Η διεθνής κατακραυγή κατά του Ισραήλ-του Νετανιάχου λαμβάνει τεράστιες διαστάσεις, και το μπαράζ αναγνωρίσεων του Παλαιστινιακού κράτους από ισχυρές χώρες (Βρετανία, Καναδάς, Αυστραλία) που προστέθηκαν στις πάνω από 150 που έχουν ήδη κάνει το σχετικό βήμα, ήρθε να επικυρώσει τις μαζικές διαδηλώσεις σε όλόκληρο τον κόσμο.

Όπως αναφέρουν οι FT, αναλυτές σημειώνουν ότι αυτή η διεθνής κατακραυγή μπορεί να ενισχύει τον Νετανιάχου, ο οποίος παρουσιάζει το Ισραήλ ως στόχο ενός εχθρικού κόσμου και αντλεί στήριξη από εθνικιστικά και θρησκευτικά στρώματα. Παρά την αυξανόμενη πίεση, δεν δείχνει διάθεση να υποχωρήσει: αντέδρασε στην αναγνώριση παλαιστινιακού κράτους από δυτικές χώρες με σχέδια προσάρτησης της Δυτικής Όχθης και νέα επίθεση στη Γάζα.

Οι αναλογίες αυτής της παγκόσμιας κινητοποίησης με το κίνημα κατά του καθεστώτος του απαρτχάϊντ της Νότιας Αφρικής είναι ευδιάκριτες, παρά το γεγονός ότι εκείνο το κίνημα ήταν συγκροτημένο και οργανωμένο κάτω από την φωτεινή ηγεσία του Νέλσονα Μαντέλα.

Ο Νετανιάχου το έχει λάβει υπόψη του, γι αυτό και παραδέχτηκε ότι η αυξανόμενη απομόνωση θα έχει κόστος, δηλώνοντας ότι η χώρα πρέπει να προσαρμοστεί σε «οικονομία αυτάρκειας». Η ανακοίνωση αυτή προκάλεσε πτώση στο χρηματιστήριο και αύξησε τον φόβο ότι το Ισραήλ μετατρέπεται σε κράτος-παρία. Παράλληλα, Ισραηλινοί ακαδημαϊκοί και δημιουργοί καταγγέλλουν «σιωπηλά μποϊκοτάζ», με δυσκολίες στη δημοσίευση έργων και συμμετοχή σε διεθνή φόρα. Το έχει περιγράψει και ο μελετητής του Ολοκαυτώματος Omer Bartov.

Οι εμπορικές κυρώσεις που προτείνει η Κομισιόν (για πρώτη φορά) δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα τύχουν κάποιας ευρωπαϊκής ομοφωνίας. Από την άλλη, εύλογο είναι αυτό που επισημαίνουν πολλοί: όσο ο Ντόναλντ Τραμπ προσφέρει ασυλία και ανοχή στην εθνοκάθαρση Νετανιάχου στη Γάζα οι διεθνείς αντιδράσεις και το κύμα αναγνωρίσεων της Παλαιστίνης δεν θα έχουν άμεσα κάποιο αποτέλεσμα.

Όμως, σε αυτό δίλημμα “διεθνές δίκαιο ή επιβράβευση του αναθεωρητισμού”, η απάντηση δεν μπορεί παρά να είναι μία και μοναδική. Ακόμα περισσότερο από χώρες που έχουν βιώσει ιστορικά στιγμές φρικώδους γενοκτονίας.

Για την Ελλάδα δεν θα έπρεπε να υπάρχει καν δίλημμα: Μικρά Ασία, Πόντος, Αρμενία είναι σελίδες της δικής μας ιστορίας απέναντι στην “μυθολογία του ψεύδους” που επί δεκαετίες προβάλλει η τουρκική προπαγάνδα. Και ο τουρκικός αναθεωρητισμός (στην Κύπρο, και το Αιγαίο) είναι ο αναθεωρητισμό που βιώνουμε εμείς. Κι αυτό πρέπει -ως ιστορικό χρέος- να μας κινητοποιεί.

Καμία ανοχή δεν δικαιολογείται. Ούτε απέναντι στον Πούτιν (Ουκρανία), ούτε απέναντι στον Ερντογάν, ούτε απέναντι στο Νετανιάχου. Εκτός εάν το διεθνές δίκαιο αποτελεί μία έννοια ελαστική που μπορεί να μεταλλάσσεται σε συμφέρον. Αν, για παράδειγμα, το Ισραήλ του Νετανιάχου είναι χρήσιμο (…) ως γεωπολιτικό αντίβαρο στην επιθετικότητα της Τουρκίας, η ανοχή ως προς αυτά που συμβαίνουν στη Γάζα δρα υπονομευτικά ως προς την σταθερή θέση της χώρας υπέρ του διεθνούς δικαίου.

Διότι, εν τέλει, όπως δεν υπάρχει διεθνές δίκαιο κατά το δοκούν και κατά περίπτωση, έτσι δεν υπάρχει και “περίπου γενοκτονία”.

• Το εν λόγω άρθρο δεν επιτρέπει στην προσωρινή κυβέρνηση της Τρίπολης να συνάπτει διεθνείς συμβάσεις, όπως αυτή με την Τουρκία για έρευνα υδρογονανθράκων στα λιβυκά ύδατα.

Σύμφωνα με την ανάρτηση της Al Marsad στο Twitter, «η Τουρκία απέτυχε να διαγράψει το άρθρο 6 της πολιτικής συμφωνίας που απαγορεύει στην κυβέρνηση της Τρίπολης να συνάπτει νέες διεθνείς συμφωνίες.

عاجل > افريكا انتلجنس : تركيا فشلت في حذف بند من قرار مجلس الأمن الصادر اليوم بشأن #ليبيا. 4/1

انتلجنس : البند الذي طلبت #تركيا حذفه يذكر المادة 6 من الاتفاق السياسي التي تحظر على حكومة الدبيبة عقد أي اتفاقات دولية جديدة .4/2 pic.twitter.com/rrMIO1AZkD

— صحيفة المرصد الليبية (@ObservatoryLY) October 28, 2022

»Αυτό θα μπορούσε να βλάψει τις φιλοδοξίες της Αγκυρας να αναπτύξει έρευνες για υδρογονάνθρακες στα λιβυκά ύδατα».

Τι περιλαμβάνει το άρθρο 6

Το πραξικόπημα της Τουρκίας επιχειρήθηκε ενώ το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ συζητούσε την ανανέωση της εντολής της Αποστολής Υποστήριξης του ΟΗΕ (UNSMIL) στη Λιβύη για έναν ακόμα χρόνο.

• Το ψήφισμα εγκρίθηκε ομόφωνα την περασμένη Παρασκευή και η θητεία της UNSMIL παρατείνεται μέχρι τις 31 Οκτωβρίου 2023.

Το άρθρο 6 «καίει» την Τουρκία διότι είναι αυτό που ακυρώνει τη δυνατότητα της προσωρινής κυβέρνησης της Τρίπολης να υπογράφει διεθνές συμφωνίες, όπως αυτή που υπέγραψε ο λίβυος προσωρινός πρωθυπουργός της κυβέρνησης στην Τρίπολη Αμπντούλ Χαμίντ αλ Ντμπεϊμπά με την Αγκυρα για την αξιοποίηση των λιβυκών υδρογονανθράκων.

Την Πολιτική Συμφωνία για τη Λιβύη (LPDF), στην οποία περιλαμβάνεται το άρθρο 6, είχε μάλιστα επικαλεστεί το Στέιτ Ντιπάρτμεντ όταν τοποθετήθηκε γι’ αυτό το επίμαχο θέμα.

• «Η προσωρινή κυβέρνηση της Λιβύης υποχρεούται με βάση το Φόρουμ για τον Πολιτικό Διάλογο στη Λιβύη (LPDF) να μην υπογράφει νέες συμφωνίες, που διαταράσσουν τις εξωτερικές σχέσεις της χώρας ή επιφέρουν μακροπρόθεσμες υποχρεώσεις», τόνιζε ο εκπρόσωπος του αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών για τη συμφωνία Ντμπεϊμπά – Αγκυρας.

Πηγή: africaintelligence.com, ObservatoryLY, echedoros-a.gr, in.gr