Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά: «Η ωμή επέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα είναι σκληρά ιμπεριαλιστική πράξη που ισοπεδώνει το ήδη καταρρακωμένο διεθνές δίκαιο και τον ΟΗΕ. Ο Τραμπ θέλει τα πλουτοπαραγωγικά κοιτάσματα της Βενεζουέλας. Αφού τα θέλει, αυτό μετατρέπεται αυτομάτως σε “δίκαιο “. Καμιά στοιχειώδης αιτιολόγηση υπάρχει που να δικαιολογεί ότι η Βενεζουέλα απειλεί την εθνική ασφάλεια των ΗΠΑ».

Η ανάρτηση της Σίας Αναγνωστοπούλου:

«Βρεθήκαμε σήμερα με τη Γεωργία Λαλέ, αυτή τη νέα γυναίκα που “τόλμησε” να μιλήσει με την τέχνη της, με ευαισθησία, με ισχυρό συμβολισμό, για μια οδυνηρή πραγματικότητα: την πάσης φύσης κακοποίηση των γυναικών που φτάνει μέχρι τη ΓΥΝΑΙΚΟΚΤΟΝΙΑ.

Η Γεωργία φυσικά και δεν πτοείται από την βάναυση λογοκρισία του έργου της, που έγινε κατ’ εντολή του ίδιου του υπουργού Εξωτερικών, κατόπιν πιέσεων του Εθνικού Κήρυκα της Νέας Υόρκης και των ακροδεξιών μορφωμάτων της Ελλάδας.

Η ροζ ελληνική σημαία της Γεωργίας Λαλέ είναι έργο τέχνης που, “βγαλμένη” από τα σεντόνια της πατριαρχικής κακοποίησης, συμβολίζει την κραυγή των γυναικών.

Η Νέα Αριστερά από τη μεριά της διεκδικεί την αναγνώριση του όρου ΓΥΝΑΙΚΟΚΤΟΝΙΑ».

Της Σίας Αναγνωστοπούλου, βουλευτή Αχαΐας του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ

Υπό το πρίσμα αυτής της προσδοκίας που άνοιξε η ρωγμή, η πορεία του Σύριζα προς την διακυβέρνηση, ξεπέρασε ταχύτατα τα ιστορικά παραδοσιακά διλήμματα και τις αντιφάσεις των αριστερών σχηματισμών σχετικά με την άσκηση της εξουσίας και κάλυψε χωρίς καθυστέρηση  την απόσταση μεταξύ ενός κόμματος διαμαρτυρίας στην αντιπολίτευση και ενός αριστερού κόμματος που υλοποιεί πολιτικές στην κυβέρνηση.

Ο Σύριζα, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην κατάρρευση του δικομματισμού και στην αναδιάρθρωση του κομματικού συστήματος και κατακτώντας πλειοψηφικά αποτελέσματα  έγινε μέρος της δυναμικής του πολιτικού χώρου και κομμάτι μιας εγγυητικής υπόσχεσης ανάταξης της ελληνικής κοινωνίας. Μιας κοινωνίας ζαλισμένης από την κρίση και την ύφεση. Μιας κοινωνίας σε απόγνωση που κινδύνευε να «παρασυρθεί» σε επικίνδυνες ατραπούς από την επέλαση της Χρυσής Αυγής, που κάλπαζε τότε με ιλιγγιώδεις ρυθμούς.

• Ο Σύριζα κατόρθωσε να εδραιώσει την προοπτική για μια εναλλακτική πρόταση, μέσα από μια νέα γενιά αριστερών, πολιτικών προσώπων, γύρω από την ηγετική φυσιογνωμία και το πολιτικό κεφάλαιο/ταλέντο του Α. Τσίπρα, που ενσάρκωναν την ηθική υπεροχή μιας κυβερνώσας αριστεράς, χωρίς την παραμικρή χαραμάδα για υποχώρηση στην διαφθορά και το πολιτικό χρήμα. Ο Σύριζα ανέλαβε τότε την ευθύνη, την ιστορική του ευθύνη.

Είναι όμως η δοκιμασία της εξουσίας καταδικασμένη να αποβεί μοιραία για την αριστερά; Είναι η διάκριση αριστερά-δεξιά ξεπερασμένη;

Από τη Γαλλική Επανάσταση, όπου και επινοήθηκαν οι όροι αριστερά- δεξιά ,το χάσμα που δημιουργεί η αντίθεση τους, έχει σημαδέψει την ανάπτυξη και την εξέλιξη των κοινωνιών. Ο λόγος είναι απλός: αυτή η ιστορική διαιρετική τομή, προσφέρει μια αναλυτική συντόμευση, για την κατανόηση της στάσης των πολιτών, αλλά και των κομμάτων, στο πώς  αντιμετωπίζουν μια σειρά από πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα.

Το τελευταίο έχει ιδιαίτερη σημασία να το κατανοήσουμε, γιατί ανατρέχει σε παλιότερες εποχές, σηματοδοτώντας συνέχειες που διευκόλυναν αποφασιστικά στην χώρα μας τη δημιουργία προνομιακών θυλάκων εξουσίας , με την πάγια διείσδυση της δεξιάς πολιτικής παράταξης σε αυτούς. Μην ξεχνάμε πως μετά την κατάρρευση του Ανατολικού μπλοκ και το τέλος του Ψυχρού Πολέμου , που σηματοδοτεί το τέλος των μεγάλων αφηγήσεων για εναλλακτικά κοινωνικά οράματα απέναντι στον καπιταλισμό, η νεοφιλελεύθερη επίθεση διεξάγεται γιαπερισσότερο από τριάντα χρόνια, ισχυροποιώντας την πολιτική ηγεμονία της  δεξιά.

• Η ήττα που υπέστη ο ΣΥΡΙΖΑ κατά τις εκλογές του 2023, που είναι και το επίδικο, φαίνεται να επιβεβαιώνει ότι η πρόσβαση ενός κόμματος στην πολιτική εξουσία είναι πάντα μια πολύ επώδυνη διαδικασία. Πόσο μάλλον όταν μια τέτοια ήττα συντελείται  σε μια χρονική συγκυρία που σηκώνουν απειλητικά κεφάλι απ’ ότι αποδεικνύει και η πραγματικότητα, οι ακροδεξιές αυταρχικές δυνάμεις και εντός της χώρας μας και εντός της Ευρώπης.

Σ’ ένα γεωπολιτικό πλαίσιο επικίνδυνων  εντάσεων, μαζικών προσφυγικών ροών που εκτίθενται καθημερινά στον κίνδυνο της Μεσογείου, η Ευρώπη «σκοτεινιάζει» σε επικίνδυνο βαθμό, ο δημόσιος διάλογος γέρνει όλο και δεξιότερα. Η εισβολή στο πολιτικό προσκήνιο της άκρας δεξιάς , η καινούργια ανησυχητική γεωγραφία του ελληνικού κοινοβουλίου, η ίδια η εκλογική ήττα του Σύριζα, είναι πραγματικότητες αναστοχασμού και ανάλυσης, πρόκειται για  ένα καινοφανές πλαίσιο που συγκροτεί  τον οδικό χάρτηγια την επόμενη μέρα της αριστεράς. Αυτός ο εγχώριος και  παγκόσμιος ίλιγγος, αλλά και η περιδίνηση σε προγενέστερα σχήματα συντηρητισμού, πράγματι αναγκάζει τον Σύριζα να δει την συρρίκνωση του εκλογικού αποτελέσματος με την μεγαλύτερη δυνατή σοβαρότητα και ως το κατεπείγον που επιβάλλει η εποχή.

Επιβάλλεται να θέσουμε εκ νέου την πολιτική ατζέντα, δεν γίνεται να παρακολουθούμε αμήχανα και με εσωστρέφεια το φαινόμενο. Πρέπει να δούμε κατάματα την εκλογική συντριβή, τους συμβιβασμούς που υποστήκαμε σαν κόμμα , τα  λάθη στρατηγικής, την  κακή ανάγνωση συμμαχιών και συμπορεύσεων,  το πως διαβάσαμε τις ανάγκες της κοινωνίας. Είχαμε ενδεχομένως  μια εσφαλμένη αντίληψη της κοινωνικής διαθεσιμότητας, πιστέψαμε  πως και η Ελλάδα θα μπορούσε  να μπει σε μια πορεία συναινετικού πολιτικού συστήματος όμορων πολιτικών δυνάμεων μέσα από την αρχή της απλής αναλογικής. Εκ του αποτελέσματος, οι συμμαχικές κυβερνήσεις αποτελούν  ακόμα για την κοινωνία μας μια  απρόσφορη επιλογή συνυφασμένη με συνθήκες οξυμένης κρίσης. Πρέπει να τα διαβάσουμε όλα αυτά πολύ καλά. Δεν πνέει αυτή την στιγμή κανένας ούριος άνεμος στα πανιά καμιάς αριστερής δύναμης στην Ευρώπη.

Για να διασφαλιστεί λοιπόν, ότι η εκλογική ήττα του Σύριζα  δεν συνιστά οριστική συρρίκνωση της αριστεράς απέναντι σε μια ριζοσπαστικοποιημένη και θριαμβική  δεξιά, επιβάλλονται πολιτικές ανασυνθέσεις, ιδεολογικές διευκρινίσεις και στρατηγικές συζητήσεις. Μια κριτική επιστροφή στην περίοδο που ο Σύριζα στην προσπάθεια του  να μεγιστοποιήσει την επιρροή του σε σύντομο χρονικό διάστημα οδηγήθηκε σε μια διαδικασία βίαιης ωρίμανσηςμε σοβαρές συνέπειες στην οργανωτική φυσιογνωμία του. Με λίγα λόγια  χρειάζεται αυτοκριτική και ανασυγκρότηση.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έρχεται έτσι κι αλλιώς από μακριά, έχει παρελθόν και ρίζες στην δημοκρατική ριζοσπαστική και ανανεωτική αριστερά. Αξίζει να το λάβουμε σοβαρά υπόψη μας αυτό, πως παρά την ιλιγγιώδη εκτίναξη του, δεν υπήρξε ποτέ κόμμα «κομήτης» όπως άλλα κόμματα που παρήγαγε η κρίση. Παρ’ όλα τα λάθη του δημιούργησε μια νέα εμπιστοσύνη που τον καθιστά  την κυρίαρχη αριστερή δύναμη μια υπολογίσιμη δύναμη της αριστεράς τόσο σε εθνικό όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο, επομένως αποτελεί ένα κεκτημένο της πολιτικής εξέλιξης των τελευταίων χρόνων που συνιστά αναγκαιότητα για την ελληνική κοινωνία. Με μια εκ νέου διείσδυση του κόμματος στην κοινωνία η αριστερή διακυβέρνηση μπορεί να είναι ξανά το επίδικο του εγγύς μέλλοντος.

• Σε πείσμα της συνεχούς και αδυσώπητης προσπάθειας των ΜΜΕ να επιφέρουν διαρκή πλήγματα στην κοινωνική παρουσία του Σύριζα, κάτι που συμπίπτει απόλυτα με την βαθιά επιθυμία του συστήματος εξουσίας να ξεμπερδεύουμε με τις ιδεολογίες και την ίδια την αριστερά, είναι η στιγμή που το κόμμα με τις συλλογικές  διαδικασίες του, την διαφάνεια, τον δημοκρατικό διάλογο και την συντροφικότητα ,θα αναδείξει την νέα πολιτική ηγεσία και θα διασφαλίσει την πολιτική ενότητα για την επόμενη μέρα.

Μην το ξεχνάμε εξάλλου, κάθε απογοήτευση όσο μεγάλη και αν είναι , συνιστά το μέτρο μιας επόμενης εξίσου μεγάλης ελπίδας.

Η Τομεάρχης Πολιτισμού Σία Αναγνωστοπούλου κατηγορεί την Λίνα Μενδώνη, πως μαζί με τον Μιχάλη Χρυσοχοΐδη χρησιμοποίησαν τους πίνακες ως «ντεκόρ θριάμβου», με τα έργα τέχνης να γίνονται αντικείμενα εκμετάλλευσης με τον πιο «ανάρμοστο και ασεβή τρόπο».

Παράλληλα, θέτει ερωτήματα για το εάν έχει γίνει η κατάλληλη εξέταση των συγκεκριμένων έργων και το εάν οι δύο πίνακες προστατεύθηκαν από συντηρητές τέχνης του ΥΠΠΟ.

Η ανακοίνωση
Δεν είναι η πρώτη φορά που η Υπουργός Πολιτισμού βάζει την προσωπική της σφραγίδα σε εγκλήματα κατά της πολιτιστικής κληρονομιάς, αυτή τη φορά όμως προχωρά και ένα βήμα παραπέρα, τοποθετώντας ένα έργο τέχνης στο κέντρο μιας κακόγουστης φαρσοκωμωδίας .

• Ο πίνακας του Πικασό, με την εμβληματική αφιέρωση «στον Ελληνικό Λαό, φόρο τιμής από τον Πικασό» αφού πρώτα «κακοποιήθηκε» σε μια ρεματιά στην Κερατέα, δυστυχώς χρησιμοποιήθηκε με τον πιο ανάρμοστο και ασεβή τρόπο και στην επικοινωνιακή φιέστα που έστησαν ο κύριος Χρυσοχοίδης και η κυρία Μενδώνη για την εξιχνίαση της κλοπής του. Το έργο τέχνης τοποθετήθηκε ως ντεκόρ θριάμβου της ελληνικής κυβέρνησης στη πανηγυρική συνέντευξη τύπου, εκτέθηκε στα φλας των δημοσιογράφων, έπεσε(!) και επανατοποθετήθηκε με γυμνά χέρια στη θέση του…

• Επιπλέον, η σημερινή Υπουργός πολιτισμού που ήταν Γενική Γραμματέας το 2012, όταν εκλάπησαν τα τρία έργα από την Εθνική Πινακοθήκη, λόγω των ανύπαρκτων μέτρων ασφαλείας, δε μας έχει πει ακόμα ούτε μισή λέξη, για το αν εξέτασαν οι ειδικοί του Υπουργείου Πολιτισμού τους πίνακες που βρήκαν. Πιστοποιήθηκε η γνησιότητά τους; Συντηρήθηκαν από ειδικούς; Υπήρχαν υπάλληλοι συντηρητές έργων τέχνης του ΥΠΠΟ, κατά τη διάρκεια της συνέντευξης τύπου για να διασφαλίσουν την ακεραιότητα του πίνακα από ενδεχόμενο ατύχημα; Τι σημαίνει η δήλωση «οι πίνακες ήταν σε καλή κατάσταση»; Θα συνεχιστούν οι έρευνες για τον τρίτο πίνακα που καταστράφηκε, ένα σχέδιο που αποδίδεται στον Ιταλό Γκουλιέλμο Κάτσια;

Πόσες ιαχές μιας κούφιας αριστείας συνδέουν άραγε έναν ελαιοχρωματιστή καθ’ ομολογίαν δράστη και αφοσιωμένο «λάτρη της τέχνης», μια Υπουργό Πολιτισμού που τσιμεντώνει και ακρωτηριάζει μνημεία και έναν Υπουργό Προστασίας του Πολίτη που επαίρεται για τις κατασταλτικές του πρακτικές, ενώ έχει ακόμα ελεύθερο τον Παππά της Χρυσής Αυγής να τριγυρίζει ανάμεσα μας; Χρειαζόμαστε κάποιες απαντήσεις, όχι αλαζονικές φανφάρες

Στα καίρια αυτά ερωτήματα, το libre ζήτησε τις απόψεις από δύο βουλευτές, που είναι, σημειωτέον, άριστοι γνώστες των ελληνοτουρκικών ζητημάτων.

Από τη μια, ο Δημήτρης Καιρίδης, βουλευτής βόρειου τομέα Αθηνών της ΝΔ και καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, και «απέναντί του», η Σία Αναγνωστοπούλου, βουλευτής Αχαΐας του ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία, ιστορικός, με θητεία στο υπουργείο Εξωτερικών στην κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα

Συνεντεύξεις στον Νίκο Παπαδημητρίου

 Δ. Καιρίδης: Το δικαίωμα επέκτασης στα 12 μίλια είναι αναφαίρετο

-Το εθνικό όριο είναι στα έξι μίλια ή πέραν αυτών;

-Είναι γνωστό ότι η εθνική κυριαρχία μας αυτήν τη στιγμή στην περιοχή του Καστελλορίζου εκτείνεται ως τα έξι μίλια.

Όμως, η χώρα λαμβάνει όλα τα απαραίτητα μέτρα  ώστε να αποτρέψει τη δημιουργία κάθε τετελεσμένου σε βάρος της δυνητικής κυριαρχίας μας στα δώδεκα μίλια, αλλά και πάρα πέρα, των κυριαρχικών δικαιωμάτων μας που εκτείνονται πέραν των χωρικών υδάτων.

Το δικαίωμα επέκτασης είναι αναφαίρετο, αδιαπραγμάτευτο και μονομερές, έχει ήδη ασκηθεί από την κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη στο Ιόνιο, έχει προαναγγελθεί από τον Νίκο Δένδια ότι θα ασκηθεί νοτίως της Κρήτης και παντού αλλού σύμφωνα με το εθνικό συμφέρον και πάντως όχι σπασμωδικά.

-Ποιο είναι το «μενού» των ελληνικών αντιδράσεων απέναντι στις τουρκικές προκλήσεις, κύριε Καιρίδη;

-Περιλαμβάνουν τόσο την επιχειρησιακή ετοιμότητα και αντίδραση, όπως είδαμε στον Έβρο τον Φεβρουάριο – Μάρτιο και στη Μεσόγειο τον Αύγουστο και σήμερα, όσο και τη διπλωματική επίθεση σε όλα τα μέτωπα.

Αυτό σημαίνει, πέρα από τους διεθνείς οργανισμούς και την καταγγελία της Τουρκίας σε αυτούς, τη σφυρηλάτηση των συμμαχιών μας στην Ευρώπη, την Αμερική και στην περιοχή μας με τους Άραβες και τους Ισραηλινούς, καθώς η Τουρκία έχει προκαλέσει πάρα πολλούς για πάρα πολλά. Άρα, υπάρχει μια διαρκής κλιμάκωση από την πλευρά μας, της προσπάθειας απομόνωσης της Τουρκίας όπως φάνηκε και τελευταία μετά τις κυρώσεις.

Στα παραπάνω ας προστεθεί το εμπάργκο όπλων και η τελωνειακή ένωση.

-Να επιμείνουμε λίγο σε αυτά; Έχει νόημα η παρέμβαση για αναστολή της τελωνειακής ένωσης; Είναι κάτι εφικτό;

-Είναι κάτι δύσκολο, όμως και μόνο να βρεθεί η Τουρκία υπόλογη και απολογούμενη για τις παραβιάσεις της και σε βάρος της τελωνειακής ένωσης, κάτι που αφορά όλες τις οικονομίες της Ευρώπης, πέραν, δηλαδή, των ζητημάτων αμιγούς ελληνικού ενδιαφέροντος, είναι κάτι που προσθέτει στη διπλωματική μας προσπάθεια.

-Για το εμπάργκο όπλων είχαμε το πρωτοφανές, χώρες εκτός Ε.Ε. να επιβάλλουν μέτρα στην Τουρκία, και την ίδια ώρα να συνεχίζονται κανονικά οι αγορές πολεμικού υλικού, με προέλευση ευρωπαϊκές χώρες και αποδέκτη την Τουρκία. Μάλιστα το γερμανικό υπουργείο Εξωτερικών είπε ότι δεν θα γίνουν νέες παραγγελίες υπονοώντας πως όσες έχουν προγραμματισθεί, αυτές θα γίνουν…

-Έχετε δίκιο να σημειώνετε και να υπογραμμίζετε την αντίστιξη μεταξύ του Καναδά αλλά ακόμη και των Ηνωμένων Πολιτειών που έδιωξαν την Τουρκία από το πρόγραμμα πώλησης και συμπαραγωγής των F-35, με τους Ευρωπαίους.

Γι’ αυτό κινούμαστε και σε αυτό το επίπεδο. Όμως και μόνον ο απολογητικός τόνος του γερμανικού υπουργείου Εξωτερικών, ο οποίος σε συνέχεια της δικής μας πρωτοβουλίας επιχειρεί να εξηγήσει τα κατ’ εμάς αδικαιολόγητα, είναι ένα κέρδος.

-Κλείνοντας, είσθε ανήσυχος για τις επόμενες εξελίξεις, κύριε Καιρίδη;

-Οι εξελίξεις αυτές καθαυτές είναι ανησυχητικές, καθώς η Τουρκία κλιμακώνει διαρκώς την ένταση και την παραβατικότητά της.

Είναι προφανές ότι βιάζεται να εκμεταλλευθεί το μεσοδιάστημα μέχρι την ανάληψη των καθηκόντων της νέας αμερικανικής κυβέρνησης στις 20 Ιανουαρίου 2021.

Όμως, πιστεύω ότι μέχρι σήμερα τα πήγαμε πολύ καλά σε μια κρίση διαρκείας που εξελίσσεται ήδη από τον περασμένο Φεβρουάριο.

Έχω εμπιστοσύνη στην Ελλάδα της αυτοπεποίθησης, που αποφεύγει τις παγίδες του Ερντογάν, εκμεταλλεύεται την αμετροέπειά του για να ενισχύει τις διεθνείς μας συμμαχίες και υπερασπίζεται με αποτελεσματικότητα το εθνικό συμφέρον. Χωρίς κραυγές, χωρίς πλειοδοσία, με σοβαρότητα, αποφασιστικότητα, ψυχραιμία, και θα σας έλεγα, και πονηριά.

Σ. Αναγνωστοπούλου: Η έλλειψη στρατηγικής της ΝΔ  οφείλεται στη σφοδρή, εσωτερική σύγκρουση

-Η ελληνική αντίδραση πρέπει να είναι στα 6 μίλια ή και πέραν αυτών, κυρία Αναγνωστοπούλου;

-Δεν πρόκειται για αντίδραση αλλά για άσκηση νόμιμου δικαιώματος της χώρας.

Εκτός από το Αιγαίο όπου έχει μεν το δυνητικό δικαίωμα αλλά έτσι το Αιγαίο θα μετατρεπόταν σε κλειστή θάλασσα (που δεν είναι), στις άλλες θάλασσες -νότια και ανατολικά της Κρήτης, κλπ.-  η επέκταση στα 12 ναυτικά μίλια συνιστά νόμιμο δικαίωμα και δεν προσκρούει στα συμφέροντα καμιάς άλλης χώρας.

-Ακούσαμε τις προηγούμενες ημέρες την κριτική, απάντηση πιο σωστά, εκ μέρους της κυβέρνησης, ότι η αξιωματική αντιπολίτευση προτείνει εν θερμώ επέκταση στα 12 ναυτικά μίλια ενώ υπήρξαν και διαφορετικές φωνές εντός του ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία για τη θέση του κόμματός σας. Τι απαντάτε σε όλα αυτά;

-Ας μας πει η κυβέρνηση ποια είναι η στρατηγική της απέναντι στην Τουρκία, απέναντι εν γένει  στην ανατολική Μεσόγειο, απέναντι σε όλα τα θέματα που δημιουργούν αναταράξεις στην περιοχή και αφορούν τη χώρα μας.

Διαπιστώνουμε έλλειψη στρατηγικής και μόνο κινήσεις τακτικισμού, κατακερματισμένες κι αποσπασματικές αντιδράσεις.

Αν η κυβέρνηση λοιπόν κρίνει ότι η επέκταση στα 12 ναυτικά μίλια είναι αυτή τη στιγμή άκαιρη -ενώ βέβαια η ίδια ως αξιωματική αντιπολίτευση κραύγαζε ότι η επέκταση μόνο στο Ιόνιο υπονομεύει το δικαίωμα της χώρας στις άλλες θάλασσες-  τότε πρέπει άμεσα να ξεδιπλώσει τη στρατηγική της, να διαβουλευτεί και να συμφωνήσει με τους αρχηγούς των πολιτικών κομμάτων τουλάχιστον ως προς τις κόκκινες γραμμές της λεγόμενης εθνικής πολιτικής.

Ως προς τις διαφοροποιήσεις εντός του ΣΥΡΙΖΑ, έχουμε κατακτήσει ως Κόμμα το δημοκρατικό δικαίωμα στην ανοιχτή συζήτηση, στη διαφωνία, στη σύνθεση απόψεων. Σε αυτά δηλαδή που συμβάλλουν στην άσκηση της κριτικής ικανότητας των πολιτών –κάτι που συνιστά καθήκον ενός αριστερού, προοδευτικού Κόμματος. Θα ήταν καλό να γίνεται και στη ΝΔ, στην οποία οι έντονες και σκληρές διαφοροποιήσεις ανάμεσα στα δύο μπλοκ  -εθνικιστικό, σκληρά δεξιό και ρεαλιστικό- αντί να εκδηλώνονται και να συζητούνται, μπλοκάρουν την εξωτερική πολιτική της χώρας.

Η έλλειψη στρατηγικής της ΝΔ  οφείλεται ακριβώς σε αυτή τη σφοδρή, εσωτερική σύγκρουση.

-Πριν πάμε στα αποσπασματικά, όπως τα χαρακτηρίσατε, μέτρα, ποια είναι η ενδεδειγμένη κατά την άποψή σας στρατηγική;

-Η ενδεδειγμένη στρατηγική είναι αυτή, την οποία είχαμε σε μεγάλο βαθμό ως κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ:

• Πρώτον, ανοιχτός δίαυλος επικοινωνίας με την Τουρκία, δύσκολη, επίπονη, αλλά επικοινωνία. Αυτός ο δίαυλος επικοινωνίας με την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας κόπηκε απότομα, και μάλιστα σε μια περίοδο που έπρεπε πάση θυσία να μείνει ανοικτός.
• Δεύτερον, ενεργητική εξωτερική πολιτική. Η τουρκική κυβέρνηση δεν ξεκίνησε χθες το πρωί την αναθεωρητική, συγκρουσιακή και αντιπαραθετική πολιτική στην ευρύτερη περιοχή (Συρία, Λιβύη, τώρα Αρμενία). Επίλυση λοιπόν δύσκολων ανοικτών προβλημάτων με τις γειτονικές χώρες: Συμφωνία των Πρεσπών για παράδειγμα, προωθητική πολιτική για λύση του Κυπριακού.
• Τρίτον, διεκδίκηση μιας ευρωπαϊκής πολιτικής με πρωταγωνίστρια τη χώρα μας, ώστε να χρησιμοποιηθούν όλα τα ευρωπαϊκά εργαλεία. Και δεν αναφέρομαι μόνο στις κυρώσεις. Αναφέρομαι κατεξοχήν σε ένα πλαίσιο ευρωπαϊκών κανόνων απέναντι στην Τουρκία που θα ξεκινούν από την ενίσχυση του ευρωτουρκικού διαλόγου και θα φτάνουν μέχρι τη συμμετοχή της χώρας μας σε όλες τις διασκέψεις που αφορούν θέματα της περιοχής μας (Διάσκεψη Βερολίνου για Λιβύη).

-Κάποιοι υποστηρίζουν ότι η πρόταση για αναστολή της τελωνειακής ένωσης Ε.Ε. – Τουρκίας, οι κυρώσεις, το εμπάργκο όπλων είναι προτάσεις ανεδαφικές. Συμφωνείτε κυρία Αναγνωστοπούλου;

-Εμείς ως κυβέρνηση, μαζί με την Κυπριακή Δημοκρατία, τις κυρώσεις τις είχαμε θέσει στο τραπέζι της Συνόδου Κορυφής τον Ιούνιο του 2019, πριν από την αλλαγή της κυβέρνησης και τις εκλογές.

Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας είπε ευθύς εξ αρχής ότι δεν θεωρεί τις κυρώσεις αποτελεσματικό εργαλείο. Διαπιστώσαμε ωστόσο ότι, όταν τα πράγματα έγιναν πολύ δύσκολα με την Τουρκία, η κυβέρνηση δια του κ. Πέτσα, διεκδικούσε «κυρώσεις που θα δαγκώνουν». Αυτό συνιστά την επιτομή της αποσπασματικής πολιτικής.

Για τη δική μας κυβέρνηση οι κυρώσεις εντάσσονταν ως εργαλείο σε μια συνολική πολιτική: ευρωτουρκικός διάλογος, ελληνοτουρκικός διάλογος, κυρώσεις αν η Τουρκία παραβίαζε κόκκινες γραμμές της χώρας (κόκκινες γραμμές που οι κυβερνήσεις  ΝΔ και ΠΑΣΟΚ είχαν θέσει -ας μην το ξεχνάμε- και τις οποίες δεν έχει αναιρέσει ούτε συζητήσει μέχρι σήμερα η ΝΔ).

Αν λοιπόν, πράγματι ήθελε κυρώσεις η ΝΔ που δαγκώνουν, θα έπρεπε να έχει προετοιμασθεί το έδαφος πολύ πιο πριν, όταν η Τουρκία αύξανε την προκλητική πολιτική της απέναντι στη χώρα μας.  Αν, από την άλλη μεριά, δεν ήθελε τις κυρώσεις, έπρεπε να αναπτύξει μια άλλη πολιτική.

Δεν είναι στρατηγική πάντως να εκχωρείς  την πρωτοβουλία των κινήσεων στις «ισχυρές χώρες». Αυτό διαμορφώνει προϋποθέσεις εξάρτησης και όχι εθνικής στρατηγικής.

Από τη μια, έναρξη ελληνοτουρκικών συνομιλιών υπό την αιγίδα της Γερμανίας, αμέσως μετά (προφανώς λόγω εσωκομματικών αντιδράσεων) στροφή 180 μοιρών και «προστασία» της Γαλλίας, «προστασία» ΗΠΑ, κλπ. Αυτά δεν συνιστούν συνεκτική και συνεπή πολιτική, ειδικά απέναντι σε μια τουρκική κυβέρνηση για την οποία η δημιουργία πιέσεων και τετελεσμένων με προκλήσεις και επιθετικότητα αναδεικνύεται σε στρατηγική επιλογή. 

Και τώρα έρχεται η αναστολή της τελωνειακής σύνδεσης. Αν οι κυρώσεις ήταν αναποτελεσματικό όπλο, αν οι κυρώσεις δεν θα εξασφάλιζαν ποτέ την ευρωπαϊκή ομοφωνία, η αναστολή, που συνιστά την επιτομή των κυρώσεων, είναι όχι μόνο αναποτελεσματικό όπλο αλλά είναι και ένα επικοινωνιακό για το εσωτερικό αλλά και άσφαιρο όπλο. Εκτός από το γεγονός των ευρωπαϊκών δυσκολιών, κατά τη γνώμη μου τίθενται σημαντικά προβλήματα για τη χώρα. 

• Την συμφέρει την Ελλάδα εθνικά να «σηκώσει» καταρχάς σε ευρωπαϊκό επίπεδο το θέμα αναστολής της τελωνειακής σύνδεσης της Τουρκίας;
• Την συμφέρει ακόμα περισσότερο να κοπεί η γέφυρα ΕΕ-Τουρκίας;
• Την συμφέρει να βρίσκεται η ίδια απέναντι στην Τουρκία ως η πρωταγωνίστρια που κόβει τη μοναδική ευρωπαϊκή γέφυρα με την Τουρκία;
• Είναι αποτελεσματικό όπλο εφ’ όλης της ύλης τελικά;
• Η επέκταση στα 12 ν.μ. στην Κρήτη είναι εν θερμώ άκαιρη και επικίνδυνη κίνηση για τη ΝΔ. Να το δεχτούμε. Η αναστολή της τελωνειακής σύνδεσης εν θερμώ τι ακριβώς είναι;

-Και για το εμπάργκο όπλων; Είδαμε την απάντηση του γερμανικού υπουργείου Εξωτερικών ότι δεν θα γίνουν νέες παραγγελίες, αν μπορούμε να το πούμε έτσι.

-Μακάρι να γινόταν,  μακάρι να γινόταν γενικά για να μην υποδαυλίζονται οι συγκρούσεις.  Αλλά προφανώς δεν θα γίνει.

Ο μόνος δρόμος που υπάρχει και πρέπει να πιάσει το νήμα από εκεί η κυβέρνηση, είναι από τη στιγμή που συμφώνησε σε διάλογο, να προχωρήσει σε διερευνητικές συνομιλίες, με προοπτική, την Χάγη.

Αν αυτόν το δρόμο τον θέλει πραγματικά, πρέπει να προσπαθήσει προς αυτήν την κατεύθυνση, θέτοντας τις κόκκινες γραμμές μετά από συζήτηση με τους αρχηγούς των πολιτικών κομμάτων. Εάν δεν προσπαθήσει προς αυτήν την κατεύθυνση και κάνει αποσπασματικές, κατακερματιστικές κινήσεις που υποδηλώνουν ψυχραιμία με εν θερμώ κινήσεις, δεν πρόκειται να έχουμε κανένα αποτέλεσμα.

Η Τουρκία θα βρίσκει έδαφος συνέχεια, να ανεβάζει, να οξύνει την προκλητικότητα και την παραβατικότητα απέναντι στην Ελλάδα. Σε βαθμό που μπορεί να οδηγήσει σε επικίνδυνα μονοπάτια. Πώς θα αποφευχθεί για παράδειγμα μια τουρκική NAVTEX νότια της Κρήτης που θα σπάει τα 12 ν.μ.;  

Οι πληροφορίες θέλουν τον Βαγγέλη Μαρινάκη να τον εμπιστεύεται απολύτως και να έχει καταλήξει στο συμπέρασμα πως για τις χαμηλές τηλεθεάσεις του καναλιού ευθύνονται κυρίως οι επιλογές στο πρόγραμμα και η ψευδαίσθηση πως οι παλιές επιτυχημένες σειρά της “βιβλιοθήκης” του Mega θα μπορούσαν από μόνες τους να το εκτοξεύσουν στην κατάταξη της Nielsen.

Η τελευταία επιλογή του να φέρει τον Αλέξη Τσίπρα στο στούντιο των ειδήσεων του καναλιού σχολιάστηκε θετικά από τους περισσότερους “εκτός καναλιού”, δέχθηκε, όμως, επικρίσεις από τους “εσωτερικούς” παράγοντες που επηρεάζουν την ιδιοκτησία. Λέγεται πως τόσο το ισχυρότατο σύστημα των “Παραπολιτικών”, όσο και δημοσιογράφοι του ΔΟΜ, όπως ο Γιάννης Πρετεντέρης και ο Γιώργος Παπαχρήστος, θεωρούν πως η επιμονή Μαλέλη στην “ανεξαρτησία” δεν συνάδει με τη στρατηγική για υποστήριξη της κυβέρνησης και διατήρηση του “αντι-Σύριζα” μετώπου.

Ο Σταμάτης Μαλέλης, υπό την πολιτική του ιδιότητα, άλλωστε, ως στέλεχος του ΚΙΝ.ΑΛ και επικεφαλής της ομάδας των “81”, ακολουθεί σκληρή αντι-Δεξιά και αντικυβερνητική γραμμή και είναι εξ αυτών που επιθυμούν ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας με την Κουμουνδούρου.

Για τους παραπάνω λόγους κάποιοι επιδιώκουν να εξωθήσουν τον Βαγγέλη Μαρινάκη σε “εξοστρακισμό” του από το Mega. Ήδη, βάζουν στοιχήματα πως τον Σεπτέμβριο, με το νέο πρόγραμμα, ο Σταμάτης Μαλέλης δεν θα βρίσκεται στο κτίριο της Συγγρού.

Τις τελευταίες ημέρες, μάλιστα, παρατηρούνται ήδη κινήσεις των “ομάδων” που επιθυμούν να κυριαρχήσουν στο κανάλι. Οι σχολιαστές Παναγιώτης Τζένος (“Παραπολιτικά”) και Ελένη Καλογεροπούλου “εξαφανίστηκαν” από την καθημερινή εκπομπή του Νίκου Ευαγγελάτου και, όπως λένε οι φήμες, αυτό συνέβη με εντολή του διευθυντή προγράμματος Πέτρου Μπούτου που θεωρούσε την Καλογεροπούλου “πολύ ΣΥΡΙΖΑ”.

Προβλήματα φαίνεται να ανακύπτουν και σχετικά με την παρουσιάστρια του κεντρικού δελτίου ειδήσεων Δώρα Αναγνωστοπούλου και ο Βαγγέλης Μαρινάκης επιχειρείται να πεισθεί πως πρέπει να προχωρήσει στην πρόσληψη μιας ισχυρής “περσόνας” για το δελτίο από τον Σεπτέμβριο. Η αλήθεια είναι πως ο μεγαλοεφοπλιστής συμπαθεί τους Αντώνη Σρόϊτερ και Νίκο Χατζηνικολάου και δεν αποκλείεται να τους προταθεί να αναλάβουν το δελτίο ειδήσεων, αν και θα χρειαστεί “τρόπος και κόπος” για να “σπάσουν” τα συμβόλαιά τους με Alpha και Ant1.

Το, δε, μεγάλο ερώτημα είναι εάν θα επιστρέψει ο Γιάννης Πρετεντέρης. Απάντηση δεν υπάρχει ακόμα, αν και θεωρείται πιθανότερο μια τέτοια επιστροφή να μην αφορά τον σχολιασμό στο δελτίο ειδήσεων αλλά μόνο την εβδομαδιαία πολιτική του εκπομπή “Ανατροπή”. Οι σχολιαστές στο δελτίο, πάντως, θεωρούνται ανεπαρκείς, παρότι τόσο ο Αντώνης Καρακούσης (“Βήμα”) και Γιώργος Μαντέλας (“Τα Νέα”) χαίρουν της εμπιστοσύνης του Βαγγέλη Μαρινάκη ως προς το σκέλος των καθηκόντων τους στις δύο εφημερίδες.

Ενδιαφέρον είχε ως προς τα παραπάνω το σχόλιο του Γιώργου Λακόπουλου, προ ημερών, στο anoixtoparathyro.gr:

“… Θέλει η κυβέρνηση Μητσοτάκη να κρυφτεί, αλλά η απελπισία δεν την αφήνει. Αυτό που έκανε αυτή τη φορά είναι από τα άγραφα: κατήγγειλε, τον Τσίπρα επειδή έδωσε συνέντευξη στον κανάλι του Μαρινάκη! Ή αλλιώς: κατήγγειλε τον Μαρινάκη επειδή πήρε το κανάλι του συνέντευξη από τον Τσίπρα.
Ο καθ’ ύλην αρμόδιος του Πρωθυπουργού Στ. Πέτσας,..
ντυμένος «πηγές της ΝΔ», διακίνησε δήλωση που αναδείκνυε ο Τσίπρας «αποφάσισε να εμφανιστεί στο κανάλι του επιχειρηματία που αποκαλούσε ναρκέμπορα».
Τρικυμία εν κρανίω. Πριν όλα ο Τσίπρας δεν πήρε τηλέφωνο στο Μέγκα και τους είπε «αποφάσισα να σας δώσω συνέντευξη, έρχομαι». Τον κάλεσαν στο δελτίο, δεν πήγε μόνος του.
Η ΝΔ όμως θεωρεί ότι… δεν έπρεπε να τον καλέσουν. Και το παρουσιάζει ότι δεν έπρεπε «να εμφανιστεί στο κανάλι του επιχειρηματία που αποκαλούσε ναρκέμπορα».
Αν ο Πέτσας ήξερε το ανέκδοτο με το Βατικανό που διέψευσε κάτι που έγραψε μια μικρή επαρχιακή εφημερίδα για τον Πάππα, θα καταλάβαινε ποιος λέει τώρα τον Μαρινάκη «ναρκέμπορα».
(…)
Η γραμμή του Mέγκα: στηρίζει τη κυβέρνηση και κριτικάρει τον Τσίπρα, αλλά με δημοσιογραφικά κριτήρια κυρίως.
Από ό,τι φαίνεται στο Μέγκα η διόρθωση θα είναι ολοκληρωμένη. Και προφανώς έτσι προέκυψε το αυτονόητο: συνέντευξη από τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Αλλά για το Μητσοτακέικο ήταν: πού παμε, ρε;
Χωρίς δισταγμό η ΝΔ κατήγγειλε τον σταθμό -περί αυτού πρόκειται. Είναι και προειδοποίηση να μην το ξανακάνει. Τα «δικά» τους ΜΜΕ να δίνουν βήμα τον Τσίπρα; Δεν θα μπορεί να κλείσει μάτι ο Άδωνις…

Οι παροικούντες μπορούν να υποψιαστούν ποιοι έβαλαν στον Πέτσα την ιδέα της διπλής καταγγελίας: και του Τσίπρα και του Μαρινάκη. Είναι πλέον συνήθεις ύποπτοι.
Αλλά τους ξέφυγε ο βασικός ένοχος: ο Σταμάτης Μαλέλης. Ο αθεόφοβος – παλαιοπασόκος εδώ που τα λέμε- έκανε κάτι ανάρμοστο: αφαίρεσε την αρχισυνταξία του Δελτίου Ειδήσεων από το Μέγαρο Μάξιμου και την Πειραιώς… Ανήκουστο…”