Του Αντρέα Παναγόπουλου

Αληθεύει ότι οι πράξεις αλλά και οι θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ όταν ήταν κυβέρνηση και τώρα που είναι Αξιωματική Αντιπολίτευση δεν γίνονται όλες τους γνωστές άρα και κατανοητές στο ευρύ κοινό; Αληθεύει! Εδώ ένα μεγάλο ποσοστό πολιτών δεν έμαθε ποτέ ότι ο η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ είχε καταργήσει το 5ευρω στα νοσοκομεία και είχε καθιερώσει την παροχή νοσοκομειακής περίθαλψης σε εκατομμύρια ανασφάλιστων.
Αληθεύει ότι ένα ακόμη μεγαλύτερο ποσοστό πολιτών δεν κατανόησε την σημασία της συμφωνίας των Πρεσπών και σχεδόν η απόλυτη πλειοψηφία –για να πάμε και στα τρέχοντα θέματα- δεν κατάλαβε γρι για το τι σημαίνουν οι αλλαγές στον Ποινικό Κώδικα μία εκ των οποίων έχει σηκώσει κύμα αντιδράσεων αφού αφορά το νόμο 187 και τη δίκη της Χρυσής Αυγής; Και αυτό αληθεύει!

Φταίνε μόνο τα εχθρικά ΜΜΕ για αυτή την άγνοια που φέρνει σε θέση άμυνας αν όχι ανάσκελα στο καναβάτσο τον ΣΥΡΙΖΑ; Όχι! Αυτό δεν αληθεύει! Στην πραγματικότητα, μόνο όταν μιλούσαν ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας και ο τότε ΥΠΕΞ Νίκος Κοτζιάς γινόταν, σε ένα βαθμό, από όσους τους παρακολουθούσαν, κατανοητό το τι σήμαινε η Συμφωνία των Πρεσπών. Προφανώς –και εκ του εκλογικού αποτελέσματος- δεν αρκούσε!

Πολύ χειρότερα τα πράγματα με τις αλλαγές του Ποινικού Κώδικα όπου ουσιαστικά κανείς δεν εξήγησε ούτε το πώς και από ποιους έγιναν ούτε τη φιλοσοφία τους ούτε σε τι συνίσταται η κάθε αλλαγή. Σκοτάδι ενημέρωσης μαύρο για τον πολίτη. Όχι γιατί κάποιος είχε κάτι να κρύψει αλλά γιατί κανείς δεν μπήκε στο κόπο να εξηγήσει εκτός από όταν «έσκαγε» κάποια περίπτωση σχετική με το θέμα.

Φυσικά ούτε η τότε αντιπολίτευση και σημερινή κυβέρνηση η οποία μάλιστα έκανε και νέες αλλαγές στον Ποινικό Κώδικα εξήγησε το οτιδήποτε στην κοινωνία κι ας φωνάζει τώρα ότι τάχα αυτός βγάζει «λάδι» ως προς τη στέρηση των πολιτικών τους δικαιωμάτων τους χρυσαυγίτες. Κάτι που φυσικά δεν ισχύει καθώς και με τον προηγούμενο ΠΚ αν δεν τελεσιδικούσε η καταδικαστική απόφαση δεν θα υπήρχε στέρηση αυτών. Ψιλά γράμματα! Που όμως τώρα γίνονται βαριά κι ασήκωτα…
Αν δεν φταίνε λοιπόν μόνο τα ΜΜΕ που «διαστρεβλώνουν» ή/και «συσκοτίζουν» τις πράξεις και τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ, τότε τι άλλο μπορεί φταίει;

Ας δούμε μία άλλη περίπτωση απομόνωσης από τα κυρίαρχα ΜΜΕ: Το ΚΚΕ. Που εκτός από μία εφημερίδα και ένα-δύο φιλικούς ιστότοπους δεν διαθέτει καμία άλλη μιντιακή φωνή ενώ η συμμετοχή του σε τηλεοπτικά πάνελ είναι η ελάχιστη δυνατή. Ερώτηση: Ξέρουμε ΟΛΟΙ σχεδόν οι Ελληνες τη θέση του για τη Συμφωνία των Πρεσπών; Την ξέρουμε! Ηταν «ΟΧΙ». Ξέρουμε γιατί ήταν «ΟΧΙ»; Βεβαίως! Διότι «αυτή εξυπηρετεί μόνο τα σχέδια του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ για την κυριαρχία στα Βαλκάνια». Συμπορευόταν αυτή η θέση με εκείνη των «μακεδονομάχων» του «η Μακεδονία είναι ελληνική»; Απερίφραστα όχι και σε καμία περίπτωση. Ούτε κατά διάνοια!

Ξεκάθαρα πράγματα! «Ένα κι ένα κάνει δύο» χωρίς να χρειάζεται να σπέρνουν «μαϊντανούς» στα κανάλια. Το διατυπώνει ΜΙΑ φορά σε ένα εκτεταμένο κείμενο η Κεντρική Επιτροπή, το εκφράζει ο Γραμματέας της Δημήτρης Κουτσούμπας και οι βουλευτές του ΚΚΕ στη Βουλή και είναι αρκετό να γίνει κτήμα για όλους είτε συμφωνούν είτε διαφωνούν.

Το ίδιο και σε πολλά, αν όχι σε όλα τα θέματα που αφορούν τη χώρα, την κοινωνία, την οικονομία, τα εργασιακά. Μία ανάλυση κωδικοποιημένη, μία ενιαία φωνή και επικοινωνία με τον κόσμο off-line, off-camera, off-air, ξεκάθαρη τοποθέτηση στη Βουλή και σε κάθε δημόσιο βήμα. Ούτε να πετάγεται ο ένας να λέει το μακρύ του ούτε ο άλλος να λέει το κοντό του κι ένας τρίτος την μπαλαφάρα του.

Εχετε ακούσει ποτέ το ΚΚΕ να παραπονιέται ότι το «φιμώνουν»; Ποτέ! Γιατί έχει την αυτοπεποίθηση ότι μπορεί να ακουστεί όταν θέλει, όπως θέλει. Και τη συνείδηση ότι δεν πρόκειται ποτέ να περιμένει ο λόγος του να στηριχθεί σε κανάλια και φυλλάδες.

Ισως κάποιος αντιτάξει ότι το «όχι» είναι εύκολο να μεταφερθεί επικοινωνιακά ενώ είναι πιο δύσκολο να εξηγήσεις με απλό τρόπο και να στηρίξεις πολύπλοκα και σύνθετα θέματα. Η απάντηση εδώ είναι ότι ποτέ το ΚΚΕ δεν τοποθετείται με ένα ξερό «όχι» αλλά το συνοδεύει με μία παράθεση επιχειρημάτων (αλήθεια έχετε ακούσει ποτέ την τεκμηρίωση που κάνει ο Νίκος Μπογιόπουλος;) και δεύτερον, ναι λοιπόν, δεχόμενοι ότι είναι πιο δύσκολο να στηρίζεις πράξεις και θέσεις, αυτό σημαίνει περισσότερη δουλειά…
Ενας πιο κακεντρεχής θα πει «το ΚΚΕ είναι ακίνδυνο για το πολιτικό σύστημα». Κάνοντας στην άκρη αυτόν τον ανιστόρητο χαρακτηρισμό, μία κουβέντα: Και είσαι λοιπόν πιο «επικίνδυνος» για το πολιτικό σύστημα όταν διαρκώς βγάζεις το παράπονο-καραμέλα «μας πολεμούν τα ΜΜΕ»;
Για το τέλος: είχα γράψει σε παλιό άρθρο μου, από το 2016, εποχή τρόικας ακόμη ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρνηση τότε θα έπρεπε μία φορά το μήνα να δίνει συνέντευξη Τύπου εφ’ όλης της ύλης όπου να κάνει θετικό αλλά και αρνητικό απολογισμό: «αυτά κάναμε, αυτά ξεκινήσαμε και αυτά ΔΕΝ καταφέραμε να κάνουμε γι αυτούς κι αυτούς τους λόγους!».

Με όλους τους εμπλεκόμενους σε κάθε δράση ή αδιέξοδο υπουργούς παρόντες. Να εξηγούν και να αναλύουν. Όχι μέσα από άψυχα δελτία Τύπου και non-papers (τι κατάρα κι αυτή!).
Αμεσα. Απλά. Λέγοντας τα σύκα-σύκα και τη σκάφη-σκάφη χωρίς φόβο και πάθος! Κοιτάζοντας την κοινωνία στα μάτια.
Δεν το έπραξαν. Ποτέ όμως δεν είναι αργά!

του ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΚΟΤΡΩΤΣΟΥ

Στον Αλέξη Παπαχελά δηλώνει πως «εκλογές εν μέσω πανδημίας θα ήταν μια τυχοδιωκτική κίνηση από τον κ. Μητσοτάκη» και συμπληρώνει πως ο ίδιος δεν τις φοβάται. «Θα έπρεπε να φοβάται ο ίδιος μια τέτοια εξέλιξη, διότι θα είχε τεράστια ζημία από την επιλογή και μόνον. Εγώ δεν έχω ούτε κάτι να φοβηθώ ούτε κάτι να αποδείξω», επισημαίνει. Θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς πως με αυτό τον τρόπο ξορκίζει και ενοχοποιεί προκαταβολικά ένα τέτοιο ενδεχόμενο, αν και μάλλον κρούει ανοικτές θύρες καθώς ο Κυριάκος Μητσοτάκης γνωρίζει και ο ίδιος πόσο δύσκολο είναι να υπερασπίσει μια τέτοια απόφαση.

Το 80% του εκλογικού σώματος απορρίπτει μετά βδελυγμίας μια τέτοια κίνηση, οι δε πρόσφατοι πανηγυρισμοί σχετικά με την πρόταση της Κομισιόν για το Ταμείο Ανάκαμψης και τα 32 δισ (επιδοτήσεις και δάνεια) δυσχεραίνουν έτι περαιτέρω οποιοδήποτε αφήγημα για έναν εκλογικό αιφνιδιασμό.

Παρότι –ας σημειωθεί αυτό-, ο διάβολος κρύβεται πάντοτε στις λεπτομέρειες, και εν προκειμένω οι λεπτομέρειες είναι οι επίμονες δηλώσεις του αντιπροέδρου της ΕΕ Βλάντις Ντομπρόφσκις, ο οποίος συνδέει την εκταμίευση των κοδνυλίων με την υλοποίηση μεταρρυθμίσεων σε καθεστώς ενισχυμένης εποπτείας. Αυτό στην διάλεκτο της τελευταίας δεκαετίας λέγεται “χαλαρό μνημόνιο”.

Η αποστροφή, δε, ” εγώ δεν έχω να αποδείξω τίποτε”, αποτελεί, δίχως άλλο, και μήνυμα προς πάσα κατεύθυνση. Και προς εκείνους που προτρέπουν τον πρωθυπουργό να κάνει τώρα εκλογές για να τον “εξοντώσει/σκοτώσει πολιτικά”, αλλά, ίσως, και προς τους ελάχιστους που θα έκαναν δεύτερες σκέψεις ότι μια ακόμα εκλογική ήττα θα μπορούσε να σημάνει το τέλος της ηγεσίας Τσίπρα. Τι είναι, όμως, ο ΣΥΡΙΖΑ -αυτή την ώρα– χωρίς τον Τσίπρα; Το ερώτημα δεν αντέχει παρά μόνο μια απάντηση, και οιοσδήποτε δεν διακατέχεται από αναχωρητισμό ή πολιτικό ιδεασμό την γνωρίζει πολύ καλά.

Πριν περίπου ένα χρόνο, ο γνωστός επικοινωνιολόγος και “γκουρού” του Κώστα Καραμανλή, μέχρι το 2009, Γιάννης Λούλης (ο άνθρωπος που εκπόνησε την στρατηγική του “μεσαίου χώρου”, την οποία αναίρεσαν αργότερα και ο Αντώνης Σαμαράς και ο Κυριάκος Μητσοτάκης), έλεγε πως “ο Τσίπρας ήρθε για να μείνει, ακόμα κι αν χάσει τις εκλογές”. Η πρόβλεψη αποδεικνύεται ακριβής και μάλλον αντέχει στον χρόνο.

Ως εκ τούτου, το θέμα που πρέπει να απασχολεί ακόμα και τον συμπαθή θυρωρό της Κουμουνδούρου δεν είναι εάν αντέχει στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ ο Τσίπρας αλλά πόσο θα αντέξει στην πρωθυπουργία ο Μητσοτάκης. Η εξίσωση είναι δύσκολη και με αρκετές παραμέτρους.

Αυτή τη στιγμή, η λειτουργία του πολιτεύματος αντιμετωπίζει μια πρόκληση που συνιστά και μια επικίνδυνη στρέβλωση. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης φαίνεται να κατέχει το μονοπώλιο της εξουσίας και να διαμορφώνει όρους πολιτικής ηγεμονίας. Με την βοήθεια, ή την ανοχή, φυσικά, της μεγαλύτερης μερίδας των μέσων ενημέρωσης, την συνδρομή υποσυστημάτων εξουσίας (διάφορες ελίτ και ομάδες επιρροής), αλλά και την απόφαση, όπως φαίνεται, του ΣΥΡΙΖΑ να υιοθετήσει μια γνωστή παλαιόθεν τακτική των κομμάτων αξιωματικής αντιπολίτευσης. Την τακτική του “ώριμου φρούτου”.

Ο Αλέξης Τσίπρας γνωρίζει πως δεν μπορεί να ρίξει τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Ούτε τα “εργαλεία” υπάρχουν, ούτε και σοβαροί λόγοι που να μπορούν να αντιστοιχηθούν με τα “θέλω” και τις ανάγκες της κοινωνίας. Και, φυσικά, αυτό οδηγεί τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ στην άποψη που συχνά επαναλαμβάνει “εγώ δεν θα γίνω Μητσοτάκης”, υπό την έννοια πως δεν έχει κανένα απολύτως νόημα και κανένα αποτέλεσμα να ζητάει κάθε τρεις και λίγο εκλογές, όπως έκανε ο προκάτοχός του στην αξιωματική αντιπολίτευση. Είναι, λοιπόν, εκ των πραγμάτων υποχρεωμένος “να δώσει χρόνο στον χρόνο”, όπως συνήθιζε να λέει -με άλλη έννοια- ο Κορνήλιος Καστοριάδης.

Το ζητούμενο, βεβαίως, είναι πως ο Αλέξης Τσίπρας θα αξιοποιήσει τον χρόνο που διαθέτει. Και ως προς το περιεχόμενο της αντιπολίτευσης που θα κάνει, και πως θα μετατρέψει το κόμμα του σε (πραγματικό) κόμμα και θα επανασυστηθεί ο ίδιος απέναντι στο εκλογικό σώμα. Η φθορά του ΣΥΡΙΖΑ και οι αποστάσεις που κρατούν απέναντί του αρκετοί πολίτες που τον ψήφισαν τον Ιούλιο του 2019 (όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις) είναι η μια μόνο όψη του προβλήματος. Διότι, ακόμα κι αν γίνονταν αύριο εκλογές και συγκέντρωνε το 32% που έλαβε στις τελευταίες εκλογές, πιθανότατα δεν θα συνιστούσε κάτι τέτοιο αφετηρία νέας διακυβέρνησης. Το ποσοστό αυτό δεν είναι “κλειδωμένο”, αλλά ακόμα κι αν ήταν δεν προκύπτει από πουθενά πως είναι επαρκές για να επιστρέψει ο Τσίπρας στο Μέγαρο Μαξίμου.

Η δήλωσή του, δε, στην “Καθημερινή”, πως “δεν έχει επιλέξει πολιτική απορρόφησης ή άλλωσης του ΚΙΝ.ΑΛ, σε αντίθεση με τον κ. Μητσοτάκη που την έχει επιλέξει”, ακόμα κι αν δεν το πιστεύουν στην Χαριλάου Τρικούπη, επιβεβαιώνει την κατεύθυνση προς την οποία θεωρεί πως πρέπει να κινηθεί.

Ο χώρος του κέντρου, της κεντροαριστεράς, ακόμα και της ήπιας κεντροδεξιάς, μπορεί να είναι η “γη της επαγγελίας” που θα καταστήσει πράγματι τον ΣΥΡΙΖΑ κόμμα εξουσίας και ηγέτιδα πολιτική δύναμη στην πολιτική γεωγραφία αριστερότερα της Δεξιάς, είναι, όμως, και μια ναρκοθετημένη περιοχή από την τοξική εποχή του “αντι-ΣΥΡΙΖΑ μετώπου”.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης αισθάνεται πολιτικά κυρίαρχος και διατηρεί το μονοπώλιο της εξουσίας επειδή σε μεγάλο βαθμό ο Αλέξης Τσίπρας δεν έχει κατορθώσει ακόμα να σπάσει τους αρμούς (…) αυτού του μετώπου. Η τοξικότητα –αν και σε μικρότερες δόσεις- εξακολουθεί να είναι ισχυρή και να προκαλεί αντανακλαστικά σε πολύ κόσμο που διαπιστώνει την αλλαζονία και τα θεσμικά αδιέξοδα της σημερινής κυβερνητικής εξουσίας αλλά εξακολουθεί να απορρίπτει θυμικά την επιστροφή του ΣΥΡΙΖΑ.

Η νέα μετριοπάθεια, οι προσφορές συναίνεσης (πανδημία, εθνικά θέματα), και οι μικρές αλλά υπαρκτές εξάρσεις αυτοκριτικής, δεν είναι ακόμα ικανές να διατρήσουν τα στεγανά των στερεοτύπων που, με μεγάλη δεξιοτεχνία και με τα πολλά λάθη του κυβερνητικού ΣΥΡΙΖΑ, κατασκεύασε η Ν.Δ και οι σύμμαχοί της την προηγούμενη περίοδο.

Μπορεί το φορτίο να είναι μεγάλο, ωστόσο όλα ξεκινούν και τελειώνουν στον ίδιο τον Αλέξη Τσίπρα. Αυτός υπήρξε ο στόχος του “αντι-ΣΥΡΙΖΑ μετώπου”, αυτός είναι ο μόνος που πρέπει να προσπαθήσει να αναιρέσει τα επιχειρήματα και την τοξικότητά του. Είναι, είτε το θέλουν κάποιοι, είτε όχι, “παιχνίδι για έναν ρόλο”.

Πρακτικά, αυτό σημαίνει πως ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας πρέπει να επανεφεύρει (rebranding) τον εαυτό του. Να κρατήσει την θετική κληρονομιά της διακυβέρνησης του, να αναμετρηθεί γενναία με τα λάθη του, και να αυτο-προσδιορίσει την χαρισματικότητά του στη νέα εποχή και στα νέα προτάγματα. Δεν είναι εύκολο.

Ο χρόνος που, μάλλον του δίνεται, είναι επαρκής αλλά είναι και λίγος. Και ίσως γίνεται δυσκολότερο το εγχείρημα εάν δεν υπερβεί την κλειστοφοβία μιας αριστεράς που έχει μάθει να αμύνεται ως παρέα για την “αυθεντικότητά” της, και ξεχνά πως αυτό που χρειάζονται οι καιροί είναι “δίκαιους κατακτητές” και όχι “συμπαθείς αμυνόμενους”...

” Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πρέπει να αφήσει κανένα περιθώριο εκλογικού αιφνιδιασμού στην κυβέρνηση”, επισημαίνει ο πρώην πρόεδρος της Βουλής και ιστορικό στέλεχος του Συνασπισμού και του ΣΥΡΙΖΑ Νίκος Βούτσης, σε συνέντευξή του στην “Εφημερίδα των Συντακτών”. ” Υπάρχει ανάγκη για τεκμηριωμένη αποδόμηση των κυβερνητικών επιλογών, αλλά και να ακυρωθεί το νέο αντι-ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο”, επισημαίνει μεταξύ άλλων.

«Το νέο κοινωνικό συμβόλαιο αυτονόητα συμπεριλαμβάνει την ποιοτική στήριξη και την αλληλεγγύη στις δυνάμεις της μισθωτής εργασίας, των αυτοαπασχολούμενων, των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων, των κατ’ επάγγελμα αγροτών, των ανθρώπων του πολιτισμού και της επιστήμης. Είναι προφανής η προτεραιότητα που αφορά στα δικαιώματα της νέας γενιάς για να μην γίνει «χαμένη γενιά» μέσα από την ακολουθία των μακρόχρονων κρίσεων», τονίζει χαρακτηριστικά.

Ερωτάται, μάλιστα, και για την κριτική που δέχθηκε πρόσφατα από ΜΜΕ και αναλυτές που πρόσκεινται φιλιά στον ΣΥΡΙΖΑ και επισημαίνει:

” Είναι αυτονόητη βέβαια η αντίθεση σε λαϊκίστικες εξάρσεις που περιθωριακά ενδημούν σε όλα τα κόμματα που κυβέρνησαν ή που προσδοκούν όπως εμείς μία νέα διακυβέρνηση της χώρας»

Ολόκληρη η συνέντευξη Βούτση στην “Εφημερίδα των Συντακτών”:

Έρχονται ισχυρές κοινωνικές συγκρούσεις και πολιτικές μετατοπίσεις

Ο τέως πρόεδρος της Βουλής και βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στην Α Αθήνας μιλάει στην «Εφ.Συν.» για την ανάγκη ριζοσπαστικοποίησης του προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ που θα αποτελέσει το αντίβαρο απέναντι στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές της κυβέρνησης, για τις ανισότητες που μεγάλωσαν σε παγκόσμιο επίπεδο με αφορμή την πανδημία, ενώ ταυτόχρονα θεωρεί ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πρέπει να αφήσει κανένα περιθώριο εκλογικού αιφνιδιασμού στην κυβέρνηση. Τέλος επισημαίνει την ανάγκη για τεκμηριωμένη αποδόμηση των κυβερνητικών επιλογών, αλλά και το πόσο σημαντικό είναι να ακυρωθεί το νέο αντι-ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο που θέλει να πλήξει την προοπτική της συνεργασίας και της συγκρότησης του ευρύτερου προοδευτικού πόλου.

– Σε πρόσφατη συνέντευξή σας αναφερθήκατε στην ανάγκη «ριζοσπαστικοποίησης» που θα πρέπει να εμπνέει το πρόγραμμά σας και που θα αποτελεί αντίβαρο στα κυβερνητικά σχέδια για την επόμενη μέρα της πανδημίας, με επίκεντρο τα εργασιακά και την οικονομία. Πέρα από τη θεωρία, πως μπορεί να επιτευχθεί η «ριζοσπαστικοποίηση» στην πράξη;

«Η ατζέντα των διαφορετικών και αντίπαλων εναλλακτικών προτάσεων για την οικονομία με επίκεντρο την εργασία είναι υπό διαμόρφωση, πλην όμως, μορφοποιείται αδρά ένα τοπίο «πολεμικού» χαρακτήρα. Σε μεγάλο βαθμό οι προτάσεις και οι συσχετισμοί θα κριθούν στο μεγάλο, το διεθνές κάδρο της παγκοσμιοποίησης και των επίσης διαμορφούμενων συσχετισμών στην Ε.Ε.

Όμως για τη χώρα μας το αντικειμενικό γεγονός της δεκάχρονης κρίσης που κληροδότησε μεγάλες πληγές και ισχυρές ανισότητες στην κοινωνία αλλά και ιδίως η ακραία νεοφιλελεύθερη πολιτική της ΝΔ προ κρίσεως και η ακολουθούμενη στο πρώτο και τώρα στο δεύτερο στάδιο της υγειονομικής κρίσης, οικονομική της πολιτική, συνηγορούν βάσιμα ότι ο «πόλεμος» εξελίσσεται και θα είναι σκληρός με επίκεντρο την εργασία, τη στήριξη του κοινωνικού κράτους και του δημόσιου τομέα και την ενίσχυση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων.

Οι έννοιες της αναγκαίας βραχυπρόθεσμης προοδευτικής εναλλακτικής πολιτικής ως ωρίμανση του προγράμματος «Μένουμε Όρθιοι» συσχετίζονται χρονικά και ποιοτικά με τις μεσοπρόθεσμες πολιτικές που θα είναι απάντηση στην κρίση από την πλευρά των δυνάμεων της εργασίας στη χώρα μας αλλά και στο «μεγάλο κάδρο». Στην έντονη συζήτηση και τους προβληματισμούς που εκτίθενται στη χώρα μας και διεθνώς συνυπάρχουν οι προτάσεις για επιλογές, στόχους, προτεραιότητες για τη σημερινή «επανεκκίνηση» της οικονομίας με τις ριζοσπαστικές προτάσεις για το άμεσο μέλλον ακριβώς γιατί η αποτροπή ενός εφιαλτικού τοπίου στην εργασία προϋποθέτει την άμεση γενναία στήριξη, επιλογή που υπήρξε στην καρδιά, ως εμπροσθοβαρής του προγράμματος που έγκαιρα διαμόρφωσε και δημοσιοποίησε ο ΣΥΡΙΖΑ στον αντίποδα της πολιτικής που ακολούθησε και ακολουθεί η κυβέρνηση της ΝΔ. Η αντιπαράθεση και η σύγκρουση γίνονται τώρα, παρότι η αδρά χορηγούμενη και χειραγωγημένη πλειοψηφία των Μέσων αποκρύπτει, υπέρ του κυβερνητικού αφηγήματος το βάθος αυτής της αντιπαράθεσης».

– Περιγράφετε μια σύγκρουση σε εξέλιξη και θα ήθελα να μου αναλύσετε λίγο τα χαρακτηριστικά της…

Οι ανισότητες διεθνώς μέσα στην κρίση μεγαλώσανε και η νεοφιλελεύθερη πολιτική θέλει να αξιοποιήσει ως ευκαιρία την κρίση. Οριοθετούν και ενισχύουν την αυθαιρεσία, την υπονόμευση των εγγυήσεων, την ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων ενώ θεωρούν φυσική και αναπότρεπτη τη μεγάλη αύξηση της ανεργίας, αντί της αποφασιστικής στήριξης της εργασίας, της μόνιμης απασχόλησης και των δεσμευτικών εκτεταμένων κρατικών και δημόσιων εγγυήσεων για τη στήριξη του δημόσιου χαρακτήρα με επίκεντρο αυτόν της υγείας, όλων των τομέων που συγκροτούν ένα σύγχρονο κοινωνικό κράτος. Εάν χαθούν αυτές οι μάχες θα γίνει πιο δύσκολη η διεκδίκηση, άλλωστε αυτός είναι ο στόχος τους, αναγκαίων και ώριμων αιτημάτων π.χ για ουσιαστική μείωση των ωρών εργασίας, για δημόσια και κοινωνική διαχείριση των καινοτομιών και των τεχνολογικών επιτευγμάτων, για ταχεία «ενεργειακή μετάβαση», ενόψει της κλιματικής κρίσης, για φορολόγηση του μεγάλου πλούτου, για την ανασυγκρότηση του δημόσιου υγειονομικού συστήματος, εντέλει για ριζικές μεταρρυθμίσεις υπέρ της εργασίας και του δημόσιου συμφέροντος.

Η σύγκρουση αυτή θα πάρει το χαρακτήρα μιας αντιπαράθεσης για την ηγεμονία και προοιωνίζεται ισχυρές κοινωνικές συγκρούσεις και πολιτικές μετατοπίσεις. Οι δύο πόλοι, προοδευτικός και συντηρητικός, θα νοηματοδοτηθούν εκ νέου πάνω στην ατζέντα αυτών των αντίπαλων επιλογών».

– Μιλώντας για «ριζοσπαστικοποίηση» θα ήθελα να μιλήσουμε και για μια άλλη πρόταση που έχετε κάνει τόσο εσείς, όσο και άλλα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. Την ανάγκη για ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο. Ο όρος ακούγεται αρκετά γενικός. Επιγραμματικά τί θα πρέπει να περιλαμβάνει και πως θεωρείτε ότι μπορείτε να το περάσετε στον κόσμο;

«Το νέο κοινωνικό συμβόλαιο αυτονόητα συμπεριλαμβάνει την ποιοτική στήριξη και την αλληλεγγύη στις δυνάμεις της μισθωτής εργασίας, των αυτοαπασχολούμενων, των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων, των κατ’ επάγγελμα αγροτών, των ανθρώπων του πολιτισμού και της επιστήμης. Είναι προφανής η προτεραιότητα που αφορά στα δικαιώματα της νέας γενιάς για να μην γίνει «χαμένη γενιά» μέσα από την ακολουθία των μακρόχρονων κρίσεων».

– Αν δούμε τις δημοσκοπήσεις, η πλειονότητα των πολιτών αποδίδει τα εύσημα στην κυβέρνηση και στον πρωθυπουργό για τον τρόπο που διαχειρίστηκαν τόσο την κρίση στον Έβρο όσο και την πρώτη φάση της πανδημίας. Απέναντι σε μια τόσο «θωρακισμένη» κυβέρνηση που μπορεί να ποντάρει η αξιωματική αντιπολίτευση στην παρούσα συγκυρία με στόχο να αλλάξει τα δημοσκοπικά δεδομένα;

«Αντίθετα με άλλες απόψεις και ερμηνείες εκτιμώ ότι η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ δια του Προέδρου του, των τομεαρχών, των βουλευτών και των στελεχών του κόμματος ανταποκρίθηκε σε μεγάλο βαθμό μέσα σε αυτήν την πρωτοφανή φάση των διαδοχικών κρίσεων εθνικής κλίμακας και ότι έχει σωρευθεί ένα σημαντικό πολιτικό κεφάλαιο υπέρ των προοδευτικών δυνάμεων στη συνείδηση της κοινωνίας. 

Είναι ανοικτό το ζήτημα της διαμόρφωσης των πολιτικών συσχετισμών και θα εξαρτηθεί κατά τη γνώμη μου απολύτως από την επάρκεια, το πρόγραμμα, τη μαχητικότητα αλλά και την ενόραση στις διεθνείς εξελίξεις που θα επιδείξουμε στο αμέσως προσεχές διάστημα οπότε και θα αποτυπώνονται συν τω χρόνω και οι πραγματικοί πολιτικοί συσχετισμοί. Στην εκτίμηση αυτή συνηγορούν απολύτως και οι τάσεις των ποιοτικών στοιχείων που περιλαμβάνονται και στις δημοσιευμένες δημοσκοπήσεις».

– Θα επιμείνω στο κομμάτι των δημοσκοπήσεων και των συμπερασμάτων που εξάγονται απ’ αυτές. Η λογική λέει πως αν ο Κυριάκος Μητσοτάκης προσφύγει σύντομα στις κάλπες, θα έχει το προβάδισμα. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι έτοιμος για μια τέτοια μάχη κι αν όχι ποιες οφείλουν να είναι οι προτεραιότητές του απέναντι σε αυτό το ενδεχόμενο;

«Μέσα σε ένα γενικευμένο, κατά κοινή παραδοχή, περιβάλλον αβεβαιότητας ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά και οι άλλες αυτοπροσδιοριζόμενες ως προοδευτικές δυνάμεις υποχρεούμαστε σε μία προγραμματική κυρίως ετοιμότητα και σε μία σοβαρή ενίσχυση της κοινωνικής γείωσης και της επικοινωνίας έτσι ώστε να μην υπάρξει περιθώριο αιφνιδιασμού και τακτικίστικων μεθοδεύσεων του κ. Μητσοτάκη. Είναι φανερό ότι υπάρχει ευρύ πεδίο συγκλίσεων των προοδευτικών δυνάμεων.

Επισημαίνω την ανάγκη για τεκμηριωμένη αποδόμηση των κυβερνητικών επιλογών και για την αντιμετώπιση μαζί με τις κοινωνικές δυνάμεις που αφυπνίζονται της καθεστωτικής και αυταρχικής νοοτροπίας που συνεχώς εντείνεται. Στα καθ’ ημάς, πρέπει να ακυρώσουμε το νέο αντί-ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο, το αντί-Αριστερό μέτωπο που θέλει να πλήξει την προοπτική της συνεργασίας και της συγκρότησης του ευρύτερου προοδευτικού πόλου».

– Η πραγματικότητα της πανδημίας διέκοψε τις διαδικασίες μετασχηματισμού του ΣΥΡΙΖΑ και ανέτρεψε τον προγραμματισμό σας. Κανονικά αυτές τις μέρες θα διεξαγόταν το συνέδριο του κόμματος και αρκετοί ήταν εκείνοι που είχαν προβλέψει σαρωτικές αλλαγές στο κόμμα σε σχέση με εκείνο που γνωρίζαμε στο παρελθόν. Εσείς τί λέτε;

«Η ενίσχυση του ΣΥΡΙΖΑ- Προοδευτική Συμμαχία μέσα στην κοινωνία ήταν και είναι στο επίκεντρο της προσπάθειάς μας. Η διάσταση του ψηφιακού εμπλουτισμού και μετασχηματισμού του κόμματος ενισχύθηκε πέραν από κάθε πρόβλεψη μέσα σε αυτούς τους δύο μήνες και έγινε αφορμή για επικοινωνία πάνω σε ουσιαστικά ζητήματα με πολλές δεκάδες χιλιάδες συμπολιτών μας. Για την οργανωτική διάσταση του εγχειρήματος είναι προφανές ότι θα κινηθούμε στο πλαίσιο και το ρυθμό που η ίδια η κοινωνία θα αποκαταστήσει τη λειτουργία της στο προσεχές μέλλον. Εργαζόμαστε για ένα ανοικτό μαζικό κόμμα πολύ πιο αποτελεσματικά γειωμένο στην κοινωνία».

– Έχετε κατηγορηθεί από διάφορα δημοσιεύματα που εκδηλώνουν ένα ενδιαφέρον για τα εσωκομματικά σας ότι μαζί με άλλους παλιούς συντρόφους κρατάτε τον ΣΥΡΙΖΑ και τον ίδιο τον Αλέξη Τσίπρα σε ένα καθεστώς ομηρίας, όντας εκπρόσωποι ενός παλαιομοδίτικου γραφειοκρατικού αριστερού μοντέλου. Με λίγα λόγια ότι είστε το «3%». Τελικά ισχύουν όλα αυτά; Αισθάνεστε θεματοφύλακας μιας αριστερής ιδεολογικής καθαρότητας;

«Θα σας απαντήσω έτσι όπως αισθάνομαι, δηλαδή θετικά κι όχι αντιπαραθετικά με απόψεις που τις θεωρώ ανιστόρητες και σε ένα βαθμό διχαστικές. Είμαι βέβαιος ότι όλες και όλοι στην ηγεσία του κόμματος, ιδιαίτερα μάλιστα και σε πρώτη ευθύνη ο Πρόεδρος του Α. Τσίπρας αισθανόμαστε ακέραιη και βαριά την ευθύνη για την αναδιαμόρφωση στις νέες συνθήκες της σύγχρονης αριστερής ταυτότητας του κόμματος στην καρδιά της ευρύτερης δημοκρατικής προοδευτικής παράταξης της χώρας.

Η συνεχής αυτή προσπάθεια έχει βαθύ αξιακό και ουσιαστικό πολιτικό περιεχόμενο στο έδαφος της ανάκτησης της ηγεμονίας των προοδευτικών απόψεων μέσα στην κοινωνία και σε αντιστοίχιση με ένα πρωταγωνιστικό ρόλο στην Ευρώπη για τη σύγκλιση Αριστερών, Ριζοσπαστικών Οικολογικών και Σοσιαλδημοκρατικών δυνάμεων που εγκαταλείπουν την πρόσδεση σε νεοφιλελεύθερες πολιτικές.

Αυτή η προσπάθεια δεν επιγράφεται ούτε εξαντλείται σε μία αντιπολίτευση «εντίμων» εναντίον «ανεντίμων» πολιτικών αντιπάλων. Εμπεριέχει τη δημοκρατική θεσμική προσήλωση στην πάλη για ριζική αλλαγή θεσμών και καθεστωτικών νοοτροπιών και αγκυλώσεων. Δίνει σύγχρονο νόημα στην «αντιδεξιά» κουλτούρα και διαμορφώνει ένα ποιοτικά διαφορετικό ύφος για την εξουσία και τη διακυβέρνηση από αυτό που διαχρονικά η συντήρηση και βέβαια η παρούσα κυβέρνηση υπηρετεί.

Είναι αυτονόητη βέβαια η αντίθεση σε λαϊκίστικες εξάρσεις που περιθωριακά ενδημούν σε όλα τα κόμματα που κυβέρνησαν ή που προσδοκούν όπως εμείς μία νέα διακυβέρνηση της χώρας».