Στο τελευταίο αντίο πλήθος σύντροφοι και φίλοι έδωσαν το «παρών», ενώ τους επικήδειους εκφώνησαν ο Αλέξης Τσίπρας και ο σύντροφός της, Αντώνης Λιάκος.

«Αποχαιρετούμε σήμερα, με οδύνη και σεβασμό, μία ξεχωριστή γυναίκα, μία σεμνή αγωνίστρια, μία φωτεινή προσωπικότητα: Τη συντρόφισσά μας Μυρσίνη Ζορμπά» τόνισε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, ο οποίος αναφέρθηκε στη ζωή και το πολυσύνθετο έργο της.

«Πάντα στο πλευρό των πολλών. Των καταπιεσμένων. Της κοινωνίας. Για αυτό και σήμερα είμαστε τόσοι πολλές και πολλοί εδώ για να την αποχαιρετήσουμε, από διαφορετικούς χώρους και με διαφορετικές εμπειρίες. Γιατί η Μυρσίνη ήταν μια πολύπλευρη προσωπικότητα που σε κέρδιζε από την πρώτη στιγμή με το ευγενικό της χαμόγελο και το διεισδυτικό της βλέμμα. Με τη μοναδική της ευαισθησία και τη σπάνιά της εργατικότητα» σημείωσε, κάνοντας αναφορά στο πέρασμά της από το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου, το Δίκτυο για τα Δικαιώματα του Παιδιού, την Ευρωβουλή, από τις μικρές και μεγάλες πρωτοβουλίες που είχαν στο επίκεντρό τους το διαρκές αίτημα για κοινωνική δικαιοσύνη και πολιτική ελευθερία.
 
«Αυτός ο συνδυασμός σφράγισε και τη θητεία της στο υπουργείο Πολιτισμού -αυτό το πολύπαθο υπουργείο. Μία φωτεινή στιγμή προώθησης νέων και καινοτόμων αντιλήψεων, σύγκρουσης με τις δυνάμεις της αδράνειας και της αδιαφάνειας, οραματικού σχεδιασμού για τη δυνατότητα η χώρα μας να βιώσει μία νέα επανάσταση καλλιτεχνικής και πολιτισμικής δημιουργίας» συνέχισε. 

 
Ο Αλ. Τσίπρας αναφέρθηκε και στο συγκλονιστικό κείμενο που άφησε η Μυρσίνη Ζορμπά όταν κλήθηκε να αναμετρηθεί με τον μεγαλύτερο φόβο και κατάφερε να τον περιγράψει με μία μόνο λέξη: «ανυπαρξία». 
 
«Δείχνοντάς μας, όμως ταυτόχρονα, το δρόμο της αναμέτρησης με τον φόβο της ανυπαρξίας. Μέσα από το παράδειγμά της. Κυρίως όμως μέσα από την σπουδαία ύπαρξή της. Μέσα από τη ζωή και το έργο της. Μια ύπαρξη που ταυτίστηκε με το ασίγαστο πάθος της δικαιοσύνης, με την προσήλωση στα οράματα της χειραφέτησης, με τη στοχαστική και συνάμα μαχητική στάση απέναντι στον κόσμο που μας περιβάλλει. Αυτός ο πλούτος της ύπαρξής της. Αυτή η δύναμη των ιδεών –που όπως έγραψε και η ίδια “δεν σταματάει να υπάρχει”- Θα είναι ο μεγάλος μας σύμμαχος στις μεγάλες και στις μικρές μάχες που έχουμε μπροστά μας. 
 
Και γι’ αυτό της οφείλουμε αποχαιρετώντας τη, ένα μεγάλο ευχαριστώ» υπογράμμισε ο Αλέξης Τσίπρας.

Η αποτέφρωση θα γίνει στη Ριτσώνα, στις 4 μμ. Και το επόμενο ραντεβού που δίνει η Μυρσίνη είναι στην παρουσίαση του αυτοβιογραφικού της βιβλίου που άρχισε να γράφει όταν η αρρώστια κέρδισε την παρτίδα, και επιμελείται ο Αντώνης Λιάκος.

Ολόκληρος ο επικήδειος που εκφώνησε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ

«Αποχαιρετούμε σήμερα, με οδύνη και σεβασμό, μία ξεχωριστή γυναίκα, μία σεμνή αγωνίστρια, μία φωτεινή προσωπικότητα: Τη συντρόφισσά μας Μυρσίνη Ζορμπά. 
 
Η Μυρσίνη μεγάλωσε στην Ηλιούπολη στα δύσκολα χρόνια του μετεμφυλιακού κράτους. 
Και από πολύ νωρίς, διάλεξε πλευρά. 
Τη δύσκολη πλευρά, να πορεύεται όχι με το ρεύμα αλλά με πυξίδα τα ιδανικά της.
Την πλευρά των καταπιεσμένων, την πλευρά εκείνων που πρότασσαν το εμείς από το εγώ.
Συνεπαρμένη από τη μεγάλη δύναμη των απελευθερωτικών ιδεών της Αριστεράς, αλλά και με περίσσια προσωπική αποφασιστικότητα. 
Αυτές ήταν οι αποσκευές της το 1967 όταν 18 χρονών εντάχθηκε στις τάξεις του Πανελλήνιου Αντιδικτατορικού Μετώπου. 
 
Ήταν μία εμπειρία που τη σημάδεψε. 
Όχι μόνο για τη βιωματική ταύτιση με τις ιδέες της ανανεωτικής αριστεράς και τη δύσκολη πράξη της καθημερινής αντίστασης απέναντι σε ένα βάρβαρο καθεστώς- το οποίο τη συνέλαβε και την τιμώρησε. 
Αλλά για τη μεγάλη ανάγκη σύνδεσης της δράσης -ακόμα και στις πιο αντίξοες συνθήκες- με τη διανοητική αναζήτηση, το θαρραλέο στοχασμό, την ανατροφοδότηση του πάθους για ελευθερία με ιδέες και αναφορές που το μετασχηματίζουν σε πολιτικό περιεχόμενο. 
 
Αυτός ο μοναδικός συνδυασμός πολιτικής πρακτικής και νοητικής εγρήγορσης οδήγησε τη Μυρσίνη στο εκδοτικό εγχείρημα του Οδυσσέα, τη συμμετοχή στις οραματικές συλλογικότητες της μεταπολίτευσης, τη μετάφραση και έκδοση στην Ελλάδα των πρωτοπόρων στοχαστών της μαρξιστικής σκέψης- με κύριο σημείο αναφοράς τον Αντόνιο Γκράμσι. 
 
Κάθε φορά που οι δυνάμεις της συντήρησης θα επιτίθενται στο ριζοσπαστικό φορτίο της Μεταπολίτευσης, η δική μας σκέψη θα επιστρέφει στην ευγενική φυσιογνωμία της Μυρσίνης και στο όραμά της για την πολιτισμική δημοκρατία. 
Όχι ως μία στενή θεωρητική σύλληψη, αλλά ως πολιτικό αίτημα με ριζοσπαστικό βάθος. 
 
Απέναντι στην κυρίαρχη αντίληψη που για δεκαετίες θεωρούσε τον πολιτισμό μια πολυτέλεια για τις ελίτ, η Μυρσίνη έδωσε τη μεγάλη μάχη για ένα νέο υπόδειγμα: έναν πολιτισμό ανοιχτό και δυναμικό, έναν πολιτισμό που θα διαπερνά τη συλλογική μας καθημερινότητα, ένα πολιτισμό που θα αντιμετωπίζει τους ανθρώπους του, με όρους αξιοπρέπειας και εμπιστοσύνης. 
 
Μια πολιτική για τον πολιτισμό που έχει το βλέμμα της στραμμένο στο μέλλον και όχι στην διαρκή ανακύκλωση των κουρασμένων κλισέ και τη στενόμυαλη λατρεία ενός αποστειρωμένου παρελθόντος.
 
Και αυτό το όραμα το έκανε πράξη με έναν μοναδικό συνδυασμό: Μέσα και έξω από τους θεσμούς. 
Συμμετέχοντας και πρωταγωνιστώντας σε θέσεις ευθύνης, αλλά ταυτόχρονα δημιουργώντας εναλλακτικά δίκτυα και πρωτοβουλίες που μετέτρεπαν το αίτημα της πολιτισμικής δημοκρατίας σε καθημερινή πρακτική. 
 
Πάντα όμως στο πλευρό των πολλών. Των καταπιεσμένων. Της κοινωνίας. 
 
Για αυτό και σήμερα είμαστε τόσοι πολλές και πολλοί εδώ για να την αποχαιρετήσουμε, από διαφορετικούς χώρους και με διαφορετικές εμπειρίες. 
Γιατί η Μυρσίνη ήταν μια πολύπλευρη προσωπικότητα που σε κέρδιζε από την πρώτη στιγμή με το ευγενικό της χαμόγελο και το διεισδυτικό της βλέμμα. 
 
Με τη μοναδική της ευαισθησία και τη σπάνιά της εργατικότητα. 
Αυτός ήταν ο συνδυασμός που σφράγισε το πέρασμά της από το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου, από το Δίκτυο για τα Δικαιώματα του Παιδιού, από την Ευρωβουλή, από τις μικρές και μεγάλες πρωτοβουλίες που είχαν στο επίκεντρό τους το διαρκές αίτημα για κοινωνική δικαιοσύνη και πολιτική ελευθερία.
 
Αυτός ο συνδυασμός σφράγισε και τη θητεία της στο υπουργείο Πολιτισμού -αυτό το πολύπαθο υπουργείο. 
Μία φωτεινή στιγμή προώθησης νέων και καινοτόμων αντιλήψεων, σύγκρουσης με τις δυνάμεις της αδράνειας και της αδιαφάνειας, οραματικού σχεδιασμού για τη δυνατότητα η χώρα μας να βιώσει μία νέα επανάσταση καλλιτεχνικής και πολιτισμικής δημιουργίας. 
 
Η Μυρσίνη μας άφησε, τέλος, και κάτι μοναδικό, τις στιγμές που μας άφηνε. 
Ένα συγκλονιστικό -δεν μπορώ να βρω άλλη λέξη- κείμενο, όταν κλήθηκε να αναμετρηθεί με τον μεγαλύτερο φόβο, αυτόν που δεν βρίσκουμε τη λέξη να τον περιγράψουμε. 
Και η Μυρσίνη κατάφερε να τον περιγράψει με μία μόνο λέξη: «ανυπαρξία». 
 
Δείχνοντάς μας, όμως ταυτόχρονα, το δρόμο της αναμέτρησης με τον φόβο της ανυπαρξίας.
Μέσα από το παράδειγμά της.
Κυρίως όμως μέσα από την σπουδαία ύπαρξή της.
Μέσα από τη ζωή και το έργο της. 
 
Μια ύπαρξη που ταυτίστηκε με το ασίγαστο πάθος της δικαιοσύνης, με την προσήλωση στα οράματα της χειραφέτησης, με τη στοχαστική και συνάμα μαχητική στάση απέναντι στον κόσμο που μας περιβάλλει. 
 
Αυτός ο πλούτος της ύπαρξής της.
Αυτή η δύναμη των ιδεών –που όπως έγραψε και η ίδια «δεν σταματάει να υπάρχει»- 
Θα είναι ο μεγάλος μας σύμμαχος στις μεγάλες και στις μικρές μάχες που έχουμε μπροστά μας. 
 
Και γι’ αυτό της οφείλουμε αποχαιρετώντας τη, ένα μεγάλο ευχαριστώ».

του ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΚΟΤΡΩΤΣΟΥ

Υπάρχει, όμως, μας αρέσει ή όχι, απαγγελία κατηγοριών από τον εισαγγελέα βάσει στοιχείων που έχει συλλέξει η αστυνομία. Ουδείς, βεβαίως, μπορεί να αποκλείσει ακόμα και μια “σκηνοθεσία” αδικημάτων. Το έχουμε ξαναδεί και, αναμφίβολα, πολλά ερωτηματικά έχουν προκύψει από όσα συνέβησαν στην ταράτσα του Δημήτρη Ινδαρέ στο Κουκάκι, ή σχετικά με τον θάνατο του Βασίλη Μάγγου. Δικαίως ο ΣΥΡΙΖΑ και άλλα κόμματα παρενέβησαν στα θέματα αυτά.

Ο δημόσιος λόγος, όμως, είναι αμφίστομος. Κόβει αυτόν στον οποίο απευθύνεται, μπορεί, όμως, να κόψει κι εκείνον που τον εκφέρει. Στην περίπτωση του καθηγητή, αγωνιστή και διανοούμενου Αντώνη Λιάκου, η δημόσια παρέμβαση για τους νεαρούς Αφγανούς που κατηγορούνται για εμπρησμό “έκοψε” και τον ίδιο.

“Αν ήμουν 16-17 χρονώ, είχα περάσει από χίλια μύρια κύματα για να φτάσω σε ευρωπαϊκή γη της επαγγελίας και βρισκόμουν στην κόλαση της Μόριας, κι εγώ φωτιά θα έβαζα. Να μην αφήσουμε ανυπεράσπιστους τους Αφγανούς νεαρούς πρόσφυγες. Να οργανώσουμε τη νομική τους υπεράσπιση. Να μην τους εγαταλείψουμε στα χέρια του Χρυσοχοϊδη. Είναι και δημοκρατικό και ανθρωπιστικό καθήκον.”, έγραψε στο Facebook ο κ. Αντώνης Λιάκος*.

Είναι, ωστόσο, άλλο πράγμα να δικαιολογήσεις την οργή του απελπισμένου που πέρασε “χίλια μύρια κύματα” για να φτάσει σε “ευρωπαϊκή γη επαγγελίας” και βρίσκεται εγκλωβισμένος στο κολαστήριο της Μόριας (για το οποίο ευθύνες πρέπει να αποδίδονται σε όλες τις κυβέρνήσεις από την ίδρυσή του, το 2013, και φυσικά στην υποκριτική Ευρώπη) , κι άλλο να δημιουργούνται εντυπώσεις ότι δικαιώνεται ένα ποινικό αδίκημα, όπως ο εμπρησμός, που θέτει σε κίνδυνο τις ζωές πολλών άλλων μεταναστών και προσφύγων.

Ο κ. Λιάκος είναι αναμφίβολα δεινός χειριστής των λέξεων. Και δεν του αποδίδει κανείς προθέσεις να δικαιολογήσει ποινικό αδίκημα. Εάν η παρέμβασή του ξεκινούσε από το…”Να μην αφήσουμε ανυπεράσπιστους τους Αφγανούς νεαρούς πρόσφυγες” και απάλειφε την πρώτη πρόταση ουδείς θα μπορούσε να τον ψέξει. Αυτή είναι, άλλωστε, και η ουσία μιας παρέμβασης κάθε πολιτικά δρώντος που σέβεται και υπερασπίζεται τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Ο καθηγητής εξήγησε εκ των υστέρων τι εννοούσε: “Αναφορικά με την ανακοίνωση της ΝΔ, για την ανάρτησή μου στο facebook: Να καταλαβαίνουμε το νόημα όσων διαβάζουμε. Η τραγική κατάληξη του στρατοπέδου στη Μόρια δεν μπορεί να συρρικνωθεί αποκλειστικά σε ζήτημα ασφάλειας. Δεν έγραψα «κάψτε την Μόρια», ή «κάνατε καλά που την κάψατε», ούτε την επικροτούσα”, δηλώνει ο Α. Λιάκος, εξηγώντας ότι “θέλει να δείξει την απελπισία των ανθρώπων, και κυρίως των νέων που βρέθηκαν παγιδευμένοι σε αυτή την κόλαση”. “Το έγκλημα στη Μόρια είχε συντελεστεί πριν την καταστροφή της. Στην υποκρισία και στην ένοχη σιωπή σας αναζητείστε τις πολιτικές σας ευθύνες”.

‘Οταν, όμως, αναγκάζεται κανείς να εξηγήσει και να ερμηνεύσει με μια δεύτερη δήλωση όσα είπε στην πρώτη, χάνει και την ουσία και το μομέντουμ της παρέμβασής του. Αφέλεια σχετικά με την τοξικότητα του πολιτικού κλίματος δεν δικαιολογείται. “Βούτυρο στο ψωμί” εκείνων που αναζητούσαν ευκαιρία για αποπροσανατολισμό προσέφερε ο κ. Λιάκος. Οι δε ορθές παρατηρήσεις του χάθηκαν στην πρώτη φράση της πρώτης του δήλωσης. Και, συνάμα, έδωσαν χώρο για την μεταμόρφωση των λύκων σε πρόβατα.

Δεν είναι υποχρεωμένος, ίσως, να γνωρίζει τους όρους της πολιτικής επικοινωνίας και το αδυσώπητο πρόσωπο της κομματικής αντιπαράθεσης οιοσδήποτε που επιλέγει να παρεμβαίνει εκ του μακρόθεν. Όταν, όμως, εγκαταλλείπεις το περιβάλλον του πανεπιστημίου και της διανόησης και αναμιγνύεσαι στην μάχιμη πολιτική καθημερινότητα, τότε είσαι υποχρεωμένος να μάθεις γρήγορα τους κανόνες. Για να προστατεύεσαι και να προστατεύεις αυτούς που υποδέχθηκαν την ένταξή σου. Και, εν τέλει, για να προστατεύεις κάθε λέξη των δημοσίων παρεμβάσεών τους και να μην την παραδίδεις ως επικοινωνιακό θήραμα στους καραδοκούντες.

Εν κατακλείδι, δεν προτρέπει κανείς τον κ. Λιάκο –και οιονδήποτε άλλον- σε σιωπή και αναχωρητισμό. Χρήσιμος και αναγκαίος ο λόγος του. Ο λόγος, όμως, όχι οι μικροί λεκτικοί παρα-λογισμοί που διαστρέφουν και αποστρέφουν. “Ο λόγος έχει λόγο να λέγεται” αλλά –κυνικό ίσως– έχει και τρόπο να λέγεται.

Αποστάσεις από Κούλογλου για τη δήλωση Λιάκου- Υπέρ του καθηγητή Φίλης και Μπίστης μετά την επίθεση Χρυσοχοϊδη- Ν.Δ

* Ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών και επίτιμος διδάκτορας του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, πρώην πρόεδρος της Διεθνούς Επιτροπής για την Ιστορία και τη Θεωρία της Ιστοριογραφίας αλλά και του Εθνικού και Κοινωνικού Διαλόγου για την Παιδεία μεταξύ 2015-16, υπεύθυνος έκδοσης του αγγλόφωνου επιστημονικού περιοδικού Historein.

Ο εθνικισμός και η μονόπλευρη θεώρηση των πραγμάτων ποτέ δεν έπαψε να έχει επιρροή. Ίσως γι’ αυτό θεωρούμε ότι όλες οι άλλες χώρες επιβουλεύονται την Ελλάδα. Αν η ιστορία εγείρει ένα αίτημα γνώσης και αναγνώρισης των πραγμάτων, αυτό δεν θεραπεύεται με αποσιωπήσεις. Ούτε το έθνος κινδυνεύει. Δεν έχουν μειωμένο πατριωτικό αίσθημα οι ιστορικοί που γράφουν για εγκλήματα και των ελληνικών στρατευμάτων στην Μικρασία. Ο ίδιος ο Βενιζέλος και πολλοί στρατιωτικοί στα απομνημονεύματά τους μιλούν γι’ αυτά. Δεν στήνουμε φυσικά δικαστήριο, ούτε καταλογίζουμε ευθύνες. Προσπαθούμε να καταλάβουμε την πολιτική οικονομία και τη λογική της βίας, εκείνη τη στιγμή της βίαιης αναδιοργάνωσης της ευρύτερης περιοχής που περιλαμβάνει τις δυο χερσονήσους, την βαλκανική και την μικρασιατική. 15.12.2019 Τι βιβλίο να πάρετε φέτος τα Χριστούγεννα ― ανάλογα με τη θεματική του Καταλαβαίνω βέβαια ότι οι ιστορίες που πάνω τους βασίζονται οι σύγχρονες ταυτότητες είναι ασύμβατες με παρόμοιες προσεγγίσεις. Να θυμίσω όμως ότι οι διηγήσεις των προσφύγων της πρώτης γενιάς, έπαιρναν πολύ περισσότερο υπόψη τους αυτό το πλαίσιο της γενικευμένης βίας από ό,τι οι σύγχρονες αναφορές της τρίτης ή της τέταρτης γενιάς που κρατούν επιλεκτικά μόνο την εθνική καταδίωξη. Σε κάθε περίπτωση, η ιστορία που αναφέρεται στο ατομικό βίωμα, δηλαδή στην καταδίωξη και την καταστροφή της ζωής, δεν ανατρέπεται αν αναφερθούμε επίσης στις ζωές και τα πάθη των άλλων.

Πηγή αποσπάσματος: Από συνέντευξη του Αντώνη Λιάκου στην www.lifo.gr– Φωτό: Γιώργος Αδάμος / LIFO

“Αναφορικά με την ανακοίνωση της ΝΔ, για την ανάρτησή μου στο facebook: Να καταλαβαίνουμε το νόημα όσων διαβάζουμε. Η τραγική κατάληξη του στρατοπέδου στη Μόρια δεν μπορεί να συρρικνωθεί αποκλειστικά σε ζήτημα ασφάλειας. Δεν έγραψα «κάψτε την Μόρια», ή «κάνατε καλά που την κάψατε», ούτε την επικροτούσα”, δηλώνει ο Α. Λιάκος, εξηγώντας ότι “θέλει να δείξει την απελπισία των ανθρώπων, και κυρίως των νέων που βρέθηκαν παγιδευμένοι σε αυτή την κόλαση”. “Το έγκλημα στη Μόρια είχε συντελεστεί πριν την καταστροφή της. Στην υποκρισία και στην ένοχη σιωπή σας αναζητείστε τις πολιτικές σας ευθύνες”, καταλήγει ο ίδιος.

Η ΝΔ καλεί τον Τσίπρα να διαγράψει τον Λιάκο

Σε ανακοίνωσή της η ΝΔ επισημαίνει ότι “μπορεί να έγιναν συνολικά 40 ανακοινώσεις, δηλώσεις και ερωτήσεις από τον ΣΥΡΙΖΑ για τη φωτιά στη Μόρια, αλλά δεν βρήκαν μια λέξη να ψελλίσουν για τη σύλληψη των μεταναστών που την έβαλαν. Αυτή την αφωνία ήρθε να καλύψει το μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου και της Κεντρικής Επιτροπής Ανασυγκρότησης του ΣΥΡΙΖΑ Αντώνης Λιάκος. Η απαράδεκτη αυτή δήλωση είναι χαρακτηριστική της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ για το μεταναστευτικό, που εξηγεί την εγκληματική διαχείριση και τη δημιουργία στη Μόρια του χειρότερου καταυλισμού προσφύγων στον κόσμο, σύμφωνα με ρεπορτάζ του BBC το 2018”.

Και η ΝΔ καταλήγει:

“Αν ο κ. Τσίπρας δεν αντιδράσει, σημαίνει ότι υιοθετεί αυτές τις απόψεις, που είναι χαρακτηριστικές του πως αντιλαμβάνονται στο ΣΥΡΙΖΑ την οργανωμένη πολιτεία, τη Δημοκρατία και τη Δικαιοσύνη. Όσο ο κ. Λιάκος δεν διαγράφεται, οι χυδαίες, εγκληματικές και αντιδημοκρατικές απόψεις του εκφράζουν τον κ. Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ. Η ανοχή σε τέτοιες αντιλήψεις αποτελεί ντροπή για ένα κόμμα του δημοκρατικού τόξου. Και φυσικά καθιστά το άνοιγμα στο προοδευτικό κέντρο, το πιο σύντομο ανέκδοτο. Ο δρόμος της επιστροφής στο 3% είναι ορθάνοιχτος”.

Αυτός ο “πλουραλισμός”, που σε σοσιαλδημοκρατικά κόμματα της Ευρώπης αποτελεί συστατικό στοιχείο εσωτερικής δημοκρατίας, δημιουργεί συχνά εικόνα σύγχυσης σε ένα τοξικό πολιτικό περιβάλλον που καραδοκεί να αναδείξει οτιδήποτε διχάζει.

Η ανάρτηση του κ. Λιάκου στο Facebook, με αφορμή τις συλλήψεις Αφγανών μεταναστών για την καταστροφική πυρκαγιά στη Μόρια, προκάλεσε -ως αναμενόταν- την αντίδραση στο διαδίκτυο από πρόσωπα και μέσα που στηρίζουν την κυβέρνηση:

«Αν ήμουν 16-17 χρονώ, είχα περάσει από χίλια μύρια κύματα για να φτάσω σε ευρωπαϊκή γη της επαγγελίας και βρισκόμουν στην κόλαση της Μόριας, κι εγώ φωτιά θα έβαζα. Να μην αφήσουμε ανυπεράσπιστους τους Αφγανούς νεαρούς πρόσφυγες. Να οργανώσουμε τη νομική τους υπεράσπιση. Να μην τους εγαταλείψουμε στα χέρια του Χρυσοχοΐδη. Είναι και δημοκρατικό και ανθρωπιστικό καθήκον», έγραψε ο κ. Λιάκος στο Facebook.

Υπάρχει, ωστόσο, μια διάσταση που κακώς υποτιμάται. Ο εμπρησμός -εφόσον κάτι τέτοιο αποδειχθεί- είναι μία ποινική κακουργηματική πράξη. Κάθε Έλληνας πολίτης, όπως και κάθε μετανάστης που αιτείται άσυλο, υπόκεινται στους ίδιους νόμους. Ακόμα και αν ο δεύτερος προέρχεται από εμπόλεμη ζώνη και έχει υποστεί απίστευτες ταλαιπωρίες για να πάρει τον δρόμο προς τον ευρωπαϊκό “παράδεισο” και την ασφάλεια.

Αυτή την πλευρά ο καθηγητής κ. Λιάκος μάλλον δεν την λαμβάνει υπόψη του. Και εντείνει ίσως την σύγχυση…