Το 7^ο κατά σειρά βιβλίο της συγγραφέως ξετυλίγει μέσα από την ιστορία της οικογένειας Σταύρου το κουβάρι της ιστορίας των Ελλήνων μεταναστών της Δυτικής Ευρώπης, τον 20^ο και τον 21^ο αιώνα.

Η παρουσίαση έγινε από τη δημοσιογράφο Βάσω Γκόρου, η οποία αναφέρθηκε στην ιδιοτροπία της συγγραφέως ν΄ αλλάζει το τέλος του έργου, ξανά και ξανά ώσπου να επιτύχει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Η διοργάνωση της εκδήλωσης έγινε από το βιβλιοπωλείο Μητσέλου και τις εκδόσεις Κομνηνός.

«Εξαιρετικό λογοτεχνικό βιβλίο, πολυεπίπεδο και βαθιά πολιτικό με χειμαρρώδη λόγο» χαρακτήρισε το βιβλίο της φίλης, Άννας Στεργίου, ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ, Αχαΐας και τομεάρχης Υγείας,  Ανδρέας Παναγιωτόπουλος. Εξήγησε πως το μυθιστόρημα «σκιαγραφεί τις στερεοτυπικές αντιλήψεις, τη μετανάστευση, την προσφυγιά αλλά και τη θέση της γυναίκας, καθώς και το μετεμφυλιακό κράτος, που καθόρισε σχέσεις και επιλογές των κοινωνιών και των ατόμων». Ο κ. Παναγιωτόπουλος ανέφερε πως «το βιβλίο του άρεσε γιατί κουβαλά τη δύναμη της ηπειρώτικης πέτρας, όπως είναι η Άννα Στεργίου, που προσφέρει ως κοινωνιολόγος ένα κοινωνικοπολιτικό, ιστορικό ψηφιδωτό με εντυπωσιακή πλοκή και πολλές ανατροπές» ενώ πρόσθεσε πως «ακόμη κι αν φαίνονται ιδιαίτερα δραματικές οι ιστορίες των ηρώων, ως γιατρός έχει δει να συμβαίνουν και στην πράξη».  

Ο ψυχίατρος, Χρήστος Τσάμης ανέφερε μεταξύ άλλων: “«Το νοσοκομείο στο Παρίσι όπου ο ήρωας βρίσκεται σε κώμα γίνεται τόπος δοκιμασίας, ενώ οι αναδρομές στην Ήπειρο δείχνουν πώς γενιές ολόκληρες έμαθαν να σωπαίνουν «για το καλό τους»”.Μίλησε για το ψυχολογικό προφίλ των ηρώων, που ζουν σ΄ έναν ξένο τόπο αλλά και στις δυσκολίες επαναφοράς κι επανένταξης. Εξήγησε πως το βασικό θέμα του βιβλίου, εκτός από τη μετανάστευση και τα μυστικά των γυναικών, υποδόρια είναι η συμφιλίωση με το παρελθόν και τα τραύματα που αυτό περιλαμβάνει. Πρόσθεσε πως «αν δεν υπάρξει συμφιλίωση με το παρελθόν δημιουργούνται προβλήματα, όχι μόνο στους ανθρώπους, που τα έχουν βιώσει αλλά και στις επόμενες γενεές, που γίνονται φορείς αυτού του τραύματος, χωρίς να το επιδιώκουν».

«Η συγκλονιστική φράση “τα παιδιά των παππούδων” του βιβλίου περικλείει θα λέγαμε μέσα της όλη την σκληρή πραγματικότητα: τη βίαιη αποκοπή των οικογενειών των μεταναστών…», ανέφερε μεταξύ άλλων ο κοινωνικός ανθρωπολόγος, Μανώλης Μαραγκάκης, τονίζοντας πως το βιβλίο: «Το παρελθόν χτυπά την πόρτα» αναδεικνύει αυτό το ζήτημα, που ταλάνισε γενιές και γενιές Θεσπρωτών, αλλά κι Ελλήνων γενικότερα.

Τα εγγόνια, όπως εξήγησε, «μεγαλώνουν με τη γιαγιά, η οποία είναι ταυτόχρονα για τα ίδια «και μάνα και γιαγιά. Τη φυσική τους μάνα την “ανακαλύπτουν” συχνά έφηβοι πια… Το «τραύμα» είναι παντού` ισόβιο και τα σημαδεύει από την τρυφερή ηλικία, ως την ύστατη κατοικία…». Σημείωσε πως στο μυθιστόρημα «η γλώσσα είναι μεστή, χωρίς ωραιοποιήσεις ή κοσμητικά στοιχεία και η συγγραφέας δεν επιδιώκει την ευχάριστη – εύπεπτη γραφή. Διαλέγει εκείνη που ταιριάζει με την ηπειρώτικη ντοπιολαλιά: λόγος πονεμένος ως φαίνεται και από την έκφραση της μουσικότητας` λόγος αληθινός και σκληρός», κατέληξε ο κ. Μαραγκάκης.

Η Θεσπρωτή συγγραφέας, Άννα Στεργίου τόνισε πως ερευνώντας την τοπική ιστορία διαπίστωσε πως και οι τρεις δήμοι της Θεσπρωτίας, έστειλαν παλικάρια στο Βέλγιο να δουλέψουν ως ανθρακωρύχοι, ανάμεσά τους και μέλη της οικογένειάς της. Ζήτησε να δημιουργηθεί στην Ηγουμενίτσα ένα σημείο αναφοράς, ένα τοπόσημο «για τους ανθρώπους, που έκαναν το πιο επικίνδυνο επάγγελμα του κόσμου». Εξήγησε πως «ο ήρωάς της ο Μηνάς έχει το προφίλ του πετυχημένου σε μία καπιταλιστική κοινωνία. Έχει δόξα, χρήματα, μία όμορφη γυναίκα δίπλα του μέσα του είναι βαριά τραυματισμένος και νιώθει άδειος».

Το μυθιστόρημα, ανέφερε η συγγραφέας, «δεν αφορά στην όμορφη πλευρά της Θεσπρωτίας, που είναι γνωστή, ως ένας τόπος στοργικός με αλληλεγγύη κι ανθρωπιά αλλά αναφέρεται στην αθέατη πλευρά, που αφορά δυσλειτουργικές οικογένειες, οι οποίες αδυνατούν να συνεννοηθούν μεταξύ τους. Κρύβουν τις αδυναμίες τους κάτω από το χαλί, γιατί δεν συζητούν μεταξύ τους και τα προβλήματα διαιωνίζονται». Τόνισε πως η Ελλάδα βιώνει επανειλημμένα τη μετανάστευση και τη διαρροή νέων ανθρώπων στο εξωτερικό αλλά η Θεσπρωτία, παρότι έχει όλες τις προϋποθέσεις για ν΄ αναπτυχθεί βιώνει κάθε δεκαετία, ξανά και ξανά τον μαρασμό της μετανάστευσης κι αυτό πρέπει να σταματήσει.

«Δώδεκα εργάτες βρίσκονταν μέσα στο ορυχείο όταν αυτό κατέρρευσε» μετά την ισχυρή έκρηξη, η οποία αποδίδεται σε διαρροή μεθανίου, ανέφερε ο Αμπντούλ Γάνι, αξιωματούχος των περιφερειακών αρχών.

Τα δυστυχήματα είναι συχνά στα ορυχεία του Πακιστάν, όπου οι συνθήκες εργασίας χαρακτηρίζονται εξαιρετικά επικίνδυνες και οι κανονισμοί ασφαλείας θεωρούνται ανεπαρκείς.

Τον περασμένο Ιούνιο, ένδεκα άνθρωποι είχαν χάσει τη ζωή τους από διαρροή μεθανίου σε ανθρακωρυχείο της United Coal Company στην επαρχία Μπαλουτσιστάν.

“Ελπίζω πως θα καταφέρουμε να επιστρέψουμε καθέναν από αυτούς τους ανθρώπους στην οικογένειά του”, δήλωσε ο αρχηγός του κράτους ο οποίος είχε δεσμευθεί μετά την τραγωδία για την ανεύρεση των ανθρακωρύχων και την αποζημίωση των οικογενειών των θυμάτων.

El presidente López Obrador viajó a Coahuila para supervisar las labores de rescate en las minas de El Pinabete y Pasta de Conchoshttps://t.co/5guutRprPT

— Joaquín López-Dóriga (@lopezdoriga) January 20, 2024

Το ορυχείο πλημμύρισε στη διάρκεια εργασιών εκσκαφής που προκάλεσαν τη συρροή νερού που είχε συγκεντρωθεί σε γειτονικό ορυχείο. Πέντε εργάτες κατάφεραν να διαφύγουν όμως δέκα φέρονταν ως αγνοούμενοι από την ημέρα του δυστυχήματος.

Η πολιτεία Κουαουίλα παρέχει σχεδόν το σύνολο του άνθρακα που παράγει το Μεξικό, τον περισσότερο καιρό σε πολύ επισφαλείς συνθήκες εργασίας για τους ανθρακωρύχους.

#PuntoDeReferencia. Visita el presidente @lopezobrador_ la zona de los trabajos de rescate de los 10 mineros atrapados en el #Pinabete. Faltan aún encontrar 6 cuerpos. @canalcatorcemx pic.twitter.com/MTnX9StdH9

— Jenaro Villamil (@jenarovillamil) January 20, 2024

Πολλά δυστυχήματα έχουν βυθίσει στο πένθος την περιοχή, εκ των οποίων το πιο σοβαρό έλαβε χώρα στις 19 Φεβρουαρίου 2006, όταν 65 εργαζόμενοι σκοτώθηκαν στη διάρκεια έκρηξης σε ανθρακωρυχείο. Μόνο δύο πτώματα ανακτήθηκαν.

Οι αστυνομικές δυνάμεις συγκρούστηκαν με τους διαδηλωτές και προχώρησαν σε δεκάδες προσαγωγές. Οι ακτιβιστές καλούν τους πάντες να εμποδίσουν την εξόρυξη λιγνίτη την ώρα που οι αρχές κατεδαφίζουν κτίρια και κόβουν δέντρα της επαρχίας.

Διαδηλώσεις έλαβαν χώρα και στο Έσεν, έξω από τα κεντρικά γραφεία μιας εταιρείας που δραστηριοποιείται στον τομέα της ενέργειας. Κρατώντας πλακάτ και αλυσίδες περίπου 20 ακτιβιστές ζητούσαν «να σταματήσει η καταστροφή».

Εξάλλου, γνωστοποιεί πως εξέφρασε τα συλλυπητήριά του με επιστολή του προς τον υπουργό Εξωτερικών της Τουρκίας Μεβλούτ Τσαβούσογλου.

Επίσης, συλλυπητήρια για το τραγικό εργατικό δυστύχημα και ευχές για το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα στις έρευνες διάσωσης, εκφράζει μέσω Twitter η ελληνική πρεσβεία στην Άγκυρα. Επισημαίνει ακόμα πως «η σκέψη μας είναι στις οικογένειες των μεταλλωρύχων που έχασαν τη ζωή τους» και εκφράζει τις καλύτερες ευχές για ταχεία ανάρρωση στους τραυματίες.

Όπως μετέδωσε νωρίτερα το ΑΠΕ-ΜΠΕ, ο απολογισμός των νεκρών από τη χθεσινή έκρηξη σε ανθρακωρυχείο στη βορειοδυτική Τουρκία αυξήθηκε σε 41 ανέφερε σήμερα ο Τούρκος υπουργός Εσωτερικών. Η έκρηξη σημειώθηκε το απόγευμα της Παρασκευής σε ανθρακωρυχείο της πόλης Αμάσρα, που βρίσκεται στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας.

Ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας Μεβλούτ Τσαβούσογλου, με ανάρτησή του στο Twitter, ευχαριστεί τον Νίκο Δένδια για το συλλυπητήριο μήνυμά του σχετικά με την τραγωδία σε ορυχείο στην Τουρκία. «Ευχαριστώ, αγαπητέ Νίκο, για το συλλυπητήριο μήνυμα» αναφέρει στην ανάρτησή του ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών, στην οποία παραθέτει επίσης τα συλλυπητήριο μήνυμα του Νίκου Δένδια.

Ειδικότερα, ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών σε ανάρτησή του στο ίδιο κοινωνικό μέσο είχε εκφράσει βαθύτατη θλίψη για τις τραγικές ανθρώπινες απώλειες από τη χθεσινή έκρηξη σε ανθρακωρυχείο στην επαρχία Μπαρτίν της Τουρκίας και συλλυπητήρια στις οικογένειες των θανόντων. Εξάλλου, γνωστοποιούσε πως είχε εκφράσει τα συλλυπητήριά του, με επιστολή του, στον υπουργό Εξωτερικών της Τουρκίας Μεβλούτ Τσαβούσογλου.

Σε αντίστοιχη ανάρτησή της, η τουρκική πρεσβεία στην Ελλάδα εκφράζει ειλικρινείς ευχαριστίες «στους αξιότιμους εκπροσώπους του ελληνικού κράτους και στο σύμμαχο ελληνικό λαό» για τα συλλυπητήρια μηνύματα που έστειλαν και την ετοιμότητα να προσφέρουν τη στήριξή τους μετά το τραγικό δυστύχημα στο ορυχείο στην επαρχία Μπαρτίν της Τουρκίας.

Δημοσιογράφοι του Γαλλικού Πρακτορείου επιτόπου είδαν τον στρατιωτικό, εφοδιασμένο με φιάλη οξυγόνου και μάσκα, αλλά φορώντας τη στολή του -όχι στολή δύτη- να κατεβαίνει σε μια από τις στοές μέσα σε μεταλλικό καλάθι, προτού βγει ξανά στην επιφάνεια λεπτά αργότερα.

Ο κυβερνήτης Μιγκέλ Ρικέλμε ανέφερε μέσω Twitter ότι δύτης του στρατού μπήκε στη στοά υπ’ αριθμόν 4 του ορυχείου, αλλά συνάντησε εμπόδια και δεν κατάφερε να προχωρήσει.

Η συντονίστρια της Πολιτικής Προστασίας Λάουρα Βελάσκες έλεγε νωρίτερα πως τα μέλη των σωστικών συνεργείων είναι «έτοιμα» να μπουν «οποτεδήποτε» στο ανθρακωρυχείο, σε βάθος 60 μέτρων, έπειτα από εξερεύνηση με υποβρύχιο drone.

Εκατοντάδες μέλη σωστικών συνεργείων, ανάμεσά τους δύτες των ενόπλων δυνάμεων, κινητοποιήθηκαν στην επιχείρηση με σκοπό τον εντοπισμό των αγνοούμενων ανθρακωρύχων. Οι ελπίδες των συγγενών πως θα βρεθούν ζωντανοί σβήνουν όσο ο χρόνος περνά.

Κατά τις αρχές, οι ανθρακωρύχοι εκτελούσαν εργασίες εκσκαφής όταν έγινε διάτρηση φρεατίου υπόγειων υδάτων.

Η πολιτεία Κοαουίλα, πρακτικά η μόνη όπου εξορύσσεται άνθρακας στο Μεξικό, γνώρισε σειρά φονικών δυστυχημάτων σε ορυχεία στην πορεία των ετών. Το χειρότερο έγινε την 19η Φεβρουαρίου 2006, όταν 65 ανθρακωρύχοι σκοτώθηκαν εξαιτίας έκρηξης αερίου στην Πάστα δε Κόντσος.

«Πρέπει να συνεχίσουμε να δουλεύουμε για να σωθούν οι ανθρακωρύχοι. Πρέπει να συνεχίσουμε αυτό που οδεύουμε να κάνουμε και να γίνουν ακόμη περισσότερα», είπε ο αρχηγός του κράτους κατά τη διάρκεια επίσκεψής του στον τόπο της καταστροφής, στην πολιτεία Κοαουίλα.

«Θέλω να γίνει το συντομότερο δυνατόν», πρόσθεσε μπροστά στους δημοσιογράφους.

«Θα πάω να δω πώς εξελίσσεται η επιχείρηση διάσωσης. Θα πάω να δω με τα μάτια μου την κατάσταση», είχε πει ο πρόεδρος προτού μεταβεί επιτόπου, στην κοινότητα Λας Σαμπίνας.

Σχεδόν 400 μέλη σωστικών συνεργείων συνέχιζαν χθες, Κυριακή την επιχείρηση για να σωθούν οι δέκα εργαζόμενοι που παγιδεύτηκαν το μεσημέρι της Τετάρτης, όταν κατέρρευσαν και πλημμύρισαν οι τρεις στοές, σε βάθος 60 μέτρων.

Ο πρόεδρος έλεγε ότι το Σάββατο ήταν «αποφασιστική» ημέρα για την επιχείρηση διάσωσης: «θα μάθουμε αν υπάρχει πιθανότητα να μπουν οι δύτες (στο ορυχείο) χωρίς κίνδυνο».

Όμως οι δύτες δεν μπόρεσαν να μπουν στις στοές προχθές, καθώς το επίπεδο των νερών (34 μέτρα) δεν υποχώρησε παρά 9,5 μέτρα.

Οι δύτες «λένε πως δεν ξέρουν πότε» θα μπορέσουν να καταδυθούν, είπε στο Γαλλικό Πρακτορείο η Αλίσια Ουέρτα, ανιψιά ενός από τους παγιδευμένους ανθρακωρύχους.

Τα σωστικά συνεργεία χρησιμοποιούν περίπου είκοσι αντλίες. Ειδικοί φοβούνται όμως πως το επίπεδο του νερού μπορεί να ανέβει, λόγω ροής από γειτονικό ορυχείο.

Επαναλαμβανόμενα δυστυχήματα

Το Σάββατο το βράδυ, συγγενείς συμμετείχαν σε θεία λειτουργία κοντά στον αυτοσχέδιο καταυλισμό όπου παραμένουν από την Τετάρτη, όχι μακριά από τη ζώνη όπου εκτυλίσσεται η επιχείρηση διάσωσης — έχει αποκλειστεί από τις αρχές.

Η πολιτεία Κοαουίλα, η μόνη όπου εξορύσσεται άνθρακας στο Μεξικό, είναι συνηθισμένη σε τέτοιες τραγωδίες. Τον Ιούνιο του 2021, επτά εργάτες έχασαν τη ζωή τους εξαιτίας κατάρρευσης υπόγειας στοάς.

Τη 19η Φεβρουαρίου 2006, 65 ανθρακωρύχοι είχαν σκοτωθεί όταν εξερράγη αέριο συγκεντρωμένο σε θύλακα στην Πάστα δε Κόντσος, σε ορυχείο που ανήκε στην κοινοπραξία Grupo México.

Δεκαέξι χρόνια αργότερα, 63 από τα 65 πτώματα εξακολουθούν να κείνται στις στοές του.

Δεκαέξι χρόνια τώρα οι οικογένειες «ζητούν να ληφθούν μέτρα» για να προλαμβάνονται τέτοια δυστυχήματα, αλλά «οι εκκλήσεις τους δεν εισακούονται», στηλίτευσε η Συντροφιά του Ιησού —το τάγμα των Ιησουιτών του Μεξικού—, διαβεβαιώνοντας ότι συνοδεύει τους συγγενείς στην προσπάθειά τους να αποδοθεί δικαιοσύνη από διεθνείς θεσμούς.

Τον Οκτώβριο του 2010 στη Χιλή, 33 εργάτες βγήκαν ζωντανοί ως εκ θαύματος από τα βάθη μεταλλείου χαλκού, 700 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της γης, στην έρημο Ατακάμα, έπειτα από 69 ημέρες που παρέμειναν παγιδευμένοι εξαιτίας κατάρρευσης.