Η είδηση της παρέμβασης του οικονομικού εισαγγελέα Χαράλαμπου Βουρλιώτη “έσκασε” την ώρα που ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ βρισκόταν στη Βουλή στο πλαίσιο της διαβούλευσης για την συμφωνία των κοινωνικών εταίρων με το υπουργείο Εργασίας για τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας. Η σύμπτωση καταιγιστική.

Κατά το πόρισμα της Αρχής, ο Γιάννης Παναγόπουλος, με την ιδιότητα του ως προέδρος τριών κέντρων και ινστιτούτων επαγγελματικής κατάρτισης και εκπαίδευσης φέρεται με τη συνδρομή και άλλων να υπεξαιρούσαν χρήματα που προορίζονταν για προγράμματα εκπαίδευσης και κατάρτισης. Αντικείμενο της έρευνας της Αρχής για το ξέπλυμα αποτέλεσαν χρηματοδοτήσεις που υπερβαίνουν συνολικά το ποσό των 73 εκατομμυρίων οι οποίες ελήφθησαν την χρονική περίοδο από το 2020 έως και το 2025 από ευρωπαϊκούς και εθνικούς πόρους, ενώ η έρευνα ανέτρεξε και στον τρόπο διάθεσης αυτών των κονδυλίων.

Τις σχετικές λεπτομέρειες θα διερευνήσει τώρα η ελληνική Δικαιοσύνη και η ευρωπαϊκή εισαγγελία, όμως οι επιπτώσεις -εφόσον οι κατηγορίες επιβεβαιωθούν- μπορεί να αποδειχθούν κατακλυσμιαίες.

Και μακάρι ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ, στον οποίο αποδίδεται το τεκμήριο της αθωότητας μέχρι την ολοκλήρωση της έρευνας, να αποδείξει, πράγματι, ότι αποτελεί “στόχο συκοφαντών” (ποιών;), όπως λέει στην πρώτη ανακοίνωσή του. Διότι, σε αντίθετη περίπτωση, τα πράγματα θα είναι πολύ άσχημα.

Πρώτον, επειδή για ακόμα μία φορά η ευρωπαία εισαγγελέας Λάουρα Κοβέσι θα βρει στο γραφείο της έναν φάκελο για σκάνδαλο που αφορά θεσμούς και παράγοντες στη χώρα μας. Από τηνσύμβαση 717 για τον σιδηρόδρομο και την τραγωδία των Τεμπών, μετά τις παρανομίες με τις κοινοτικές επιδοτήσεις μέσω ΟΠΕΚΕΠΕ, τώρα με την υπεξαίρεση κοινοτικών πόρων από την ηγεσία της ΓΣΕΕ. Εγείρεται, δε, ξανά θέμα διαχείρισης κοινοτικών πόρων για ολόκληρο το εγχώριο σύστημα από την κορυφή (υπουργεία) μέχρι θεσμικούς φορείς και εταιρείες που ελάμβαναν απευθείας αναθέσεις. Ντροπή εις την νιοστή.

Δεύτερον, η όζουσα υπόθεση που αφορά τον Παναγόπουλο και όλους όσοι εμπλέκονται μαζί του πλήττουν καίρια την ελάχιστη αξιοπιστία που έχει απομείνει στον εγχώριο συνδικαλισμό. Όχι πώς φταίει ο συνδικαλισμός, το αντίθετο και τον χρειαζόμαστε και αποτελεί ασπίδα των εργαζομένων όταν λειτουργεί σωστά. Φταίνε εκείνοι που τον εκπροσωπούν και άγονται και φέρονται, άλλοτε χειραγωγούμενοι από κυβερνήσεις και κόμματα, κι άλλοτε όταν αποδεικνύεται πώς το ελατήριό τους δεν είναι η προστασία των εργαζομένων αλλά ο παραγοντισμός, το αλισιβερίσι με την εξουσία και ο προσωπικός πλουτισμός.

Τρίτον, ο Παναγόπουλος δεν είναι ένας τυχαίος συνδικαλιστής. Είναι ίσως ο πιό προβεβλημένος εκπρόσωπος του εργατικού κινήματος και εκλέγεται αδιαλλείπτως επί είκοσι χρόνια στην ηγεσία του μεγαλύτερου συνδικαλιστικού φορέα της χώρας. Αυτής της ΓΣΕΕ που πλειστάκις έχει κατηγορηθεί για πολιτικές συναλλαγές ή ακόμα και για την ηχηρή σιωπή της σε μείζονα ζητήματα που απασχολούν τους εργαζόμενους.

Είναι από την άλλη η ΓΣΕΕ που κάθισε στο ίδιο τραπέζι με την κυβέρνηση και συμφώνησαν (μαζί με την ΓΣΕΒΕΕ, τον ΣΕΒ και άλλους φορείς) στο νέο καθεστώς των συλλογικών συμβάσεων, μία συμφωνία που χαρακτηρίστηκε ιστορική.

Εάν ο Παναγόπουλος -και άλλοι μαζί του- παραπεμφθούν για κακουργήματα και στοιχειοθετηθεί ότι υπεξαιρούσαν ελληνικό και ευρωπαϊκό χρήμα, η χιονοστιβάδα δεν θα παρασύρει μόνο τους εμπλεκόμενους αλλά και συμβολικά τον ίδιο τον συνδικαλισμό. Είναι που είναι χαμηλά η αξιοπιστία του στις σχετικές έρευνες κοινής γνώμης τώρα η υπόθεση θα γίνει βούτυρο στο ψωμί όσων τον θεωρούν μία περριτή πολυτέλεια σε μία αγορά που υποτίθεται πώς πρέπει να αυτορυθμίζεται χωρίς φραγμούς και κανόνες.

Τέταρτον, ο Παναγόπουλος δεν είναι μόνο πρόεδρος της ΓΣΕΕ, είναι και το κορυφαίο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ στον συνδικαλισμό. Εύλογα η εμπλοκή του σε ένα σκάνδαλο θα δώσει τροφή στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα του “όλοι το ίδιο είναι”, ακόμα πιό εύλογα η κυβέρνηση θα το αξιοποιήσει εμμέσως για να απευθυνθεί στην αξιωματική αντιπολίτευση με το “κοίτα ποιός μιλάει” κάθε φορά που από την Χαριλάου Τρικούπη θα εξαπολύουν βέλη για πολιτικά πρόσωπα και στελέχη της Ν.Δ που θα ελέγχονται για ανάλογες υποθέσεις. Με τι αξιοπιστία, για παράδειγμα, θα κατηγορεί γαλάζιους αγροτοσυνδικαλιστές και λοιπούς μεσάζοντες τύπου “φραπέ” όταν κορυφαίο στέλεχος του θα έχει εμπλακεί σε υπεξαίρεση ευρωπαϊκών πόρων;

Ορθώς, τον έθεσε σε κομματική… διαθεσιμότητα μόλις έγινε γνωστό το πόρισμα του οικονομικού εισαγγελέα, όμως εφόσον αποδειχθούν όσα του καταλογίζονται το πολιτικό στίγμα για το ΠΑΣΟΚ θα είναι μελανό.

Εν κατακλείδι, φιλοτεχνείται (αδίκως για τους πολλούς) η εικόνα ότι στη χώρα η διαφθορά είναι ευρύτατα διαδεδομένη και δεν έχει κομματικό χρώμα. Το επιβεβαιώνουν και οι δημοσκοπήσεις.

Εξαίρεση δεν αποτελεί και η σημερινή του ανάρτηση, που ξεκινά με ευχολόγια για τη Μονή της Αγίας Αικατερίνης στο Σινά, λες και δεν έχουν καταλάβει όλοι πως η αδράνεια της κυβέρνησης Μητσοτάκη, που τρέχει τώρα πίσω από τις εξελίξεις, οδήγησε στις επιπλοκές με το ιδιοκτησιακό καθεστώς της Μονής.

Μαζί δημιουργούμε το αύριο. Δίκαια, Μαχητικά και Περήφανα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ Προοδευτική Συμμαχία αλλάζει, δυναμώνει, ανανεώνεται.

Απέναντι στο σύστημα εξουσίας της ολιγαρχίας, των συμφερόντων και της δεξιάς πολιτικής, ορθώνουμε ανάστημα και με ολοκληρωμένη πρόταση ξεκινάμε την… pic.twitter.com/mYy4YJta0G

— Socratis Famellos (@SFamellos) June 8, 2025

Αλλά ο Κυρ. Μητσοτάκης συνεχίζει απτόητος: με γενικολογίες για τη βία στα γήπεδα (φτάνοντας και να… δικαιολογήσει την ένταση ως «αναπόσπαστο στοιχείο» του πρωταθλήματος), με μπόλικη ρητορεία περί «νόμου και τάξης» στα πανεπιστήμια για να ικανοποιήσει το (πολύ) δεξιό του ακροατήριο,  ενώ προσθέτει και λίγη διαφήμιση της πλατφόρμας για τη στέγαση την ώρα που οι περισσότεροι πολίτες σκέφτονται ήδη πώς θα πληρώσουν το επόμενο νοίκι.

Στο μεγαλύτερο μέρος της ανάρτησής του ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο άλλοτε υπουργός της διαθεσιμότητας και των απολύσεων δημοσίων υπαλλήλων, το αφιερώνει στην «αξιολόγηση» στο δημόσιο. Πανηγυρίζει μάλιστα για τις χαμηλές «επιδόσεις» των δημοσίων υπαλλήλων για να στηρίξει το αφήγημα του «κακού δημοσίου» και να δικαιολογήσει τις κακές προθέσεις της κυβέρνησης του ενόψει της αναθεώρησης του Συντάγματος.

Αλλά, κύριε Μητσοτάκη, δεν είναι όλα «επικοινωνία». Οι πολίτες γνωρίζουν, γιατί τη ζουν την πραγματικότητα: της ακρίβειας, του υψηλού κόστους στέγασης, των καρτέλ, των σκανδάλων. Κι αυτό καμιά «εβδομαδιαία ανασκόπηση» δεν μπορεί να το ανατρέψει.

Του Νίκου Παπαδημητρίου

Υπενθυμίζεται ότι τη στιγμή αυτή -και πριν αποτυπωθεί η επίδραση του δημόσιου εμβολιασμού από την Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον πρωθυπουργό και τον Σ. Τσιόδρα– μόλις ένας στους τρεις είναι πεπεισμένος για την αναγκαιότητα του να εμβολιαστεί. Οι υπόλοιποι, από διστακτικοί έως απολύτως αρνητικοί.

• Κάνοντας χρήση τις 6μηνιαίες τάσεις της MRB που πριν λίγες ημέρες είδαν το φως της δημοσιότητας -αντίστοιχες μετρήσεις έγιναν από όλες τις εταιρείες δημοσκοπήσεων τους τελευταίους μήνες- το 32,7% δηλώνει πως θα εμβολιαστεί, όταν πλειοψηφούν εκείνοι (44,2%) που απαντούν πως περιμένουν να δουν ποια θα είναι η κατάσταση προσεχώς (πιθανώς δε, να δουν και τυχόν παρενέργειες σε όσους εμβολιάζονται τώρα). Ενώ υπάρχει και ένα ποσοστό της τάξης του 18,5% που ξεκαθαρίζει πως δεν θα εμβολιαστεί. Για δύο διαφορετικούς λόγους: είτε γιατί είναι γενικώς κατά των εμβολίων (12%) είτε γιατί πιστεύει πως θα ασθενήσει (6,5%).

Το να εισχωρήσει το παράδειγμα του δημόσιου συμβολισμού σε αυτό το σχεδόν 20% είναι πολύ δύσκολο, αν όχι ανέφικτο. Ούτως ή άλλως η ελληνική κοινωνία έχει διαχρονικά ένα σημαντικό ρεύμα «αντί-» με ποικίλες πολιτικές, ιδεολογικές, κοινωνικές, ταξικές αναφορές και ρίζες. Σε μια εποχή κατά την οποία η επιρροή του εκπαιδευτικού συστήματος έχει υποχωρήσει και η αξιοπιστία των μέσων ενημέρωσης είναι στα τάρταρα, ο πολίτης έχει την τεχνολογική δυνατότητα να απαντά στις απορίες του σε χρόνο “dt”, συχνά όμως από αναξιόπιστες και αντιεπιστημονικές πηγές. Πόσο μάλλον που το συνωμοσιολογικό είναι ελκυστικό για αρκετούς από εμάς…

Το μείζον, συνεπώς, στοίχημα για την ηγεσία, πολιτική και επιστημονική, είναι να (μετα)πείσει εκείνο το 44%:

• Κατά πρώτον για επιπτώσεις, παρενέργειες κ.ο.κ. αυτού καθαυτού του εμβολιασμού.
• Και, κατά δεύτερον για την κοινωνική – οικονομική αναγκαιότητα. Ότι, πρακτικά, αν οι εμβολιαζόμενοι δεν φθάσουν σε πολύ υψηλά ποσοστά, δεν πρόκειται να επιτευχθεί ανοσία αγέλης. Και αν δεν γίνει αυτό, ούτε το lockdown θα αρθεί -αφού αποδείχθηκε πέρσι το καλοκαίρι ότι ο κοροναϊός διαδίδεται όλες τις εποχές, ανεξαρτήτως θερμοκρασιών- ούτε η ζωή θα επιστρέψει στην κανονικότητα.

Αν η ηγεσία πείσει, μπορεί να μην είναι όλα όπως πριν -υπάρχει, πάντα, ο βαρύς φόρος στο βωμό της πανδημίας- αλλά πάντως θα πλησιάζουμε συν τω χρόνω σε αυτό που είμασταν πριν (το 2024 υπολογίζει την πλήρη επιστροφή στην κανονικότητα ο καθηγητής του Yale Νίκολας Χρηστάκης).

Αν όχι, η μαύρη τρύπα όλους θα τους καταπιεί, κι αυτούς που είναι στο κοινωνικό υπόγειο κι εκείνους που είναι στο ρετιρέ.