«Η διάρκεια αυτής της περιόδου ζέστης είναι ασυνήθιστη», υπογραμμίζει στο Γαλλικό Πρακτορείο ο Τόμας Κέιτον Χάρισον, ειδικός του British Antarctic Survey.

Τον μήνα Ιούλιο, οι μέσες θερμοκρασίες της νοτίου ηπείρου ήταν 3,1 βαθμοί Κελσίου πάνω από τα φυσιολογικά για την εποχή επίπεδα, σύμφωνα με τον ίδιο. Πρόκειται για τον δεύτερο πιο θερμό μήνα Ιούλιο, μετά τον Ιούλιο του 1981, από τότε που ξεκίνησε η καταγραφή των δεδομένων το 1979.

Οι μέσες ημερήσιες θερμοκρασίες κυμαίνονταν μεταξύ -34,68°C τη 15η Ιουλίου και -28,12°C την 31η Ιουλίου, σύμφωνα με τα δεδομένα που ανήρτησε στο διαδίκτυο το πανεπιστήμιο του Μέιν.

Η θερμοκρασία ήταν – 26,6°C στην ήπειρο την 7η Αυγούστου, τελευταία διαθέσιμη ημερομηνία.

Οι ανωμαλίες στη θερμοκρασία είναι συχνές κατά τη διάρκεια του ανταρκτικού χειμώνα, όμως αυτό το επεισόδιο δεν θεωρείται κάτι το σύνηθες λόγω της διάρκειάς του, σύμφωνα με τους επιστήμονες. Πρόκειται για μία παρατεταμένη ζέστη που είναι «αξιοσημείωτη», τονίζει ο Τόμας Κέιτον Χάρισον.

«Πολύ πρόωρα δεδομένα δείχνουν ότι θα μπορούσαμε να βρισκόμαστε ενώπιον ενός εξαιρετικά ζεστού ανταρκτικού χειμώνα», σύμφωνα με τον ίδιο.

«Είναι μεγάλη τιμή και ενθουσιασμός εκ μέρους ολόκληρης της ομάδας Norse που πετύχαμε μαζί μια τόσο σημαντική στιγμή, της προσγείωσης του πρώτου 787 Dreamliner», δήλωσε ο CEO της Norse Atlantic Airways, Μπγιόρν Τόρε Λάρσεν. «Στο πνεύμα της εξερεύνησης, είμαστε περήφανοι που συμβάλαμε σε αυτή τη σημαντική και μοναδική αποστολή», πρόσθεσε.

H αποστολή του Dreamliner
Σύμφωνα με δελτίο Τύπου της Norse Atlantic η αποστολή του Dreamliner ήταν να μεταφέρει «απαραίτητο ερευνητικό εξοπλισμό και επιστήμονες στον απομακρυσμένο ερευνητικό σταθμό Troll στο Queen Maud Land, στην Ανταρκτική».

Στην πτήση “Everglades”, που μετέφερε 12 τόνους ερευνητικού εξοπλισμού απαραίτητου για την εξερεύνηση της Ανταρκτικής, επέβαιναν συνολικά 45 επιβάτες, ανάμεσά τους και επιστήμονες του Νορβηγικού Πολικού Ινστιτούτου, που λειτουργεί τον ερευνητικό σταθμό στο Jutulsessen του Queen Maud Land, περίπου 235 χιλιόμετρα από την ακτή.

«Η προσγείωση ενός τόσο μεγάλου αεροσκάφους ανοίγει εντελώς νέες δυνατότητες για τον ανεφοδιασμό στο Troll, κάτι που θα συμβάλει επίσης στην ενίσχυση της νορβηγικής έρευνας στην Ανταρκτική», δήλωσε η Καμίλα Μπρέκε, διευθύντρια του Νορβηγικού Πολικού Ινστιτούτου. «Η πιο κρίσιμη πτυχή είναι η περιβαλλοντικό όφελος, που μπορούμε να επιτύχουμε χρησιμοποιώντας μεγάλα και σύγχρονα αεροσκάφη αυτού του τύπου για το Troll». Η χρήση ενός μεγαλύτερου αεροπλάνου για την μεταφορά μεγαλύτερου φορτίου «μπορεί να βοηθήσει στη μείωση των συνολικών εκπομπών και του περιβαλλοντικού αποτυπώματος στην Ανταρκτική», πρόσθεσε.

Το δρομολόγιο του Boeing 787 Dreamliner προς την Ανταρκτική
Το αεροσκάφος απογειώθηκε την περασμένη Δευτέρα από το Όσλο της Νορβηγίας και έκανε μια στάση περίπου 40 ωρών στο Κέιπ Τάουν της Νότιας Αφρικής, προτού αναχωρήσει για τον τελικό του προορισμό, την Ανταρκτική, σύμφωνα με τη Norse Atlantic.

Το αεροσκάφος μετέφερε 12 τόνους ερευνητικού εξοπλισμού απαραίτητου για την εξερεύνηση της Ανταρκτικής και συνολικά 45 επιβάτες / Φωτογραφία: Norwegian Polar Institute
To Boeing 787 Dreamliner κατάφερε να πραγματοποιήσει μια πτήση μετ’ επιστροφής από το Κέιπ Τάουν στην Ανταρκτική χωρίς να χρειαστεί ανεφοδιασμό. Το αεροσκάφος προσγειώθηκε ομαλά την Τετάρτη σε έναν «γαλάζιο διάδρομο πάγου» μήκος σχεδόν τριών χιλιομέτρων και πλάτους 60 μέτρων, κατασκευασμένο από πάγο.

«Είναι μια αληθινή απόδειξη της αξίας των άριστα εκπαιδευμένων και ειδικευμένων πιλότων και του πληρώματός μας, αλλά και του υπερσύγχρονου αεροσκάφους Boeing μας», τόνισε ο Λάρσεν.

«Είναι μια αληθινή απόδειξη για τους άριστα εκπαιδευμένους και ειδικευμένους πιλότους και το πλήρωμά μας, και το υπερσύγχρονο αεροσκάφος Boeing μας», είπε ο Λάρσεν.

Τέσσερις από τις πέντε αποικίες αυτοκρατορικών πιγκουίνων που αναλύθηκαν στη θάλασσα Bellingshausen, δυτικά της Ανταρκτικής Χερσονήσου, δεν είδαν κανένα νεοσσό να επιβιώνει πέρυσι, καθώς η περιοχή γνώρισε τεράστια απώλεια θαλάσσιου πάγου, σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύθηκε την Πέμπτη στο περιοδικό Nature Communications Earth & Environment.

• Αυτή η εκτεταμένη «καταστροφική αποτυχία αναπαραγωγής» είναι το πρώτο τέτοιο καταγεγραμμένο περιστατικό, σύμφωνα με την έκθεση, και υποστηρίζει τις ζοφερές προβλέψεις ότι πάνω από το 90% των αποικιών αυτοκρατορικών πιγκουίνων θα είναι «σχεδόν εξαφανισμένες» μέχρι το 2100, καθώς ο κόσμος θερμαίνεται.

Οι ερευνητές παρακολούθησαν πέντε αποικίες αυτοκρατορικών πιγκουίνων στη Θάλασσα Μπελινγκχάουζεν, με μέγεθος που κυμαίνεται από περίπου 630 ζευγάρια έως 3.500. Χρησιμοποιώντας δορυφορικές εικόνες από το 2018 έως το 2022, μέτρησαν πόσα από τα πουλιά ήταν παρόντα σε αυτές τις αποικίες κατά την περίοδο αναπαραγωγής.

Διαπίστωσαν ότι το 2022, τέσσερις από τις αποικίες παρουσίασαν «πλήρη αναπαραγωγική αποτυχία», δηλαδή είναι πολύ πιθανό να μην επιβίωσε κανένας νεοσσός.

Οι αυτοκρατορικοί πιγκουίνοι βασίζονται σε σταθερούς θαλάσσιους πάγους συνδεδεμένους με την ξηρά για την ωοτοκία και την ανατροφή των νεοσσών τους. Τα αυγά γεννιούνται από τον Μάιο έως τον Ιούνιο και αφού εκκολαφθούν, οι νεοσσοί αναπτύσσουν τα αδιάβροχα φτερά τους και ανεξαρτητοποιούνται γύρω στον Δεκέμβριο και τον Ιανουάριο.

Όμως το 2022, ο θαλάσσιος πάγος έσπασε πολύ νωρίτερα, με ορισμένα τμήματα της περιοχής να έχουν χάσει εντελώς τον πάγο μέχρι τον Νοέμβριο. Οι ερευνητές που παρακολουθούσαν τις δορυφορικές εικόνες δήλωσαν ότι είχαν συνηθίσει να βλέπουν μαύρες κηλίδες στον πάγο εκείνη την εποχή του έτους, αλλά ξαφνικά δεν υπήρχαν.

• Όταν ο θαλάσσιος πάγος σπάει νωρίτερα, οι νεοσσοί μπορεί να πέσουν στο νερό και να πνιγούν, δήλωσε ο Norman Ratcliffe, συν-συγγραφέας της μελέτης και βιολόγος θαλασσοπουλιών  της  Βρετανικής Έρευνας της Ανταρκτικής. «Ή μπορεί να παρασυρθούν σε πλεούμενα και τα ενήλικα απλά να τα χάσουν και τότε θα πεθάνουν από την πείνα», δήλωσε στο CNN.

Οι πιγκουίνοι σε αυτή την περιοχή έχουν βιώσει «μια μαζική απώλεια», δήλωσε ο Ratcliffe, χαρακτηρίζοντας τα ευρήματα «ένα πρώιμο καμπανάκι κινδύνου». Προηγουμένως, αυτού του είδους οι αποτυχίες αναπαραγωγής «ήταν πολύ διασκορπισμένες και σε μικρότερη συχνότητα σε όλη την ήπειρο», είπε.

Τα τελευταία χρόνια, οι επιστήμονες κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για την απότομη μείωση των θαλάσσιων πάγων της Ανταρκτικής.

Έπεσε σε πρωτοφανή χαμηλά επίπεδα τον Φεβρουάριο, στο αποκορύφωμα του καλοκαιριού της ηπείρου. Ακόμη και στα βάθη του χειμώνα, όταν ο πάγος συνήθως ανακάμπτει, δεν επέστρεψε ούτε κατά διάνοια στα αναμενόμενα επίπεδα. Στα μέσα Ιουλίου, οι θαλάσσιοι πάγοι της Ανταρκτικής έφτασαν στο χαμηλότερο επίπεδο για αυτή την εποχή του έτους από τότε που άρχισαν οι καταγραφές το 1945. Ήταν 2,6 εκατομμύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα (1 εκατομμύριο τετραγωνικά μίλια) κάτω από τον μέσο όρο της περιόδου 1981-2010 – μια έκταση όσο η Αργεντινή.

Οι επιστήμονες προσπαθούν ακόμη να διαλευκάνουν τους λόγους, αλλά πολλοί πιστεύουν ότι η κλιματική κρίση που προκαλείται από τον άνθρωπο αποτελεί σημαντικό παράγοντα.

Για τους αυτοκρατορικούς πιγκουίνους, αυτή η πτωτική τάση είναι ιδιαίτερα καταστροφική, δήλωσε ο Ratcliffe, επειδή «δεν υπάρχει πουθενά αλλού να πάνε τα πουλιά». Τα πουλιά είναι γνωστό ότι προσαρμόζονται στις αποτυχίες αναπαραγωγής με τη μετεγκατάστασή τους σε άλλες κοντινές περιοχές, αλλά αυτό δεν θα λειτουργήσει αν επηρεαστεί ολόκληρο το περιβάλλον αναπαραγωγής.

Μεταξύ 2018 και 2022, το 30% των 62 γνωστών αποικιών αυτοκρατορικών πιγκουίνων στην Ανταρκτική επηρεάστηκαν από μερική ή ολική απώλεια θαλάσσιου πάγου, σύμφωνα με την έκθεση.

Μια ξεχωριστή μελέτη που δημοσιεύθηκε πέρυσι διαπίστωσε ότι το 65% των αυτοφυών ειδών της Ανταρκτικής, μεταξύ των οποίων και οι αυτοκρατορικοί πιγκουίνοι, θα εξαφανιστούν πιθανότατα μέχρι το τέλος του αιώνα, αν ο κόσμος δεν περιορίσει τη ρύπανση από ορυκτά καύσιμα που θερμαίνει τον πλανήτη. Στο χειρότερο σενάριο, διαπιστώθηκε ότι οι αυτοκρατορικοί πιγκουίνοι θα μπορούσαν να εξαφανιστούν εντελώς μέχρι το 2100.

• Η εξαφάνιση των θαλάσσιων πάγων δεν θα επηρεάσει μόνο τους πιγκουίνους. Θέτει σε κίνδυνο και άλλα είδη, όπως οι φώκιες, οι οποίες βασίζονται στον θαλάσσιο πάγο για να τραφούν και να ξεκουραστούν, καθώς και τους μικροοργανισμούς και τα φύκια που τρέφουν το κριλ, το οποίο με τη σειρά του είναι ζωτικής σημασίας για τη διατροφή πολλών φαλαινών της περιοχής.

Ο θαλάσσιος πάγος της Ανταρκτικής συμβάλλει επίσης στη ρύθμιση της θερμοκρασίας του πλανήτη, αντανακλώντας την εισερχόμενη ενέργεια του ήλιου πίσω στο διάστημα. Όταν ο πάγος λιώνει, αποκαλύπτει τον πιο σκοτεινό ωκεανό από κάτω, ο οποίος απορροφά την ενέργεια του ήλιου και συμβάλλει στην υπερθέρμανση του πλανήτη.

Η έκταση αυτή πάγου, σχεδόν 1.270 τετραγωνικών μέτρων, αποσπάστηκε από τον υπόλοιπο ογκόπαγο νωρίς σήμερα το πρωί, σύμφωνα με τα δεδομένα που συνέλεξαν βρετανικά όργανα, τα οποία έχουν εγκαταστήσει κοντά στον σταθμό.

Δεν απειλείται ανθρώπινη ζωή, καθώς οι 12 εργαζόμενοι στον σταθμό Halley VI, ο οποίος βρίσκεται σε απόσταση μικρότερη των 20 χιλιομέτρων από τη ζώνη της αποκόλλησης, απομακρύνθηκαν αεροπορικώς στα μέσα Φεβρουαρίου, επισημαίνει, σε ένα δελτίο τύπου η British Antarctic Survey (BAS), ένας ερευνητικός οργανισμός σε πολικές περιοχές, που εξερευνά την περιοχή.

Αιχμηρή ανάρτηση Ρενέση για την υπόθεση Λιγνάδη: Αμόλησαν τη σιχαμένη σουπιά

«Οι ομάδες μας είναι προετοιμασμένες εδώ και χρόνια για το ενδεχόμενο ένα παγόβουνο να αποκολληθεί από την πλατφόρμα πάγου Brunt», ανέφερε η Τζέιν Φράνσις, διευθύντρια του BAS, με τις ομάδες να παρακολουθούν «καθημερινά» την εξέλιξη των ρηγμάτων χάρη σε ένα «αυτοματοποιημένο δίκτυο οργάνων GPS υψηλής ευκρίνειας, περιμετρικά του σταθμού».

Τα δεδομένα αυτά, τα οποία εστάλησαν στη συνέχεια στο Πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ για ανάλυση, επέτρεψαν να σημάνει συναγερμός σήμερα, χωρίς κανένας άνθρωπος να βρίσκεται στην περιοχή.

Διάφορα σενάρια είναι πιθανά για τους επόμενους μήνες. «Είτε το παγόβουνο να απομακρυνθεί, είτε να προσαράξει και να παραμείνει σταθερό» σε κοντινή περιοχή, εκτιμά η Φράνσις.