Ο βουλευτής θεωρείται ίσως ο πιό πιστός σύμμαχος του Αντώνη Σαμαρά και όχι μόνο λόγω εντοπιότητας. Και αρκετοί θεωρούν ότι δρα ως προπομπός εξελίξεων, όπως και ότι ανάλογο είναι και το “σήμα” που στέλνουν και άλλοι “σαμαρικοί” βουλευτές που περιλαμβάνονται στους “5” της ανοιχτής επιστολής με καταγγελίες για τη λειτουργία του επιτελικού κράτους αλλά και όσων συμπαρατάσσονται στην ίδια κατεύθυνση.

Σε αυτή την εικόνα αναβρασμού στην Κ.Ο της Ν.Δ που θα συνεδριάσει την προσεχή Πέμπτη πρέπει να προστεθεί και η οριστική, ως φαίνεται, απόφαση του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή να μην συμμετάσχει στο συνέδριο του κόμματος στα μέσα του μήνα.

Επανέρχεται, ως εκ τούτου, το ερώτημα τι θα πράξει τελικά ο Μεσσήνιος πολιτικός που έχει διαγραφεί από τη Ν.Δ αλλά παραμένει δραστήριος και, κατά τις πληροφορίες, πυκνώνει τις επαφές του, μεταξύ αυτών και γαλάζιοι βουλευτές που αντιδρούν στην στρατηγική του Μαξίμου.

Το πιθανότερο σενάριο, λοιπόν, είναι πώς ο κ. Σαμαράς έχει λάβει την απόφαση πώς θα δώσει λίγο ακόμα χρόνο στις εξελίξεις αλλά σκοπεύει να προχωρήσει στην ίδρυση νέου κόμματος. Χωρίς, όμως, αυτό να σημαίνει ότι θα φτάσει και ως τις εκλογές. Συνομιλητές του έχουν βγάλει το συμπέρασμα πώς εφόσον δρομολογηθούν εσωτερικές εξελίξεις στη Ν.Δ και ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν οδηγήσει το κόμμα στις εκλογές, τότε θα ανταποκριθεί σε τυχόν πρόσκληση για ενότητα της παράταξης από τον διάδοχό του. Ειδάλλως προετοιμάζεται να παρουσιάσει ψηφοδέλτια σε όλη τη χώρα και να απομειώσει τις πιθανότητες για αυτοδυναμία της Ν.Δ.

Ο Σαμαράς υποστηρίζει ότι η σύμβαση του Ελληνικού Δημοσίου με την αμερικανική πολυεθνική ίσως υποκρύπτει μελλοντική εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων. Ο πρωθυπουργός απάντησε, ως γνωστόν, σε υψηλούς τόνους για “επαγγελματίες ανησυχούντες” και για “ηττοπαθή μανία καταδίωξης”, κόβοντας ουσιαστικά κάθε γέφυρα με τον πρώην πρωθυπουργό που έχει διαγραφεί με τη Ν.Δ.

Ποιός, όμως, υπέγραψε την συγκεκριμένη σύμβαση ρήτρα της οποίας επικαλείται ο Αντώνης Σαμαράς; Οι φωτογραφίες (πάνω και κάτω) υπενθυμίζουν ότι εκ μέρους του Δημοσίου (και της κυβέρνησης) την υπογραφή έβαλε ο υπουργός Ενέργειας και Περιβάλλοντος Σταύρος Παπασταύρου, ο οποίος είναι προνομιακός συνομιλητής με την αμερικανική πλευρά και “τρέχει” όλα τα σχετικά θέματα.

Ο αρμόδιος υπουργός θεωρείται “master of the masters” στις διεθνείς συμβάσεις και είναι γνωστός διεθνώς γι΄ αυτή την εμπειρία του όλα τα προηγούμενα χρόνια. Κρατήστε το.

Εκείνο που είναι σημαντικότερο, όμως, είναι ότι ο Παπασταύρου υπήρξε από τους πιό στενούς συνεργάτες του Αντώνη Σαμαρά την περίοδο της συγκυβέρνησης με το ΠΑΣΟΚ του Ευ. Βενιζέλου (2012-15), είχε αναλάβει μεγάλο μέρος της διαπραγμάτευσης με τους δανειστές, και οι δύο άντρες συνδέθηκαν με φιλία που συνεχίστηκε και τα επόμενα χρόνια.

Ο Σταύρος Παπασταύρου είχε δεχθεί επιθέσεις από τον ΣΥΡΙΖΑ και μέσα ενημέρωσης για την εμπλοκή του ονόματός του στη λίστα Λαγκάρντ, κάτι που προκάλεσε την έντονη υποστήριξη και υπεράσπιση του από τον πρώην πρωθυπουργό.

“Μακάρι η Ελλάδα να είχε δέκα Παπασταύρους, του χρωστάμε πολλά!”, είχε πει ο Σαμαράς αναφερομενος στην στάση του Παπασταύρου στη διαπραγμάτευση με τους δανειστές, καθώς ήταν μέλος της ομάδας διαπραγμάτευσης, εκείνη την εποχή.

Πώς φτάσαμε από το εγκώμιο στην αμφισβήτηση της σύμβασης που υπέγραψε ο Παπασταύρου με τη Chevron είναι ένα αναπάντητο ερώτημα. Φαίνεται, πάντως, ότι ο πρώην πρωθυπουργός στη ρήξη του με τον Κυριάκο Μητσοτάκη εγκαταλλείπει ακόμα και τους παλιούς καλούς του φίλους και συνεργάτες.

Η εποχή που η κυβέρνηση δεν σχολίαζε τις “προσωπικές απόψεις πρώην πρωθυπουργών” (Σαμαράς, Καραμανλής) έχει παρέλθει, ειδικά για τον πρώτο και μετά την διαγραφή του η θέση αυτή μπήκε οριστικά στην άκρη και είναι σαφές πως ο Κυριάκος Μητσοτάκης τον αντιμετωπίζει ως υπονομευτή και δολιοφθορέα της παράταξης- το υπονοεί, άλλωστε, στην αναφορά που έκανε στο υπουργικό συμβούλιο, μαζί με το ότι πάσχει από “ηττοπαθή μανία καταδίωξης”.

Τα εθνικά θέματα και δη τα ελληνοτουρκικά είναι αναμφίβολα το προνομιακό πεδίο του Σαμαρά 35 χρόνια τώρα. Αυτά αποτέλεσαν την αφορμή να πέσει/ρίξει η/την κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, με αυτά ως σημαία ίδρυσε ένα κόμμα, με αυτά θα προχωρήσει. Βεβαίως τα δύο τελευταία χρόνια έχει εμπλουτίσει την ατζέντα του με τα μεγάλα κοινωνικά προβλήματα, το μεταναστευτικό και την woke ατζέντα, σε ένα μοντέλο που θυμίζει αρκετά την γνωστή τραμπική πλατφόρμα του MAGA.

Το ερώτημα είναι εάν αυτή η επιμονή του πρώην πρωθυπουργού εκτός από αρχή και μέση έχει και τέλος.

Κατά πόσο, δηλαδή, αποσκοπεί μόνο στην φθορά της κυβέρνησης και του πρωθυπουργού προσωπικά, ώστε να πριονίσει τις ελπίδες του να πιάσει ποσοστό αυτοδυναμίας, ή για να φιλοτεχνήσει αφήγημα επιστροφής στην κεντρική σκηνή με ένα δικό του κόμμα, πάλι, όμως, με τον ίδιο σκοπό.

Ο πρόεδρος της Βουλής Νικήτας Κακλαμάνης, που υπήρξε στο μακρινό παρελθόν ακραιφνής “σαμαρικός” (ως βουλευτής της “Πολιτικής Άνοιξης” και όχι μόνο) και μετά επιστήθιος πολιτικός φίλος και συνομιλητής του Κώστα Καραμανλή, είπε πώς δεν πιστεύει ότι ο Σαμαράς θα κάνει το σχετικό βήμα.

Οι πληροφορίες ποικίλλουν μεταξύ του “όχι” και του “ναι”… στον κατάλληλο χρόνο. Ποιός μπορεί να είναι αυτός ο χρόνος μόνο ο ίδιος ο Σαμαράς το γνωρίζει. Ίσως ούτε καν αυτός. Υπό την έννοια ότι μάλλον επιδιώκει να δεί πώς θα εξελιχθούν οι δημοσκοπήσεις και ποιά θα είναι η βάση εκκίνησης της Ν.Δ στην τελική ευθεία για τις εκλογές.

Μπορεί, από την άλλη, να του αρκεί μόνο να εμφανιστεί δικαιωμένος το βράδυ των εκλογών στην περίπτωση που η Ν.Δ καταγράψει χαμηλό ποσοστό χωρίς προσδοκίες αυτοδυναμίας ούτε σε μία δεύτερη αναμέτρηση. Εφόσον συμβεί κάτι τέτοιο, θα ενώσει τη φωνή του με όσους αμφισβητήσουν την στρατηγική και την ηγεσία Μητσοτάκη και τότε ίσως κινητοποιήσει κάποιους βουλευτές που ελέγχει εξ αποστάσεως.

Δεν είναι, ωστόσο, βέβαιο ότι η βάση της παράταξης θα τιμήσει αυτή την τακτική φθοράς, ούτε καν ότι θα συναινέσει στην περίπτωση που το ποσοστό της Ν.Δ είναι χαμηλό. Κι αυτό γιατί, αφενός θυμάται –της το θυμίζει ήδη το Μαξίμου– ότι τον Μάϊο του 2012 η κάλπη “έγραψε” το ιστορικά χαμηλό 18% και τον Ιούνιο 28%, αφετέρου διότι πολιτικό προσωπικό και ψηφοφόροι διακατέχονται από το σύνδρομο της εξουσίας. Και όποιος απειλεί την προοπτική της θεσιθηρίας και της επιβεβαίωσης ότι η παράταξη έχει στο DNA της να κυβερνά δεν εκλαμβάνεται ως φίλος όσο βαρύ κομματικό βιογραφικό κι αν διαθέτει. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Καραμανλής εκφράζει τις διαφωνίες του μέχρι τώρα μόνο σε παραταξιακό πλαίσιο.

Η απόφαση να ιδρύσει κόμμα και να σταθεί απέναντι στη Ν.Δ θα ήταν ίσως πιό τολμηρή και πιό (πολιτικά) έντιμη πράξη. Αλλά και πιό ριψοκίνδυνη για τον ίδιο και την υστεροφημία του.

Στον απόηχο των δηλώσεων του πρώην πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά που τόνισε ότι οι ρήτρες των συμφωνιών υπονοούν πιθανή εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων, ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιφύλαξε σκληρή επιθετική απάντηση.

“Ας μην ταράζονται κάποιοι «επαγγελματίες ανησυχούντες» και ας μη αναζητούν τάχα παγίδες στις ρήτρες των συμφωνιών που τίθενται για να θωρακίσουν το Δημόσιο απέναντι σε τυχόν απαιτήσεις αποζημιώσεων απ’ τις εταιρίες.”, είπε χαρακτηριστικά.

Και συνέχισε: “Όσοι ζουν ακόμη με μία ηττοπαθή μανία καταδίωξης να σκεφτούν ότι, έως τώρα, μόνο η Τουρκία και, δυστυχώς, οι ίδιοι αντιδρούν στην εθνική πορεία της χώρας μας, την ώρα που ο ΥΠΕΞ βρίσκεται στην Ουάσιγκτον και συναντά για δεύτερη φορά σε έναν χρόνο τον Αμερικανό ομόλογό του εμβαθύνοντας τη διμερή στρατηγική μας σχέση.

Δεν υποσκάπτει τη θέση της πατρίδας η αξιοποίηση του πλούτου της και η εδραίωση των δικαιωμάτων της. Την υποσκάπτει η μίζερη αμφισβήτηση. Γιατί αληθινοί πατριώτες, ξέρετε, δεν είναι όσοι εκφράζουν διαρκώς φόβους. Αλλά εκείνοι που χτίζουν την Ελλάδα που δεν φοβάται!

Κάνοντας λόγο για ρευστή πράξη πραγμάτων, όπου η βεβαιότητα είναι η αβεβαιότητα, ο κ. Μητσοτάκης σημείωσε ότι «η ExxonMobil και η Chebron είναι από τις κορυφαίες εταιρείες που επενδύουν στην πατρίδα μας, στα ύδατά μας, με μεγάλες ελληνικές επιχειρήσεις. Υπογραμμίζουν έτσι ότι εισέρχονται με σταθερές προοπτικές για το μέλλον της χώρας, ενώ οι επενδύσεις υπερβαίνουν το 1 δισ. ευρώ, με το όφελος του δημοσίου στο 40%»,. Οι συμφωνίες έχουν γεωπολιτικό αποτύπωμα. «Δεν είναι τυχαίο που οι εξελίξεις συνοδεύονται από την πλατφόρμα 3+1. Η ενεργειακή μας πολιτική αναδεικνύεται σε πυλώνα της εξωτερικής μας πολιτικής», είπε. 

Ο πρωθυπουργός έκανε λόγο για δικαίωση της πολιτικής της κυβέρνησης. «Τέτοιες επενδύσεις δημιουργούν πολύ σημαντικά κεκτημένα, συνδεδεμένα με τα εθνικά μας θέματα», είπε.  Η σύμβαση βρίσκεται στην ατζέντα  υπουργικού συμβουλίου, καθώς ο υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας Σταύρος Παπασταύρου, από τις ΗΠΑ, απ’ όπου και θα συνδεθεί μέσω τηλεδιάσκεψης και ο υφυπουργός Νίκος Τσάφος, αναμένεται να κάνουν ενημέρωση για την πορεία της. «Η Ελλάδα σήμερα που μιλάμε συζητά ήδη για τη Λιβύη, όπως το κάναμε με την Αίγυπτο. Και μια θετική εξέλιξη οφείλει να είναι συμβατή με την πρόοδο των ερευνών». 

Ο Αντώνης Σαμαράς ανέφερε επίσης ότι «όπως είπε και ο Ελύτης, είναι όμορφη και παράξενη αυτή η χώρα. Κι έτσι, ο Σήφης κι εγώ πάντα συμφωνούσαμε σε αυτά που μας ένωναν! Κι ήταν πολλά. Πάνω απ’ όλα η ειλικρινής αγάπη και ανησυχία για την πατρίδα, για την Ελλάδα μας. Γιατί ο Σήφης ήταν ένας άδολος πατριώτης, τέκνο άφθαρτο της Κρήτης, που για την Πατρίδα αγωνίστηκε αγνά, πόνεσε ηρωικά και αφιερώθηκε ολοκληρωτικά»

Για την γνωριμία του με τον Σήφη Βαλυράκη είπε: «Η μοίρα το έφερε να γνωριστούμε μέσω κοινών φίλων από την εποχή της δικτατορίας. Λόγω του θείου μου, του αδελφού της μητέρας μου, του Παύλου Ζάννα, ενός σημαντικού ανθρώπου και διανοούμενου, αγωνιστή και εκείνου, στον αντι-δικτατορικό αγώνα. Ο Ζάννας στη Δημοκρατική Αμυνα, ο Σήφης στο ΠΑΚ, φυλακισμένοι και οι δύο. Κι όπως γνωριστήκαμε με αγωνίες για την πατρίδα, έτσι κι αποχαιρετιστήκαμε. Γιατί ειναι για μένα μια παράδοξα μεγάλη τιμή, η τελευταία του συνομιλία πριν δολοφονηθεί, να ήταν μαζί μου.Εποχή κόβιντ…»

Ο Αντώνης Σαμαράς αναφέρθηκε και στην τελευταία τους επικοινωνία: «Μου είχε στείλει λίγες μέρες πριν μια μελέτη του για τα εθνικά θέματα, ενώ εγώ είχα γράψει εκείνη την Κυριακή ένα άρθρο στην Καθημερινή γύρω από τα ίδια ζητήματα.

Μου τηλεφώνησε μόλις το διάβασε, είπαμε πολλά, ηταν κεφάτος, δώσαμε υπόσχεση να ξαναβρεθούμε σύντομα, πού να ήξερα….»

«Η φιλία μας ήταν και είναι οικογενειακή. Όπως ήμουν φίλος εγώ με τον Σήφη, ήταν και είναι οι γυναίκες μας. Η Μίνα και η Γεωργία. Και την ευχαριστούμε ειλικρινά την μοναδική Μίνα μας και τα σπουδαία παιδιά τους, γι αυτή την ολόκαρδη σχέση ζωής. Που σφυρηλατήθηκε και σε ευτυχισμένες στιγμές αλλά και πάνω στην απίστευτη απώλεια.

Κάπου, θυμάμαι, στη Λυκαβηττού, πριν πάνε στην Πειραιώς, ήταν τα πρώτα γραφεία του Ιδρύματος Μεσογειακών Μελετών, όπου Πρόεδρος ήταν ο Κάρολος Παπούλιας και αντιπρόεδρος ο Σήφης. Καλούσαν συχνά όλα τα τότε κόμματα της Βουλής για να εκφράσουν τις απόψεις τους, πάνω σε κείμενα που είχαν οι ίδιοι ετοιμάσει από πριν.

Από προτάσεις για την καταπολέμηση της γραφειοκρατίας ή της «επαναφοράς του αμιγούς θεσμού των ενόρκων», μέχρι και τους « μόνιμους κύκλους των συναρμοδίων υπουργών», που και σήμερα θα ήταν μια απάντηση στο δήθεν επιτελικό κράτος των 60-65 υπουργών και υφυπουργών», πρόσθεσε ο Αντώνης Σαμαράς και κατέληξε:

«Δεν θα μιλήσω εγώ για την πολιτική δράση του Σήφη Βαλυράκη στο ΠΑΣΟΚ. Θα πω μόνον πώς η διαδρομή του είχε ήθος, σταθερότητα ιδεών, αγωνιστικότητα, εντιμότητα και πίστη βαθιά στις δυνάμεις της πατρίδας μας. Γιατί ήταν ανυστερόβουλος, θαρραλέος, Δημοκράτης και Πατριώτης.

Μιλάω για το είδος του ευπατρίδη πολιτικού που δυστυχώς σπανίζει σήμερα, την ώρα που η Ελλάδα το έχει περισσότερο ανάγκη από ποτέ.

Γιατί, ο Πατριωτισμός, φίλες και φίλοι, ενώνει και δεν διαιρεί. Ας μην το ξεχάσουμε ποτέ!»

Πρώτος παρενέβη ο Κώστας Καραμανλής (ομιλία στη ΣΕΚΕ) που κάλεσε την κυβέρνηση να είναι δεκτική στην αγωνία και τα αιτήματα των αγροτών, ενώ λίγη ώρα αργόυερα εκέδωσε ανακοίνωση ο έτερος πρώην πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς. Και φυσικά αρκετοί αναρωτήθηκαν εάν πρόκειται για συντονισμένη επίθεση και οι δύο πρώην πρωθυπουργοί έχουν αρχίσει να συνεννοούνται για κοινές παρεμβάσεις.

Μετά τον Κώστα Καραμανλή, σκληρή κριτική στην κυβέρνηση για τους χειρισμούς της στο αγροτικό ζήτημα ασκεί ακόμη ένας πρώην πρωθυπουργός, ο Αντώνης Σαμαράς.

Συγκεκριμένα ο κ. Σαμαράς σε γραπτή δήλωσή του αναφέρει ότι: «Η κυβέρνηση οφείλει να καταλάβει επιτέλους ότι δεν είναι όλα επικοινωνία. Υπάρχει και η κοινωνία. Οι αγρότες δεν διαμαρτύρονται μόνο για τις καθυστερήσεις και τα απίστευτα σκάνδαλα. Διαμαρτύρονται κυρίως για το αβέβαιο μέλλον της παραγωγής τους. Δηλαδή για το μέλλον των παιδιών τους. Που βλέπουν απέναντί τους και την αφόρητη γραφειοκρατία του δικού μας δήθεν επιτελικού κράτους, αλλά και τις Βρυξέλλες! Γι’ αυτό και οι πρωτοφανείς αγροτικές κινητοποιήσεις που σαρώνουν πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Η κυβέρνηση έπρεπε να αντισταθεί. Όχι να τα κάνει χειρότερα. Και να στρέφει την μία κοινωνική ομάδα εναντίον της άλλης».
Ο κ. Σαμαράς, τονίζει ότι: «Αυτήν τη λάθος πολιτική θα την πληρώσει όλος ο Ελληνικός λαός ! Εκτός των άλλων, με νέα κύματα ακρίβειας…

Χωρίς αγρότες δεν υπάρχει χώρα ! Με την ύπαιθρο ερημωμένη, ολόκληρη η Ελλάδα θα γίνει ακόμα πιο ευάλωτη.

Χρειάζεται αναδιάρθρωση της παραγωγής μας. Και όχι… αφανισμός των παραγωγών μας!»

Το τελευταίο έχει μεγάλο ενδιαφέρον. Όταν σε πολλές δημοσκοπήσεις η προβολή καταλήγει ακόμα και σε 9κομματική (!) Βουλή μετά τις επόμενες εκλογές, πώς εξηγείται το γεγονός ότι οι ψηφοφόροι θέλουν ακόμα περισσότερα κόμματα; Τι δεν τους ικανοποιεί στην σημερινή πολύχρωμη κομματική παλέτα;

Ενόψει της βέβαιης ίδρυσης κόμματος από τον Αλέξη Τσίπρα, και της πιθανολογούμενης από τον Αντώνη Σαμαρά, το συγκεκριμένο στοιχείο αποκτά πρόσθετο ενδιαφέρον, χωρίς, ωστόσο, να σημαίνει πώς αυτοί οι 7 στους 10 που δηλώνουν ότι θέλουν νέα κόμματα θα σπεύσουν να ψηφίσουν ένα κόμμα Τσίπρα, ή ένα κόμμα Σαμαρά. Οι δυνητικές δεξαμενές ψήφων είναι πολύ πιό περιορισμένες, για τον πρώτο μεταξύ 25-30%, για τον δεύτερο περίπου στο 15%.

Το ερώτημα, λοιπόν, επιστρέφει: όταν έχει κανείς να επιλέξει από Νατσιό και Λατινοπούλου, μέχρι Βαρουφάκη, Ζωή, και Βελόπουλο, και βεβαίως Μητσοτάκη, Ανδρουλάκη, Φάμελλο, ή Χαρίτση -για να μην ξεχάσουμε τον ΑΝΤΑΡΣΥΑ, τους Κυνηγούς και άλλους…-, πόθεν εκπηγάζει αυτή η επιθυμία για την ίδρυση νέων κομμάτων. Πόσα κόμματα μπορεί, τελικά, να αντέξει αυτό το έρημο το πολιτικό μας σύστημα;

Μία πρώτη εξήγηση θα μπορούσε να είναι πώς εκεί έξω υπάρχουν πολλοί αμφιταλαντευόμενοι, κομματικά άστεγοι, ή και “ορφανοί”, πολίτες που επιθυμούν διεύρυνση των πιθανών επιλογών τους, ακόμα κι αν μέχρι σήμερα έχουν ψηφίσει κάποιο από τα υπάρχοντα κόμματα. Δεν σημαίνει απαραίτητα ότι θα ψηφίσουν Τσίπρα, Σαμαρά, ή άλλον/άλλη, ίσως, όμως, θέλουν να ανοίξει το πολιτικό παιχνίδι. Λογικό είναι οι δύο πρώην πρωθυπουργοί να κεντρίζουν περισσότερο το ενδιαφέρον, σε αυτούς, δηλαδή, να εστιάζεται πρωτίστως η υποδόρια επιθυμία για νέα πολιτικά υποκείμενα.

Μία δεύτερη, αφορά την κατανομή που βασανιστικά επαναλαμβάνεται σε όλες τις μετρήσεις ως προς την “καταλληλότητα για πρωθυπουργός”. Εκεί “βασιλεύει” ο Κανένας, ακολουθεί σε υψηλά ποσοστά ο Κυριάκος Μητσοτάκης και μετά το …χάος: Ζωή Κωνσταντοπούλου, Νίκος Ανδρουλάκης, και Κυριάκος Βελόπουλος έπονται με υποτετραπλάσια ποσοστά!

Συμπερασματικά, οι 7 στους 10 που θέλουν κι άλλα κόμματα είναι πιθανό κατά βάση να αναζητούν έναν ή περισσότερους εναλλακτικούς αντιπάλους στην κυριαρχία του πρωθυπουργού. Ίσως, δηλαδή, να θέλουν να “βαφτίσουν” τον Κανένα.

Σε κάθε περίπτωση προκύπτουν δύο συμπεράσματα:

• Διαπιστώνεται ένα έλλειμμα εκπροσώπησης του εκλογικού σώματος, η αίσθηση, δηλαδή, ότι το σημερινό πολιτικό φάσμα δεν καλύπτει σε ικανοποιητικό βαθμό την γκάμα επιλογών που θα ήθελαν οι πολίτες.

• Αναζητείται ένα εναλλακτικό μοντέλο διακυβέρνησης, μία νέα προγραμματική πρόταση, δεδομένου ότι η μοναδική που υπάρχει σήμερα ειναι αυτή της Ν.Δ και του Κυριάκου Μητσοτάκη. Αυτό δεν σημαίνει ότι ένα νέο κόμμα, ακόμα και μία νέα πρόταση με νέα υπογραφή αρχηγού, μπορεί να αντιπαρατεθεί ευθέως, ή, ακόμα περισσότερο να νικήσει, όμως κουνάει τις…”βελόνες”.

Η πρώην εκπρόσωπος της κυβέρνησης Σαμαρά και βουλευτής της ΝΔ επισήμανε ότι με τον πρώην πρωθυπουργό «δεν έπρεπε να φθάσουμε σε αυτό το σημείο». Προσέθεσε ότι υπάρχουν δύο επιτελεία, ένα στο επιτελικό κράτος, στο Μαξίμου και ένα δίπλα στον Αντώνη Σαμαρά που έπρεπε να βρουν τρόπο συνεννόησης και να μην πέφτει λάδι στη φωτιά.

Σημείωσε με νόημα πως ο Σαμαράς συνεργάστηκε με το ΠΑΣΟΚ, προσθέτοντας ότι είχε τον Λεντάκη.

«Του έλεγα εγώ κάτι, και μου έλεγε να πάρω τον Βαγγέλη» αποκάλυψε η κ. Βούλτεψη κατά τη διάρκεια της συνεργασίας της, ως κυβερνητικής εκπροσώπου, με τον κ. Σαμαρά.

Στον εγχώριο πολιτικό αστερισμό έχουμε τέσσερις πρώην πρωθυπουργούς: Κ. Καραμανλή, Γ. Παπανδρέου, Αντ. Σαμαρά, Αλ. Τσίπρα (με σειρά “αποστρατείας”). Καθένας τους έχει κάνει, ή έχει προσπαθήσει να κάνει, μία από τις παραπάνω επιλογές.

Ο Καραμανλής, ισορροπεί ανάμεσα στον ρόλο του “statesman” και της παραταξιακής συνείδησης, το δεύτερο, εκ των πραγμάτων, τον φέρνει ενίοτε στην γκρίζα ζώνη της κριτικής, ακόμα και της αμφισβήτησης, των πολιτικών της κυβέρνησης. Διατηρεί (και ως…Καραμανλής) ισχυρά ερείσματα στην εκλογική βάση και το πολιτικό προσωπικό της Ν.Δ, αποφεύγει, ωστόσο, να κάνει “χρήση δικαιώματος”. Πολύ συχνά, η σιωπή του είναι πιό ηχηρή από τις προσεκτικές δημόσιες παρεμβάσεις του, αλλά και οι τελευταίες παράγουν μετρήσιμο πολιτικό αποτέλεσμα, δίχως, όμως, να προκαλούν εσωτερικούς κλυδωνισμούς. Περισσότερο “μεταφράζεται” και ερμηνεύεται, παρά εκδηλώνεται.

Ο Παπανδρέου κινείται μεταξύ της πρώτης και της δεύτερης επιλογής. Κοινοβουλευτικά ενεργός, διεθνώς δραστήριος (με διαλέξεις και συμμετοχή σε διεθνή fora, κατά το μοντέλο των αμερικανών προέδρων που ολοκληρώνουν τον κύκλο τους), με τάσεις αναχωρητισμού, όμως, από την εγχώρια πολιτική καθημερινότητα, ακόμα και από το πεδίο της εσωτερικής αντιπαράθεσης στο ΠΑΣΟΚ.

Οι δύο επόμενοι πρώην πρωθυπουργοί, αν και τους χωρίζει μία ηλικιακή διαφορά 22 ετών, έχουν κάνει την τέταρτη επιλογή. Σμιλεύουν τον απολογισμό της θητείας τους, και σταθμίζουν τις αλλαγές των καιρών, στην Ελλάδα και διεθνώς, με στόχο την επιστροφή τους στην κεντρική πολιτική κονίστρα.

Η δίωρη συνέντευξη του Αντώνη Σαμαρά (Ant1), για παράδειγμα, θα μπορούσε να ισοδυναμεί με τον χρόνο που θα απαιτούνταν να ακούσει κανείς το audiobook της “Ιθάκης” του Αλέξη Τσίπρα. Ο δεύτερος επέλεξε έναν παραδοσιακό και μαζί σύγχρονο τρόπο απολογισμού και επανατοποθέτησης (βιβλίο και ήχος), ο πρώτος ακολούθησε την μάλλον πληκτική πεπατημένη μιας σκηνοθετημένης διαγγελματικής συνέντευξης.

Ένας πρώην πρωθυπουργός, όμως, δεν παύει να είναι πολιτικός. Το παρελθόν του θα τελεί πάντοτε υπό την κριτική των πολιτών και της δημόσιας σφαίρας, το παρόν του, όπως ο ίδιος το σκιαγραφεί, θα γίνεται αντικείμενο σχολιασμού, ακόμα και τόπος αντιπαράθεσης. Η υπεκφυγή “ουδέν σχόλιο” δεν ταιριάζει σε κανέναν, ούτε στους πρώην πρωθυπουργούς, το αντίθετο, κάτι τέτοιο αποτελεί δηλωτικό απαξίωσης, σε παρελθοντικό, ή και ενεστώτα χρόνο.

Ο Σαμαράς, για παράδειγμα, δεν πρέπει να μένει στο απυρόβλητο από το κόμμα που τον έκανε πρωθυπουργό, ή να του ασκείται κριτική μόνο για το σημερινό “γινάτι” του εναντίον του πρωθυπουργού. Δεν αποκτά, ελέω παραταξιακής ασυλίας, λευκή κάρτα για όσα έπραξε, ή δεν έπραξε, ως πρωθυπουργός, ούτε μπορεί να δέχεται κανείς ως θέσφατα όσα εκείνος επιμένει να προβάλλει με έντονα στοιχεία αυτοαναφορικότητας, και δίχως ίχνη αυτοκριτικής.

Κι’ όμως, η κυβέρνηση αυτό ακριβώς επιλέγει, αρνείται να σχολιάσει την σαμαρική έκφραση του σήμερα, την ίδια ώρα που η πρωθυπουργική του περίοδος παραμένει ασχολίαστη, ή ακόμα περισσότερο θεωρείται σπουδαία συνεισφορά στην διάσωση της χώρας. Εάν, όμως, ο Σαμαράς ήταν “ο καλύτερος πρωθυπουργός της μεταπολίτευσης”, όπως σε μία έκρηξη υπερβολής είχε πει κορυφαίος υπουργός (και τότε, και τώρα), εντελώς αψεγάδιαστος και αλάνθαστος, τότε δημιουργείται μία μάλλον προβληματική βάση σύγκρισης που μπορεί να δελεάσει αναποφάσιστους ψηφοφόρους. Δεν προτείνει κανείς δημόσιο αυτομαστίγωμα, αλλά μία δίκαιη αποτίμηση της ιστορίας ενός εκάστου.

Κι αν ακολουθήθηκε περίπου η ίδια τακτική έναντι της περιόδου Καραμανλή με αποτέλεσμα να μην έχουμε ακόμα πολιτικά συμφωνήσει για τον επιμερισμό των πολιτικών ευθυνων στην χρεοκοπία της χώρας, δεν σημαίνει ότι ταιριάζει και στην περίοδο Σαμαρά. Για πολλούς λόγους, επιπλέον, όμως, επειδή ο Καραμανλής δεν φιλοδοξεί να επιστρέψει και να αποκαθηλώσει τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Από την άλλη, μόνο στελέχη και ψηφοφόροι- ζηλωτές μπορούν να πιστέψουν ότι όλα ήταν καλώς καμωμένα επί συγκυβέρνησης Σαμαρά- Βενιζέλου, και, αίφνης, ωθήθηκαν στην καταστροφή από την διάδοχη διακυβέρνηση Τσίπρα.

Όταν έχουν ειπωθεί και γραφτεί εκατομμύρια λέξεις για τον τελευταίο -και εναντίον του-, και η μοναδική αντίδραση στην “τελειότητα” που περιγράφει ο Σαμαράς για τον εαυτό του είναι το “ουδέν σχόλιο”, η κλονισμένη σχέση εμπιστοσύνης πολιτικής-πολιτών διαρρηγνύεται ακόμα περισσότερο και τροφοδοτεί τον αντισυστημισμό.

Το ίδιο ισχύει, προφανώς, και για τον Αλ. Τσίπρα. Επί λέξει. Ακόμα κι αν κάποιοι προσδοκούν να επιστρέψει για να τους βγάλει από το αδιέξοδο, δεν πρέπει να στήνονται τοτέμ.

Προφανώς, η δική του “Ιθάκη” δεν είναι η Ιθάκη όλων- δεν θα μπορούσε, άλλωστε, να συμβεί. Δικαιούται, αφενός, να αντιλέξει στην “πολεμική” κριτική που δέχτηκε, οφείλει, δε, να μην υποπέσει στο λάθος του Αντ. Σαμαρά, να κάνει, δηλαδή, γενναία αυτοκριτική, θίγοντας ακόμα και τον σκληρό πυρήνα της πολιτικής του υπόστασης σε εκείνη την περίοδο.

Όπως, ορθώς, έλεγε ο Σαμαράς, “ουδείς αναμάρτητος” (αν και στη συνέντευξή του, το ξέχασε εντελώς). Αλλά και ουδείς στο απυρόβλητο, κι από κανέναν. Άλλως πώς, δεν πετάμε στην πυρά τον αντίπαλο, και διασώζουμε τον άλλον αντίπαλο (διότι στις εκλογές αυτό θα είναι ένα κόμμα Σαμαρά), επειδή κυβερνούσε το ίδιο πλοίο.

Τα πολιτικά μηνύματα της συνέντευξης έχουν ήδη περιγραφεί, όπως και η πρώτη αντίδραση του Μεγάρου Μαξίμου, εκείνο που προβλημάτισε, πάντως, την κυβέρνηση είναι ότι ο μεγάλος τηλεοπτικός σταθμός φιλοξένησε μία “outsourcing” συνέντευξη, κάτι που θεωρείται κίνηση υποστήριξης του πρώην πρωθυπουργού, και, ταυτόχρονα, δείγμα των ψυχρών σχέσεων της ιδιοκτησίας του (Θοδωρής Κυριακού) με τον πρωθυπουργό.

Η αλήθεια είναι πώς τα μιντιακά ερείσματα της κυβέρνησης έχουν μειωθεί εσχάτως, κι αυτό δεν αφορά μόνο τον Ant1.

Πάντως, ο τηλεοπτικός σταθμός, εκτός της συνέντευξης Σαμαρά, μαθαίνω ότι θα έχει μία ακόμα αποκλειστικότητα. Εκεί θα δώσει την πρώτη τηλεοπτική της συνέντευξη η νέα πρέσβειρα των ΗΠΑ Κίμπερλι Γκιλφόϊλ, και μάλιστα στην παρουσιάστρια του μεσημβρινού δελτίου ειδήσεων, γνωστή δημοσιογράφο Μαρία Σαράφογλου, η οποία είναι αγγλομαθής…

Ως σύμπτωση μπορεί να εκληφθεί πώς ο πρώην πρωθυπουργός, και η κ. Γκιλφόϊλ που θα …συναντηθούν τηλεοπτικά στο ίδιο κανάλι, είχαν, σύμφωνα με πληροφορίες που δημοσιεύθηκαν στο ‘Ποντίκι”, τετ α τετ σε δεξίωση που παρέθεσε ο ιδιοκτήτης του σταθμού κ. Κυριακού στο ϊδρυμα Σταύρος Νιάρχος!