Ο υφυπουργός απέφυγε να δώσει περαιτέρω διευκρινίσεις, λέγοντας μόνο ότι “θα τα δούμε όλα στην πορεία”, ωστόσο απέκλεισε το ΠΑΣΟΚ, μάλλον και άλλα κόμματα, από την συμμετοχή σε αυτό το “κέντρο εξουσίας”. Ούτε θέλησε να αποσαφηνίσει εάν το “κέντρο” αυτό είναι επιχειρηματικό ή μιντιακό, ωστόσο είναι μάλλον απίθανο ο -συνήθως προσεκτικός σε όσα λέει- βουλευτής της Ν.Δ να έκανε άστοχα τη συγκεκριμένη αναφορά. Πιθανώς να αποτελεί μία τροχιοδεικτική βολή για κάτι που θα ακολουθήσει ως προς την τακτική της κυβέρνησης να απαντήσει στις επιθέσεις που δέχεται σχετικά με ευθύνες συγκάλυψης στην υπόθεση των Τεμπών.

Τι εννοεί; Η εμφατική αναφορά του -“προφανώς”, είπε- μαθαίνουμε ότι θα έχει συνέχεια σε υψηλότερο επίπεδο…

Ειδικότερα ανέφερε για την τραγωδία των Τεμπών ότι «αντί να εξετάζουμε την ουσία της υπόθεσης για να πέσει άπλετο φως και να δούμε τι πραγματικά συνέβη, οι πολίτες αισθάνονται ότι τα κόμματα ασχολούνται με τους αριθμούς».

Παράλληλα, καταλόγισε σε βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και της Πλεύσης Ελευθερίας ότι ήθελαν να κάνουν ένα προσωπικό σόου στην Εξεταστική για τα Τέμπη.

🔵Κ. Κυρανάκης – @kyranakis: Είναι προφανές ότι υπάρχει ένα κέντρο εξουσίας το οποίο προσπαθεί να αποσταθεροποιήσει τη χώρα

Δείτε καθημερινά στις 21:00 την εκπομπή #ΗΕπόμενηΜέρα με τον @serkot65 στο #Action24. pic.twitter.com/7Aad10Upyo

— Action24 (@action24tv) February 20, 2025

Κυβερνητικά στελέχη υποστηρίζουν ότι το δεύτερο συνδυάζεται με μία “επιχείρηση αποσταθεροποίησης της χώρας” (όχι μόνο της κυβέρνησης…), ωστόσο θα έπρεπε να εξηγήσουν ποιοί έχουν βαλθεί να αποσταθεροποιήσουν την χώρα. Ο Ανδρουλάκης του 16% μάλλον δύσκολο, ο Φάμελλος του 7%, ούτε στα καλύτερα όνειρά του. Μήπως κάποια επιχειρηματικά και μιντιακά συμφέροντα, όπως έχουν υποστηρίξει άλλοι πρωθυπουργοί κατά το παρελθόν; Εάν θεωρούν ότι ισχύει το τελευταίο, παρακαλούνται να παραθέσουν ονόματα, διευθύνσεις και εξηγήσεις, ώστε να γίνουν πιστευτοί.

Τι απομένει; Ο λαϊκισμός και ο “αντισυστημισμός”, άφησε να εννοηθεί ο πρωθυπουργός στη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου. Ο δε υπουργός Επικρατείας Μάκης Βορίδης δήλωσε πως η προσπάθεια πολιτικής εκμετάλλευσης εκ μέρους της αντιπολίτευσης θα αποτύχει διότι “δεν υπάρχει κυβερνητική εναλλακτική”.

Αμφότεροι- πρωθυπουργός και Βορίδης- έχουν δίκιο. Όντως, οργιάζει ο “αντισυστημισμός” στις δημοσκοπήσεις: 1 στους 4 ψηφοφόρους κρύβονται οργισμένοι ή απογοητευμένοι στην “αδιευκρίνιστη ζώνη” (MRB), η Λατινοπούλου εκτοξεύεται έως και στο 8%, ο Βελόπουλος κοντά στο 10%, η Κωνσταντοπούλου πλησιάζει το ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ, η δε αποχή, κατά τους δημοσκόπους, είναι πιθανό να πιάσει ιστορικό εκλογικό ρεκόρ.

Κι από την άλλη, ναι, κυβερνητική εναλλακτική δεν υπάρχει. Με την διαφορά ότι αυτό δεν αφορά μόνο την αντιπολίτευση.

Είναι ακριβές ότι το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να θεωρηθεί αξιωματική αντιπολίτευση (“από καραμπόλα”, όπως είπε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος) με σοβαρές -ακόμα- προοπτικές εξουσίας, το δε σχέδιο (;) για συγκρότηση λαϊκού μετώπου (ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ-Νέα Αριστερά και άλλοι) συρρικνώνεται από τους ανταγωνισμούς και τους εγωϊσμούς. Εδώ δεν μπορούν να συμφωνήσουν ούτε καν στον χρόνο υποβολής πρότασης δυσπιστίας κατά της κυβέρνησης, για να μην αναφέρουμε άλλες θεμελιώδεις διαφωνίες.

Από την άλλη, ωστόσο, δημοσκοπικά μιλώντας πάντοτε, ούτε η Ν.Δ μπορεί να θεωρείται, σήμερα, “κυβερνητική εναλλακτική” της…κυβέρνησής της. Στην ίδια μέτρηση της GPO χάνει 1,5 μονάδα, ακόμα και στα καλύτερά της -πριν τις μεγάλες συγκεντρώσεις για τα Τέμπη- το ποσοστό της πόρρω απείχε από την προβολή αυτοδυναμίας. Ο δε πρωθυπουργός έχει διαψεύσει κατηγορηματικά κάθε πιθανότητα συνεργασίας με κόμματα στα δεξιά της, πιθανότητα, δε, συγκυβέρνησης με το ΠΑΣΟΚ δεν υφίσταται.

Θεωρητικά, εάν παραταθεί αυτό το κλίμα εγκυμονεί ο κίνδυνος παραλυσίας της κυβέρνησης και σενάρια με …κάλπες διαρκείας. Ήτοι, πολιτική αστάθεια. Όμως, σε μία τέτοια εξέλιξη την ευθύνη την έχει πρωτίστως η κυβέρνηση, διότι πρωτίστως αυτή μπορεί, έως ένα βαθμό, να την αλλάξει. Κι αυτό δεν θα συμβεί κατηγορώντας την αντιπολίτευση, αλλά επιταχύνοντας την απονομή δικαιοσύνης, χωρίς αποκλεισμούς και “προστασίες”, με καρατόμηση κάθε ανευθυνοϋπεύθυνου, πρώην και νυν υπουργού, φυσικά και των διοικήσεων οργανισμών που έκρυψαν στοιχεία. Και με δρομολόγηση, ακόμα και με πρωτοβουλία της κυβερνητικής πλειοψηφίας, κάθε προβλεπόμενης κοινοβουλευτικής διαδικασίας (προανακριτική).

Διαπράχθηκαν πολλά λάθη, ακόμα κι αν δεν ήθελε η κυβέρνηση να συγκαλύψει (αυτό θα το διαπιστώσει και η Δικαιοσύνη), δημιούργησε αυτή την αίσθηση, ως εκ τούτου στα χέρια του πρωθυπουργού είναι η λύση. Μπορεί να μην επιτύχει, ωστόσο είναι υποχρεωμένος να την δοκιμάσει.

Εάν επαναπαυτεί σε πιθανή μικρή ανάκαμψη ή στασιμότητα στις επόμενες δημοσκοπήσεις, ή επιμείνει ότι εξυφαίνεται σχέδιο αποσταθεροποίησης, θα κοιτάζει το δένδρο και θα χάσει το δάσος. Κι’ αυτό, έστω και με καθυστέρηση, ο πρωθυπουργός πρέπει να το δει.

Μάλιστα παραθέτει απόσπασμα από την απάντηση του Κυριάκου Μητσοτάκη σε ερώτηση δημοσιογράφου στη ΔΕΘ, όπου προέβη σε σαφή αναφορά της στρατηγικής του Βλαντιμίρ Πούτιν.

Δείτε την επίμαχη ανάρτηση

Ερωτηθείς να εξηγήσει ποιες δυνάμεις υπονομεύουν την σταθερότητα της χώρας, έκανε λόγο για εργαλειοποίηση της παροχής του φυσικού αερίου από τον Βλαντιμίρ Πούτιν, ξεκαθαρίζοντας ότι αποτελεί ρωσική στρατηγική.

«Η Ρωσία θα υποστηρίξει φιλικές προς αυτή δυνάμεις σε όλη την Ευρώπη, αυτό είναι κάτι αυτονόητο. Δεν θα επιτρέψουμε εσωτερικές παρεμβάσεις. Έχουμε ήδη στοιχεία για παρεμβάσεις που έχουν γίνει στο παρελθόν, το 2016, για τη διοχέτευση ποσών σε Έλληνες δημοσιογράφους για τη δημιουργία ενός φιλορωσικού καναλιού».

Αυτό το σχέδιο να προκληθεί πολιτική κρίση και να αναγκαστεί ο Μάριο Ντράγκι να παραιτηθεί, αρνούμενος κάθε ενδιάμεσο σχέδιο που του πρότεινε ο πρόεδρος Σέρτζιο Ματαρέλα, χρεώθηκε, από αρκετούς στην Ιταλία, στον Μπερλουσκόνι, κάποια μέσα ενημέρωσης, μάλιστα, συνέδεσαν τις κινήσεις αυτές με τον Βλαντιμίρ Πούτιν.

Χαρακτηριστικό, το δημοσίευμα του Bloomberg, εκείνες τις μέρες, που επισημαίνει πως η ιταλική πολιτική τάξη (της δεξιάς) υποχωρούσε συχνά στο παρελθόν στην γοητεία του Κρεμλίνου.

“Δεν είναι μυστικό ότι οι δεσμοί μεταξύ Ιταλίας και Ρωσίας ήταν λίγο υπερβολικά φιλικοί στο πρόσφατο παρελθόν, προκαλώντας σύγχυση στους συμμάχους και βλάπτοντας την αξιοπιστία της Ρώμης. Για παράδειγμα, υπάρχει ο Ματέο Σαλβίνι της Λίγκας, ο οποίος κάποτε εμφανίστηκε στην Κόκκινη Πλατεία ντυμένος με ένα λευκό μπλουζάκι με το πρόσωπο του Πούτιν. Έχει ιστορικό υποβάθμισης των εχθροπραξιών του Κρεμλίνου και ανοιχτά φλερτ με ρωσικά εθνικιστικά κόμματα.
Υπάρχει επίσης ένας ολόκληρος κατάλογος φωτογραφιών του Πούτιν και του Σίλβιο Μπερλουσκόνι —του πρώην Ιταλού πρωθυπουργού και ιδρυτή της Forza Italia— ντυμένοι με λινά πουκάμισα, αγκαλιές και χαμόγελα, απολαμβάνοντας το μεσημεριανό γεύμα μαζί όλα αυτά τα χρόνια, είτε στην ιταλική ακτή είτε στη Μαύρη Θάλασσα. Οι φίλοι έχουν ανταλλάξει φιλοφρονήσεις για δεκαετίες και μοιράστηκαν ακόμη και μια άποψη για τον κόσμο που έφερε την Ιταλία σε αντίθεση με τις υπόλοιπες χώρες της G7.“, έγραψε η Maria Tadeo σε ανάλυσή της στο διεθνές πρακτορείο.

Αρκεί, όμως, να βρίσκει ικανοποιημένο το αποτέλεσμα του ιταλικού χάους τον Πούτιν για να θεωρήσει κανείς πως πίσω από τον σχεδιασμό και τον μυστικό δείπνο στην Villa Grande βρισκόταν το σκοτεινό σχέδιο του Κρεμλίνου;

Και η Σάνα…

Κάτι ανάλογο ακούγεται και για την αποκάλυψη του βίντεο με την πρωθυπουργό της Φινλανδίας Σάρα Μαρίν να “παρτάρει” με φίλους της. Είναι, ξανά, η FSB ή κάποιο άλλο παρακλάδι της πίσω από την δημοσιοποίηση του, η οποία έφερε σε δύσκολη πολιτική θέση την αρχηγό της χώρας που μόλις πρόσφατα εντάχθηκε στο ΝΑΤΟ, σπάζοντας την παραδοσιακή της ουδετερότητα;

Ερμηνείες

Σχολιαστές και αρθρογράφοι που σχετίζονται με το Μέγαρο Μαξίμου ερμηνεύουν την αναφορά του πρωθυπουργού για το σχέδιο αποσταθεροποίησης ευρωπαϊκών κρατών από τον Πούτιν μέσω του ενεργειακού εκβιασμού, ως να συνδέεται με όλα τα παραπάνω.

“Ο κ.Πούτιν θα ήθελε μια άλλη κυβέρνηση στην Ελλάδα”, είπε και πρόσθεσε σε αυτό το σενάριο και τις επιδιώξεις του Ερντογάν.

Ο πρωθυπουργός δεν λέει ψέματα σχετικά με τον εν γένει σχεδιασμό της Μόσχας μέσω της διακοπής των ροών φυσικού αερίου προς την Ευρώπη. Αναταραχή επιδιώκει, αναμφίβολα. Αλλά αυτό είναι γνωστό σχεδόν από την πρώτη στιγμή μετά την ρωσική εισβολή στην Ουκρανία και τις κυρώσεις που του επιβλήθηκαν από τη Δύση. Πώς αλλιώς θα αντιδρούσε, άλλωστε, ο Βλαντιμίρ Πούτιν; Δεν πρέπει να υπήρχε λογικός άνθρωπος στις Βρυξέλλες και αλλού που να πίστευε ότι το Κρεμλίνο να υπέκυπτε και θα παρέδιδε τα όπλα, ασχέτως εάν το αργοκίνητο υπερωκεάνειο της Ε.Ε διστάζει ακόμα και τώρα να λάβει αποφάσεις για να διέλθει από τον εφιαλτικό χειμώνα.

Ακόμα και αξιωματούχοι των Βρυξελλών, αλλά και ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης, έχουν επισημάνει, δε, πως οι κυρώσεις δεν έπρεπε να πλήξουν περισσότερο την Ευρώπη, απ΄ ότι την Ρωσία. Κι’ όμως συνέβη.

Κάπου εκεί, όμως, τελειώνει η πραγματικότητα και αρχίζει η συνωμοσιολογία. Ειδικά, όταν, το καταχθόνιο σχέδιο αποσταθεροποίησης του Πούτιν εντάσσεται στην πολιτική συγκυρία με την κυβέρνηση υπό μεγάλη πίεση εξαιτίας του σκανδάλου των υποκλοπών. Όχι ότι εννοούσε κάτι τέτοιο ο πρωθυπουργός, αλλά, όπως και να’χει, πολλών το μυαλό πήγε σε μία τέτοια παράλογη και εξωφρενική ταύτιση του σκανδάλου της ΕΥΠ με κάποια αόριστα σχέδια πολιτικής αστάθειας.

Είναι άλλο πράγμα να ικανοποιούνται ο Πούτιν και ο Ερντογάν επειδή κλυδωνίζεται μία “εχθρική” -κατ’ αυτούς- κυβέρνηση από το σκάνδαλο και την ακρίβεια στις τιμές ενέργειας, κι αλλο πράγμα να έχουν εκείνοι προκαλέσει το πρώτο. Το Μέγαρο Μαξίμου διαψεύδει, για να είμαστε ακριβείς, πως ο κ. Μητσοτάκης έκανε τέτοιους συνειρμούς, γνωρίζει, ωστόσο, πως αρκετοί τους έκαναν και υιοθετούν ευχάριστα συνωμοσιολογικά σενάρια.

Το σενάριο εμπεριέχει, άλλωστε, και μία αντίφαση. Γιατί, φερ’ ειπείν, ο Ερντογάν να επιθυμεί μία άλλη κυβέρνηση στην Ελλάδα και όχι μία κυβέρνηση υπό πολιτική πίεση, στην ομηρία του σκανδάλου των υποκλοπών και με το φάσμα της ακρίβειας να χτυπά τα ελληνικά νοικοκυριά; Μήπως είναι λογικότερο να προτιμά, τελικά, ακριβώς μία τέτοια κυβέρνηση και να επιδιώκει να το αξιοποιήσει αυτό με έναν πολεμοχαρή εθνικιστικό παροξυσμό, τον οποίο αξιοποιεί για εσωτερική πολιτική κατανάλωση ενόψη εκλογών;

Από την άλλη, υπάρχει άραγε λογική στο ίδιο επιχείρημα όσον αφορά τον Πούτιν; Μπορεί πράγματι να πιστεύει πως εάν στην Αθήνα προκύψει -στην σημερινή γεωπολιτική συγκυρία- μία άλλη κυβέρνηση, θα τολμούσε αυτή να εναντιωθεί στον ευρωπαϊκό και νατοϊκό σχεδιασμό; Λόγω της απλής αναλογικής, ή θα προέκυπτε κυβέρνηση συνεργασίας της Ν.Δ με το ΠΑΣΟΚ (χωρίς τον κ. Μητσοτάκη πρωθυπουργό) , ή του ΣΥΡΙΖΑ με το ΠΑΣΟΚ, έστω μέσα από μία περίοδο αστάθειας μερικών μηνών. Δεν είναι λογικό να περιμένει κανείς πως κάποια από τις δύο αυτές συμπράξεις θα οδηγούσε σε πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα φιλική προς την Ρωσία. Πιθανώς πιο διστακτική απέναντι στην ευρωπαϊκή στάση στα θέματα ενέργειας και κυρώσεων, πιθανώς πιο απαιτητική απέναντι στις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, πάντως όχι πολύ μακριά από την δεδομένη γεωπολιτική ένταξη της χώρας.

Αφ’ ης στιγμή, δε, που ο πρωθυπουργός έχει απορρίψει πλήρως την πρόωρη προσφυγή στις κάλπες, είναι δεδομένο πως όσο κι αν ικανοποιούνται από την αστάθεια που η ίδια η κυβέρνηση προκάλεσε με το σκάνδαλο των υποκλοπών, με αυτή θα πορευτούν και τους επόμενους μήνες. Εκτός εάν το Μέγαρο Μαξίμου διαθέτει πληροφορίες που να συνδέουν τα σχέδια του Πούτιν και του Ερντογάν με την παρακολούθηση μέσω της ΕΥΠ του Νίκου Ανδρουλάκη, οπότε οφείλει να το πει. Δεν συμβαίνει, όμως, κάτι τέτοιο.

Βίντεο από την συνάντηση Πούτιν-Μητσοτάκη τον Δεκέμβριο του 2021: