Ως εκ τούτων έχει μεγάλο ενδιαφέρον το γεγονός ότι συμβουλεύει την κυβέρνηση να επιτρέψει να προχωρήσει η σύσταση προανακριτικής επιτροπής για την τραγωδία των Τεμπών και καταφέρεται εναντίον του προέδρου της εξεταστικής επιτροπής Δημήτρη Μαρκόπουλου. Τις τελευταίες ημέρες αρκετοί αρθρογράφοι, προσκείμενοι στην κυβέρνηση, ζητούν την σύσταση προανακριτικής επιτροπής (προ ημερών με άρθρο του στο liberal και ο Άρης Πορτοσάλτε), ενώ πυκνώνουν οι φωνές δυσαρέσκειας βουλευτών της Ν.Δ, ακόμα και μελών της εξεταστικής επιτροπής. Υπό το βάρος της κοινωνικής πίεσης και του 1,5 εκατ. υπογραφών στο ψήφισμα των οικογενειών των θυμάτων που διακίνησε η Μαρία Καρυστιανού, η παρέμβαση του Απόστολου Δοξιάδη αποκτά ιδιαίτερη σημασία.

Το άρθρο του Απόστολου Δοξιάδη στο Protagon:

Κανένας νόημων ψηφοφόρος της κυβέρνησης που πιστεύει στο κράτος δικαίου δεν είναι περήφανος με τα όσα συμβαίνουν στην Εξεταστική Επιτροπή για το φονικό δυστύχημα των Τεμπών. Η συμπεριφορά του προέδρου της, για να το πω ευγενικά, δεν αποτελεί κόσμημα για το Κοινοβούλιο. Ο τρόπος που χειρίζεται την υπόθεση μόνο υποδειγματικός δεν είναι. Την άρνησή του να καλέσει κάποιους μάρτυρες που είναι πιθανό να αποδεικνύονταν καίριοι –την πιθανολογία στις διατυπώσεις μου, τα «ίσως» και τα «πιθανόν», τα επιβάλλει η σοβαρότητα, καθώς στο στάδιο αυτό αναζητούνται ενδείξεις και όχι αποδείξεις– τη χειροτερεύει και ο τρόπος του, ο οποίος στη συγκεκριμένη περίπτωση αποτελεί απόδειξη, και όχι απλή ένδειξη, της ποιότητας τους ήθους του.

Οταν υπάρχουν πενήντα επτά αθώα θύματα, ο κύριος υπεύθυνος της πολιτικής έρευνας του φονικού δυστυχήματος δεν αρκεί να είναι άμεμπτος, πρέπει και να φαίνεται. Και ο συγκεκριμένος πρόεδρος της Εξεταστικής, όπως και να το κάνουμε, δεν φαίνεται. Είναι εντυπωσιακός ο αριθμός των ανθρώπων που ψήφισαν την κυβέρνηση, που είτε δημόσια είτε σε ιδιωτικές συζητήσεις εκφράζουν τη δυσαρέσκεια ή και την οργή τους για τον τρόπο που λειτουργεί η υπό τον συγκεκριμένο πρόεδρο Επιτροπή. Και αυτός ο αριθμός κάτι πρέπει να δείξει στην κυβέρνηση. Βέβαια, σε μια ευνομούμενη πολιτεία, ούτε ο λαός νομοθετεί δια βοής, ούτε τα εκλεγμένα όργανα πρέπει να λειτουργούν βάσει δημοσκοπήσεων. Αλλά η Νέα Δημοκρατία βρίσκεται τώρα σε μια ιδιότυπη συνθήκη: ουσιαστικά κυβερνά χωρίς αντιπολίτευση. Κατά συνέπεια, η συνηθισμένη δήλωση των εκλεγομένων πολιτικών τις βραδιές των εκλογών ότι θα κυβερνήσουν «εκ μέρους όλων των Ελλήνων» για ετούτη την κυβέρνηση, εδώ και τώρα, δεν είναι κοινοτοπία. Είναι η πραγματικότητα. Η αντιπολίτευση βέβαια είναι και υπαρκτή και λαλίστατη μέσα στην Εξεταστική Επιτροπή. Αλλά, με εξαίρεση σπάνιες παρεμβάσεις, ούτε και για τους δικούς της εκπροσώπους μπορούμε να είμαστε περήφανοι ως πολίτες. Δίνουν απλώς την εντύπωση ότι τους δόθηκε η χρυσή ευκαιρία να χτυπήσουν έναν στόχο που είναι άκρως ευάλωτος και αυτό οι περισσότεροι το κάνουν χωρίς συναίσθηση της πραγματικής τους ευθύνης, πρόχειρα, συνωμοσιολογικά, λαϊκίστικα. Αλλά η συμπεριφορά των εκπροσώπων της αντιπολίτευσης στην Επιτροπή δεν βαραίνει την κυβέρνηση. Αντίθετα, τη βαραίνει η πολλαπλάσια του εκλογικού της ποσοστού δύναμη που της δίνει η απουσία αντιπολίτευσης στο επίπεδο ηγεσίας, αυτή ακριβώς που αποτυπώνουν και οι δημοσκοπήσεις. Εχουμε τις διαβεβαιώσεις και του Πρωθυπουργού και του αρμόδιου υπουργού ότι η Δικαιοσύνη προχωρεί με άψογες διαδικασίες την ανάκριση για το φονικό δυστύχημα, και προσωπικά δεν έχω κανέναν λόγο να το αμφισβητώ. Ομως εδώ, πέραν των διαβεβαιώσεων, υπάρχει και ο λεγόμενος «ελέφαντας στο δωμάτιο»: η Δικαιοσύνη δεν έχει τη δυνατότητα στο στάδιο της ανάκρισης να αποδώσει ευθύνες σε πολιτικά πρόσωπα, και άρα να τους απαγγείλει κατηγορίες. Αυτό μπορεί να το κάνει μόνο η Βουλή – αν όμως η Εξεταστική Επιτροπή δεν βγάλει πόρισμα που να οδηγεί σε Προανακριτική Επιτροπή, η δυνατότητα να διερευνηθούν δικανικά οι ευθύνες πολιτικών για το τραγικό δυστύχημα καταργείται. Για να διερευνηθούν, από εκεί και πέρα, θα πρέπει οι ενδείξεις ευθυνών πολιτικών προσώπων να προκύψουν στη δίκη, οπότε το δικαστήριο πλέον να ζητήσει την άρση της ασυλίας τους. Με ετούτο το σενάριο υπάρχουν όμως δύο μεγάλα προβλήματα: Το πρώτο είναι ότι η πείρα μας δείχνει πως αν τα πολιτικά πρόσωπα δεν έχουν παραπεμφθεί εξαρχής, είναι πάρα πολύ δύσκολο, σχεδόν αδύνατο, να οδηγήσει στην παραπομπή τους η ακροαματική διαδικασία. Ο λόγος είναι ότι στη διάρκεια της δίκης μόνο οι κατηγορούμενοι και οι συνήγοροί τους έχουν συμφέρον να επικαλεστούν την ευθύνη πολιτικών, για να μειώσουν τις ευθύνες τους, και κάθε τέτοια επίκληση θα ηχεί στην αίθουσα ενός δικαστηρίου ως δικαιολογία. Το δεύτερο πρόβλημα είναι πολύ σοβαρότερο: αν φτάσουμε στο σημείο ένα δικαστήριο να ζητήσει την άρση της ασυλίας πολιτικών, αυτό θα αποτελεί κόλαφο για το Κοινοβούλιο, που σημαίνει κυρίως για την πλειοψηφία του, που δεν παρέπεμψε από μόνο του τα μέλη του –προς διερεύνηση, πάντα, όχι προς καταδίκη. Είναι παλιό ρητό των ποινικών δικηγόρων: «Αν υπάρχει κάτι πιθανώς μεμπτό για τον κατηγορούμενο, είναι πολύ καλύτερο γι’ αυτόν να το θέσει στο δικαστήριο η υπεράσπιση, παρά οι κατήγοροι». Μια παραλλαγή αυτού ισχύει και εδώ: αν υπάρχει κάποια πιθανότητα να έχουν ευθύνη για το τραγικό δυστύχημα πολιτικοί – και κανένας άνθρωπος δεν έχει σε αυτό το στάδιο το δικαίωμα να φορέσει τον μανδύα του Ανώτατου Δικαστή και να την αποκλείσει–, είναι πολύ καλύτερο να την αναδείξουν οι πολιτικοί παρά οι δικαστές. Και πιθανότητα εδώ δεν σημαίνει, βέβαια, καταδίκη αλλά παραπομπή προς περαιτέρω διερεύνηση. Κατά τη γνώμη μου, και πιστεύω όχι μόνο τη δική μου –είναι καίριο για την αξιοπιστία της άποψής μου μου να δηλώσω εδώ ότι ψήφισα την παρούσα κυβέρνηση και συνεχίζω να την υποστηρίζω, ως απλός πολίτης– η Εξεταστική Επιτροπή δεν έχει το δικαίωμα να παύσει με την εξουσία της την έρευνα των πιθανών ποινικών ευθυνών πολιτικών προσώπων είτε της κυβέρνησης κατά τον χρόνο του δυστυχήματος είτε και της προηγούμενης, αφού βέβαια κάποιες ευθύνες ίσως έχουν ρίζα στο παρελθόν.

Και αυτό ακριβώς θα κάνει αν δεν παραπέμψει το ζήτημα για περαιτέρω διερεύνηση, σε Προανακριτική Επιτροπή. Βέβαια, αν η Εξεταστική Επιτροπή είχε δείξει ως τώρα δείγματα άψογης λειτουργίας, ίσως το δικαίωμα αυτό να το είχε κερδίσει. Δυστυχώς όμως αυτό δεν συνέβη, με ευθύνη κυρίως του προέδρου της αλλά και της πολιτικής εντολής που οι περισσότεροι πολίτες πιστεύουν ότι αυτός εκφράζει. Το αν η πίστη αυτή αδικεί την κυβέρνηση θα φανεί όταν η Εξεταστική βγάλει το πόρισμά της. Προς το παρόν, αναγκαστικά, η κυβέρνηση κρίνεται για την επιλογή του προέδρου της. Απαξ και δήλωσα ψηφοφόρος και υποστηρικτής της κυβέρνησης, οι αναγνώστες δικαιούνται να σκεφτούν ότι τα παραπάνω τα γράφω κρίνοντας τι συμφέρει την κυβέρνηση πολιτικά. Ομως, παρά το γεγονός ότι όντως πιστεύω ότι η δικαστική διερεύνηση της τυχόν ευθύνης πολιτικών προσώπων συμφέρει πολιτικά την κυβέρνηση, δεν είναι αυτός ο λόγος που με κίνησε να γράψω. Ο λόγος είναι ότι ενώ η πολιτική και η ηθική κατά κανόνα δεν προχωρούν χέρι-χέρι –οι πολιτικοί άλλωστε ελέγχονται από το Σύνταγμα και τους νόμους, όχι την ηθική σκέψη και φιλοσοφία– σε κάποιες ακραίες περιπτώσεις οι πολιτικοί οφείλουν να επωμισθούν ατόφιο το βάρος της ηθικής ευθύνης όπως το αντιλαμβάνεται η ανθρωπιά, στην πιο βαθιά της σημασία. Ή, για να το πω με όρους αρχαίας τραγωδίας, υπάρχουν κάποιες ακραίες περιπτώσεις όπου ο Κρέων οφείλει να πάρει το μέρος της Αντιγόνης. Μια τέτοια ακραία περίπτωση είναι και το φονικό δυστύχημα των Τεμπών. Οι ζωές πενήντα επτά αθώων που χάθηκαν, χάρη στην εμπιστοσύνη τους σε έναν φορέα που ανήκει στη σφαίρα της εξουσίας του Δημοσίου, αναγκάζει την κυβέρνηση, αν θέλει να φερθεί σύμφωνα με την ηθική επιταγή, να καταστήσει δυνατή τη διερεύνηση των ευθυνών σε όλο τους το μήκος και το πλάτος. Για να το κάνει αυτό όμως δεν αρκεί να εγγυηθεί, όπως ήδη κάνει, το αδιάβλητο των δικαστικών ερευνών. Πρέπει να θέσει στη διάθεση της Δικαιοσύνης, προς διερεύνηση, τους πολιτικούς που πιθανώς να έχουν ποινικές ευθύνες για το φονικό δυστύχημα. Ενα ενδεχόμενο πόρισμα της Εξεταστικής Επιτροπής το οποίο ουσιαστικά θα παύει τη δυνατότητα της δικαστικής διερεύνησης των ευθυνών πολιτικών προσώπων θα είναι μεγάλη ηθική ήττα της κυβέρνησης.

Παρά τους δισταγμούς του Κυριάκου Μητσοτάκη, ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη δεν διαθέτει πια “φίλους” στο Μέγαρο Μαξίμου και, όπως γράφεται κατά κόρον, διατηρεί μια ιδιαίτερα ψυχρή σχέση με τον Γρηγόρη Δημητριάδη, διευθυντή του πρωθυπουργικού γραφείου και γραμματέα της κυβέρνησης. Βεβαίως, ο Μιχάλης Χρυσοχοϊδης είναι ένα πρόσωπο με επιρροή στα μίντια αλλά και στα σώματα ασφαλείας, κάτι που τον καθιστά υπολογίσιμο αντίπαλο για όποιον επιλέξει να συγκρουστεί μαζί του. Είναι χαρακτηριστικό πως το προηγούμενο διάστημα βουλευτές “επιρροής Μαξίμου”, όπως ο Κωνσταντίνος Μπογδάνος έβαλαν συχνά κατά του Μιχάλη Χρυσοχοϊδη, αν και εσχάτως κατέβασαν τους τόνους για να δώσουν χώρο κινήσεων στον ίδιο τον πρωθυπουργό.

Την ίδια ώρα, όμως, πολλοί καραμανλικοί βουλευτές θεωρούν εκ των ουκ άνευ την απομάκρυνση Χρυσοχοϊδη, θεωρώντας πως βλάπτει την κυβέρνηση και την εικόνα της Ν.Δ.

Ο πρωθυπουργός ξεκαθάρισε ότι οι πρόωρες εκλογές είναι “μη επιλογή” για την κυβέρνηση, καθώς άλλωστε όπως εκτίμησε θα ήταν ένδειξη αδυναμίας η προσφυγή σε κάλπες. Ερωτηθείς όμως εάν η όποια πολιτική ευθύνη θα αποδοθεί μέσω ενός ανασχηματισμού, είπε απλά: “Μου κάνετε μία ερώτηση που γνωρίζετε ότι δεν πρόκειται να απαντήσω”.

Η διφορούμενη αυτή απάντηση αναζωπύρωσε τα σενάρια ανασχηματισμού μέσα στον Αύγουστο και πριν τη ΔΕΘ και φυσικά φούντωσε τα ερωτήματα για τα πρόσωπα που θα βρεθούν στο στόχαστρο του Μαξίμου.
Η δε φράση του κ.Μητσοτάκη “το επιτελικό κράτος δεν κρατά μάνικα” προκάλεσε αίσθηση, καθώς ερμηνεύθηκε ως “άδειασμα” του υπουργού Προστασίας του Πολίτη, ο οποίος προχθές είχε απαντήσει στο ΣΥΡΙΖΑ πως την ώρα της κρίσης ήταν “με τη μάνικα στο χέρι”.

Όταν όμως ρωτήθηκε συγκεκριμένα για τον κ.Χρυσοχοϊδη, ο πρωθυπουργός απάντησε “προτιμώ έναν υπουργό παρών στο πεδίο, παρά εξαφανισμένο”. Προφανώς δεν θα μπορούσε να κάνει αλλιώς. Εάν δεν στήριζε τον υπουργό θα έπρεπε να προβεί ‘αμεσα σε αντικατάστασή του.

Σημειωτέον ότι ο κ.Μητσοτάκης αναφέρθηκε θετικά – χωρίς να ερωτηθεί- πολλάκις φορές στον υφυπουργό Πολιτικής Προστασίας, Νίκο Χαρδαλιά, γεγονός που θεωρήθηκε ως πλήρης κάλυψη και στήριξη. Σημείωσε επίσης ότι με πρωτοβουλία της Πολιτικής Προστασίας πραγματοποιήθηκαν καθαρισμοί σε 19 οικισμούς και κοινότητες που είναι δίπλα ή μέσα σε δασικές περιοχές και προσομοίαζαν με το Μάτι, ενώ παρέπεμψε στις δηλώσεις του κ. Χαρδαλιά για τα εναέρια μέσα.

Είναι χαρακτηριστικό πως οι οπαδοί του κ. Χρυσοχοϊδη στα μίντια και γενικότερα βάλουν συχνά πλέον κατά του Νίκου Χαρδαλιά. Ίσως επειδή γνωρίζουν πως αργά ή γρήγορα τουλάχιστον ένας από τους δύο πρέπει να μείνει εκτός κυβερνητικού νυμφώνος για την εκτόνωση της κρίσης που δημιουργήθηκε.

Κινητοποίηση υπέρ…Χρυσοχοϊδη

Eνδεικτικό της κινητοποίησης υπέρ του υπουργού Προστασίας του Πολίτη είναι το άρθρο του Απόστολου Δοξιάδη στο protagon.gr. Κι αυτό διότι οι παροικούντες την κυβερνητική Ιερουσαλήμ γνωρίζουν την επιρροή που διαθέτει στον στενό κύκλο εξουσίας του Μεγάρου Μαξίμου.

Ο Απόστολος Δοξιάδης στοχοποιεί ακόμα και στελέχη της κυβέρνησης και της Ν.Δ, ως εκπροσώπους της “λαϊκής δεξιάς”, πιθανότατα αναφερόμενους και στους λεγόμενους “καραμανλικούς”, πως βρίσκονται πίσω από τις επιθέσεις στον Μιχάλη Χρυσοχοϊδη και την καλλιέργεια κλίματος αποπομπής.

Γράφει συγκεκριμένα:

Δεν δημιουργήθηκε βέβαια από τις πυρκαγιές ο κύκλος των ανθρώπων που προσπαθεί από καιρού να βγάλει από τη θέση του τον Μιχάλη Χρυσοχοΐδη και τώρα βρήκε, όπως νόμισε, χρυσή ευκαιρία. Αυτός ο χώρος δυστυχώς, εκτός από τους συνήθεις υπόπτους στην αντιπολίτευση, περιέχει και μία από τις μεγαλύτερες απειλές στην κυβέρνηση, αλλά και τον ίδιο τον πρωθυπουργό, αν δεν ελεγχθεί. Υπ’ όψιν, δεν αναφέρομαι εδώ στα τρολ του Διαδικτύου, στους παρανοϊκούς, τους συνωμοσιολόγους, τους κακοποιούς που έχουν κάθε λόγο να μισούν έναν άξιο ηγέτη της αστυνομίας, στους συριζαίους εχθρούς του νόμου και της τάξης και άρα του Χρυσοχοΐδη, ή στη Φώφη Γεννηματά, που κανείς δεν θα την κατηγορήσει ποτέ ότι υποφέρει από περίσσεια φαιάς ουσίας. Αναφέρομαι ειδικά σε κάποια στοιχεία της αυτοπαρουσιαζόμενης ως «λαϊκής Δεξιάς», που βέβαια δεν έχουν καμία σχέση με γνήσια ιδεολογία, αλλά ντύνουν με τάχα ιδεολογικό μανδύα τα οικονομικά και πολιτικά τους συμφέροντα. Και αναφέρομαι επίσης στους ευκαιριακούς τους συμμάχους, κάποιους δολοπλόκους και μηχανορράφους της εξουσίας, που πάντα και παντού κινούνται με μόνο στόχο να αρπάξουν οι ίδιοι περισσότερη δύναμη. Ανθρωποι αυτών των κύκλων από καιρού στοχεύουν και στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη και αυτό όχι βέβαια για να προάγουν καλύτερα την προστασία του πολίτη.

Το άρθρο Δοξιάδη έσπευσε να επικροτήσει η πρώην ευρωβουλευτής Νίκη Τζαβέλα, η οποία διατηρεί διαύλους επικοινωνίας με το Μέγαρο Μαξίμου και συνομιλεί με την σκληρά φιλελεύθερη πτέρυγα της κυβέρνησης.

Πρόκειται για ανάρτηση του υπουργού Μεταναστευτικής Πολιτικής Νότη Μηταράκη στο twitter και εν προκειμένω “οπλαρχηγός του Κολωνακίου” είναι ο Απόστολος Δοξιάδης. Δεν θα είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον αυτή η αναφορά του υπουργού εάν ο κ. Δοξιάδης δεν ήταν στενός φίλος και άτυπος σύμβουλος του πρωθυπουργού με προσωπική εμπλοκή στην υπόθεση των ασυνόδευτων προσφυγόπουλων. Κι αν, φυσικά, δεν είχε εμπλέξει τον Νότη Μηταράκη στην επίθεση που εξαπέλυσε με άρθρο του (protagon.gr) κατά του διπλωματικού συμβούλου του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ Βαγγέλη Καλπαδάκη.

Το άρθρο Δοξιάδη και η απάντηση Καλπαδάκη

Στο άρθρο του ο κ. Δοξιάδης περιγράφει πώς ο έρωτας μεταξύ του Βαγγέλη Καλπαδάκη, ο οποίος χρημάτισε διπλωματικός σύμβουλος του τέως πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, με Τουρκάλα διπλωμάτη έβαλε σε κίνδυνο τη χώρα μας.

Στο αφήγημά του ο κ. Δοξιάδης καταγγέλλει, μεταξύ άλλων, πως ο επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασύλου επί ΣΥΡΙΖΑ, Μάρκος Καραβίας, αρνούνταν να χορηγήσει άσυλο στους 8 Τούρκους αξιωματικούς που είχαν έρθει στην Ελλάδα μετά το πραξικόπημα Ερντογάν, παρά το γεγονός ότι είχε αποφανθεί θετικά η ολομέλεια του ΣτΕ.

«Υστερα από τις επίμονες προσπάθειες των υπουργών Μετανάστευσης, διαδοχικά, Μουζάλα και Βίτσα, να ακυρώσουν με παρεμβάσεις τους τις αποφάσεις απονομής ασύλου στους Οκτώ, που είχαν εκδώσει οι αρμόδιες επιτροπές, η υπόθεσή τους κερδήθηκε θριαμβευτικά στην Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας, με ομόφωνη απόφαση. Όμως, ο στενός φίλος των αδελφών Τζανακόπουλων, Μάρκος Καραβίας, που είχε στο μεταξύ διορισθεί, ως πρωθυπουργικός εκλεκτός, επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασύλου, αρνιόταν να τους χορηγήσει το άσυλο. Δηλαδή, με κοτζάμ Ολομέλεια του Συμβουλίου Επικρατείας να το έχει αποφασίσει ομόφωνα, αυτός προτιμούσε να υπακούει τις εντολές του Μαξίμου», έγραψε ο κ. Δοξιάδης.

Καταλήγοντας, σημειώνει πως ο κ. Καραβίας παραμένει και σήμερα διευθυντής της Υπηρεσίας Ασύλου και εγκαλεί τον Ν. Μηταράκη, «ο οποίος πρόσφατα τον αναβάθμισε από ”διευθυντή” σε ”διοικητή”, παρατείνοντας τη θητεία του».

Γράφει ο Δοξιάδης για τον Καραβία:

«Ο άνθρωπος αυτός είναι για μένα ένα μυστήριο: κολλητός των αδελφών Τζανακόπουλων, άνθρωπος του στενού κύκλου του συριζαίικου Μαξίμου, που τοποθετήθηκε στην Υπηρεσία Ασύλου για φιλικούς και κομματικούς λόγους, παρέμεινε στη θέση του μετά την ήττα της κυβέρνησης που τον διόρισε. Δέχομαι ότι αρχικά η σημερινή κυβέρνηση τον άφησε να ολοκληρώσει τη θητεία του, για να μην κάνει κομματικούς διωγμούς. Και αυτό είναι με κάποια έννοια αξιέπαινο. Αλλά δεν εξηγεί τη στάση του κ. Μηταράκη, ο οποίος πρόσφατα αναβάθμισε τον κ. Καραβία, από ”διευθυντή” σε ”διοικητή”, παρατείνοντας τη θητεία του. Γιατί άραγε; Και ο ίδιος ο Καραβίας γιατί έμεινε, αν και αρχικά διορισμένος ως κομματικός εγκάθετος; Δύο πιθανούς λόγους βρίσκω: ή συνηθίζει να προσκολλάται στην εξουσία από όπου και αν προέρχεται, ή αλλιώς παραμένει πιστός στην προηγούμενη παρέα του και αποτελεί στη θέση αυτή πολιτικά παρείσακτο, ”εισοδιστή” που λέγαν και παλιοί κομμουνιστές, που συνεχίζει την πολιτική της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, ειδικά για τους τούρκους φυγάδες -θα επανέλθω στο ζήτημα, με νέο άρθρο. Δεν ξέρω ποιος γνωρίζει τα πραγματικά κίνητρα του κ. Καραβία, εκτός από τον ίδιο. Πάντως σίγουρα όχι ο κ. Μηταράκης».

Ο Απόστολος Δοξιάδης επανήλθε εστιάζοντας ακόμα περισσότερο την κριτική του στον υπουργό Μετανάστευσης.

Η νέα ανάρτηση του Απόστολου Δοξιάδη:

Ο συγγραφέας επανήλθε στις αιτιάσεις του και με νέα ανάρτησή του στο facebook επικρίνει τον Νότη Μηταράκη με σκληρές εκφράσεις. Διερωτάται γιατί αναβάθμισε τον Μ. Καραβία («αυτός μόνο αν ξέρει και αν καταλαβαίνει, που αμφιβάλλω», αναφέρει δηκτικά) και διαμαρτύρεται γιατί ο διοικητής της Υπηρεσίας Ασύλου το 2020 έδωσε άσυλο μόνο σε 1 στους 10 αιτούντες προστασία Τούρκους, ενώ έδωσε σε 9 στους 10 Σομαλούς.

Γράφει ο Απ. Δοξιάδης:

«ΣΟΜΑΛΙΑ-ΤΟΥΡΚΙΑ 10-1

Μια υποσημείωση στην προηγούμενη ανάρτησή μου, δηλαδή άρθρο μου στο Protagon. Θα είχε ενδιαφέρον να μας εξηγήσει ο Μάρκος Καραβίας, Διοικητής της Υπηρεσίας Ασύλου, και ο πολιτικός αναβαθμιστής του Νότης Μηταράκης (αυτός μόνο αν ξέρει και αν καταλαβαίνει, που αμφιβάλλω) γιατί το 2020 έδωσε άσυλο μόνο σε 1 στους 10 αιτούντες προστασία τούρκους, ενώ έδωσε σε 9 στους 10 Σομαλούς. Κι αυτό ενώ είναι γνωστό ότι ΟΛΟΙ οι τούρκοι αιτούντες άσυλο στη χώρα μας είναι διωκώμενοι στην Τουρκία -αλλιώς δεν θα ρισκάριζαν τη ζωή τους να έρθουν όπως έρχονται, και θα έφθαναν ωραιότατα, και φθηνότερα, αεροπορικώς, με τα διαβατήριά τους. Ενώ, αντίθετα, μεγάλος αριθμός των Σομαλών είναι απλοί οικονομικοί μετανάστες. Μήπως ο κ. Καραβίας, τοποθετημένος ως εκλεκτός των αδελφών Τζανακόπουλων, και αναβαθμισμένος από τον περί άλλα τυρβάζοντα κ. Μηταράκη, συνεχίζει απλώς τη φιλερντογανική και τουρκοδιωκτική πολιτική του Μαξίμου του Τσίπρα; Μια σκέψη κάνω… Ο πίνακας, παρεμπιπτόντως, είναι από επίσημη ανάρτηση της Υπηρεσίας Ασύλου. Το λινκ στο πρώτο σχόλιο».

Το παρασκήνιο

Η επίθεση Δοξιάδη στον Βαγγέλη Καλπαδάκη -για μια υπόθεση που και άλλα ΜΜΕ προσπάθησαν να “κινήσουν” κατά το παρελθόν- ίσως εξηγείται στο πλαίσιο των “αποκαλύψεων” που είδαν και θα δουν το φως της δημοσιότητας το επόμενο διάστημα ως ένα “σκηνικό πόλωσης” που εξυπηρετεί την κυβέρνηση, αφενός για να αλλάξει την πολιτική ατζέντα των ημερών, αφετέρου για να προετοιμάσει εάν χρειαστεί το “άγριο” σκηνικό αντιπαράθεσης ενόψει μιας πιθανής πρόωρης προσφυγής στις κάλπες.

Το ερώτημα είναι γιατί ο στενός πολιτικός φίλος του πρωθυπουργού επιτίθεται στον Νότη Μηταράκη. Ο τελευταίος θεωρείται επιτυχημένος στους κόλπους της κυβέρνησης και του αποδίδεται πως αξιοποίησε τις ευκαιρίες των ευρωτουρκικών διαβουλεύσεων και έχει να παρουσιάσει μείωση των μεταναστευτικών ροών και σχετική ηρεμία στα νησιά του Αιγαίου όπου υπάρχουν προσφυγικές δομές. Ακόμα κι αν αυτή η κατάσταση είναι “ωραιοποιημένη” είναι χρήσιμη για την κυβέρνηση. Παρόλα αυτά, ο υπουργός Μετανάστευσης δέχεται χτυπήματα κάτω από την ζώνη από ένα πρόσωπο του πρωθυπουργικού κύκλου, σε τέτοιο βαθμό που να προκαλεί εύλογα ερωτηματικά.

“Σε μια από τις χυδαιότερες όψεις της πρόσφατης επίθεσης προς την κυβέρνηση από όργανα της παραδημοσιογραφίας της λάσπης και της ψευδολογίας, γίνεται προσπάθεια να σπιλωθεί η πρωτοβουλία για την προστασία των ασυνόδευτων ανήλικων προσφυγόπουλων. Τους καταλαβαίνω: το σπουδαίο έργο ενοχλεί, ιδιαίτερα όταν αυτό γίνεται σε ένα ζήτημα καθαρά ανθρωπιστικό, και μάλιστα εκεί που επαίρονταν ότι αρίστευε η αντιπολίτευση, όταν κυβερνούσε, ενώ στην πραγματικότητα όχι απλώς δεν είχε κάνει το παραμικρό, αλλά είχε αφήσει τα ανυπεράσπιστα πλάσματα στην άθλια μοίρα τους. Η εγκατάλειψη των ασυνόδευτων ανήλικων προσφυγόπουλων στη μοίρα τους ήταν μία από τις πιο ντροπιαστικές πράξεις της προηγούμενης κυβέρνησης” αναφέρει ο κ. Δοξιάδης.

Πολάκης: Να παρέμβει ο εισαγγελέας για τα ασυνόδευτα προσφυγόπουλα

“2.000 ασυνόδευτα παιδιά βρίσκονταν στα κολαστήρια της Μόριας και της Σάμου, μέσα στη λάσπη, τη βρώμα, την αρρώστια και την εκμετάλλευση. 1.000 παιδιά ήταν αφημένα στην έρημο των πόλεων εκτεθειμένα στα κυκλώματα του υποκόσμου και της πορνείας.

Πάνω από 200 παιδιά «φιλοξενούνταν» στα κρατητήρια της αστυνομίας, ουσιαστικά φυλακισμένα χωρίς να έχουν διαπράξει το παραμικρό αδίκημα.

Γνωρίζοντας αυτή την κατάσταση από συζητήσεις με ανθρώπους που δούλευαν στον χώρο της προστασίας των αδυνάτων, στην καταπολέμηση του τράφικινγκ, και άλλους παρεμφερείς τομείς, το φθινόπωρο του 2019 συγκέντρωσα όσα στοιχεία μπορούσα και, ως ενεργός πολίτης, έγραψα για το ζήτημα και ενημέρωσα τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη για την υπάρχουσα, φρικτή κατάσταση.

Εκείνος ευαισθητοποιήθηκε αμέσως. Όρισε υπεύθυνη για τη χαρτογράφηση των προβλημάτων και την εκπόνηση σχεδίου άμεσης παρέμβασης τη διδάκτορα της ιατρικής σχολής Ειρήνη Αγαπηδάκη, γυναίκα με χρόνια πείρας σε θέματα δημόσιας υγείας, και ενεργή παρουσία στον δημόσιο λόγο, στη στήριξη των αδυνάτων. Έκτοτε, η προστασία των ασυνόδευτων ανήλικων υπάγεται στο υπουργείο Μετανάστευσης και Ασύλου, όπου λειτουργεί ως Ειδική Γραμματεία, με την Ειρήνη Αγαπηδάκη επικεφαλής” τονίζει και παραθέτει μερικές από τις δράσεις της ειδικής γραμματείας Προστασίας Ασυνόδευτων Ανηλίκων τον περασμένο χρόνο.

“Το ψέμα και η λάσπη θα ξεχαστούν, όπως τους αξίζει”

“Πήρε τα 2.000 παιδιά από τα στρατόπεδα των νησιών και τα μετέφερε σε δομές μακροχρόνιας φιλοξενίας στην ενδοχώρα. Υλοποίησε μεγάλη επιχείρηση εντοπισμού όλων των άστεγων παιδιών που ήταν στα δίκτυα της πορνείας και της εκμετάλλευσης.

Κατάργησε την «φιλοξενία»-κράτηση στα αστυνομικά τμήματα και πήρε όλα τα παιδιά από τα κρατητήρια, τοποθετώντας τα σε δομές μακροχρόνιας φιλοξενίας. Επιπλέον, ξεκίνησε και υλοποιεί το πρόγραμμα μετεγκατάστασης ασυνόδευτων προσφυγόπουλων σε κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ως τώρα έχουν μετεγκατασταθεί 607 ασυνόδευτα ανήλικα σε συνεργασία με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, τον Διεθνή Οργανισμό Μετανάστευσης, και την Ύπατη Αρμοστεία του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες”.

“Είμαι προσωπικά ιδιαίτερα χαρούμενος που ο πρωθυπουργός ανέλαβε αυτή την πρωτοβουλία, που έβγαλε από τη δυστυχία και έδωσε προοπτική ανθρώπινης ζωής σε χιλιάδες ανυπεράσπιστους ανήλικους. Είμαι ιδιαίτερα περήφανος για τον ρόλο μου στο ξεκίνημα της πρωτοβουλίας και ακόμα πιο περήφανος για το έργο της Ειρήνης Αγαπηδάκη, έργο σημειωτέον που έχει αναγνωρισθεί και επαινεθεί από όλους τους ευρωπαϊκούς συνεργαζόμενους φορείς.

Από εκεί και πέρα, κάθε συκοφαντική επίθεση κατά της πρωτοβουλίας για την προστασία των ασυνόδευτων ανήλικων, και κάθε υπαινιγμός που της αποδίδει κίνητρα άλλα από τον ανθρωπισμό και την προώθηση των αξιών του ευρωπαϊκού πολιτισμού, είναι προϊόν διεστραμένων εγκεφάλων ή και ανθρώπων που προσπαθούν μάταια να κάνουν αντιπολίτευση με το ψέμα και τη λάσπη. Το ψέμα και η λάσπη θα ξεχαστούν, όπως τους αξίζει. Το έργο της προστασίας των ασυνόδευτων θα μείνει, φωτεινό παράδειγμα ανθρωπισμού” καταλήγει ο κ. Δοξιάδης.