Το νεοναζιστικό παρελθόν –όχι, άραγε, και συγκεκαλυμμένο παρόν;– των “Εναλλακτικών για την Γερμανία” δεν έπαιξε κανένα ρόλο σε αυτή την επιλογή του μεγιστάνα της Tesla, της Starlink και της Space X, και στενού συνεργάτη του νέου εκλεγμένου προέδρου των ΗΠΑ. Ούτε καν ο σφαγιασμός της ιστορίας από την Βάϊντελ, η οποία (στην ίδια συνομιλία) ισχυρίστηκε ότι η ίδια είναι η αυθεντική συντηρητική πολιτικός, σε αντιδιαστολή με τον Αδόλφο Χίτλερ, τον οποίο χαρακτήρισε “κομμουνιστή” και “σοσιαλιστή”!

Άλις Βάϊντελ: «Ο Χίτλερ ήταν κομμουνιστής. Θεωρούσε τον εαυτό του ως σοσιαλιστή. Εθνικοποίησαν όλες τις ιδιωτικές εταιρείες. Ζητούσαν τεράστιους φόρους. Η μεγαλύτερη επιτυχία της χώρας μας ήταν να χαρακτηρίσει τον Αδόλφο Χίτλερ ως συντηρητικό ή ελευθεριακό. Δεν ήταν. Ήταν ένας κομμουνιστής σοσιαλιστής. Τελεία. Το AfD είναι ακριβώς το αντίθετο. Είναι ένα συντηρητικό ελευθεριακό κόμμα. Ο Χίτλερ δεν ήταν «στα δεξιά». Ο Χίτλερ έπαιξε με τον φθόνο των ανθρώπων ο ένας εναντίον του άλλου. Αυτό ήταν ένα σοσιαλιστικό όπλο. Δεν ήταν τίποτα άλλο από έναν αντισημιτικό σοσιαλιστή».

Ως προς τον Έλον Μασκ, η εκστρατεία νομιμοποίησης της ευρωπαϊκής ακροδεξιάς εντείνεται. Οι FT αποκαλύπτουν ότι ένας από τους στόχους του είναι να ρίξει την κυβέρνηση του Κιρ Στάρμερ στη Βρετανία και να ενισχύσει το ακροδεξιάς υφής Reform UK. Την ίδια ώρα που χυδαιολογεί κατά του Τζάστιν Τριντό, αποκαλώντας τον “κοπελιά”, στο πλευρό του πολιτικού του μέντορα, Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος επιθυμεί την προσάρτηση του Καναδά στις ΗΠΑ. Κι ενώ συνάπτει συμβόλαιο 1,6 δισ, για προηγμένα συστήματα κρυπτογράφησης με την ιταλική κυβέρνηση της Τζόρτζια Μελόνι που αναδεικνύεται σε προνομιακή συνομιλήτρια της τραμπικής διοίκησης της Ουάσιγκτον.

Εάν λειτουργούσε η διαδικασία του “fact checking” (που, όμως, καταργείται από την Meta του προσχωρήσαντος στο δόγμα Τραμπ, Μαρκ Ζάκερμπεργκ), δεν θα υπήρχε ανάγκη περαιτέρω διασταύρωσης σχετικά με τις προθέσεις των Μασκ και Τραμπ για την Ευρώπη. Ένα σχέδιο “διαίρει και βασίλευε” με προώθηση του ακροδεξιού λαϊκισμού.

Τα παραπάνω, ωστόσο, δεν φαίνεται να πείθουν για τον κίνδυνο που καραδοκεί τους εγχώριους θαυμαστές του Μασκ- και του Τραμπ. Επικαλούνται ορισμένοι το προηγούμενο της παρέμβασης του Τζορτζ Σορος, το 1992, όταν βύθισε το βρετανικό χρηματιστήριο και προκάλεσε νομισματική κρίση με σκοπό να κερδοσκοπήσει, αναγκάζοντας το Ηνωμένο Βασίλειο να αποσύρει τη λίρα από τον ευρωπαϊκό μηχανισμό ισοτιμιών. Κάτι ανάλογο επιχειρεί, ως φαίνεται, τώρα ο πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο. Με την φαραωνική διαφορά ότι πρόκειται για τον εξ απορρήτων του ισχυρότερου πολιτικού στον πλανήτη.

Οι εγχώριοι θαυμαστές του, λοιπόν, τα παραβλέπουν όλα αυτά. Ο Κυριάκος Βελόπουλος, για παράδειγμα, πρόεδρος του τρίτου σε δημοσκοπική κατάταξη κόμματος, επιδιώκει να προσκληθεί ο Έλον Μασκ, επισήμως, για να μιλήσει στο ελληνικό κοινοβούλιο. Και η ευρωβουλευτής, επικεφαλής της ανερχόμενης (με προοπτική εισόδου στη Βουλή στις επόμενες εκλογές) “Φωνής Λογικής”, Αφροδίτη Λατινοπούλου, συναινεί και επαυξάνει- παρά την αβυσαλλέα μεταξύ τους διαμάχη. Η τελευταία, κατά δήλωσή της, έσπευσε, μάλιστα, να συγχαρεί τηλεφωνικά την διορισθείσα ως νέα πρέσβειρα του Τραμπ στην Αθήνα, Κίμπερλι Γκιλφόϊλ.

Συνωστισμός για την εκμαίευση της συμπάθειας του Μασκ και προσφορά ένταξης στη νέα Διεθνή του Τραμπισμού στην Ευρώπη; Ορισμένοι αφελώς θα κατατάξουν αυτές τις πρωτοβουλίες στη σφαίρα του γραφικού. Δεν είναι έτσι, πρόκειται για συντονισμένες κινήσεις στο πλαίσιο των ανακατατάξεων που προκαλεί στην ΕΕ η νέα προεδρία Τραμπ.

Δεν υπάρχουν καν μάσκες, απροκάλυπτα συμβαίνουν όλα. Και όχι μόνο καθ΄ημάς. Απέναντι σε μία ευρωπαϊκή ηγεσία που αμήχανη στέλνει μηνύματα συνεργασίας στο νέο αμερικανό πρόεδρο (“ΕΕ και ΗΠΑ, μπορούν μαζί”, είπαν οι Ούρσουλα φον ντερ Λάϊεν και Αντόνιο Κόστα), αρνούμενη να αντιληφθεί ότι ο Ντόναλντ Τραμπ δεν επιθυμεί μία συνεργατική Ευρώπη, αλλά μία διαιρεμένη και χειραγωγούμενη Ευρωπαϊκή Ένωση που θα τελεί υπό την δαμόκλειο σπάθη των δασμών, θα αγοράζει πανάκριβο αμερικανικό LNG, θα επικουρεί με υπέρογκες αμυντικές δαπάνες το αμερικανικό ΝΑΤΟ, και θα συγκατανεύει σε κάθε επιλογή της Ουάσιγκτον στο ουκρανικό, τη Μέση Ανατολή και τον εμπορικό πόλεμο με την Κίνα.

Οι εγχώριοι θαυμαστές ίσως προσδοκούν σε μία πρόσκληση –αλά Βάϊντελ– για διάλογο στο X, μία υποστηρικτική ανάρτηση του @KekiusMaximus (ο νέος λογαριασμός του υπουργού του Τραμπ), την τιμητική ένταξή τους στον αστερισμό των ακραίων ανά την Ευρώπη. Για να τα περιφέρουν ως τρόπαια στο οργισμένο (δικαίως) και σε πολιτική αναζήτηση 1/3 του εκλογικού σώματος. Κλείνουν τα μάτια, όμως, στις εγκωμιαστικές αναφορές του νέου πλανητικού διδύμου υπέρ του Ταγίπ Ερντογάν και στην ενίσχυση του γεωπολιτικού ρόλου της Τουρκίας. Της ίδιας Τουρκίας που εκπέμπει εναντίον μας τον αναθεωρητισμό της “γαλάζιας πατρίδας”, το ανάλογο, επί της ουσίας, του νεοτραμπικού αναθεωρητισμού για την Γροιλανδία, τον Παναμά, τον Καναδά κ.ο.κ

Να παίρναμε, έστω, ως αντάλλαγμα ένα εργοστάσιο της Tesla στα Οινόφυτα, ή τη βιομηχανική ζώνη της Θεσσαλονίκης. Ούτε καν αυτό…

Σεραφείμ Κοτρώτσος

Οι κοινές δηλώσεις παρήγαγαν μεν στιγμιότυπα, κάποια απ΄ αυτά “θεατρικά” και απευθυνόμενα στα εσωτερικά ακροατήρια, δεν παρήγαγαν όμως κάτι περισσότερο. Ό,τι υπήρχε να ειπωθεί είχε ήδη ειπωθεί.

Ωστόσο, δεν πρέπει να υποτιμά κανείς την τέταρτη αυτή συνάντηση των δύο ηγετών σε ένα χρόνο, από τη στιγμή, δηλαδή, που τέθηκε σε εφαρμογή η λεγόμενη “διπλωματία των σεισμών” και δόθηκε το έναυσμα επιτάχυνσης της αποκατάστασης των ελληνοτουρκικών σχέσεων από τις ΗΠΑ. Οι τελευταίες είναι σαφές πως επιθυμούν να κλείσει το μέτωπο της κρίσης στη νοτιοανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ, με δύο πολέμους ανοιχτούς στην περιοχή μας (ουκρανικό, Μέση Ανατολή). Αμφότερες οι χώρες είναι κρίσιμοι κρίκοι στην αλυσίδα των αμερικανικών και νατοϊκών συμφερόντων και καθεμία έχει συγκεκριμένο ρόλο στην στρατηγική της Ουάσιγκτον.

Η συνάντηση (και οι επόμενες που όπως προαναγγέλθηκε θα ακολουθήσουν) εδραίωσε αυτό που σε αυτό το γεωπολιτικό μομέντουμ επιθυμούν η Αμερική, οι Βρυξέλλες, και οι Αθήνα και Άγκυρα -αν και για διαφορετικούς λόγους. Η Τουρκία, για να επιδεικνύει στη Δύση της περιορισμένη συμμόρφωσή της προς τις παραινέσεις της επί του θέματος, η Ελλάδα διότι η τακτική των “ήρεμων νερών” είναι πολλαπλά χρησιμότερη από τις εντάσεις στο όριο του θερμού επεισοδίου που ζήσαμε τη διετία 2020-21. Το γεγονός ότι για περισσότερο από ένα χρόνο έχουν σχεδόν μηδενιστεί οι παραβιάσεις, οι αερομαχίες και οι εμπλοκές πάνω από το Αιγαίο είναι αναμφίβολα σημαντικό. Όπως και η προώθηση πτυχών της οικονομικής συνεργασίας αλλά και το ότι και οι δύο χώρες μπορούν να προγραμματίσουν σε πλαίσιο ησυχίας την τουριστική περίοδο. Μέχρι εκεί, όμως.

Οι δε “αψιμαχίες” στις κοινές δηλώσεις για την Ιερά Μονή της Χώρας και τη μουσουλμανική μειονότητα παραπέμπουν στο “business as usual”. Ο Ερντογάν θα αποκαλεί την θρησκευτική μειονότητα …”τουρκική”, παραβιάζοντας λεκτικά τη Συνθήκη της Λωζάνης (κατά ανάλογο τρόπο με τη νέα πρόεδρο της Βόρειας Μακεδονίας που παραβιάζει τη διεθνή συνθήκη της Συμφωνίας των Πρεσπών), ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα τον εγκαλεί ευγενικά υπενθυμίζοντάς του το Διεθνές Δίκαιο και ως προς την μετατροπή της μονής σε τέμενος θα περιορίζεται -εκ των πραγμάτων- σε αυτό που του επιτρέπει – την “επισκεψιμότητα”- η αμηχανία της Unesco και η σιωπή της ΕΕ.

Καμία έκπληξη, λοιπόν:

Εκείνο το οποίο, ωστόσο, καθίσταται σαφέστερο πλέον είναι ότι αυτές οι συναντήσεις πολύ δύσκολα μπορεί να οδηγήσουν στο φιλόδοξο σχέδιο που είχαν κατά νου ορισμένοι (και στην Αθήνα) για έναν διάδρομο που μπορεί να φτάσει στην υπογραφή συνυποσχετικού για παραπομπή (τίνος;) στη Χάγη. Αυτό, ας το βγάλουμε από το μυαλό μας, όσο κι αν θα το επιθυμούσαν διεθνείς παράγοντες.

Με τον Ερντογάν να καθιστά κατηγορηματικά σαφές ότι επιδιώκει λύση-πακέτο με βάση το Διεθνές Δίκαιο (και όχι απαραίτητα τη Χάγη) με όλες τις τουρκικές διεκδικήσεις στο τραπέζι, αυτή η πιθανότητα σχεδόν εξαφανίζεται. Δεν μπορεί να υπάρξει ελληνική κυβέρνηση που θα αποστεί από την πάγια θέση για τη μία και μοναδική ελληνοτουρκική διαφορά (οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ).

Σε στρατηγικό επίπεδο, από την άλλη, το ελληνοτουρκικό ταμπλώ ίσως και να επιβαρύνεται. Η ένταξη του επεκτατικού αφηγήματος της “Γαλάζιας Πατρίδας” στην διδακτέα ύλη των σχολείων θα δηλητηριάσει με αναθεωρητισμό και τις επόμενες γενιές στην Τουρκία. Η άρνηση έστω και να συζητηθεί η επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης, το ίδιο. Η δε προτροπή για διαμοριασμό των κοιτασμάτων στη νοτιοανατολική Μεσόγειο, σε συνδυασμό με την επιδίωξη για δύο κράτη στην Κύπρο, θολώνει ακόμα περισσότερο το τοπίο.

Κυριάκος Μητσοτάκης και Ταγίπ Ερντογάν παρήγαγαν, λοιπόν, θετικά στιγμιότυπα, ιδιαιτέρως χρήσιμα, πέραν τούτου, όμως, με αγκιστρωμένες στις θέσεις τους τις δύο πλευρές, τίποτε περισσότερο δεν μπορούμε να αναμένουμε. Το επικίνδυνο στοιχείο, ωστόσο, είναι πως μακροπρόθεσμα η Τουρκία προσθέτει κουκίδες στον χάρτη της αναθεωρητικής στρατηγικής της και η Ελλάδα μπορεί να αποβλέπει μόνο στην ενίσχυσή της ως προς τους εξοπλισμούς και στην αξιοποίηση των συμμαχιών της, που, όμως, σε μεγάλο βαθμό είναι εμμέσως και συμμαχίες της Άγκυρας…

Ταυτόχρονα, τόνισε ότι η χώρα συμπορεύεται με τους συμμάχους της και τους εταίρους της, στους διεθνείς οργανισμούς, στους οποίους συμμετέχει και συναποφασίζει, όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ,

Στο πλαίσιο των αρχών αυτών, εξηγεί, όταν η Ευρωπαϊκή Ένωση αποφάσισε συντονισμένα την επιβολή κυρώσεων στη Ρωσία για την εισβολή της τελευταίας στην Ουκρανία «συμπορευτήκαμε με τους εταίρους μας, διότι όλες οι χώρες που αποδέχονται το Διεθνές Δίκαιο δεν μπορούν παρά να έχουν κοινή και σθεναρή στάση».

Παράλληλα, υπογράμμισε ότι όλες οι χώρες που επιθυμούν να έχουν μια ευρωπαϊκή προοπτική πρέπει να ευθυγραμμιστούν με τις θέσεις αυτές.

Όσον αφορά το ζήτημα της αποστολής αμυντικού οπλισμού στην Ουκρανία, ανέφερε πως από τη στιγμή που αποφασίστηκε η ενίσχυσή της, η Ελλάδα, ως κράτος-μέλος της ΕΕ, δεν θα μπορούσε να μην συνεισφέρει σε αυτή την προσπάθεια. «Σεβόμενοι πλήρως τις αρχές και τις αξίες μας, βοηθούμε μια χώρα που μάχεται για την ύπαρξη και την ανεξαρτησία της απέναντι σε μία εισβολή που καταπατά το Διεθνές Δίκαιο, προκαλώντας ανείπωτο πόνο και καταστροφή. Το ζήτημα είναι θεμελιώδες και δεν επιδέχεται παρερμηνειών» τόνισε και κατέστησε σαφές ότι ως μέλος της κυβέρνησης του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη συντάσσεται πλήρως με τις αποφάσεις της.

Η Ελλάδα στέκεται στο πλευρό της ομογένειας στην Ουκρανία

Η ελληνική Πολιτεία στέκεται στο πλευρό της ομογένειας στην Ουκρανία, διαμήνυσε ο υπουργός Εξωτερικών και προέταξε ως πρώτο μέλημα την παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας και την προστασία των αμάχων. «Για τον λόγο αυτό υποβάλαμε επίσημα αιτήματα στην Ουκρανία προκειμένου να διευκολύνει την αποστολή βοήθειας στον χειμαζόμενο πληθυσμό της Μαριούπολης, μιας πόλης, που ιδρύθηκε και από Έλληνες πριν από 250 χρόνια, καθώς και στη Ρωσία προκειμένου να μην παρεμποδίσει τη διοχέτευση της βοήθειας αυτής» είπε και υπενθύμισε την πρόθεσή του να μεταβεί στη Μαριούπολη προκειμένου να διασφαλιστεί η ανεμπόδιστη μεταφορά της βοήθειας.

Υπογράμμισε με σαφήνεια πως η ανάγκη προστασίας της ομογένειας αποτελεί βασικό ζήτημα που εγείρει στους συνομιλητές του, όπως για παράδειγμα στον γενικό γραμματέα του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες και στον ύπατο εκπρόσωπο Ζοζέπ Μπορέλ. Παράλληλα βρίσκεται σε στενό συντονισμό με την Διεθνή Επιτροπή του Ερυθρού Σταυρού και τον πρόεδρο της Πίτερ Μάουρερ.

Δεύτερον, αναφέρθηκε στη δημιουργία ομάδας υποδοχής στη Ρουμανία, η οποία αποτελείται από στελέχη του υπουργείου Εξωτερικών, «τα οποία με προσήλωση στο καθήκον και αίσθημα αυτοθυσίας βοήθησαν ήδη στην εκκένωση Ελλήνων πολιτών, καθώς και μελών της ομογένειας από την Ουκρανία. Και συνεχίζουν τις προσπάθειες αυτές, υπό ιδιαίτερα αντίξοες συνθήκες».

Τρίτον, επανέλαβε ότι όταν η κατάσταση επί του εδάφους το επιτρέψει, η Ελλάδα θα συνεισφέρει στην ανοικοδόμηση της Ουκρανίας, με πρώτο βήμα, όπως ανήγγειλε ο πρωθυπουργός, την ανοικοδόμηση του μαιευτηρίου της Μαριούπολης.

Ευελπιστώ ότι οι διμερείς σχέσεις θα αποκατασταθούν κάποια στιγμή, όταν η Ρωσία επανέλθει στη διεθνή νομιμότητα

Σε ερώτηση για τις σχέσεις μεταξύ Ελλάδας και Ρωσίας και αν μπορεί κάποια στιγμή να επανέλθουν, ο Νίκος Δένδιας ανέφερε πως είναι ιστορικές, ανάγονται σε φιλικούς και πολιτισμικούς δεσμούς αιώνων με τον ρωσικό λαό, δεσμοί οι οποίοι δεν μπορούν να αμφισβητηθούν από οποιονδήποτε και οι οποίοι δεν μπορούν να επηρεαστούν από την προβολή ψευδών ειδήσεων. Με αιχμή του δόρατος τον σεβασμό στο Διεθνές Δίκαιο, επισήμανε ότι ως υπουργός Εξωτερικών, ο οποίος μάλιστα εργάστηκε συνειδητά για την περαιτέρω ενίσχυση των σχέσεών με τη Ρωσία, λυπάται ειλικρινά για το σημείο που αυτές βρίσκονται σήμερα, καθώς και για το επίπεδο των σχέσεων της Ρωσίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση, οι οποίες έχουν φτάσει στο χαμηλότερο σημείο. Αλλά η κατάσταση αυτή δεν είναι αποτέλεσμα ενεργειών της χώρας μας, σημείωσε και ευελπιστεί ότι οι διμερείς σχέσεις θα αποκατασταθούν κάποια στιγμή, όταν η Ρωσία επανέλθει στη διεθνή νομιμότητα.

«Η Στρατηγική Πυξίδα υπογραμμίζει ότι εφόσον η Τουρκία επανέλθει στην προκλητική και παραβατική της συμπεριφορά, θα υπάρξουν συνέπειες»

Απαντώντας για την πρόσφατη συνάντηση του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη με τον Τούρκο Πρόεδρο Ταγίπ Ερντογάν, ο Νίκος Δένδιας είπε πως η συνάντηση και το σχετικά καλό κλίμα που επικράτησε, επιβεβαιώνει ότι ο πόλεμος στην Ουκρανία δημιουργεί ένα νέο γεωπολιτικό περιβάλλον. Επισήμανε πως η νέα κατάσταση με τους αυξανόμενους κινδύνους επιτάσσει τη σταθερότητα, το σεβασμό του διεθνούς δικαίου, την ειρηνική επίλυση των διαφορών και την αποφυγή των συγκρούσεων στην ευρύτερη περιοχή. Στο πλαίσιο αυτό, διαμήνυσε ότι είναι ζωτικής σημασίας η αποκήρυξη κάθε αναθεωρητισμού και προσέθεσε ότι θέσεις της Ελλάδας, οι οποίες εδράζονται στον σεβασμό του Διεθνούς Δικαίου, είναι γνωστές και τις «προβάλουμε σε όλες τις επαφές με τους Τούρκους συνομιλητές μας».

Γνωστοποίησε ότι αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει κάποια προγραμματισμένη συνάντηση με τον Τούρκο ομόλογό του Μεβλούτ Τσαβούσογλου, αλλά εφόσον κριθεί σκόπιμο και εφόσον οι συνθήκες το επιτρέψουν δεν θα την απέκλειε στο μέλλον.

Σχετικά με τη Στρατηγική Πυξίδα της ΕΕ, που υιοθετήθηκε πριν από λίγες ημέρες στο Συμβούλιο Εξωτερικών Υποθέσεων, ο υπουργός Εξωτερικών έκρινε ως ιδιαίτερα σημαντικό ότι το σύνολο των χωρών αυτών επανέλαβε τη δέσμευση του στις βασικές αρχές της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, όπως, μεταξύ άλλων, ο σεβασμός του Διεθνούς Δικαίου, η εδαφική ακεραιότητα και κυριαρχία των κρατών, οι αρχές του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας. Επίσης, ανέδειξε ότι τα κράτη-μέλη επανέλαβαν ρητά την προσήλωση τους στη ρήτρα αμοιβαίας συνδρομής στην περίπτωση που μια ευρωπαϊκή χώρα δεχθεί επίθεση από τρίτη χώρα, εκτός ΕΕ, αλλά και ότι υπάρχουν σαφείς αναφορές και για άλλες περιοχές αμέσου ελληνικού ενδιαφέροντος. Όπως για παράδειγμα τα Δυτικά Βαλκάνια, καθώς και η Μέση Ανατολή και η Βόρεια Αφρική.

Ειδικότερα για την Τουρκία, ο υπουργός Εξωτερικών συγκράτησε ότι παρά την «επίθεση φιλίας» και την «αναβάθμιση» της γείτονος, η Τουρκία συνεχίζει να αποτελεί σημαντική πρόκληση για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Όπως ανέφερε, η Στρατηγική Πυξίδα αυτονόητα υπογραμμίζει ότι εφόσον η Τουρκία επανέλθει στην προκλητική και παραβατική της συμπεριφορά, θα υπάρξουν συνέπειες.

Εξίσου, συγκράτησε με ενδιαφέρον τη σχετική ανακοίνωση του τουρκικού Υπουργείου Εξωτερικών, η οποία καταδίκασε με έντονο λεκτικό την υιοθέτηση της Στρατηγικής Πυξίδας, επισημαίνοντας ότι τα σχόλια περιττεύουν.

«Να τοποθετηθούμε στο διεθνές στερέωμα ως παράγων σταθερότητας, όχι να παραμείνουμε χώρα της περιφέρειας με περιορισμένο οπτικό πεδίο»

Τέλος, χαρακτήρισε ως ιδιαίτερα σημαντικές τις επαφές που είχε στη Νέα Υόρκη και στο Νέο Δελχί, κατά τις οποίες συζήτησε την κατάσταση στην Ουκρανία, την υποψηφιότητα της Ελλάδας στο Συμβούλιο Ασφαλείας την περίοδο 2025-26, αλλά επίσης τους ενημέρωσε για τις εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο και στο Κυπριακό. Επίσης, ανήγγειλε την υποψηφιότητα της Ελλάδας στο Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων την διετία 2029-30, καθώς και την υποψηφιότητα για την Προεδρία της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ το 2035. Αναδεικνύοντας τη σημασία της Ινδίας, είπε ότι ως ανερχόμενη περιφερειακή δύναμη, σταθερά προσηλωμένη στις αρχές του Διεθνούς Δικαίου και δη του Δικαίου της Θάλασσας, και μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας αποτελεί φυσικό στρατηγικό εταίρο της Ελλάδας στην προσπάθεια αυτή.

Αποκρυσταλλώνοντας το μήνυμά του, ο υπουργός Εξωτερικών τόνισε πως οι καιροί έχουν αλλάξει και «αν θέλουμε να αντιμετωπίσουμε τις προκλήσεις του 21ου αιώνα, πρέπει να ανοίξουμε τους ορίζοντες της εξωτερικής μας πολιτικής και να τοποθετηθούμε στο διεθνές στερέωμα ως παράγων σταθερότητας, όχι να παραμείνουμε χώρα της περιφέρειας με περιορισμένο οπτικό πεδίο και μια τουρκο-κεντρική πολιτική».