Η δημοσιογράφος βρέθηκε καλεσμένη στην εκπομπή «Πρωινό ΣουΣού» και αρχικά, αποκάλυψε πως δέχτηκε ξανά πρόταση για να επιστρέψει στην πρωινή ενημέρωση.

«Χτύπησε το τηλέφωνό μου για να επιστρέψω στην πρωινή ενημέρωση, αλλά δεν θα το κάνω. Έχω κάνει φαντάρος, είναι πάρα πολύ δύσκολο το ωράριο. Είναι πάρα πολλές οι ώρες, πάρα πολλή η πίεση. Μου άρεσε όταν το έκανα, αλλά ήταν για πιο μικρή ηλικία, τώρα πια δεν το αντέχω, έχω κλείσει μόνη μου την πόρτα», είπε χαρακτηριστικά.

Στη συνέχεια, μίλησε για το τηλεοπτικό «διαζύγιο» ανάμεσα στον Γιώργο Παπαδάκη και τη Μαρία Αναστασοπούλου.

«Το “διαζύγιο” ανάμεσά τους δεν μου έκανε εντύπωση. Ο Γιώργος είναι one man band, δεν έχει συμπαρουσιαστές, του αξίζει να είναι εκεί. Εγώ τσακώθηκα με τον Γιώργο κι έφυγα. Κανείς δεν μπορεί να φτάσει εκεί που είναι αυτός», εξήγησε.

Τέλος, για το «Καλημέρα Ελλάδα», είπε: «Είναι μια εκπομπή που έχει πάρα πολλές απαιτήσεις και κάποια πράγματα θέλουν πολύ γερό στομάχι. Ήμουν πιο μικρή τότε και τα έπαιρνα πιο προσωπικά τα πράγματα κι έφυγα με ένταση. Πριν κάνα μήνα έβλεπα την εκπομπή και του έστειλα μήνυμα και του είπα “καλημέρα Ελλάδα” και μου απάντησε “ευχαριστώ”. Ήταν η πρώτη φορά που μιλήσαμε από τότε».

Σε δηλώσεις της στο παρελθόν, η δημοσιογράφος είχε μιλήσει ξανά για τη συνεργασία της με τον Γιώργο Παπαδάκη.

Τον Δεκέμβριο του 2023, ξεκαθάρισε στην εκπομπή «Breakfast@star» ότι δεν θα ήθελε να δουλέψει ξανά μαζί με τον δημοσιογράφο. «Μεταξύ Παπαδάκη, Λιάγκα και Αρναούτογλου, θα επέλεγα τον Γιώργο Λιάγκα να συνεργαστούμε. Με τον Γιώργο Παπαδάκη δεν θα ήθελα να συνεργαστώ ξανά, ούτε εκείνος θα ήθελε. Μετάνιωσα που έκανα το Survivor Πανόραμα, γιατί δεν ταίριαζε σε αυτό που είμαι εγώ» είχε πει χαρακτηριστικά.

Της Ρούλας Σκουρογιάννη

Κι ενώ τα επόμενα 24ωρα αναμένεται να υπάρξουν σημαντικές εξελίξεις, οι οποίες θα ξεκαθαρίσουν το τοπίο και θα προσδώσουν νέες διαστάσεις και ευθύνες για τους θανάτους των τριών κοριτσιών, στους οποίους φαίνεται να εμπλέκονται και άλλα άτομα εκτός της μητέρας, το πρόσωπο που εξακολουθεί να σοκάρει και να προκαλεί σημαντικά ερωτήματα είναι η μητέρα, της οποίας τα κίνητρα, τα ένστικτα, οι πράξεις, θα παραμένουν ακατανόητα για τον κοινό νου.

Η «ψυχολογική αυτοψία» (profiling) είναι μία επιστημονική τεχνική, που συχνά χρησιμοποιείται από τους δικαστηριακούς ψυχολόγους, στην προσπάθεια να σκιαγραφηθεί η προσωπικότητα του δράστη μίας εγκληματικής πράξης, με βάση διάφορα χαρακτηριστικά και στοιχεία από παρόμοιες εγκληματικές πράξεις και συμπεριφορές. Είναι μια συλλογή ερευνητικών δεδομένων.

Λίγες ημέρες μετά τη σύλληψη της 33χρονης Ρούλας Πισπιρίγκου με την κατηγορία της ανθρωποκτονίας από πρόθεση της 9χρονης κόρης της, Τζωρτζίνας, το libre μίλησε με την Επίκ. Καθηγήτρια Πανεπιστημίου Αθηνών, Δικαστηριακή Ψυχολόγο, Ψυχολόγο – Κοινωνιολόγο, κυρία Χριστίνα Αντωνοπούλου, επιχειρώντας το profiling της αδιανόητης για τον κοινό νου προσωπικότητας της μητέρας.

·         Χωρίς να υπάρχουν ακριβή στοιχεία και να έχει εξεταστεί ψυχολογικά ένα άτομο είναι δύσκολο να εξαχθούν ψυχολογικά συμπεράσματα. Ωστόσο, επειδή από την αρχή της ιστορίας, η μητέρα ήταν λαλίστατη, έβγαινε με άνεση σε εκπομπές, μιλούσε για όλα αυτά, θυματοποιούσε τον εαυτό της, μπορούμε να πούμε κάποια πράγματα για την προσωπικότητά της;

«Δεν προσπαθούμε να βγάλουμε ψυχολογικά συμπεράσματα, προσπαθούμε να κατανοήσουμε, συλλέγοντας στοιχεία από τις περιγραφές και τις συνεντεύξεις τους, ώστε να σκιαγραφήσουμε συμπεριφορές και στάσεις που είναι πιθανό να εντοπίσουμε διαταραχές προσωπικότητας. Από τα στοιχεία που έχουν έρθει στην επιφάνεια, οδηγούμεθα στη σκιαγράφηση μιας διαταραχής που συνδέεται με το σύνδρομο Munchausen by proxy (μέσω αντιπροσώπου).
Οι επιστημονικές γνώσεις και η βιβλιογραφία μας δίνουν τη δυνατότητα να επισημάνουμε τα συμπτώματα της διαταραχής στις συμπεριφορές και στις μεθόδους που χρησιμοποίησε η μητέρα.
Μέσα από τη διαταραχή τους, αυτά τα άτομα δημιουργούν ή προκαλούν τραυματισμό ή ασθένεια σε παιδιά ή άτομα μεγάλης ηλικίας που έχουν αναλάβει τη φροντίδα τους. Προκαλούν συμπτώματα και τις περισσότερες φορές αλλοιώνουν ιατρικές εξετάσεις. Δυστυχώς, τις περισσότερες φορές, αντιστρέφουν το ρόλο του προστάτη και, αντί να θυσιάζονται για αυτούς που υποτίθεται ότι προστατεύουν, τελικά τους θυσιάζουν. Μέσα από τις λεπτομερείς περιγραφές της μάνας, υπάρχει παντελής έλλειψη θρήνου και ενσυναίσθησης. Με τις λέξεις που χρησιμοποιεί για το θάνατο των παιδιών της δείχνει πόσο συναισθηματικά αποστασιοποιημένη είναι».

·         Σχετικά με την αποστασιοποίηση που αναφέρατε, η ίδια είχε επίγνωση η μητέρα των τραγικών συνεπειών των πράξεών της; Είναι απαθής ή δεν έχει συνειδητοποιήσει τι έχει διαπράξει;

«Η πορεία των γεγονότων και των εξελίξεων θα φέρει στην επιφάνεια αυτά που σήμερα αρνείται η μητέρα και θεωρεί τον εαυτό της αμέτοχο στα τραγικά γεγονότα, προσπαθώντας με τη δική της «λογική» και πραγματικότητα να θεωρεί ότι η ευθύνη των τραγικών γεγονότων ανήκει σε άλλους και όχι στις δικές της πράξεις και αποφάσεις. Συναισθήματα για το χαμό του παιδιού της, δεν υπάρχουν σε αυτήν έτσι όπως βιώνονται από το μέσο άνθρωπο. Στη δική της περίπτωση, υπάρχει κενό συναισθημάτων και τύψεων. Η συμπόνια, η ενοχή, η μεταμέλεια, απουσιάζουν εντελώς από τον κόσμο αυτών των ατόμων. Το φοβερό είναι ότι μοιάζουν τόσο φυσιολογικοί που έχουν τη δυνατότητα και τη δύναμη του ταραγμένου μυαλού τους να μπορούν να υποτάσσουν, να ελέγχουν και να καθοδηγούν, ικανοποιώντας τις απαιτήσεις τους και τις ανάγκες τους. Χωρίς να δίνουμε άλλοθι στις πράξεις τους, δε θα είναι απίθανο να έχουν μεγαλώσει σε ένα τοξικό περιβάλλον που τους διαμόρφωσε μια νεκρή συνείδηση και ευθύνη».

·         Από την άλλη, μοιάζει να αγαπά(;) και να διεκδικεί το σύζυγό της, σε σημείο που, με τα μέχρι τώρα δεδομένα, φαίνεται να κακοποιούσε τα παιδιά της για να τον κρατήσει κοντά της…

«Αυτό είναι μία επιφανειακή εικόνα. Δε σημαίνει ότι υπήρχαν συναισθήματα αγάπης για το σύζυγο. Άλλωστε, αυτό αποτελεί και μια αντίφαση, οξύμωρο αν αγαπούσε τόσο το σύζυγο, θα είχε και συναισθήματα για τα παιδιά της. Το κίνητρο της είναι ο έλεγχος της ύπαρξης του, είναι η χειραγώγηση του και η υποταγή του. Η κάθε αποχώρηση του δημιουργούσε ανισορροπία στο στόχο της».

·         Οι ειδικοί που εξετάζουν την υπόθεση, διαπιστώνουν ότι έκανε την άυχη Τζωρτζίνα να υποφέρει για αρκετό καιρό. Αυτό τι δείχνει;

«Θέλω να επισημάνω ότι πολλά από τα συμπτώματα που υπάρχουν στο σύνδρομο Munchausen, πολλές φορές, ταυτίζονται και εξελίσσονται σε πιο τραγικές ψυχοπαθολογικές καταστάσεις. Ίσως, δε θα πρέπει να εκπλαγούμε, εάν με την εξέλιξη των γεγονότων και τις ιατροδικαστικές αποδείξεις, επιβεβαιωθούμε ότι οι πράξεις της μπορεί να χαρακτηριστούν και να εμπίπτουν σε αυτό που η επιστήμη αναφέρει ως κατά συρροή δολοφόνους.
Από τα στοιχεία που συνεχώς έρχονται στην επιφάνεια, συνειδητοποιούμε πως η Τζωρτζίνα, το πρώτο τους παιδί θα πρέπει να υπέφερε και να κακοποιήθηκε προσπαθώντας να επιβιώσει. Η δήθεν προστασία της Τζωρτζίνας και η φροντίδα της από τη μάνα  πιθανότατα να την οδήγησαν και στον τραγικό θάνατό της».

·         Μπορούμε να πούμε ότι θεωρούσε τα παιδιά της βάρος ή χρησιμοποιούσε το θάνατό τους για να επιτύχει τους σκοπούς της;

«Οι επιστημονικές μελέτες αυτής της προσωπικότητας σκιαγραφούν ένα άτομο με ένα βαθύ μίσος κυρίως για θηλυκά άτομα. Αναφέρουν ότι η εξουσιαστική συμπεριφορά των μανάδων τους μπορεί να τους εμφύτευσαν την ανάγκη να εκφράζουν, μέσα από προσφορά, βία και κακοποίηση. Στόχος αυτών των ατόμων είναι ο έλεγχος και η ανάγκη να ικανοποιήσουν τον εξουσιαστικό τους μηχανισμό, ελέγχοντας τη ζωή και το θάνατο των άλλων. Ένας συνδυασμός διαταραχής και διαστροφής ενός βαθειά ταραγμένου μυαλού που φαινομενολογικά δείχνει να έχει όλα εκείνα τα στοιχεία στην προσωπικότητα του που μπορείς να εμπιστευτείς».

·         Από τα μέχρι σήμερα στοιχεία της έρευνας, υπάρχουν βάσιμες υπόνοιες ότι από κοινού με το σύζυγο έχουν βλάψει ή συμβάλλει στο θάνατο της σπιτονοικοκυράς τους (επίσης θύμα-γυναίκα). Αν αυτό αποδειχτεί, μήπως δείχνει γενικότερα εγκληματική προσωπικότητα;

«Πριν φτάσουμε να αξιολογήσουμε και τη συμπεριφορά του συζύγου που αυτή τη στιγμή κάνει προσπάθεια και έχει ανάγκη να πείσει για τη μη συμμετοχή του και την αθωότητά του, όμως και σε αυτή του την προσπάθεια και περιγραφή απουσιάζουν οι τύψεις και ο θρήνος. Περιγραφές γεγονότων έχουμε από τις αποκαλύψεις του, όχι απώλεια και πόνο. Θέλει να πείσει ότι παγιδεύτηκε. Έχει ευθύνη. Είμαι βεβαία ότι η εξέλιξη των γεγονότων θα συμπεριλάβει ένα μεγάλο κύκλο ανθρώπων με ευθύνες και παραλείψεις. Θα έρθουν στην επιφάνεια τέτοια στοιχεία που θα απορούμε πως είναι δυνατόν τόσοι άνθρωποι γύρω από το οικογενειακό περιβάλλον να γνώριζαν τόσα πολλά και κανείς δεν ήθελε να αναλάβει ευθύνη. Μια εκκωφαντική σιωπή με θύματα τρία παιδιά που δε θα ηρεμήσουν ούτε μετά το θάνατο τους, γιατί για άλλη μια φορά θα χρησιμοποιηθούν και θα εργαλειοποιηθούν για το συμφέρον των γονιών τους». _

Της Ρούλας Σκουρογιάννη

Η «ψυχολογική αυτοψία» (profiling) είναι μία επιστημονική τεχνική, που συχνά χρησιμοποιείται από τους δικαστηριακούς ψυχολόγους, στην προσπάθεια να σκιαγραφηθεί η προσωπικότητα του δράστη μίας εγκληματικής πράξης, με βάση διάφορα χαρακτηριστικά και στοιχεία από παρόμοιες εγκληματικές πράξεις και συμπεριφορές. Είναι μια συλλογή ερευνητικών δεδομένων.

• Η χρήση ψυχομετρικών τεστ δεν είναι απαραίτητη σε αυτό το σημείο για να σκιαγραφήσουμε την προσωπικότητα του δράστη.

Το libre μίλησε με την Επίκ. Καθηγήτρια Πανεπιστημίου Αθηνών, Δικαστηριακή Ψυχολόγο, Ψυχολόγο – Κοινωνιολόγο, κυρία Χριστίνα Αντωνοπούλου, επιχειρώντας το profiling του 33χρονου συζυγοκτόνου, Μπάμπη Αναγνωστόπουλου, σε μία προσπάθεια κατανόησης του αδιανόητου που προκάλεσε τόσο έντονη θλίψη αρχικά και οργή αργότερα στο κοινό αίσθημα.

–Κυρία Αντωνοπούλου, είναι διάχυτη η οργή του κόσμου για το δράστη και εκφράζεται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και γενικότερα στη δημόσια σφαίρα. Το έγκλημα, σίγουρα είναι αποτρόπαιο, αλλά πώς θα σχολιάζαμε αυτή την έντονη οργή και κατακραυγή;

«Όλο το περασμένο χρονικό διάστημα ως κοινωνία βιώναμε συναισθήματα ανασφάλειας, φόβου και επιβίωσης εξαιτίας της πανδημίας. Αυτό το αποτρόπαιο έγκλημα ήρθε σε μια στιγμή που η κοινωνία προσπαθούσε να ξαναβρεί την αναπνοή της και να εκφράσει συναισθήματα ελπίδας και αλληλεγγύης. Όταν, λοιπόν, συνέβη το περιστατικό και ακούσαμε την περιγραφή του δράστη, τον πιστέψαμε χωρίς καμία αμφιβολία.

Την ίδια στιγμή, είχαμε ανάγκη να τον προστατέψουμε από τα συναισθήματα που βίωσε, του φόβου και της οδύνης για το χαμό της αγαπημένης του γυναίκας, μάνας του παιδιού του. Θέλαμε να μοιραστούμε τον πόνο του. Υποθετικά, προσπαθήσαμε να νιώσουμε τα συναισθήματα που βιώνει. Νιώσαμε τον πόνο του. Πονέσαμε με τη μυθοπλασία του: ότι ληστές κατέστρεψαν μία ζωή ονειρεμένη. Έκαναν κάτι τόσο φρικτό σε μία πανέμορφη κοπέλα. Της  αφαίρεσαν τη ζωή. Συμπονέσαμε τον επιβιώσαντα και προσπαθήσαμε να βάλουμε μία ομπρέλα συναισθημάτων πάνω από την ύπαρξή του. Δεν θέλαμε να υπάρχει ούτε η παραμικρή υπόνοια στο μυαλό μας ότι θα μπορούσε να είναι αυτός ο ένοχος.

Αυτή τη σκέψη τη διώχναμε από το μυαλό μας ακόμα και όταν περνούσε έστω και φευγαλέα. Όταν όμως αποκαλύφθηκε η αλήθεια, έγινε μια ανατροπή στο συναισθηματικό μας κόσμο που ο ίδιος μας προκάλεσε. Υπήρξε έκρηξη θυμού στην κοινωνία, συναισθήματα οργής και απογοήτευσης. Ο χειριστικός δράστης δεν είχε το δικαίωμα να ανατρέψει με τέτοιο βίαιο τρόπο και να κακοποιήσει μια ολόκληρη κοινωνία. Δεν πρόδωσε μόνο με τον πιο άγριο και απάνθρωπο τρόπο τα συναισθήματα της Caroline αλλά και μιας ολόκληρης κοινωνίας που τόσο ήθελε να τον προστατέψει».

–Πώς μπορούμε να περιγράψουμε τον συζυγοκτόνο;

• «Ο καθ΄ομολογίαν 33χρονος δολοφόνος εντάσσεται στην κατηγορία αυτών που η ψυχολογία σκιαγραφεί ως κοινωνιοπαθείς (sociopath). Είναι ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας με τα δύο πρόσωπα. Είναι ένα μείγμα μυθομανούς και νάρκισσου. Ο ψυχοπαθής γείτονας με το πρόσωπο του Ιανού. Αν είχαμε να διαγνώσουμε ψυχολογικά και ψυχιατρικά την περίπτωση αυτή, θα λέγαμε ότι προσεγγίζει μία διπολική προσωπικότητα».

–Ποια είναι τα χαρακτηριστικά του sociopath;

«Είναι η προσωπικότητα με καλπάζουσα φαντασία και ικανότητα να δημιουργεί μύθους. Μέσα σε αυτούς τους μύθους εντάσσονται αληθοφανείς πληροφορίες. Είναι χειριστικός, έχει ιδιοκτησιακή συμπεριφορά και αισθάνεται μεγάλη ικανοποίηση από την αίσθηση χειρισμού των συναισθημάτων των άλλων. Ο μέσος άνθρωπος είναι εύκολο να παρασυρθεί και να πειστεί από τα λεγόμενα του.

• Έχει την ικανότητα να χρησιμοποιεί πρόσωπα και γεγονότα υπαρκτά ώστε η ιστορία του να είναι αληθοφανής. Η αρρωστημένη του φαντασία βασίζεται σε μικρές αλήθειες για να εντυπωσιάζει και να γίνεται πιστευτός. Δραματοποιεί γεγονότα και συμπεριφορές και έτσι επιβεβαιώνει την αποδοχή από τον περίγυρο του και από τον κόσμο που συναναστρέφεται.

Ο ρόλος του θύματος του ταιριάζει περισσότερο στην ψυχοσύνθεση του γιατί έτσι επιβεβαιώνει την αποδοχή από το ακροατήριο του. Χρησιμοποιεί πρόσωπα και γεγονότα που δύσκολα αμφισβητούνται. Έχει την ικανότητα να αποπροσωποποιείται και να γίνεται θεατής των γεγονότων που ο ίδιος δημιούργησε. Η ικανότητα του αυτή ενισχύεται από απουσία ενσυναίσθησης και πάγωμα συναισθημάτων».

–Τόσα χρόνια έχτιζε το προφίλ ενός ισορροπημένου ανθρώπου, πετυχημένου που αγαπάει πάρα πολύ τη γυναίκα του. Μπορεί να είναι αρρωστημένη η αγάπη του, ωστόσο, την αμφισβητούμε ή όχι;

«Δεν την αμφισβητούμε την αγάπη του, αλλά είναι μία αγάπη «κούφια» σε συναισθήματα. Αυτοί οι άνθρωποι είναι βέβαια ερωτεύσιμοι, για να το πω πιο απλά. Εκδηλώνουν ενδιαφέρον για τον άλλον, εκφράζουν δήθεν συναισθήματα αλλά αυτά τα συναισθήματα έχουν να κάνουν με την ενίσχυση της δικής τους αυτοαντίληψης και όχι με τα συναισθήματα του άλλου ατόμου: “Εγώ αγαπώ, εγώ ελέγχω, εγώ αποφασίζω, εγώ μπορώ να καθορίζω την πορεία των συναισθημάτων των άλλων”. Ακόμα και στον έρωτα ερωτεύονται τον έρωτα του άλλου προς το πρόσωπο τους ως θεατές συναισθημάτων».

–Αυτό τον έλεγχο τον ασκεί προς όλους; Όχι μόνο προς τη/τον σύντροφο;

«Αυτή είναι η αρρωστημένη προσωπικότητα του κοινωνιοπαθή… Αυτός ο άνθρωπος είναι καλά κρυμμένος. Δεν υπήρξε ένα στιγμιαίο ερέθισμα που έφερε την έκρηξη. Η βία είναι συσσωρευμένη, πολυδιάστατη, είναι μια εξελισσόμενη διαδικασία. Οι μικρές αφορμές σε μεγάλο χρονικό διάστημα συμβάλλουν στην τελική έκρηξη της βίας. Δηλαδή, η πράξη της βίας είναι εξελισσόμενη και μεθοδευμένη στην προσωπικότητα του κοινωνιοπαθή και ιδιαίτερα η στιγμή της έκρηξης είναι η συνειδητοποίηση του θύτη ότι το θύμα έχει αντιληφθεί την προσωπικότητά του. Δηλαδή, όταν ο συζυγοκτόνος κατάλαβε ότι η Caroline αναγνώρισε το αληθινό του πρόσωπο και αναζήτησε βήματα για την έξοδο της από τη σχέση, η αντίδρασή του ήταν η θανατηφόρα έκρηξη με όλα τα τραγικά αποτελέσματα. 

–Ο ίδιος έχει συναίσθηση ότι κάποια στιγμή μπορεί να ξεσπάσει και είναι ικανός για όλα;

«Έχει την ψευδαίσθηση ότι μπορεί να ξεφύγει από όλες τις δυσκολίες και τις παγίδες. Υπάρχει μία ύβρις με την αρχαία έννοια: “Είμαι τόσο δυνατός και ικανός που μπορώ εγώ να ελέγχω την πορεία των πραγμάτων και να ξεφεύγω από όποια δυσκολία προκύψει”».

«Είναι απαραίτητο να κατανοήσουμε ότι ο κοινωνιοπαθής τρέφεται από την αποδοχή των άλλων και στην πορεία οι άλλοι γίνονται θύματα του, γιατί τους ελέγχει. Επομένως, δεν μπορούν να τον αμφισβητήσουν. Ωστόσο, και το θύμα και ο θύτης έχουν κάποια περιθώρια. Κάποια στιγμή, έρχεται η έκρηξη, όπως έγινε και στην προκειμένη περίπτωση. Το ένστικτο αυτοσυντήρησης της Caroline της έστελνε το μήνυμα της επιβίωσης και είχε μπει στη διαδικασία της εξόδου, όσο κι αν τον αγαπούσε. Για το δράστη, η αίσθηση ότι θα έχανε τον έλεγχο του ανθρώπου που χειραγωγούσε, του προκάλεσε αναστάτωση γιατί έθετε σε κίνδυνο την εικόνα που ήθελε οι άλλοι να πιστεύουν για αυτόν. Δεν άντεχε την αποτυχία.
Στην κοινωνία μας, ο μυθομανής και ο νάρκισσος είναι προσωπικότητες κοινωνικά αποδεκτές. Γοητεύουν και προκαλούν θαυμασμό, γι αυτό εύκολα παγιδεύεσαι στον έρωτα τους. Πετούσε με το ελικόπτερο πάνω από το σχολείο και θαύμαζαν όλοι την Caroline που ένας άντρας την αγαπάει τόσο και το εκφράζει με αυτόν τον κινηματογραφικό τρόπο. Είναι βέβαιο πως η κάθε γυναίκα θα έπεφτε στην παγίδα, ακόμα και η πιο συγκροτημένη και ώριμη ηλικιακά, πόσο μάλλον ένα 15χρονο κορίτσι.  Φυσικά, στην πορεία, η Caroline άρχισε να καταλαβαίνει ότι αυτός ο άνθρωπος έχει μία άλλη προσωπικότητα και όχι αυτή που ερωτεύτηκε».

Από το ημερολόγιό της Caroline, βγαίνουν στοιχεία αμφίδρομης βίαιης συμπεριφοράς στην καθημερινότητα του ζεύγους.

«Είναι επιστημονικά γνωστό ότι μια από τις δολιότερες μορφές βίας είναι η ενδοοικογενειακή βία, δηλαδή η βία που μετατρέπει την αγάπη σε τρόμο.

Ο τρόμος και η οδύνη που βίωσε η Caroline είναι η πιο χαρακτηριστική μορφή απάνθρωπης βίας. Ο δράστης χωρίς τύψεις και ενοχές έπνιξε με τα ίδια του τα χέρια την αγαπημένη του γυναίκα, τη γυναίκα που χρειάστηκε τόσα χρόνια να κατακτήσει για να την κάνει θύμα του.
Η βαθιά ριζωμένη βία στην ψυχή του τον παρέσυρε να πνίξει και το σκυλί με τα ίδια του τα χέρια. Η ζωή των άλλων για το δράστη δεν έχει καμία αξία. Στην προσωπικότητα του υπάρχει παντελής απουσία ανθρώπινων ηθικών προδιαγραφών».

–Το γεγονός ότι έπνιξε την άτυχη κοπέλα ενώ ήταν κοιμισμένη (λίγα λεπτά πριν την εγκληματική πράξη όπως αποκάλυψαν τα βιομετρικά στοιχεία από το ρολόι της), εκτός από άλλο ένα ψέμα, τι φανερώνει για το χαρακτήρα του δράστη;

«Αυτή είναι μία διάσταση πάρα πολύ σημαντική! Κάνει ακόμα πιο αποτρόπαιη αυτήν τη φρικτή πράξη και δείχνει πόσο άνανδρος ήταν. Δεν είχε ούτε τον ανδρισμό να αναμετρηθεί με το θύμα. Δεν δολοφονείς κάποιον που βρίσκεται σε μια κατάσταση μη συνειδητοποίησης του κινδύνου. Ακόμα και στο ζωικό βασίλειο θέλουν τον αντίπαλο τους ζωντανό όρθιο και ξύπνιο για να αναμετρηθούν».

Δεν υπάρχουν ελαφρυντικά για τον 33χρονο δράστη

«Θέλω να τονίσω ότι όλα αυτά που αναφέρουμε εδώ, σε αυτή την «ψυχολογική αυτοψία», δεν πρέπει να  συνδεθούν με ψυχική νόσο, του 33χρονου καθ’ ομολογίαν δολοφόνου, αλλά με τις εγκληματικές του πράξεις. Δεν υπάρχει ούτε υποψία ελαφρυντικού γι’ αυτόν τον άνθρωπο που επί 37 ημέρες παραπλανούσε με μία διεστραμμένη πειθώ. Η προσοχή που αναζητούσε μαζί με την ανάγκη για αναγνώριση τροφοδοτούσαν τη λεκτική του λογοδιάρροια και ενίσχυαν την παραπλανητική συμπεριφορά του, με απόλυτη υποκρισία και την προσπάθεια της ολοκλήρωσης ενός αρρωστημένου σεναρίου. Πιστεύω ότι δεν ολοκληρώθηκε το σενάριο, είμαστε εδώ και φοβάμαι ότι θα υπάρξουν εξελίξεις…», διευκρινίζει καταλήγοντας η κα Χριστίνα Αντωνοπούλου._

Στις 23 Απριλίου, μας θυμίζει στο ρεπορτάζ της η Χριστίνα Κοψίνη, ο υπουργός Εργασίας «αναφέρθηκε σε υποτιθέμενη καταγγελία της πρώην γ.γ. Δήμητρας Χαλικιά, η οποία, κατά τον κ. Βρούτση, φέρεται να είπε πως η κ. Ρ. Αντωνοπούλου ‘χρηματοδοτήθηκε από ΚΕΚ’». Με άλλα λόγια ενώ ήταν υπό πίεση για τα προγράμματα τηλε-κατάρτισης, ο Γ. Βρούτσης πέρασε στην αντεπίθεση καταθέτοντας στα πρακτικά της Βουλής και το σχετικό έγγραφο.

Τι ανέφερε όμως το εν λόγω έγγραφο; Ήταν, σύμφωνα με την εφημερίδα, «ένα έγγραφο αγνώστου συντάκτη, χωρίς ημερομηνία, ανυπόγραφο και χωρίς ταυτότητα και παραλήπτη, που θα μπορούσε κάλλιστα να το είχε συντάξει ο ίδιος», ένα non paper δηλαδή. Ένα έγγραφο στο οποίο μπορεί να έχει πρόσβαση ο οιοσδήποτε δημοσιογράφος, σημειώνει η συντάκτις.

Κατόπιν τούτων, η Ρ. Αντωνοπούλου κατέθεσε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών αγωγή κατά του υπουργού Εργασίας για «παράνομη προσβολή της προσωπικότητας, της τιμής και του έργου της». Και μπορεί πλέον το λόγο να έχει η δικαιοσύνη, θα είχε όμως ενδιαφέρον τι απαντά ο Γ. Βρούτσης. Επί της ουσίας…

Ν. Παπ.