με πολύ μεγάλο κόπο και έξοδα για το Ελληνικό δημόσιο και το οποίο αν χαθεί δεν αποκαθίσταται εύκολα, δεν αποκαθίσταται καθόλου, μάλλον δεν μπορεί να ξαναστηθεί ένα τέτοιο» σχολίασε αρχικά ο κ. Χαρίτσης σχετικά με το κλείσιμο εκατοντάδων υποκαταστημάτων ΕΛΤΑ στην Αττική αλλά και στην περιφέρεια της χώρας.

«Πρέπει να είναι δημόσια. Πρέπει να είναι ένας οργανισμός ο οποίος μέσω της Καθολικής Υπηρεσίας καλύπτει το σύνολο της επικράτειας και το πιο μικρό χωριό και την πιο απομακρυσμένη περιοχή, για αυτό υπάρχει η επιδότηση της Καθολικής Υπηρεσίας και πρέπει βεβαίως να προσαρμοστούν στις νέες συνθήκες είχαν γίνει τα προηγούμενα χρόνια προσπάθειες οι οποίες δυστυχώς έχουν πάει στο βρόντο την τελευταία εξαετία και για την ψηφιοποίηση και για την ανάδειξη νέων υπηρεσιών και νέων δυνατοτήτων επικοινωνίας με τον πολίτη. Δυστυχώς, αυτό το οποίο βλέπουμε είναι από τη μία κυβέρνηση η οποία λειτουργεί με μια λογική πονάει χέρι, κόβει κεφάλι, αυτό βλέπουμε αυτό το διάστημα. Επειδή για το συγκεκριμένο θέμα τις τελευταίες μέρες ασχολήθηκα πάρα πολύ και ασχολήθηκα πάρα πολύ, όχι επειδή μου κατέβηκε στο κεφάλι, επειδή δέχτηκα πάρα πολλές οχλήσεις από δημάρχους και από πολίτες της δικής μου περιοχής της Μεσσηνίας.

Για παράδειγμα κλείνει το τελευταίο κατάστημα των ΕΛΤΑ. Τα προηγούμενα 3 χρόνια κλείσανε και όλα τα άλλα καταστήματα που υπήρχαν στην περιοχή και αυτή τη στιγμή όπως μου μετέφερε και η Δήμαρχος, η οποία δεν ανήκει στο δικό μας πολιτικό χώρο αλλά βιώνει αυτή την πραγματικότητα και δέχεται τα μηνύματα από τους πολίτες. Αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει καμία δυνατότητα για τον πολίτη στον Δήμο του να εξυπηρετηθεί για πολύ βασικές στοιχειώδεις ανάγκες. Και όλο αυτό γίνεται και επειδή εγώ επικοινώνησα για να διερευνήσω το θέμα και με τη διοίκηση των ΕΛΤΑ. Αυτό γίνεται με έναν τρόπο εντελώς βίαιο, χωρίς καμία προετοιμασία, χωρίς καμία διαβούλευση, χωρίς καμία δημοκρατική διαδικασία συζήτησης με τις τοπικές κοινωνίες για το πώς πάμε στην επόμενη μέρα, για το πώς γίνεται αυτή η μετάβαση, για το πώς προσαρμόζονται οι τοπικές. (…) Λέμε όχι σε μια διαδικασία διάλυσης ενός δικτύου το οποίο αυτή τη στιγμή είναι απαραίτητο για την ελληνική κοινωνία και κυρίως για την ελληνική περιφέρεια, για την ελληνική ύπαιθρο».

«Η κυβέρνηση και τα κυβερνητικά στελέχη θα τα πούμε και αύριο στη Βουλή, ψεύδονται συνειδητά. Γιατί το λέω αυτό; Γιατί το Υπερταμείο που δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια της διαπραγμάτευσης του 2015, έτσι κατάφερε η τότε κυβέρνηση, η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ το 2015 να δημιουργήσει ένα ταμείο το οποίο το απαιτούσαν οι θεσμοί και το οποίο απαιτούσε τότε ο κ. Σόιμπλε να έχει έδρα το Λουξεμβούργο και να οδηγεί σε εκποίηση των περιουσιακών στοιχείων, το οποίο τι μπορεί να κάνει; Μπορεί να κάνει όχι ιδιωτικοποιήσεις και εκποίηση, αλλά μπορεί να αξιοποιήσει τα περιουσιακά στοιχεία του Δημοσίου και να επενδύσει σε αυτά και να τα μεγεθύνει, να δημιουργήσει συμπράξεις, να δημιουργήσει νέα σχήματα.

Δεν είναι λοιπόν ζήτημα εκποίησης και που ψεύδεται η κυβέρνηση και το οικονομικό επιτελείο; Γνωρίζουν πάρα πολύ καλά ότι μέτοχος του Υπερταμείου είναι το υπουργείο Οικονομικών. Δεν μπορεί να υπάρξει καμία απόφαση χωρίς την έγκριση του υπουργού Οικονομικών. Άρα η ευθύνη είναι πολιτική και η ευθύνη ανήκει στο υπουργείο Οικονομικών».

«Η αγροτική παραγωγή στην Ελλάδα οδηγείται στον αφανισμό»

«Οι πρώτες υποδομές οι οποίες πρέπει να υπάρχουν στην περιφέρεια είναι κατά τη γνώμη μου οι δουλειές για τους ανθρώπους για να μπορούν να ζήσουν. Η αγροτική παραγωγή οδηγείται στον αφανισμό. Για ποια αγροτική παραγωγή μπορούμε να μιλάμε όταν αυτή τη στιγμή είναι μπλοκαρισμένες όλες οι επιδοτήσεις; Άρα για ποια ύπαιθρο μπορούμε να μιλάμε; Για ποια ύπαιθρο μπορούμε να μιλάμε όταν οι δημόσιες υπηρεσίες υγείας, και επιτρέψτε μου να το πω γιατί εγώ που πηγαίνω περιοδείες σε όλη την Ελλάδα το οποίο επισκέπτομαι, είναι νοσοκομεία και κέντρα υγείας, είναι σε μια κατάσταση διάλυσης και παρόλες τις πραγματικά υπεράνθρωπες προσπάθειες που κάνει το προσωπικό που κάνουν οι γιατροί και οι νοσηλευτές για να κρατήσουν το σύστημα όρθιο στα πόδια του. Για αυτό έχω πει πολλές φορές ότι κατά τη γνώμη μου, το μεγαλύτερο οικονομικό έγκλημα αυτής της κυβέρνησης, με πολιτικούς όρους εννοώ το έγκλημα, είναι το πως διαχειρίστηκε το ταμείο ανάκαμψης», δήλωσε μεταξύ άλλων για το τι υποδομές πρέπει να γίνουν στην περιφέρεια για να μείνει κόσμος και να επιστρέψει από τα αστικά κέντρα.

«Το μεγαλύτερο οικονομικό έγκλημα αυτής της Κυβέρνησης είναι η διαχείριση του Ταμείου Ανάκαμψης»

«Εδώ είχαμε μια χρυσή ευκαιρία με το Ταμείο Ανάκαμψης να υπάρξει πραγματικά ένα σχέδιο το οποίο θα βλέπει σε κάθε περιοχή τι δυσκολίες υπάρχουν, τί δυνατότητες υπάρχουν, πού πρέπει να επενδύσω, τί κίνητρα πρέπει να δώσω για να υπάρξουν ποιοτικές θέσεις εργασίας για να υπάρξει οικονομική ανάπτυξη. (…) Πλέον επειδή είμαστε σε μία περίοδο στην οποία δεν έχουμε τα δημοσιονομικά δεδομένα που είχαμε την προηγούμενη δεκαετία και περάσαμε μία την τελευταία εξαετία χωρίς δημοσιονομικούς περιορισμούς από την Ευρώπη, με τη ρήτρα διαφυγής, με το Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας, μην ξεχνάμε το δεύτερο συνθετικό Ταμείο Ανάκαμψης Ανθεκτικότητας. Ανθεκτικότητας σημαίνει η ανθεκτικότητα της κοινωνίας απέναντι σε πολύ μεγάλες προκλήσεις που έχουμε μπροστά μας. Η ανάκαμψη, η οποία βλέπουμε ότι θα πάει στο 1% τα επόμενα χρόνια και να δούμε πως θα επιβιώσουμε» σχολίασε ο Πρόεδρος της «Νέας Αριστεράς».

«Η κυβέρνηση πουλάει νόμο και ασφάλεια στους πολίτες»

Ταυτόχρονα, δήλωσε: «Εγώ δεν θα σας πω ότι είναι εύκολο να αντιμετωπιστεί αυτό το φαινόμενο.(…) Η έξαρση που υπάρχει τα τελευταία χρόνια και δεν είναι μόνο αυτά τα απίστευτα που συμβαίνουν στην Κρήτη τις τελευταίες μέρες με την «greek Mafia», με τις δολοφονίες μέρα μεσημέρι στο κέντρο της Αθήνας, με τις συμμορίες και το ξεκαθάρισμα λογαριασμών και μια διάχυτη αίσθηση ότι η βία κυριαρχεί. Αυτό που συζητάμε πολλές φορές για τις διεθνείς σχέσεις, ότι έχουμε μεταφερθεί στο δίκαιο του ισχυρού. Αυτό το βλέπουμε και μέσα στην κοινωνία. Τα τελευταία χρόνια και νομίζω ότι αυτό είναι πάρα πολύ έντονο και βεβαίως εδώ υπάρχουν και ευθύνες από τη κυβέρνηση. Έχουμε μια κυβέρνηση η οποία προσπαθεί να κατασκευάσει κέντρα ανομίας στα πανεπιστήμια, στα Εξάρχεια για να πουλήσει νόμο και ασφάλεια στους πολίτες. (…) Νομίζω ότι αυτό το οποίο κάνει η κυβέρνηση είναι να προσπαθεί να μεταθέσει το κέντρο της προσοχής της κοινωνίας από εκεί που υπάρχει το πραγματικό πρόβλημα. Και αυτό το πραγματικό πρόβλημα, αν μιλήσετε με ανθρώπους από την Κρήτη αυτές τις μέρες και είμαι σίγουρος ότι και από το ρεπορτάζ θα έχετε μιλήσει, δεν προκύπτουν αυτά από τον ουρανό. Υπάρχουν και διασυνδέσεις και με την αστυνομία. Υπάρχουν διασυνδέσεις με πολιτικές διασυνδέσεις».

«Η κοινωνική δυσαρέσκεια απέναντι στην κυβέρνηση οξύνεται συνεχώς»

«Καταρχάς για να ξεκινήσουμε από το κοινωνικό, γιατί πάντα πρέπει να ξεκινάμε από το κοινωνικό. Είπατε ότι ο κόσμος είναι ζορισμένος. Κι εγώ θα το έλεγα αυτό. Πριν από λίγο χρονικό διάστημα, πριν από κάποιους μήνες, πριν από κάποιο χρόνο, νομίζω ότι πλέον ο κόσμος είναι πέρα από το ζορισμένος. Ο κόσμος πλέον έχει φτάσει σε μια κατάσταση του μη περαιτέρω. Είναι η κοινωνική συνθήκη, είναι ασφυκτική αυτή τη στιγμή για πάρα πολύ κόσμο και πλέον αυτό αποτυπώνεται και στους επίσημους δείκτες. Αλλά νομίζω και εμπειρικά το κατανοεί ο καθένας μας, όσοι έχουμε επαφή με τον πραγματικό κόσμο. Λέω λοιπόν ότι η κοινωνική συνθήκη είναι εξαιρετικά πιεστική αυτή τη στιγμή και αυτό αποτυπώνεται και στους δείκτες της αγοραστικής δύναμης και στους δείκτες που έχουν να κάνουν με τους μισθούς κλπ. και σε σχέση με την Ευρώπη.

Όντως έχετε δίκιο ότι ναι, η κυβέρνηση είναι τραυματισμένη, είναι πολύ τραυματισμένη και η κοινωνική δυσαρέσκεια απέναντι στην κυβέρνηση οξύνεται συνεχώς. Αλλά η αντιπολίτευση και δη η προοδευτική αντιπολίτευση και η αριστερή αντιπολίτευση δεν καρπώνεται αυτά τα πολιτικά οφέλη. Και εδώ προφανώς υπάρχουν πάρα πολλά αίτια. Εγώ θα έλεγα καταρχάς ότι προφανώς υπάρχει μια διαδικασία απαξίωσης συνολικά της Αριστεράς και στη χώρα μας, αλλά και διεθνώς, από την οποία δεν έχει ξεφύγει κανείς μας», είπε ο κ. Χαρίτσης.

«Στις επόμενες εκλογές πρέπει να υπάρχει ένα ευρύ ψηφοδέλτιο της Αριστεράς»

«Έχουμε διάθεση για συνεργασίες. Πρέπει να επιδιώξουμε να υπάρξει ένα ευρύ ψηφοδέλτιο της Αριστεράς, το οποίο θα έχει συμφωνήσει σε ένα κοινό πρόγραμμα και το οποίο χωρίς αποκλεισμούς θα μπορέσει να εκφράσει αυτή την ανάγκη του κόσμου για πολιτική αλλαγή. Συμπόρευση με όσους αντιλαμβάνονται ότι αυτή τη στιγμή η Αριστερά στη χώρα μας πρέπει να εκπροσωπήσει τους ανθρώπους στη Β’ Πειραιώς και τους ανθρώπους στο Αιγάλεω και στο Περιστέρι. Χρειαζόμαστε ένα πρόγραμμα το οποίο θα είναι καθαρό ως προς τις προτάσεις του και θα απαντάει στις βασικές ανάγκες» σχολίασε μεταξύ άλλων ερωτηθείς για τον αν υπάρχει διάθεση για συνεργασίες στην αριστερά.

Τα κόμματα της αντιπολίτευσης τον κατηγόρησαν ότι τροφοδοτεί τη διχόνοια με απαράδεκτα σχόλια που, όπως τα χαρακτηρίζουν, ρατσιστικά και «ανάξια ενός καγκελαρίου».

Ο Μερτς έκανε το σχόλιο, για το οποίο τον κατηγορούν τα άλλα κόμματα, κατά τη διάρκεια της επίσημης επίσκεψής του στο Βρανδεμβούργο, αφού ερωτήθηκε στην πρωτεύουσα του κρατιδίου Πότσνταμ σχετικά με την άνοδο του ακροδεξιού κόμματος Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD) .

Κατά τη διάρκεια εμφάνισής του στο Πότσνταμ νωρίτερα αυτή την εβδομάδα, ο συντηρητικός πολιτικός είχε δηλώσει ότι η κυβέρνησή του διορθώνει τα λάθη της προηγούμενης μεταναστευτικής πολιτικής και μειώνει τον αριθμό των μεταναστών κατά 60% σε ετήσια βάση. «Αλλά εξακολουθούμε να έχουμε αυτό το πρόβλημα στο αστικό τοπίο και γι’ αυτό ο υπουργός Εσωτερικών εργάζεται για την πραγματοποίηση απελάσεων μεγάλης κλίμακας», ανέφερε.

Μιλώντας στην Ομοσπονδιακή Βουλή, η επικεφαλής των Πρασίνων στο κοινοβούλιο, Καταρίνα Ντρογκέ, αμφισβήτησε τον Μερτς, αφού χαρακτήρισε τη μετανάστευση ως «πρόβλημα» στο αστικό τοπίο.

«Τι ακριβώς εννοούσατε με αυτό — πώς υποτίθεται ότι βλέπετε αυτό το «πρόβλημα» εκτός από το χρώμα του δέρματος των ανθρώπων; Πώς θέλετε να αναγνωρίσετε αυτό το «πρόβλημα»; Αυτή η δήλωση είναι απολύτως προσβλητική, μεροληπτική και άσεμνη. Θα περίμενα από εσάς, κύριε Μερτς να σταθείτε εδώ σήμερα και να έχετε το θάρρος να ζητήσετε συγγνώμη για αυτήν την πρόταση — ότι έχετε προσβάλει τόσους πολλούς ανθρώπους σε αυτή τη χώρα. Αυτό διχάζει την κοινωνία μας και, τελικά, βλάπτει τη Γερμανία. Πάρτε πίσω αυτήν την πρόταση. Ζητήστε συγγνώμη», ανέφερε.

Ο συμπρόεδρος του Πράσινου Κόμματος, Φέλιξ Μπανάσακ, δήλωσε στο πρακτορείο ειδήσεων DPA ότι το σχόλιο του Καγκελάριου «στέλνει ένα καταστροφικό μήνυμα». Το χαρακτήρισε «ασεβές, επικίνδυνο και ανάξιο ενός καγκελάριου», προσθέτοντας ότι ο Μερτς αμφισβητεί το κατά πόσον τα άτομα με μεταναστευτικό υπόβαθρο ανήκουν πραγματικά στη Γερμανία. Τον προέτρεψε να ζητήσει συγγνώμη.

Ο ηγέτης του Σοσιαλιστικού Αριστερού Κόμματος, Σέρεν Πέλμαν, συμμετείχε στην απαίτηση για συγγνώμη στο κοινοβούλιο. «Το προφανές λάθος στη διατύπωσή σας δεν ήταν μόνο άστοχο αλλά έβαλε ένα ακόμη αγκάθι στη δημοκρατία μας», είπε.