Στο ρεπορτάζ αναφέρεται επίσης ότι τα ιδιωτικά σχόλια του Ρούμπιο αποτελούν ένα ζωντανό παράδειγμα του πώς ορισμένοι Ρεπουμπλικάνοι ήδη παίζουν μια μάχη διαδοχής μετά τον Τραμπ, λιγότερο από ένα χρόνο μετά την έναρξη της θητείας του προέδρου.

«Ο Μάρκο (Ρούμπιο) ήταν πολύ σαφής ότι ο Τζ. Ντ. θα είναι ο υποψήφιος των Ρεπουμπλικανών, αν το θέλει», δήλωσε ένα άτομο κοντά στον υπουργό Εξωτερικών, σημειώνοντας ότι ο Ρούμπιο έχει εκφράσει αυτό το συναίσθημα ιδιωτικά και δημόσια.

«Θα κάνει ό,τι μπορεί απλώς για να υποστηρίξει τον αντιπρόεδρο σε αυτή την προσπάθεια», δήλωσε το άτομο κοντά στον Ρούμπιο, το οποίο μοιράστηκε ανώνυμα τις ιδιωτικές συνομιλίες του υπουργού Εξωτερικών.

Ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ έχει επανειλημμένα ονομάσει τον Βανς και τον Ρούμπιο ως τους δύο πιο πιθανούς διαδόχους του, μάλιστα υπαινίχθηκε την περασμένη εβδομάδα ότι το ζευγάρι θα πρέπει να είναι υποψήφιο με το ίδιο ψηφοδέλτιο. Και οι δύο άνδρες έχουν επιμείνει ότι είναι καλοί φίλοι και ότι δεν υπάρχει αντιπαλότητα, ακόμη και καθώς αυξάνονται οι εικασίες για το ποιος μπορεί να κληρονομήσει τον μανδύα του MAGA.

«Κανείς δεν περιμένει από τον Μάρκο να παραιτηθεί από το Υπουργικό Συμβούλιο και να αρχίσει να επιτίθεται στον εν ενεργεία αντιπρόεδρο», δήλωσε ένα δεύτερο άτομο που γνώριζε τη δυναμική και σχολίασε την εξαιρετικά ευαίσθητη κατάσταση. «Πέρα από αυτό, είναι φίλοι».

Ένα τρίτο άτομο κοντά στον Λευκό Οίκο, που επίσης μίλησε ανώνυμα, δήλωσε ότι «η προσδοκία είναι ο JD ως [υποψήφιος] και ο Rubio ως αντιπρόεδρος».

Ο Βανς είναι το κορυφαίο φαβορί μεταξύ εκείνων που ψήφισαν τον Τραμπ το 2024, σύμφωνα με μια νέα δημοσκόπηση του POLITICO που διεξήχθη στις 18-21 Οκτωβρίου. Το 35% λένε ότι είναι το άτομο που θα ήθελαν περισσότερο να δουν να διεκδικεί την προεδρία το 2028.

Αντίθετα, μόνο το 2% ψήφισε τον Ρούμπιο απαντώντας στην ανοιχτή ερώτηση – μια μορφή που τείνει να ευνοεί τους νομοθέτες με ισχυρή αναγνωρισιμότητα ονόματος. Το 16% είπε ότι είτε δεν γνωρίζουν ποιον θα ήθελαν να δουν να διεκδικεί το 2028 είτε κανέναν, ενώ το 28% είπε τον Tραμπ.

Ενώ ένα δίδυμο Βανς/Ρούμπιο θα μπορούσε να βοηθήσει στην εδραίωση των δύο ως εκλεκτών διαδόχων του Τραμπ, οι δημοσκοπήσεις του POLITICO δείχνουν την τεράστια δουλειά που θα πρέπει να κάνουν με τους ψηφοφόρους που δεν έχουν υποψήφιο στο μυαλό τους – ή προτιμούν τον νυν πρόεδρο για τρίτη θητεία.

Το ζήτημα της διαδοχής είναι ιδιαίτερα σημαντικό μετά τα αποτελέσματα των εκλογών της Τρίτης, στα οποία το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα υποαπέδωσε, οδηγώντας σε εκτεταμένη ανησυχία ότι χωρίς τον ίδιο τον Τραμπ στο ψηφοδέλτιο, οι Ρεπουμπλικάνοι δεν είναι σε θέση να δημιουργήσουν αρκετό ενθουσιασμό για να κερδίσουν.

Ο Τζέιμς Μπλερ, πολιτικός διευθυντής του Τραμπ για την προεδρική του εκστρατεία του 2024, συμβούλεψε όλους τους υποψηφίους του 2028 να σκεφτούν πρώτα τις ενδιάμεσες εκλογές.

«Αν είσαι Ρεπουμπλικάνος που θέλει να θέσει υποψηφιότητα το 2028 αυτή τη στιγμή, πρέπει να επικεντρωθείς στη διατήρηση των Ρεπουμπλικανών στην εξουσία για το 2026. Νομίζω ότι το νούμερο ένα πράγμα που μπορούν να κάνουν όλοι είναι να επικεντρωθούν στην ομάδα και να βοηθήσουν την ομάδα τους και όχι στον εαυτό τους», είπε ο Μπλερ στην Ντάσα Μπερνς για την εκπομπή «The Conversation» του POLITICO.

«Οι ψηφοφόροι θα ξεχωρίσουν όποιον φαίνεται να επικεντρώνεται στον εαυτό του», δήλωσε ο Μπλερ, ο οποίος τώρα υπηρετεί ως αναπληρωτής αρχηγός του προσωπικού.

Αυτό το καλοκαίρι, ο Υπουργός Υγείας και Ανθρωπίνων Υπηρεσιών Ρόμπερτ Φ. Κένεντι Τζούνιορ αναγκάστηκε να αποσυρθεί από την υποψηφιότητα του 2028, αφού η ακροδεξιά ακτιβίστρια Λόρα Λούμερ δήλωσε στο POLITICO ότι ανησυχούσε ότι η ανώτερη βοηθός του Κένεντι προσπαθούσε να «αξιοποιήσει τη θέση της για να προσπαθήσει να θέσει τις βάσεις για μια προεδρική υποψηφιότητα του RFK το 2028».

Άλλα μέλη του υπουργικού συμβουλίου, συμπεριλαμβανομένου του Υπουργού Εσωτερικών Νταγκ Μπέργκουμ και της Διευθύντριας Εθνικών Πληροφοριών Τούλσι Γκάμπαρντ, έχουν επιδιώξει την κορυφαία θέση στο παρελθόν.

Αλλά κανείς στην τροχιά του Τραμπ δεν θεωρείται ότι έχει τόσο σοβαρές πιθανότητες να κερδίσει την υποστήριξή του όσο ο Βανς και ο Ρούμπιο.

Ο Βανς, ως αντιπρόεδρος, και ο Ρούμπιο, ο οποίος έθεσε υποψηφιότητα για πρόεδρος το 2016, είναι φυσικές επιλογές για να διαδεχθούν τον Τραμπ. Οι δύο άνδρες έχουν υποβαθμίσει οποιαδήποτε ένδειξη σύγκρουσης και οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι επιμένουν ότι οι πιθανοί αντίπαλοι είναι στενοί έμπιστοι. Στις πολιτικές τους συζητήσεις συχνά περιλαμβάνεται η Σούζι Γουάιλς, επικεφαλής του προσωπικού του Τραμπ, η οποία τους φιλοξενεί στο γραφείο της πριν από τις βασικές συζητήσεις με τον πρόεδρο.

Ο Ρούμπιο, ο οποίος έχει δηλώσει δημόσια ότι ο Βανς «θα ήταν ένας εξαιρετικός υποψήφιος», θα μπορούσε, φυσικά, να αλλάξει γνώμη και να ενταχθεί σε μια μακρά σειρά προεδρικών υποψηφίων που έχουν αλλάξει πορεία. Οι εκλογές του 2028 είναι ακόμα μακριά και οι δημοσκοπήσεις και τα αποτελέσματα των ενδιάμεσων εκλογών θα αλλάξουν το πεδίο.

Ένας εκπρόσωπος του Υπουργείου Εξωτερικών και η ομάδα του Βανς αρνήθηκαν να σχολιάσουν.

Ο Ρούμπιο και ο Βανς ήταν συνάδελφοι στη Γερουσία, όπου οι δύο έφαγαν μαζί μεσημεριανό, συζήτησαν για ταινίες και εθνική άμυνα. Εργάστηκαν μαζί σε νομοσχέδια, συμπεριλαμβανομένου του Νόμου για την Ανασυγκρότηση της Άμυνας William S. Knudsen, ο οποίος ζητούσε μια εθνική στρατηγική για την αναζωογόνηση της αμυντικής παραγωγής.

Ένας πρώην στέλεχος της προεδρικής εκστρατείας του Ρούμπιο το 2016 δήλωσε ότι «δεν θα εκπλαγούν» αν ο υπουργός ήταν ανοιχτός στο να γίνει αντιπρόεδρος του Vance, ειδικά δεδομένου του πόσο πολύ ο Ρούμπιο έχει επικεντρωθεί στην προώθηση πολιτικής από την ήττα του πριν από σχεδόν μια δεκαετία.

Ο Ρούμπιο έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ηγεσία του Προγράμματος Προστασίας Μισθοδοσίας όταν ξέσπασε η πανδημία Covid-19 και ήταν βασικός υποστηρικτής του Τραμπ κατά την πρώτη του θητεία στην εξωτερική πολιτική στην Αμερική, συμπεριλαμβανομένης της σύσφιξης του ελέγχου του κουβανικού καθεστώτος.

Το αμερικανικό μέσο αναφέρεται σε σειρά λανθασμένων στρατηγικών και τακτικών, που οδήγησαν στην ξεκάθαρη ήττα της. Κυρίως, της χρεώνεται η άρνησή της να διαφοροποιηθεί από τη διακυβέρνηση του Τζο Μπάιντεν, η δυσκολία της να καθορίσει σαφείς πολιτικές θέσεις, αλλά και οι εσωτερικές εντάσεις στην καμπάνια της, με αποτέλεσμα να χαθεί η αρχική στήριξη που έδειχνε να απολαμβάνει, όταν ξεκίνησε την εκστρατεία.

Το πρόβλημα έγινε σαφές όταν έδινε συνέντευξη στην εκπομπή «The View» του ABC. «Τι θα είχατε κάνει διαφορετικό από τον πρόεδρο Μπάιντεν τα τελευταία τέσσερα χρόνια;» ρώτησε η συμπαρουσιάστρια της εκπομπής. «Δεν υπάρχει κάτι που να μου έρχεται στο μυαλό», ήταν η απάντηση της Δημοκρατικής υποψήφιας. Λίγες μέρες αργότερα, αντιλαμβανόμενη το λάθος της, είπε ότι θα έβαζε έναν Ρεπουμπλικάνο στο υπουργικό της συμβούλιο.

Οι βοηθοί της κατάλαβαν το πρόβλημα πριν καν η Κάμαλα Χάρις βγει από το τηλεοπτικό πλατό και άρχισαν να προσπαθούν να το διορθώσουν.

Ένας Δημοκρατικός που είχε μιλήσει μαζί της είχε πει τότε στο CNN ότι δεν ήθελε να αναφερθεί στις διαφορές της με τον Τζο Μπάιντεν, καθώς η ίδια ήθελε υψηλότερο συντελεστή φορολόγησης κεφαλαιακών κερδών και πιο σκληρή συνοριακή πολιτική.

Κι αυτό επειδή πίστευε ότι θα φαινόταν σαν προδοσία απέναντι στον άνθρωπο που την είχε επιλέξει ως υποψήφια αντιπρόεδρο και στη συνέχεια παραμέρισε, «δείχνοντάς» την ως υποψήφια.

To στραβοπάτημα αυτό ήρθε σε μία κρίσιμη στιγμή στην προεκλογική εκστρατεία και την έκανε, όπως αναφέρει το ρεπορτάζ του CNN, επικαλούμενο πηγές από το περιβάλλον της, να γίνει διστακτική και πιο «κλειστή», να χάσει την αυτοπεποίθηση με την οποία ξαναπαρουσιάστηκε στο κοινό όταν πήρε το χρίσμα των Δημοκρατικών.

Μία αυτοπεποίθηση που είδαμε και στο debate με τον Ντόναλντ Τραμπ. Μια χώρα που «φώναζε» ότι θέλει αλλαγή, είχε απέναντί της μία υποψήφια, που σε μία κρίσιμη στιγμή τους είπε ότι δεν σκοπεύει να αλλάξει τίποτα.

Αναλαμβάνοντας την εκστρατεία των Δημοκρατικών, η Κάμαλα Χάρις πέτυχε τη μεγαλύτερη μεταστροφή στα ποσοστά αποδοχής και την ταχύτερη συσπείρωση γύρω από το πρόσωπο ενός νέου υποψηφίου στην ιστορία της σύγχρονης προεδρικής πολιτικής.

Ωστόσο, υπήρχαν βαθύτερα προβλήματα. Κάποια με το προσωπικό της και άλλο ένα με τον Μπάιντεν, που δεν θα μπορούσε να αποτινάξει, την ώρα που οι εσωτερικές δημοσκοπήσεις έδειχναν ότι η συντριπτική πλειοψηφία των ψηφοφόρων πίστευε ότι η χώρα βρισκόταν σε λάθος δρόμο.

Όταν η Κάμαλα Χάρις αποφάσισε να κάνει πιο έντονη την αντίθεσή της, ήταν αργά. Είχε ήδη πρόβλημα με τους ψηφοφόρους στο Κέντρο, που ήθελαν να την ακούσουν να αποκρούει τους χειρισμούς του Ντόναλντ Τραμπ για την οικονομία, αλλά και με τους ψηφοφόρους της αριστεράς, που ήθελαν να την ακούσουν να αποκηρύσσει πιο έντονα την υποστήριξη του Τζο Μπάιντεν στο Ισραήλ. Και το κυριότερο – πολλοί Αμερικανοί διαμαρτυρήθηκαν ότι δεν γνώριζαν αρκετά για την Κάμαλα Χάρις.

Οι εντάσεις εκδηλώθηκαν από την αρχή της σύντομης εκστρατείας στην εσωτερική διαμάχη για το ποιον θα έπρεπε να έχει επιλέξει ως υποψήφιο αντιπρόεδρό της. Οι βοηθοί της που είχαν εμπειρία στην ομάδα του Ομπάμα ήθελαν τον κυβερνήτη της Πενσιλβάνια, Τζος Σαπίρο.

Η Χάρις όμως συμπαθούσε τον κυβερνήτη της Μινεσότα Τιμ Γουόλς. Καθώς οι βοηθοί της κρατούσαν την Κάμαλα Χάρις μακριά από συνεντεύξεις και άβολες στιγμές, ο Γουόλς επίσης μπήκε στην αναμονή για να μην φαίνεται πιο προσιτός από την ίδια.

Ανάλυση Politico: Γιατί η Κάμαλα Χάρις έχασε τις εκλογές

Σε ανάλυσή του, το Politico περιγράφει ως «βάναυσο» το αποτέλεσμα των αμερικανικών προεδρικών εκλογών για την Κάμαλα Χάρις, χαρακτηρίζοντας την έκβαση ως «λουτρό αίματος» για τους Δημοκρατικούς. Το άρθρο τονίζει πώς το κόκκινο των Ρεπουμπλικανών κυριάρχησε στον εκλογικό χάρτη των ΗΠΑ, αφήνοντας τους Δημοκρατικούς σε δυσμενή θέση.

Η Χάρις κληρονόμησε μια εκστρατεία από τον Τζο Μπάιντεν το καλοκαίρι που φαινόταν να είναι ισοπεδωτική, δεδομένης της αντιδημοφιλίας και της αδυναμίας του προέδρου να μεταφέρει ένα μήνυμα. Και αφού οι Δημοκρατικοί απέκοψαν τον Μπάιντεν από το εισιτήριο, εκείνη εδραίωσε γρήγορα το ετοιμοθάνατο κόμμα της, συγκεντρώνοντας γυναίκες, πυρπολώντας τους δημιουργούς του TikTok και του Instagram με υποστηρικτικά μιμίδια και συγκεντρώνοντας εντυπωσιακά ποσά από δωρητές.

Αλλά οι σύμβουλοι της ορμής επέμεναν πως ό,τι είχε χτίσει απέτυχε να υλοποιηθεί. Ποτέ δεν έθαψε επαρκώς το φάντασμα του Μπάιντεν, πείθοντας τους ψηφοφόρους ότι η υποψηφιότητά της ήταν μια ξεχωριστή περίπτωση από αυτή της συνέχειας του Τζο Μπάιντεν.

Συνέβη, απλώς, επειδή η Χάρις αρνήθηκε να κάνει ένα ξεκάθαρο διάλειμμα από τα τελευταία τέσσερα χρόνια, όταν οι ψηφοφόροι δήλωσαν ότι αυτό ήθελαν. Η Κάμαλα Χάρις αρνήθηκε να διαχωριστεί από την κυβέρνηση Μπάιντεν και την τετραετή θητεία του αγνοώντας την απαίτηση των ψηφοφόρων. Ακόμη χειρότερα, δίστασε να τραβήξει όλα τα φώτα πάνω της κυρίως σε θέματα οικονομίας, ούτε να προσδιορίσει κάποιον συγκεκριμένο τρόπο με τον οποίο η προεδρία της θα ήταν διαφορετική από τη θητεία του Μπάιντεν.

Μερικοί στενοί σύμμαχοι και ακόμη και λίγοι βοηθοί αμφισβήτησαν ιδιωτικά γιατί συνέχισε να τον κρατά τόσο στενά, ιδιαίτερα επειδή η εκστρατεία της δεν προσπάθησε να κάνει εκτεταμένη χρήση του ρεκόρ τους. Ωστόσο, μέσα στην προεκλογική της εκστρατεία, δεν είχε νόημα η Χάρις να φέρει το κύριο βάρος της ευθύνης, με τους βοηθούς να επισημαίνουν πώς μετέτρεψε τους αριθμούς του πεδίου μάχης προς όφελός της και κράτησε τα περιθώρια του Τραμπ, και ένα διάχυτο αίσθημα ότι ο Μπάιντεν και η ευρύτερη θέρμη κατά του κατεστημένου κυβερνώντος την έθεσαν σε δύσκολη έως και αδύνατη θέση.

«Ο Μπάιντεν είναι ο μόνος λόγος που η Κάμαλα Χάρις έχασε»

«Διεξάγαμε την καλύτερη εκστρατεία που μπορούσαμε, δεδομένου ότι ο Τζο Μπάιντεν ήταν πρόεδρος», γκρίνιαξε ένας συνεργάτης της Χάρις που έδωσε την ανωνυμία του για να μιλήσει ελεύθερα. «Ο Τζο Μπάιντεν είναι ο μοναδικός λόγος που η Καμάλα Χάρις και οι Δημοκρατικοί έχασαν απόψε».

Ένας άλλος συνεργάτης της Χάρις είπε ότι ήταν σαφές ότι ο Μπάιντεν θα έπρεπε να είχε κάνει μια χαριτωμένη αποχώρηση πολύ νωρίτερα, επιτρέποντας στους Δημοκρατικούς να διεξαγάγουν προκριματικές εκλογές που πίστευαν ότι η Χάρις θα είχε κερδίσει.

Ήταν τόσο ηχηρή η ήττα που ορισμένοι από τους ηγέτες της επόμενης γενιάς του κόμματος σηματοδοτούσαν την ανάγκη για μια βαθιά αυτοψία των αποτυχιών του κόμματος να σταματήσει το κόκκινο κύμα.

«Δεν είναι μόνο ένας νομός. Αυτή δεν είναι μόνο μια ιστορία. Αυτός δεν είναι απλώς κάποιος που το χρησιμοποιεί για να εξηγήσει τα προηγούμενά του, σωστά; Αυτό είναι αρκετά συστηματικό», δήλωσε ο Δημοκρατικός βουλευτής Μπρένταν Μπόιλ από τη Φιλαδέλφεια. «Πρόκειται για μια σταθερή νίκη των Ρεπουμπλικάνων και η μεγαλύτερη νίκη των Ρεπουμπλικάνων από έναν προεδρικό υποψήφιο από τον Ρόναλντ Ρίγκαν το 1984 στην Πενσυλβάνια. Δεν νομίζω ότι κανένας Δημοκρατικός που θέλει να βελτιώσει αυτήν την κατάσταση θα πρέπει να χρυσώσει το χάπι».

Ακόμη και τα πλεονεκτήματα για τα οποία η ομάδα της Χάρις καυχιόταν εδώ και καιρό – ο επαγγελματισμός της απέναντι στους MAGA ακτιβιστές του Τραμπ και των δισεκατομμυριούχων ανταρτών, αμβλύνθηκαν. 

Τρεις εβδομάδες πριν από την Ημέρα των Εκλογών στην Πενσυλβάνια, την σημαντικότερη από τις swing states, οι Εβραίοι Δημοκρατικοί και οι σύμμαχοί τους συναντήθηκαν κεκλεισμένων των θυρών με αξιωματούχους της Χάρις στο Πίτσμπουργκ, σύμφωνα με τέσσερα άτομα που παρευρέθηκαν ή ενημερώθηκαν για τη συζήτηση. Είπαν ότι η παρένθετη επέμβαση δεν ήταν ικανή, μια καταγγελία που απηχήθηκε και σε άλλες βασικές πολιτείες. Είπαν ότι η ομάδα της Πενσυλβάνια δεν είχε σχέσεις με βασικούς εκλεγμένους αξιωματούχους, ότι αυτό είχε σημασία γιατί σήμαινε ότι οι επικυρωτές δεν χρησιμοποιούνταν αποτελεσματικά για να πείσουν τους ψηφοφόρους να υποστηρίξουν έναν υποψήφιο που ελάχιστα γνώριζαν.

«Δεν υπάρχει πλήθος διαφημίσεων κοινωνικών μέσων ή τηλεοπτικών διαφημίσεων ή συνεντεύξεων podcast ή οτιδήποτε μπορείτε να κάνετε που θα επηρεάσει τους ανθρώπους επειδή οι κάλπες τους ψηφίζονται και δεν μπορούν να επιστρέψουν και να το αλλάξουν», είπε ένας Δημοκρατικός.

Σε όλη την πολιτεία, στη Φιλαδέλφεια, Λατίνοι και Μαύροι Δημοκράτες πραγματοποίησαν παρόμοιες ιδιωτικές συναντήσεις με την ομάδα της Χάρις τις εβδομάδες πριν από την ημέρα των εκλογών, όπου έκαναν πολλές από τις ίδιες καταγγελίες.

Και την Τετάρτη, οι Δημοκρατικοί άρχισαν επίσης να δείχνουν με το δάχτυλο την ομάδα δεδομένων της Χάρις. Ένας στρατηγός των Δημοκρατικών της Πενσυλβάνια, στον οποίο δόθηκε ανωνυμία για να μιλήσει ελεύθερα, είπε ότι η εκστρατεία της Χάρις προέβλεψε υψηλότερη προσέλευση σε βασικές κομητείες όπως το Τσέστερ και το Μοντγκόμερι στα προάστια της Φιλαδέλφειας.

«Μοιάζει με τον Robby Mook 2.0», είπε ο συγκεκριμένος άνθρωπος.

Η διαφορά στις εκστρατείες Χάρις και Τραμπ

Σε μια περιορισμένη κούρσα όπου οι καθημερινές δραστηριότητες των δύο υποψηφίων συχνά επισκίαζαν τους μηχανικούς, η Χάρις έκανε βδομάδες τρέχοντας ακόμα και με, ή ακόμα και μετά τον Τραμπ στην τηλεόραση και τις υπηρεσίες ροής. Πράγματι, ο ελεύθερος και αντιστρατηγικός Τραμπ φαινόταν να κρύβει την πιο ήσυχη και όμως τελικά αποτελεσματική εκστρατεία που έκαναν οι σύμβουλοί του σε διαφημίσεις που έπλητταν της Χάρις για μέρες χωρίς να ανταποκρίνονται έντονα.

Ενώ οι Δημοκρατικοί υπό την ηγεσία του Future Forward PAC ξεκίνησαν άνευ προηγουμένου δαπάνες στα πεδία των μαχών με επίκεντρο την Χάρις ως πολεμιστή της μεσαίας τάξης, ο Τραμπ και οι σύμμαχοί του ξόδεψαν δεκάδες εκατομμύρια σε σημεία που άφησαν ένα πιο σπλαχνικό στίγμα – όπως εκείνα με την υποστήριξη της Χάρις για την παροχή ιατρικής περίθαλψης που σχετίζεται με τη μετάβαση του φύλου που χρηματοδοτείται από τους φορολογούμενους σε κρατούμενους μετανάστες και ομοσπονδιακούς κρατούμενους. Άλλοι κατέλαβαν την απροθυμία της να χωρίσει τον εαυτό της από τον Μπάιντεν.

Δεν ήταν ότι οι Δημοκρατικοί δεν έδωσαν προειδοποιήσεις σχετικά με αυτό που απεικόνισαν ως ολιγαρχικές προθέσεις του Τραμπ, εξήγησε ένας Δημοκρατικός κοντά στην εκστρατεία. Αντίθετα, φοβόντουσαν ότι ήταν ήδη τόσο καλά καθορισμένος που θα έπρεπε να είχε δοθεί περισσότερη εστίαση στον καθορισμό των προτεραιοτήτων της και στο να κάνει συγκεκριμένες εκκλήσεις στους μαύρους και ισπανόφωνους ψηφοφόρους.

Η Χάρις είχε μόλις περισσότερες από 100 ημέρες για να ξεκινήσει την εκστρατεία της – κάτι που θεωρήθηκε από τους Δημοκρατικούς που τη γνωρίζουν καλύτερα ως πλεονέκτημα, απελευθερώνοντάς την από μια ιδεολογικά γεμάτη αμφισβητούμενες προκριματικές εκλογές και την αυστηρότητα μιας παρατεταμένης εκλογικής εκστρατείας.

Και το σχέδιό της ήταν σχετικά απλό. Ακόμη και πριν οι Δημοκρατικοί ωθήσουν τον Μπάιντεν από την κορυφή του εισιτηρίου, η Χάρις είχε θέσει αθόρυβα τις βάσεις για την προεκλογική της εκστρατεία εβδομάδες νωρίτερα, όταν συγκέντρωσε αρκετούς από τους κορυφαίους συμβούλους της και μερικούς στενούς συμμάχους για να αρχίσει να προετοιμάζεται για αυτό που φαντάζονταν ότι θα ήταν η αντιπροεδρική συζήτηση.

Ο Μπάιντεν εκείνη την εποχή εξακολουθούσε να είναι υποψήφιος. Και με τον Τραμπ να έχει ακόμη επιλέξει αντιπρόεδρο,  η Χάρις δεν είχε αντίπαλο για το αντιπροεδρικό ντιμπέιτ. Έτσι άρχισαν να επινοούν χαλαρά μηνύματα που πλαισιώνουν την επιλογή μεταξύ ενός μακροχρόνιου εισαγγελέα στην υπηρεσία των καθημερινών Αμερικανών και του Τραμπ, ενός καταδικασμένου εγκληματία για τον εαυτό του, σύμφωνα με πέντε άτομα που συμμετείχαν στις πρώτες συζητήσεις.

Το σχέδιο που διατύπωσαν ήταν να προσπαθήσουν να επικεντρώσουν σε μεγάλο βαθμό τη συζήτηση για την αντιπροεδρία στον Τραμπ, με την επιλογή του ως απλώς υποστηρικτικό, κάποιον που ο Χάρις θα ζωγράφιζε ως πιστό στον πρώην πρόεδρο και όχι στη χώρα. Έτσι την οραματίστηκαν να θέσει υποψηφιότητα ως το Νο. 2 του Μπάιντεν: να κάνει τις εκλογές δημοψήφισμα για τον Τραμπ και όχι για το αντιδημοφιλές αφεντικό της, που ήταν στα άκρα με τους Δημοκρατικούς.

Αγώνας δρόμου να οργανωθεί η εκστρατεία της

Η Χάρις και η ομάδα της βρίσκονταν κάτω από ένα εξαιρετικά συμπιεσμένο χρονοδιάγραμμα για εκτέλεση. Έπρεπε να τακτοποιήσει το νέο της προσωπικό στο Wilmington και τα κρίσιμα πεδία μάχης και να συγκεντρώσει έναν κεντρικό εσωτερικό κύκλο: διοχετεύστε τον χείμαρρο των δωρεών που άρχισαν να ρέουν στα ταμεία της εκστρατείας, επιλέξτε έναν τρέχοντα σύντροφο,  προετοιμασία για τη συζήτηση με τον Τραμπ,  να εκφωνήσει μια ομιλία αποδοχής στο DNC και στη συνέχεια να εκτελέσει το σχέδιο συζήτησής της. Όλα πήγαν σύμφωνα με το σχέδιο.

Ο πυρήνας του γηπέδου της Χάρις, και από τον οποίο προέρχονταν οι τακτικές της αποφάσεις, ήταν η ιδέα ότι αντιπροσώπευε την ασφαλέστερη επιλογή.

Μετά την ολοκλήρωση της αρχικής αγαλλίασης μεταξύ των Δημοκρατικών, η Χάρις άρχισε να αντιμετωπίζει ερωτήσεις από τα μέσα ενημέρωσης – και κριτική από τον Τραμπ και την εκστρατεία του – για το ότι δεν παρευρέθηκε σε συνεντεύξεις με μεγάλα ειδησεογραφικά πρακτορεία. Η Χάρις χρειάστηκε περισσότερο από έναν μήνα πριν καθίσει για την πρώτη της εκτεταμένη συνέντευξη και στη συνέχεια πήγε μόνο σε μερικές επιλεγμένες εκπομπές και φιλικά μέσα ενημέρωσης.

Η Χάρις επέλεξε να μην δώσει εκτενή εξήγηση, ή μερικές φορές καμία λογική, για το χάσμα μεταξύ πολλών από τις προηγούμενες πολιτικές της θέσεις για τα πάντα. Ηγήθηκε με μια προσέγγιση «οι αρχές μου δεν έχουν αλλάξει», η οποία θα έπρεπε να χρησιμεύσει ως αιχμή.

Οι περισσότεροι γύρω της υποστήριξαν τη στρατηγική απόφαση, θεωρώντας ότι «λιγότερο είναι περισσότερο» και υποστηρίζοντας ότι το να δώσει μακροσκελείς εξηγήσεις θα την έθετε σε νέες ερωτήσεις από τα μέσα ενημέρωσης και θα παρείχε νέα τροφή στον Τραμπ και τους Ρεπουμπλικάνους να εξαπολύσουν ανελέητες επιθέσεις. Ωστόσο, έχασε την ευκαιρία να δώσει ακόμη και την παραμικρή μυρωδιά που κατάλαβε ότι οι άνθρωποι μπορεί να έχουν ακόμα ερωτήσεις σχετικά με το πώς θα μπορούσε να παρασύρει τόσο μακριά από θέμα σε τεύχος.

Και άλλοι υπολογισμοί που έκανε η Χάρις, τουλάχιστον εσωτερικά, φάνηκαν ακόμη πιο ριψοκίνδυνοι – ιδίως η άρνηση να χωρίσει από τον Μπάιντεν, ακόμη και αφού ο πρόεδρος της πρόσφερε δημόσια την άδειά του να το κάνει. Οι βοηθοί της Χάρις κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας τόνισαν ότι αυτή ήταν μια γραμμή που δεν ήθελε να περάσει, λέγοντας ότι κάτι τέτοιο θα υπονόμευε μια σειρά από δημόσιες δηλώσεις που είχε κάνει για τον πρόεδρο και θα δημιουργούσε τρύπες στο δικό της αρχείο επιτευγμάτων στον Λευκό Οίκο.

Το δολάριο παράλληλα σημείωνε άνοδο 1,5% έναντι του ευρώ και του γεν στις ασιατικές αγορές, επίσης λόγω της προοπτικής νίκης του κ. Τραμπ.

Αντιθέτως, οι τιμές του πετρελαίου σημείωναν πτώση, καθώς επικρατούσε ακόμη αβεβαιότητα. Το αμερικανικό αργό έχανε 23 σεντς πέφτοντας στα 71,66 δολάρια το βαρέλι, ενώ το Brent βόρειας Θάλασσας έπεφτε 39 σεντς στα 75,14 δολάρια το βαρέλι.

«Όλοι οι υπαινιγμοί για “ρωσικές μηχανορραφίες” είναι κακόβουλες συκοφαντίες, που επινοήθηκαν για να χρησιμοποιηθούν στον εσωτερικό πολιτικό αγώνα των Ηνωμένων Πολιτειών», τόνισε η ρωσική πρεσβεία.

Από πολιτική σκοπιά, η επιρροή του Τραμπ είναι ιδιαίτερα έντονη σε δύο βασικούς τομείς που τον χαρακτηρίζουν: το εμπόριο και τη μετανάστευση.

Όταν ο Τραμπ κατέβηκε τη χρυσή κυλιόμενη σκάλα για να ανακοινώσει την πρώτη του προεδρική υποψηφιότητα το 2015, το επιχείρημά του – ότι το ελεύθερο εμπόριο και η μαζική μετανάστευση βλάπτουν τις Ηνωμένες Πολιτείες – δεν συμβάδιζε ούτε με την επικρατούσα άποψη στα δύο πολιτικά κόμματα αλλά ούτε και με την ακαδημαϊκή κοινότητα των ειδικών οικονομολόγων.

Αλλά στα εννέα χρόνια που μεσολάβησαν από τότε, έχει μεταμορφώσει την αμερικανική πολιτική, όχι μόνο αναδιαμορφώνοντας το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα κατ’ εικόνα του, αλλά αναγκάζοντας και τους Δημοκρατικούς να κινηθούν προς την κατεύθυνσή του.

Ο Τραμπ έχει κυριολεκτικά σμιλεύσει αυτή τη δυναμική. Ακόμα και όταν παρουσιάζει την Κάμαλα Χάρις ως «ριζοσπάστρια», έχει αστειευτεί ότι τον τελευταίο καιρό εκείνη έχει υιοθετήσει τόσες πολλές από τις πολιτικές του που σκοπεύει να της «στείλει ένα MAGA καπέλο».

Το ίδιο θα μπορούσε να πει και για την κυβέρνηση Μπάιντεν, με τη συνέχιση των δασμών του στα κινεζικά προϊόντα και τις πρόσφατες προσπάθειές της να προβάλει μια πιο σκληρή εικόνα στο μεταναστευτικό.

Ακόμα και ορισμένοι ειδικοί έχουν αρχίσει να μεταπείθονται. Κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας του 2016, μια ομάδα 370 οικονομολόγων, μεταξύ των οποίων οκτώ νομπελίστες, υπέγραψαν επιστολή στην οποία κατηγορούσαν τον Τραμπ ότι αγνοεί «τα οφέλη του διεθνούς εμπορίου» και ότι υπερβάλλει για τον «μέτριο» ρόλο που έχει διαδραματίσει η μετανάστευση στη στασιμότητα των μισθών της εργατικής τάξης.

«Αλλαξοπίστησαν» οι διαφωνούντες οικονομολόγοι

Αλλά τον Μάρτιο του τρέχοντος έτους, ένας από αυτούς τους οικονομολόγους, ο νομπελίστας Άνγκους Ντίτον, προσέφερε μια πολύ πιο αρνητική αξιολόγηση του ελεύθερου εμπορίου και της μετανάστευσης.

«Συνήθιζα να προσυπογράφω τη διστακτική συναίνεση μεταξύ των οικονομολόγων ότι η μετανάστευση στις ΗΠΑ ήταν ένα καλό πράγμα, με μεγάλα οφέλη για τους μετανάστες και ελάχιστο ή καθόλου κόστος για τους εγχώριους εργαζόμενους χαμηλής ειδίκευσης», έγραψε. «Δεν το πιστεύω πλέον». Πρόσθεσε ότι είχε επίσης γίνει «πολύ πιο επιφυλακτικός ως προς τα οφέλη του ελεύθερου εμπορίου για τους Αμερικανούς εργαζόμενους» – και ακόμη και ως προς τον ρόλο του στη μείωση της παγκόσμιας φτώχειας.

Σίγουρα, ο μετασχηματισμός που επέφερε ο Τραμπ ήταν συχνά άστατος και υπόκειται σε σθεναρή αντίσταση. Ιδιαίτερα στο μεταναστευτικό, η πολωτική προσέγγιση του Τραμπ οδήγησε κατά καιρούς τους υποστηρικτές της μετανάστευσης στο αντίθετο άκρο. Και παραμένουν σημαντικές διαφορές μεταξύ των κομμάτων. Αλλά τώρα, καθώς ολοκληρώνει την τρίτη του εκστρατεία, μπορεί να διεκδικήσει έναν αξιοσημείωτο βαθμό δικαίωσης.

Οι απόψεις του Τραμπ για το εμπόριο και τη μετανάστευση είχαν καθοριστεί χρόνια πριν εισέλθει στην πολιτική. «Πιστεύω πολύ έντονα στους δασμούς», δήλωσε στη δημοσιογράφο Νταιάν Σόγιερ το 1989, προσθέτοντας ότι «Μας έχουν “κλέψει” την Αμερική». Στο βιβλίο του «Η Αμερική που μας αξίζει» (2000) έγραψε ότι «η σημερινή μας χαλαρότητα απέναντι στην παράνομη μετανάστευση δείχνει απερισκεψία και αδιαφορία για όσους ζουν εδώ νόμιμα».

Σε εκείνο το βιβλίο, ο Τραμπ αμφισβήτησε επίσης την υπόθεση της ελεύθερης αγοράς ότι η «εποικοδομητική δέσμευση» με την Κίνα θα ωθούσε τελικά τη χώρα προς μεγαλύτερη οικονομική και πολιτική ελευθερία. Υποστήριξε ότι οι πρόεδροι και των δύο κομμάτων είχαν δώσει στην Κίνα «πάρα πολύ εύκολη αβάντα».

Κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας του 2016, οι απόψεις του Τραμπ για το εμπόριο και τη μετανάστευση τον έφεραν σε αντιπαράθεση όχι μόνο με Δημοκρατικούς όπως η Χίλαρι Κλίντον και ο Τζο Μπάιντεν, αλλά και με μεγάλο μέρος του ρεπουμπλικανικού κατεστημένου.

Παρόλο που και τα δύο κόμματα είχαν καταγράψει αντιρρήσεις για τις αθέμιτες εμπορικές πρακτικές και την επιβολή των συνοριακών νόμων, τα μέτρα αυτά συχνά θεωρούνταν απλώς ανασταλτικά στον δρόμο προς έναν κόσμο όπου οι άνθρωποι και τα αγαθά κινούνταν πιο ελεύθερα. Το 2013, η Κλίντον, η οποία την ίδια χρονιά υποστήριξε ένα νομοσχέδιο της Γερουσίας για τη μετανάστευση που θα χρηματοδοτούσε ένα ενισχυμένο σχέδιο για την ασφάλεια των συνόρων, δήλωσε σε μια ομάδα τραπεζιτών ότι το «όνειρό» της ήταν «μια ημισφαιρική κοινή αγορά, με ανοιχτό εμπόριο και ανοιχτά σύνορα».

Αφού ανέλαβε την προεδρία το 2017, ο Τραμπ αμφισβήτησε ευθέως αυτή την άποψη. Επαναδιαπραγματεύθηκε τη Συμφωνία Ελεύθερου Εμπορίου της Βόρειας Αμερικής – αποχώρησε από τη Σύμπραξη Δια-Ειρηνικού, τη συμφωνία ελεύθερου εμπορίου που είχε διαμεσολαβήσει ο Μπαράκ Ομπάμα – και επέβαλε δασμούς σε κινεζικά προϊόντα αξίας περίπου 360 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Έκανε επίσης περισσότερες από 400 εκτελεστικές ενέργειες με στόχο τον περιορισμό της μετανάστευσης, στο πλαίσιο μιας ευρείας προσπάθειας που επιβράδυνε σημαντικά την αύξηση του πληθυσμού που σημειώθηκε στο εξωτερικό.

Η προσέγγιση του Τραμπ στο εμπόριο είχε πολλούς επικριτές. «Ο Τραμπ δεν καταλαβαίνει τα βασικά», δήλωσε ο Τζο Μπάιντεν το 2019. «Νομίζει ότι οι δασμοί του πληρώνονται από την Κίνα. Κάθε πρωτοετής φοιτητής οικονομικών θα μπορούσε να σας πει ότι ο αμερικανικός λαός πληρώνει».

Και μεγάλο μέρος του κοινού απέκρουσε την προσέγγιση του Τραμπ για τα σύνορα, ιδίως την πολιτική του για τον διαχωρισμό των οικογενειών μεταναστών. Οι Δημοκρατικοί όχι μόνο απέρριψαν τα πιο αμφιλεγόμενα μέτρα του, αλλά αγκάλιασαν και ιδέες που κάποτε μπορεί να έμοιαζαν εκτός της επικρατούσας τάσης. Η Κάμαλα Χάρις κατήγγειλε το συνοριακό τείχος του Τραμπ ως «αντιαμερικανικό», υποστήριξε την αποποινικοποίηση των συνοριακών διελεύσεων, και επίσης υποστήριξε την κρατική υγειονομική περίθαλψη για τους μετανάστες χωρίς χαρτιά.

Αλλά στα σχεδόν τέσσερα χρόνια που πέρασαν από την είσοδο του Μπάιντεν στο αξίωμα, πολλά έχουν αλλάξει. Η αντίθεση των Δημοκρατικών στον Τραμπ για το εμπόριο και τη μετανάστευση έχει αμφιταλαντευθεί και κατά καιρούς έχει αντιστραφεί.

Δασμοί στα Κινεζικά προϊόντα

Αντί να αναιρέσει τους δασμούς του Τραμπ στα κινεζικά προϊόντα, ο Μπάιντεν τους διατήρησε σε ισχύ.

Μια ανασκόπηση των δασμών που δημοσιεύθηκε τον Σεπτέμβριο από την κυβέρνηση Μπάιντεν κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ήταν αποτελεσματικοί στην αντιμετώπιση των εχθρικών εμπορικών πρακτικών της Κίνας και είχαν μειώσει την εξάρτηση των ΗΠΑ από τις κινεζικές εισαγωγές και θα πρέπει να διατηρηθούν. Ο Μπάιντεν αποφάσισε μάλιστα να αυξήσει τους δασμούς σε κινεζικές εισαγωγές ύψους περίπου 18 δισεκατομμυρίων δολαρίων.

Ο «εναγκαλισμός» των δασμών είναι πιθανό να συνεχιστεί εάν η Χάρις εκλεγεί πρόεδρος. Αν και έχει κάνει εκστρατεία κατά της πρότασης του Τραμπ για την επιβολή οριζόντιου δασμού ύψους 10% έως 20%, δεν θεωρείται από τους υποστηρικτές του ελεύθερου εμπορίου ως συνεπής σύμμαχος. Σε πρόσφατη δημοσκόπηση, το 56% των ερωτηθέντων δήλωσε ότι θα ήταν πιθανότερο να υποστηρίξει έναν υποψήφιο που θα υποστήριζε δασμούς 10% σε όλες τις εισαγωγές. Η εσωτερική πολιτική και ο γεωπολιτικός ανταγωνισμός υποδηλώνουν ότι οι δασμοί ήρθαν για να μείνουν.

Ένα σημάδι του θριάμβου του Τραμπ είναι η προθυμία των Δημοκρατικών των πολιτειών να επικαλεστούν το όνομά του για το εμπόριο. Τον περασμένο μήνα, μια διαφήμιση για τον γερουσιαστή Μπομπ Κέισι από την Πενσυλβάνια καυχιόταν ότι «τάχθηκε στο πλευρό του Τραμπ για να τερματιστεί η NAFTA και να επιβληθούν δασμοί στην Κίνα για να σταματήσει την απάτη». Μια άλλη διαφήμιση τον περασμένο μήνα, για τη γερουσιαστή Τάμι Μπόλντουιν του Ουισκόνσιν, δήλωνε ότι «έβαλε τον πρόεδρο Τραμπ να υπογράψει το νομοσχέδιο Made in America», το οποίο ενισχύει τις απαιτήσεις για τα ομοσπονδιακά χρηματοδοτούμενα έργα ώστε να χρησιμοποιούν υλικά εγχώριας παραγωγής.

Μια άλλη σημαντική ένδειξη της επιτυχίας του Τραμπ να αλλάξει τη συζήτηση για το εμπόριο ήταν μια ομιλία του Τζέικ Σάλιβαν, του συμβούλου εθνικής ασφάλειας του Μπάιντεν, πέρυσι στο Ινστιτούτο Brookings. Στην ομιλία αυτή, διακήρυξε την άφιξη μιας «νέας συναίνεσης της Ουάσινγκτον» που απορρίπτει το ελεύθερο εμπόριο ως αυτοσκοπό, υπερασπίστηκε τις δασμολογικές πολιτικές και παρατήρησε ότι «η οικονομική ολοκλήρωση δεν εμπόδισε την Κίνα να επεκτείνει τις στρατιωτικές της φιλοδοξίες».

Μετανάστευση

Ο Τραμπ μπορεί επίσης να διεκδικήσει κάποιο βαθμό νίκης όσον αφορά τη μετανάστευση. Από τον Ιούλιο, το 55% των Αμερικανών επιθυμεί τη μείωση της μετανάστευσης, το υψηλότερο ποσοστό από το 2001. Τον τελευταίο χρόνο, το ποσοστό των Δημοκρατικών που επιθυμούν μείωση της μετανάστευσης αυξήθηκε κατά 10 μονάδες. Ένα εντυπωσιακό 42% των Δημοκρατικών δηλώνουν ότι θα υποστήριζαν «μαζικές απελάσεις μεταναστών χωρίς χαρτιά».

Στην τρέχουσα εκστρατεία, η Χάρις έχει υιοθετήσει μια πολύ πιο περιοριστική άποψη για τη μετανάστευση από ότι πριν από αρκετά χρόνια. Έχει υποσχεθεί να υπογράψει το διακομματικό νομοσχέδιο για τα σύνορα, το οποίο επιβάλλει τη δαπάνη εκατοντάδων εκατομμυρίων για την επέκταση του τείχους που κάποτε η ίδια αποκαλούσε αντιαμερικανικό. Όχι μόνο αντιτίθεται στην αποποινικοποίηση της διέλευσης των συνόρων, αλλά έχει επίσης υποσχεθεί να ασκήσει «αυστηρότερες ποινικές διώξεις» κατά των επαναλαμβανόμενων παραβατών.

Οι Δημοκρατικοί παλαιάς κοπής και οι προοδευτικοί του νέου κύματος συνδέονται με τις συνοριακές πολιτικές του Τραμπ. Ο γερουσιαστής Σέροντ Μπράουν από το Οχάιο προέβαλε μια διαφήμιση που καυχιέται ότι «έγραψε ένα νομοσχέδιο που υπέγραψε ο Ντόναλντ Τραμπ για την πάταξη των ναρκωτικών στα σύνορα». Ο Νταν Όσμπορν, ένας ανεξάρτητος υποψήφιος που υποστηρίζεται από την εργατική πλευρά και διεκδικεί έναν από τους Ρεπουμπλικάνους γερουσιαστές της Νεμπράσκα, δήλωσε ότι «αν ο Τραμπ χρειάζεται βοήθεια για την κατασκευή του τείχους, λοιπόν, είμαι διαθέσιμος».

Σίγουρα, είναι δυνατόν να υπερβάλει κανείς για τη συμφωνία που διέπει αυτή τη νέα συναίνεση. Η κυβέρνηση Μπάιντεν πλαισιώνει την εμπορική και βιομηχανική πολιτική της με όρους μετάβασης στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, έναν ενθουσιασμό που ο Τραμπ δεν συμμερίζεται. Ο Μπάιντεν έχει επίσης υιοθετήσει μια πιο ήπια γραμμή με την Ευρώπη, ανατρέποντας τους δασμούς της εποχής Τραμπ στο ευρωπαϊκό αλουμίνιο και χάλυβα. Και παρόλο που οι Δημοκρατικοί έχουν υιοθετήσει πιο σκληρή ρητορική και πολιτικές για τα σύνορα, η προσέγγισή τους εξακολουθεί να έρχεται σε αντίθεση με εκείνη του Τραμπ, ο οποίος έχει προτείνει μαζικές απελάσεις.

Εκ των υστέρων, τα χρόνια του Μπάιντεν μπορεί να θεωρηθούν ως μια προσπάθεια αποδοχής και επέκτασης στοιχείων της κριτικής του Τραμπ για την εμπορική πολιτική των ΗΠΑ, παραχωρώντας του, παράλληλα, λιγότερα εύσημα στο μεταναστευτικό. Όμως η πρόσφατη αλλαγή τόνου των Δημοκρατικών υποδηλώνει ότι η στρατηγική αυτή απέτυχε και μπορεί να συνεχίσουν να κινούνται σε σύγκλιση με τις περιοριστικές συνοριακές πολιτικές του Τραμπ. Αν συμβεί αυτό, θα είναι σημάδι μιας πιο βαθιάς μεταμόρφωσης.

Πίσω από τις συζητήσεις μας για τη μετανάστευση και το εμπόριο κρύβεται κάτι βαθύτερο από οποιαδήποτε ανάλυση των οικονομικών οφελών. Όπως το έθεσε ο Ντίτον, η αλλαγή της γνώμης του σε αυτά τα ζητήματα συνοδεύτηκε από τη συνειδητοποίηση ότι «έχουμε πρόσθετες υποχρεώσεις απέναντι στους συμπολίτες μας που δεν έχουμε απέναντι σε άλλους». Μπορεί κανείς να συμφωνήσει με αυτή τη δήλωση χωρίς να υποστηρίζει καμία από τις πολιτικές προτάσεις του Τραμπ ή να αισθάνεται έλξη για την προσωπικότητά του. Ο Ντίτον, από την πλευρά του, έχει υποστηρίξει την Χάρις. Αλλά αν ο Τραμπ έχει σφυρηλατήσει μια νέα συναίνεση, είναι επειδή ανάγκασε τους ανθρώπους να αντιμετωπίσουν αυτή την αλήθεια.

«Πάλι ανεξαρτήτως αποτελέσματος η γεωπολιτική ενηλικίωση της Ευρώπης καθίσταται απολύτως απαραίτητη. Με αφορμή, δε, την έκθεση Ντράγκι, έχει έρθει η ώρα η Ευρώπη να ανασκουμπωθεί για το πώς μπορεί να καλύψει το χαμένο έδαφος από τις ΗΠΑ και την Κίνα με δρομολόγηση πολιτικών που θα πρέπει να ξεφύγουν από την πεπατημένη», σημείωσε ο κ. Μητσοτάκης.

Όπως επεσήμανε ο πρωθυπουργός, «η έντονη πόλωση και τοξικότητα που παρατηρείται στις ΗΠΑ αποτελεί αυτοτελώς ένα πρόβλημα για τις δημοκρατίες μας.Στη Δημοκρατία είμαστε αντίπαλοι, αλλά ποτέ εχθροί».

Σημείωσε, δε, ότι «η έντονη πόλωση και τοξικότητα που βλέπουμε στις ΗΠΑ αποτελεί αυτοτελώς πρόβλημα για τις δημοκρατίες μας. Στη δημοκρατία μπορεί να είμαστε αντίπαλοι αλλά ποτέ εχθροί. Η Δημοκρατία προβλέπει σεβασμό στη γνώμη του άλλου και την αντιπαράθεση σχεδίων και απόψεων, όμως επειδή η Ελλάδα έχει πληρώσει την τοξικότητα δτου δημόσιου διαλόγου πρέπει να έχουμε υπόψη ότι η δημοκρατία ενισχύεται χωρίς τοξικότητα και αχρείαστες αντεγκλήσεις».

Ο κ. Μητσοτάκης ενημέρωσε την κυρία Σακελλαροπούλου και για την κατάθεση σε διαβούλευση δύο νομοσχέδιων που αφορούν το νέο φορολογικό νομοσχέδιο και τον νέο τρόπο υπολογισμού του κατώτατου μισθού από το 2028.

Για το νέο φορολογικό νομοσχέδιο ο κ. Μητσοτάκης σημείωσε ότι «περιλαμβάνει σημαντικές φορολογικές μειώσεις για το 2025. Είμαστε προσανατολισμένοι στη μείωση φόρων καθώς η οικονομία αναπτύσσεται και παλεύουμε τη μάστιγα της φοροδιαφυγής και το λέω αυτό γιατί σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες οι κυβερνήσεις ακολουθούν αντίθετο δρόμο. Από εδώ και στο εξής η προσοχή στρέφεται στη μεσαία τάξη όσον αφορά τη μείωση των φόρων»

Με αφορμή, τέλος, το νομοσχέδιο για τον νέο τρόπο υπολογισμού του κατώτατου μισθού από το 2028, σημείωσε ότι θα περιέχει τη ρητή δέσμευση ότι οι κατώτατοι μισθοί δεν θα μειώνονται για να προσθέσει ότι «παραμένουμε δεσμευμένοι για αύξηση 950 ευρώ του κατώτατου μισθού μέχρι το 2027».

Σακελλαροπούλου: Σημαντική η συνέχεια της αμερικανικής πολιτικής

Από την πλευρά της η Κατερίνα Σακελλαροπούλου αναφέρθηκε στο «ιδιαίτερο ενδιαφέρον που έχει η συνέχεια της πολιτικής που θα ασκήσει ο/η επόμενος πρόεδρος των ΗΠΑ» προσθέτοντας ότι «αναδεικνύεται η ανάγκη για μια ισχυρή και αυτόνομη Ευρώπη στρατηγικά».

Παράλληλ σημείωσε ότι «το θέμα των αναγκαίων συναινέσεων, η τήρηση των δημοκρατικών διαδικασιών και ο σεβασμός τους είναι πυρηνικό θέμα σε μια δημοκρατία. Είναι προφανές ότι η χώρα μας θα συνεργασεί με όποιον πρόεδρο επιλέξει ο αμερικανικός λαός διατηρώντας τους συμμαχικούς δεσμούς που έχει παραδοσιακά με τις ΗΠΑ».

Ως προς τη φορολογική δικαιοσύνη, τέλος, η Πρόεδρος της Δημοκρατίας σημείωσε ότι «είναι κεντρικός πυρήνας της δημοκρατίας και όποιο μέτρο λαμβάνεται προς αυτή την κατεύθυνση είναι σηναμτικό. Είναι σημαντικό να επιβαρύνονται όλοι ανάλογα για να διατηρείται η κοινωνική ισορροπία».

Πότε κλείνουν οι κάλπες, τα exit polls και οι Πολιτείες-κλειδιά

Λίγο μετά το κλείσιμο της κάλπης, η δημοσίευση των exit polls θα δώσει μια πρώτη γεύση των αποτελεσμάτων. Οι Πολιτείες-κλειδιά, όπως η Αριζόνα, η Τζόρτζια, το Μίσιγκαν, η Νεβάδα, η Βόρεια Καρολίνα, η Πενσιλβάνια και το Ουισκόνσιν βρίσκονται στο επίκεντρο, αφού εκείνες αναμένεται να κρίνουν το αποτέλεσμα.

Στην Ελλάδα τα πρώτα exit polls θα γίνουν γνωστά λίγο μετά τα μεσάνυχτα.

18:00 ET / 01:00 (Ώρα Ελλάδας) – Οι κάλπες κλείνουν στο ανατολικό Κεντάκι και σε μεγάλο μέρος της Ιντιάνα.

19:00 ET / 02:00 (Ώρα Ελλάδας) – Κλείνουν οι κάλπες σε έξι Πολιτείες, μεταξύ τους και στην Τζόρτζια.

Είναι μία από τις επτά κρίσιμες. Το 2020 ο Τζο Μπάιντεν κέρδισε με διαφορά μόλις 0,2%. Αν την κερδίσει η Κάμαλα Χάρις, θα έχει μια πρώτη καλή νίκη.

19:30 ET / 02:30 (Ώρα Ελλάδας) – Κλείνουν οι κάλπες σε Βόρεια Καρολίνα, Οχάιο και Δυτική Βιρτζίνια.

20:00 ET / 03:00 (Ώρα Ελλάδας) – Κλείνουν οι κάλπες σε 18 Πολιτείες, μεταξύ τους και στην Πενσιλβανία.

Ακόμη μία Πολιτεία που μπορεί να αποδειχτεί καθοριστική στο να σφραγίσει ένας από τους δύο τη νίκη στην εκλογική αναμέτρηση. Περίπου αυτή την ώρα μπορούμε να περιμένουμε ένα δεύτερο κύμα exit polls.

20:30 ET / 03:30 (Ώρα Ελλάδας) – Κλείνουν οι κάλπες στο Άρκανσο.

21:00 ET / 04:00 (Ώρα Ελλάδας) – Κλείνουν οι κάλπες σε 15 Πολιτείες, μεταξύ τους το Μίσιγκαν και το Ουισκόνσιν.

Κλείνουν επίσης και στη Νέα Υόρκη, μία σταθερά δημοκρατική πολιτεία.

22:00 ET / 05:00 (Ώρα Ελλάδας) – Κλείνουν στη Νεβάδα, στη Μοντάνα και τη Γιούτα.

Εδώ η Χάρις μπορεί να ελπίζει σε μια νίκη, ανατρέποντας τα γκάλοπ που αρχικά έφερναν τον Τραμπ στην πρώτη θέση.

23:00 ET / 06:00 (Ώρα Ελλάδας) – Κλείνουν οι κάλπες σε τέσσερις Πολιτείες.

Η προεδρία θα έχει πλέον κριθεί, όταν θα βγουν τα αποτελέσματα από τη μεγαλύτερη Πολιτεία, που παραδοσιακά είναι υπέρ των Δημοκρατικών.

00:00 της Τετάρτης ET / 07:00 (Ώρα Ελλάδας) – Κλείνουν οι κάλπες στη Χαβάη και την Αλάσκα.

Η «μάχη» για την Πενσιλβάνια

Με 19 εκλεκτορικές ψήφους, η Πενσιλβάνια είναι ο μεγαλύτερος στόχος της βραδιάς. Μια νίκη εδώ θα μπορούσε να καθορίσει την τελική έκβαση των εκλογών. Σημαντική θα είναι και η ανάλυση των exit polls, με διαχωρισμούς κατά ηλικία, φυλή και επίπεδο εκπαίδευσης.

Πότε αναμένεται να ξέρουμε τον νικητή

Σε κάποιες από τις προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις ο νικητής έγινε γνωστός τη βραδιά των εκλογών ή νωρίς το επόμενο πρωί, υπογραμμίζει το BBC.

Αυτή τη φορά επειδή η αναμέτρηση είναι ιδιαίτερα αμφίρροπη σε πολλές πολιτείες αυτό σημαίνει ότι πολλά ΜΜΕ θα περιμένουν μέχρι να ανακηρύξουν τον νικητή.

Οι οριακές νίκες μπορεί επίσης να σημάνουν ότι θα χρειαστεί να υπάρξουν επανακαταμετρήσεις. Στη swing state Πενσιλβάνια (μια από τις επτά που θεωρείται ότι το αποτέλεσμα θα μετρήσει ιδιαίτερα για τον νικητή), θα χρειαστεί επανακαταμέτρηση σε ολόκληρη την πολιτεία αν υπάρχει διαφορά μισής μονάδας. Το 2020 η διαφορά ήταν λίγο πάνω από 1,1%.

Μπορεί επίσης να υπάρξουν νομικές προσφυγές. Όπως σημειώνει το βρετανικό μέσο, έχουν ήδη κατατεθεί περισσότερες από 100 αγωγές πριν από τις εκλογές. Ανάμεσά τους υπάρχουν ορισμένες που έχουν κατατεθεί από τους Ρεπουμπλικανούς που αμφισβητούν το δικαίωμα ορισμένων να ψηφίσουν ή τη διαχείριση εκλογικών καταλόγων.

Άλλα σενάρια που θα μπορούσαν να προκαλέσουν καθυστερήσεις περιλαμβάνουν οποιαδήποτε αναταραχή υπάρξει, ιδιαίτερα στα εκλογικά κέντρα.

Από την άλλη πλευρά, η καταμέτρηση των ψήφων θα γίνει πολύ πιο γρήγορα σε ορισμένες περιοχές, συμπεριλαμβανομένης της κρίσιμης πολιτείας του Μίσιγκαν, και πολύ λιγότερες ψήφοι θα δοθούν ταχυδρομικώς από ό,τι στις προηγούμενες εκλογές, οι οποίες έγιναν κατά τη διάρκεια της πανδημίας του κορονοϊού.

Πώς καταμετρούν τις ψήφους

Συνήθως, πρώτα καταμετρώνται οι ψήφοι από την ημέρα των εκλογών και στη συνέχεια οι πρόωρες και οι επιστολικές ψήφοι, οι ψήφοι που έχουν αμφισβητηθεί και στη συνέχεια οι υπερπόντιες ψήφοι και οι ψήφοι από στρατιωτικούς.

Οι υπεύθυνοι για τις εκλογές ανά τόπο – άλλοτε διορισμένοι κι άλλοτε εκλεγμένοι – καταμετρούν και ελέγχουν την εγκυρότητα των ψήφων (π.χ. άκυρα) σε μια διαδικασία που είναι γνωστή ως canvassing στην αγγλική γλώσσα.

Χρησιμοποιούνται ηλεκτρονικοί σαρωτές, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις απαιτείται η κλασική καταμέτρηση (με το χέρι) ή γίνεται διπλός έλεγχος.

Κάθε πολιτεία και τόπος έχει αυστηρούς κανόνες σχετικά με το ποιος μπορεί να συμμετάσχει στην καταμέτρηση, τη σειρά με την οποία καταμετρώνται – τσεκάρονται οι ψήφοι και ποια μέρη είναι ανοικτά στο κοινό, συμπεριλαμβανομένου του τρόπου με τον οποίο οι κομματικοί αντιπρόσωποι μπορούν να παρακολουθούν και να παρεμβαίνουν στην καταμέτρηση των ψήφων.

Τι θα συμβεί εάν αμφισβητηθούν τα αποτελέσματα των προεδρικών εκλογών

Αφού συμπεριληφθεί κάθε έγκυρη ψήφος στα τελικά αποτελέσματα, τότε θα πρέπει να βγει το κολέγιο των εκλεκτόρων.

Σε κάθε πολιτεία μπορεί να κερδηθεί ένας διαφορετικός αριθμός εκλεκτόρων, και η εξασφάλιση αυτών των ψήφων – και όχι μόνο η υποστήριξη των ίδιων των ψηφοφόρων – είναι αυτή που τελικά οδηγεί στην προεδρία.

Για παράδειγμα, το 2016 η Χίλαρι Κλίντον είχε ψηφισθεί από περισσότερους ψηφοφόρους, αλλά είχε κερδίσει λιγότερους εκλέκτορες.

Γενικά, πάντως, οι πολιτείες εκχωρούν όλες τις ψήφους τους στο κολέγιο των εκλεκτόρων σε όποιον κερδίσει τη λαϊκή ψήφο και αυτό επιβεβαιώνεται μετά τις συνεδριάσεις της 17ης Δεκεμβρίου.

Στη συνέχεια, το νέο Κογκρέσο των ΗΠΑ συνεδριάζει στις 6 Ιανουαρίου για να καταμετρήσει τις ψήφους του κολεγίου των εκλεκτόρων και να επικυρώσει τον νέο πρόεδρο.

Μετά τις εκλογές του 2020, ο Τραμπ αρνήθηκε να παραδεχτεί ότι έχασε και συγκέντρωσε υποστηρικτές του για να διαδηλώσουν στο Καπιτώλιο των ΗΠΑ την ώρα που το Κογκρέσο συνεδρίαζε για να πιστοποιήσει τη νίκη του Μπάιντεν.

Προέτρεψε τον αντιπρόεδρό του, Μάικ Πενς, να μη δεχτεί το αποτέλεσμα, αλλά ο Πενς αρνήθηκε.

Ακόμη και μετά την αποτυχία της εφόδου στο Καπιτώλιο, 147 Ρεπουμπλικανοί ψήφισαν ενάντια στο αποτέλεσμα, αλλά δεν κατάφεραν να το ανατρέψουν.

Οι εκλογικές μεταρρυθμίσεις από τότε έχουν καταστήσει δυσκολότερο για τους βουλευτές να αντιταχθούν στα πιστοποιημένα αποτελέσματα που τους αποστέλλονται από τις επιμέρους πολιτείες.

Έχουν επίσης αποσαφηνίσει ότι ο αντιπρόεδρος δεν έχει την εξουσία να απορρίπτει μονομερώς τις εκλεκτορικές ψήφους.

Ωστόσο, οι παρατηρητές των εκλογών αναμένουν ότι οι προσπάθειες για την καθυστέρηση της πιστοποίησης της ψηφοφορίας του 2024 θα μπορούσαν να λάβουν χώρα σε τοπικό και πολιτειακό επίπεδο, όπως επισημαίνει το BBC.

Ο Τραμπ, ο υποψήφιος αντιπρόεδρος του Τζέι Ντι Βανς και κορυφαίοι Ρεπουμπλικάνοι ηγέτες στο Καπιτώλιο έχουν αρνηθεί πολλές φορές να δηλώσουν απερίφραστα ότι θα αποδεχθούν τα αποτελέσματα αν χάσουν.

Πότε είναι η ορκωμοσία του νέου προέδρου των ΗΠΑ

Ο εκλεγμένος πρόεδρος θα ξεκινήσει τη θητεία του μετά την ορκωμοσία του τη Δευτέρα, 20 Ιανουαρίου 2025, στους χώρους του αμερικανικού Καπιτωλίου.

Αυτή Θα είναι η 60ή προεδρική ορκωμοσία στην ιστορία των ΗΠΑ.

Στην εκδήλωση θα ορκιστεί ο νέος πρόεδρος με την υπόσχεση να τηρήσει το Σύνταγμα και στη συνέχεια θα εκφωνήσει την πρώτη ομιλία του.

«Έχει 100% πιθανότητες να δουλέψει, γιατί αν δεν λειτουργήσει, θα το κάνω 50%, και αν δεν λειτουργήσει και αυτό, θα το κάνω 75%», διατράνωνε ο Τραμπ, κατά την ομιλία του, όπως μεταφέρει ο Guardian.

«Ξέρετε, τα νότια σύνορά τους είναι εκεί που μπαίνουν, περνούν ακριβώς από μέσα. Και παρεμπιπτόντως, υπάρχει 100% πιθανότητα να δουλέψει αυτό. Είναι μόνο ένα ερώτημα», είπε σε μία συγκεχυμένη παρατήρηση ο Ντόναλντ Τραμπ.

Μπορεί ο Ρεπουμπλικάνος υποψήφιος να χρησιμοποιεί ως ένα από τα σλόγκαν του τους δασμούς (tariffs) απέναντι σε χώρες που δεν επιδεικνύουν καλή «διαγωγή», όπως η Κίνα, η Ρωσία και το Μεξικό, και να τους προτάσσει ως μέτρο ενίσχυσης της οικονομίας, αλλά ουσιαστικά ισχύει το αντίθετο, όπως αναλύει και η Wall Street Journal.

Οι δασμοί που θα επέβαλλε ως πρόεδρος, δια νόμου δεν υποχρεώνουν τη θιγόμενη εξαγωγό χώρα να καλύψει κάποιο ποσό, παρά δεσμεύουν με υψηλότερο δασμό τον εισαγωγέα, εν προκειμένω την εκάστοτε αμερικανική εταιρεία που θα έφερνε το προϊόν.

Αυτό σημαίνει πως, δεδομένου ότι οι πολυεθνικές θα υφίσταντο ζημία, θα παρατηρείται αύξηση των τιμών σε αγαθά και υπηρεσίες, με τους δασμούς να μετακυλούν στους καταναλωτές και να επηρεάζουν δυσανάλογα τα μεσαία και κατώτερα κοινωνικοοικονομικά στρώματα και τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις.

Το αντεπιχείρημα του Τραμπ είναι ότι οι δασμοί, όταν εφαρμόζονται σωστά, ενθαρρύνουν την παραγωγή, βάζουν τις αμερικανικές εταιρείες σε ίσες βάσεις με ξένους ανταγωνιστές που υποστηρίζονται από την κυβέρνηση και δίνουν χρόνο και χώρο στις αναδυόμενες βιομηχανίες να εξελιχθούν.

Το πρόβλημα είναι ότι μια τέτοια πολιτική έχει περισσότερο λογική μέσα σε μία αναπτυσσόμενη οικονομία, όπως η Κίνα της δεκαετίας του 1990, και όχι σε μία χώρα με ήδη καλπάζουσα ακρίβεια, αφόρητο πληθωρισμό, και κατακερματισμένες κοινωνικές δομές.

Οικονομολόγοι περιγράφουν αυτή την κατάσταση στην Αμερική ως «Σύνορο Καινοτομίας», για να περιγράψουν ένα επιχειρηματικό περιβάλλον στο οποίο η ανάπτυξη δεν μπορεί να προκύψει από την κάλυψη μίας δεδομένης ποσότητας παραγωγικών θέσεων, αλλά μέσω της εξωστρέφειας και της επέκτασης, αμφότερες έννοιες αντιθετικές των εσωστρεφών δεσμών.

Και συνεχίζει : Κανείς δεν πιστεύει ότι η υποψήφια του Δημοκρατικού Κόμματος, Αντιπρόεδρος Καμάλα Χάρις, δεν έχει πιθανότητες, αλλά η εκλογή της θα ήταν σε μεγάλο βαθμό μια συνέχεια του σημερινού status quo.

Μια νίκη του Τραμπ θα έστελνε ένα τσουνάμι πανικού σε μια ήπειρο (την Ευρώπη) χωρίς πηδάλιο που ήδη αγωνίζεται να πλοηγηθεί στους δύο πολέμους στην περιφέρειά της.

Ναι, η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει ήδη επιβιώσει από μία προεδρία Τραμπ. Μερικοί ηγέτες θα υποστήριζαν ότι αναδείχθηκε ισχυρότερη εξαιτίας αυτού.

Αλλά στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, οικοδομείται συναίνεση: μια επιστροφή του Τραμπ θα ενθάρρυνε τον Ρώσο Πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν, θα πυροδοτούσε ενδεχομένως έναν καταστροφικό εμπορικό πόλεμο και θα δημιουργούσε πολιτικό διχασμό σε ολόκληρη την ήπειρο.

Όχι μόνο η Ευρώπη είναι ιδιαίτερα αδύναμη αυτή τη στιγμή, με μια οικονομία που κλονίζεται στη Γερμανία και τη Γαλλία. Θα ήταν ένας διαφορετικός Τραμπ που θα έκανε επίδειξη δύναμης στις συνόδους κορυφής του ΝΑΤΟ και στις διεθνείς συναντήσεις.

Πρώτον, θα είχε αποδεσμευτεί από τους Αμερικανούς αξιωματούχους που προσπάθησαν να τον συγκρατήσουν κατά την πρώτη του θητεία. Ο πρόεδρος που κάποτε αναφερόταν στην ΕΕ ως έναν από τους «μεγαλύτερους εχθρούς» της Αμερικής θα κοιτούσε πιθανότατα πέρα ​​από τον Ατλαντικό με ένα σοβαρό «τσιπ» στον ώμο του.

«Μια δεύτερη θητεία Τραμπ θα ήταν διαφορετική», είπε η Λέσλι Βινζαμούρι, διευθύντρια προγράμματος ΗΠΑ και Αμερικής στο Chatham House, από μια βρετανικό think tank. «Ξέρει τώρα ποιος πιστεύει ότι τον αδίκησε τόσο στη διεθνή σκηνή όσο και στο εσωτερικό και έχει επεξεργαστεί με την ομάδατου κάποια σχέδια για το πώς να τους κόψει τα γόνατα».

Ενθάρρυνε τον Πούτιν

Μετά την πρώτη εκλογή του Τραμπ το 2016, οι Ευρωπαίοι ηγέτες μπορούσαν να λένε πως ό,τι κι αν συνέβαινε πέρα ​​από τον Ατλαντικό, η ίδια η ήπειρος ήταν μια περιοχή σταθερότητας, ασφαλής υπό την καθοδήγηση της πανίσχυρης Γερμανίδας Καγκελαρίου Άνγκελα Μέρκελ.

Αυτή τη φορά, η ευρωπαϊκή ηγεσία απουσιάζει σε μεγάλο βαθμό. Ο διάδοχος της Μέρκελ, Όλαφ Σολτς, μετά βίας κρατά τον συνασπισμό του ενωμένο, ενώ ο Γάλλος Πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν έχει συρρικνωθεί από την ακροδεξιά.

Εν τω μεταξύ, η περιοχή γύρω από την Ευρώπη καίγεται.

Οι πόλεμοι στην Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή τραβούν την προσοχή των ηγετών και εξαντλούν τους δυτικούς στρατιωτικούς και οικονομικούς πόρους. Χωρίς τη συνέχιση της υποστήριξης από την Ουάσιγκτον, υπάρχουν σοβαρά ερωτήματα για το πόσο ακόμη η Ουκρανία θα μπορεί να αντέξει στις δυνάμεις του Πούτιν.

Στο Λονδίνο, η νέα κυβέρνηση του Keir Starmer ανησυχεί ότι ο Τραμπ θα τραβήξει το χαλί κάτω από τον Volodymyr Zelenskyy, περικόπτοντας τη στρατιωτική βοήθεια προς το Κίεβο ή εξαρτώντας την από άμεσες ειρηνευτικές συνομιλίες που θα εκχωρούσαν εδάφη στη Μόσχα.

Η υπόσχεση του Τραμπ να τερματίσει τον πόλεμο στην Ουκρανία εντός 24 ωρών από την ανάληψη της εξουσίας λαμβάνεται με παρόμοια σοβαρότητα και σε άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες.

«Η βοήθεια θα μπορούσε να σταματήσει εν μία νυκτί», είπε ένας Ευρωπαίος διπλωμάτης. «Ο Πούτιν θα θέλει να το εκμεταλλευτεί και να πει ότι παίρνω το Ντονμπάς, την Κριμαία και μετά θα περιμένω τον χρόνο μου πριν την επόμενη φορά».

Η επόμενη φορά, συνεχίζειη ίδια πηγή, θα μπορούσε να είναι μια ρωσική επίθεση σε μια χώρα όπως η Εσθονία, η Λιθουανία ή η Λετονία – όλα μέλη της ΕΕ και του ΝΑΤΟ – καθώς ο Πούτιν προσπαθεί να δοκιμάσει την ήδη χλιαρή δέσμευση του Τραμπ στο ΝΑΤΟ και τις διατάξεις αμοιβαίας άμυνας της στρατιωτικής συμμαχίας.

Η Γαλλία έχει εκμεταλλευτεί τη δυνατότητα μιας προεδρίας Τραμπ για να παροτρύνει άλλες ευρωπαϊκές χώρες να ενισχύσουν τις στρατιωτικές τους ικανότητες. «Δεν μπορούμε να αφήσουμε τους ψηφοφόρους στο Ουισκόνσιν να αποφασίσουν για την ευρωπαϊκή ασφάλεια», δήλωσε στο POLITICO ο υπουργός Ευρώπης της Γαλλίας Μπέντζαμιν Χαντάντ.

Ο Χαντάντ είπε ότι η Γαλλία θα συνεργαστεί με όποιον κερδίσει τις εκλογές στις ΗΠΑ , αλλά επέμεινε ότι η Ευρώπη πρέπει να σκεφτεί επειγόντως πώς να περιηγηθεί σε έναν κόσμο στον οποίο η Ουάσιγκτον δεν θα μπορούσε πλέον να υπολογίζεται. «Είναι η ευρωπαϊκή μας ασφάλεια», είπε ο Χαντάντ. «Πρέπει να είμαστε ικανοί να υποστηρίξουμε [τους Ουκρανούς] ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα».

Το πρόβλημα είναι ότι οι ευρωπαίοι ηγέτες – συμπεριλαμβανομένης της Γαλλίας – υποστηρίζουν την εξάσκηση των στρατευμάτων τους τα τελευταία δύο χρόνια. Και όμως, εκτός από την Πολωνία, λίγοι το έχουν καταφέρει να το κάνουν πραγματικά.

Φόβοι για τον εμπορικό πόλεμο

Μια δεύτερη ευρωπαϊκή ανησυχία είναι ότι ο Τραμπ θα αναζωπυρώσει έναν διατλαντικό εμπορικό πόλεμο. Έχει απειλήσει να επιβάλει δασμούς 10% έως 20% σε όλες τις εισαγωγές στις ΗΠΑ για να επαναφέρει τις θέσεις εργασίας στη μεταποίηση – και ενώ το Πεκίνο παραμένει το επίκεντρο της οργής του, έχει πολλά να πάει γύρω του. Την περασμένη εβδομάδα, ο Τραμπ αποκάλεσε την ΕΕ «μίνι Κίνα».

Ανώτατοι Ευρωπαίοι εμπορικοί αξιωματούχοι είπαν πρόσφατα στους πρεσβευτές της ΕΕ ότι θα είναι έτοιμοι να αντιδράσουν σε πιθανές εμπορικές διαμάχες εάν χρειαστεί. Στο Λονδίνο, επίσης, ο κίνδυνος ενός αναζωπυρωμένου εμπορικού πολέμου παίζει επίσης στο μυαλό της ομάδας του Starmer. Όπως και οι Ευρωπαίοι ομόλογοί τους, οι Βρετανοί αξιωματούχοι επεξεργάζονται σχέδια έκτακτης ανάγκης εάν ο Τραμπ κερδίσει και αποφασίσει να ακολουθήσει τις απειλές του για δασμούς.

Ο Τραμπ έχει προτείνει δασμούς 100 τοις εκατό σε όλα τα εισαγόμενα οχήματα, κάτι που θα ήταν καταστροφικά νέα για χώρες με σημαντικές αυτοκινητοβιομηχανίες. Η γερμανική οικονομία, για παράδειγμα, που ήδη δυσκολεύεται, θα υποστεί πλήγμα -0,23% στο Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν ως αποτέλεσμα των εμπορικών πολιτικών του Τραμπ, σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύτηκε από το London School of Economics (LSE).

«Αυτοί οι δασμοί θα επηρεάσουν την αμερικανική οικονομία, όχι μόνο τους κινεζικούς και ευρωπαϊκούς κλάδους, οπότε ο Ντόναλντ Τραμπ [όργωμα] με αυτές τις πολιτικές εάν εκλεγεί θα ήταν απαίσια για τις οικονομίες σε όλο τον κόσμο», ο συγγραφέας της μελέτης Aurélien Saussay, από το Ινστιτούτο Ερευνών Grantham του LSE. Κλιματική Αλλαγή και Περιβάλλον, είπε.

Ο ανταγωνισμός που προκλήθηκε από έναν εμπορικό πόλεμο δεν θα είχε μόνο οικονομικό αντίκτυπο. Όσον αφορά την ασφάλεια, το Λονδίνο ήταν παραδοσιακά ένας από τους στενότερους συμμάχους της Ουάσιγκτον. Όμως οι πολιτικές εντάσεις εμφανίζονται ήδη.

Οι σχέσεις μεταξύ του Τραμπ και της νέας κεντροαριστερής κυβέρνησης του Στάρμερ είναι ήδη προβληματικές. Ο Ρεπουμπλικανός επέκρινε το «ακραίο αριστερό» Εργατικό Κόμμα του Στάρμερ επειδή έστειλε ακτιβιστές στην εκστρατεία του Χάρις στις εκλογές, ισχυριζόμενος ότι ισοδυναμούσε με ξένη παρέμβαση στην αμερικανική δημοκρατία. Η εκστρατεία του έχει καταθέσει νομική καταγγελία κατά του κόμματος με ισχυρισμό «ξένη παρέμβαση».

Το ρεκόρ του Τραμπ στη Μέση Ανατολή είναι ένας άλλος λόγος για τους Ευρωπαίους να ανησυχούν. Στην πρώτη του θητεία, απέρριψε την πυρηνική συμφωνία του Ιράν, η οποία υποστηρίχθηκε από τη Γερμανία, τη Γαλλία, την ΕΕ και το Ηνωμένο Βασίλειο.

«Μια δεύτερη θητεία Τραμπ θα έβλεπε την επιστροφή της πολιτικής της «μέγιστης πίεσης» στο Ιράν, η οποία θα μπορούσε να περιλαμβάνει την πιθανότητα απευθείας χτυπημάτων στο Ιράν και στοχευμένες δολοφονίες», σύμφωνα με ανάλυση του Ινστιτούτου Μελετών Ασφάλειας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. «Αν και το σχέδιο της κυβέρνησης θα ήταν να αποκαταστήσει την αποτροπή, ο κίνδυνος μιας άμεσης σύγκρουσης μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης θα αυξανόταν».

Ευρωπαϊκά τμήματα

Στη συνέχεια, υπάρχει η πίεση που θα ασκούσε μια δεύτερη προεδρία Τραμπ στην ίδια την Ευρώπη. Στις ΗΠΑ, ο Τραμπ είναι ο πιο διχαστικός πολιτικός της εποχής. Διαχωρίζει επίσης τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις μεταξύ τους, ένας παράγοντας που θα καταστήσει ακόμη πιο δύσκολο τον συντονισμό οποιασδήποτε απάντησης σε επίπεδο ΕΕ για το εμπόριο ή την ασφάλεια για τους αξιωματούχους στις Βρυξέλλες.

Οι ηγέτες στο Λονδίνο, το Βερολίνο και το Παρίσι ενδέχεται να αποκρούσουν τη νίκη του Τραμπ. Αλλά οι αυταρχικοί και οι ηγέτες της σκληρής δεξιάς της Ευρώπης, όπως ο Ούγγρος πρωθυπουργός Βίκτορ Όρμπαν και η Ιταλίδα Τζόρτζια Μελόνι, θα το δουν ως δικαίωση των θέσεων τους.

Ο Όρμπαν, ο οποίος ταξίδεψε με τους άλλους ηγέτες της Ευρώπης ταξιδεύοντας στη Μόσχα για να επισκεφτεί τον Πούτιν το περασμένο καλοκαίρι, συμμετείχε τακτικά σε συγκεντρώσεις υπερσυντηρητικών στις ΗΠΑ, στις οποίες κυριαρχούσε ο Τραμπ. Αυτό οδήγησε μερικούς να υποθέσουν ότι μπορεί να χαρεί να δώσει γρήγορα τα συγχαρητήριά του στον πρώτο Πρόεδρος των ΗΠΑ ακόμα κι αν το εκλογικό αποτέλεσμα δεν είναι καθόλου σαφές.

Όσο για τη Μελόνι, οι σύμμαχοί της στη Ρώμη λένε ότι θα ήταν σε τέλεια θέση να ενεργήσει ως ο νέος ψιθυριστής Τραμπ της Ευρώπης.

Ο Αντρέα Ντι Τζιουζέπε, μέλος του ιταλικού κοινοβουλίου που εκπροσωπεί τους Ιταλούς στη Βόρεια Αμερική και μέλος του κόμματος των Αδελφών της Ιταλίας της Μελόνι, δήλωσε ότι η νίκη του Τραμπ θα ήταν ευπρόσδεκτη από τη Ρώμη.

«Αν ο Πρόεδρος Τραμπ χρειάζεται έναν ενδιάμεσο με την Ευρώπη, ποιος καλύτερος από τη Τζόρτζια Μελόνι;» είπε ο Ντι Τζουζέπε. «Είναι Τραμπίστρια από την πρώτη ώρα».

Ακόμη και στη Γερμανία, ορισμένοι βλέπουν ευκαιρία σε μια νίκη Τραμπ. Ωστόσο, δεν είναι θετικό. Ανώτερα στελέχη της κυβέρνησης παραδέχονται ιδιωτικά ότι ο συνασπισμός του καγκελαρίου Scholz θα ήταν πιο πιθανό να διαλυθεί εάν κερδίσει η Χάρις.

Αυτό συμβαίνει επειδή η προοπτική του Τραμπ να επιστρέψει στον Λευκό Οίκο θα αποτελούσε τέτοια απειλή για την παγκόσμια πολιτική σταθερότητα που και τα τρία κόμματα του κυβερνητικού συνασπισμού θα πρέπει να το ξανασκεφτούν πριν διαλύσουν τη συμμαχία τους.

Τι θα ψήφιζαν οι Ιταλοί

Σε ό,τι αφορά τον συντηρητικό συνασπισμό που κυβερνά την χώρα, μπορεί η πρωθυπουργός Τζόρτζια Μελόνι να προσπάθησε να τηρήσει ίσες αποστάσεις, αλλά είναι σαφές ότι τα περισσότερα οργανωμένα μέλη του κόμματός της, Αδέλφια της Ιταλίας, «κλίνουν» προς τον ρεπουμπλικανό υποψήφιο. Το κύριο ισχυρό, κοινό σημείο που εντοπίζουν, όπως προκύπτει, είναι, πρώτα απ΄όλα, η στρατηγική για την αντιμετώπιση του μεταναστευτικού. Σε περίπτωση εκλογής του Τραμπ, βέβαια, θα πρέπει να δούμε αν η Μελόνι θα αποφασίσει να αναθεωρήσει την στάση της στο Ουκρανικό. Ως γνωστόν, έως τώρα ενέκρινε όλους τους χειρισμούς της κυβέρνησης Μπάιντεν και εξέφρασε πλήρη στήριξη στο Κίεβο, με αποστολή στρατιωτικής βοήθειας.

Όσο για την Λέγκα, ο γραμματέας της και υπουργός Μεταφορών, Ματέο Σαλβίνι, είναι σίγουρα ο φανατικότερος υποστηρικτής του Ντόναλντ Τραμπ, σε όλη την ιταλική πολιτική σκηνή. «Ελπίζω να κερδίσει, αντιπροσωπεύει το μέλλον και θα προστατέψει τα δικαιώματα και την ελευθερία», δήλωσε ο Σαλβίνι. Τα κοινά σημεία του κόμματός του με την ατζέντα των ρεπουμπλικανών, όπως τονίζει, είναι κύριας πολιτικής σημασίας: «από την προστασία της οικογένειας, μέχρι την ασφάλεια, την καταπολέμηση της παράνομης μετανάστευσης και των θρησκευτικών φανατισμών». Ο Σαλβίνι, μάλιστα, παρομοίασε τις δικαστικές περιπέτειες του Τραμπ με εκείνες του Ιταλού μεγιστάνα και πρώην πρωθυπουργού, Σίλβιο Μπερλουσκόνι.

Κάποιοι άλλοι, πάντως, προτίμησαν να τηρήσουν στάση αναμονής. Είναι η περίπτωση του κόμματος Φόρτσα Ιτάλια, δημιούργημα του ίδιου του «Καβαλιέρε». «Δεν θελήσαμε να παρέμβουμε στην αμερικανική εκλογική κούρσα. Είμαστε φίλοι των Ηνωμένων Πολιτειών και θα εργαστούμε αποδοτικά μαζί τους, ανεξάρτητα από το ποιός θα εκλεγεί» επανέλαβε, κατά την διάρκεια των τελευταίων εβδομάδων, ο Ιταλός υπουργός Εξωτερικών και νυν αρχηγός της Φόρτσα Ιτάλια, Αντόνιο Ταγιάνι.

Όσο για την αντιπολίτευση και το κίνημα Πέντε Αστέρων αποφάσισε να μην εκφράσει σαφή προτίμηση. «Όποιος και αν κερδίσει, θα πρέπει να επιδιώξουμε την διατήρηση καλών σχέσεων, με στόχο την προστασία των εθνικών μας συμφερόντων. Όταν πρόκειται για υποψήφιους ξένων χωρών, δεν θέλω να εκφέρω γνώμη», είναι η θέση του αρχηγού των «πεντάστερων» και πρώην πρωθυπουργού, Τζουζέπε Κόντε.

Σε ό,τι αφορά, τέλος, το κεντροαριστερό Δημοκρατικό Κόμμα, η στήριξη της Κάμαλα Χάρις είναι σαφέστατη. Η γραμματέας των Ιταλών «Δημοκρατικών», Έλι Σλάιν, υπογράμμισε ότι η αντιπρόεδρος της αμερικανικής κυβέρνησης έδειξε θάρρος και έδωσε έμφαση σε βασικά θέματα, όπως στο δικαίωμα στην στέγη, στην περίθαλψη, στην εργασία και στο ότι όλοι οι πολίτες πρέπει να πληρώνονται αξιοπρεπώς.

Πέρα από τον χώρο της πολιτικής υπάρχουν, βέβαια, ενδιαφέρουσες τοποθετήσεις έμπειρων σχολιαστών. Όπως, για παράδειγμα, του Τζιάνι Ριότα, πρώην διευθυντή ειδήσεων του πρώτου τηλεοπτικού καναλιού της Rai και της εφημερίδας La Stampa. Ο Ριότα, ο οποίος γνωρίζει καλά τις Ηνωμένες Πολιτείες, εκτιμά ότι στο τελικό αποτέλεσμα θα βαρύνουν -όσο ποτέ άλλοτε- τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και, ειδικότερα, το TikTok. Mε πολλές νέες γυναίκες, tiktokers, οι οποίες κινητοποιήθηκαν υπέρ της Κάμαλα Χάρις και, αντίστοιχα, άνδρες ηλικίας μέχρι τριάντα ετών οι οποίοι, με τα σύντομα βίντεο, στήριξαν ανεπιφύλακτα τον Τραμπ.

Ένας άλλος έμπειρος αναλυτής, ο Αμερικανός δημοσιογράφος ‘Αλαν Φρίντμαν, ο οποίος ζει εδώ και πολλά χρόνια στην Ιταλία και εξέδωσε βιογραφία του Σίλβιο Μπερλουσκόνι, προχώρησε σε σαφέστερη πρόβλεψη: « έχω την αίσθηση ότι ο Τραμπ μπορεί να τα καταφέρει, διότι και στο παρελθόν διαπιστώσαμε ότι έλαβε περισσότερες ψήφους απ΄ότι μας έλεγαν τα διάφορα γκάλοπ». Σύμφωνα με τον Φρίντμαν «πολλοί Αμερικανοί ντρέπονται να πουν ότι σκοπεύουν να επιλέξουν τον υποψήφιο των ρεπουμπλικανών και, για τον λόγο αυτό, δεν απαντούν στους δημοσκόπους». Ποιον θα στήριζαν, όμως, οι Ιταλοί, αν είχαν δικαίωμα ψήφου στις αμερικανικές εκλογές; Σύμφωνα με γκάλοπ της εταιρίας Youtrend, το 78% των ερωτηθέντων θα εμπιστευόταν την Κάμαλα Χάρις, και μόνον το 22% τον Τραμπ.

Μοιάζει σχεδόν αυτονόητο ότι το 95% των ψηφοφόρων του Ιταλικού, κεντροαριστερού Δημοκρατικού Κόμματος στηρίζει δυναμικά την Αμερικανίδα αντιπρόεδρο. Αυτό που προκαλεί έκπληξη, όμως, είναι ότι και το 49% των πολιτών που, σύμφωνα με το συγκεκριμένο στατιστικό δείγμα, πριν δυο χρόνια επέλεξαν το κόμμα της Μελόνι, θα «σταύρωνε» επίσης, την υποψήφια των «Democrats». Όσο για τους οπαδούς των Ιταλών «πεντάστερων», ο μεγιστάνας που έλαβε το χρίσμα των ρεπουμπλικανών και έβαλε και πάλι στο μάτι την πολυθρόνα του οβάλ γραφείου, επιλέγεται μόνο από το 15% των ερωτηθέντων. Βάσει της ανάλυσης του Άλαν Φρίντμαν, πάντως, θα είχε ενδιαφέρον να καταλάβει, κανείς αν -και εδώ στην Ιταλία- κάποιοι μπορεί να αποφεύγουν να δηλώσουν ανοικτά ότι συμπαθούν και θα στήριζαν, ως νέο πλανητάρχη, τον Ντόναλντ Τραμπ.

Ελάχιστα τα ερείσματα του Τραμπ στην Γαλλία

Στην Γαλλία ο Ντόναλντ Τραμπ δεν έχει πολλές συμπάθειες. Σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις το ποσοστό των Γάλλων που θα ήθελαν να τον δουν νικητή στις επικείμενες αμερικανικές εκλογές μετά βίας προσεγγίζει το 15%, κάτι που φυσικά δεν αφήνει αδιάφορο το εγχώριο πολιτικό προσωπικό.

Έτσι, ελάχιστα είναι τα πολιτικά πρόσωπα που έχουν δημοσίως ταχθεί υπέρ του Τραμπ, εκτός από κάποιες μεμονωμένες περιπτώσεις παραγόντων, προσκείμενων κυρίως στον χώρο της ακροδεξιάς, όπως για παράδειγμα ο πρόεδρος του κόμματος της Μαρίν Λεπέν Τζορντάν Μπαρντελά, ο οποίος δήλωσε πως εκτιμά τον Τραμπ «για τον πατριωτισμό του». Η ίδια η Μαρίν Λεπέν που κατά το παρελθόν είχε ταχθεί υπέρ του Τραμπ, προς το παρόν παραμένει σιωπηρή, λαμβάνοντας ίσως υπόψιν ότι ενώ του είχε ζητήσει να τον επισκεφθεί, ουδέποτε έλαβε την σχετική πρόσκληση.

Από την άλλη, βεβαίως, η τετραετία Μπάιντεν κάθε άλλο παρά ήταν μία ειδυλλιακή περίοδος στις σχέσεις της Γαλλίας με τις ΗΠΑ. Στο πολιτικό επίπεδο σημαδεύτηκε από την αιφνίδια αποχώρηση των ΗΠΑ από το Αφγανιστάν, ενώ στο οικονομικό επίπεδο o αμερικανικός νόμος για τη μείωση του πληθωρισμού (Inflation Reduction Act), που επιδοτεί με δισεκατομμύρια δολάρια τις αμερικανικές επιχειρήσεις, έχει δημιουργήσει οξυμένα προβλήματα ανταγωνιστικότητας στις γαλλικές και τις ευρωπαϊκές επιχειρήσεις.

Αυτό που πρωτίστως όμως ανησυχεί τους Γάλλους, ενόψει μίας πιθανής νίκης του Τραμπ στις εκλογές, είναι το τι μέλλει γενέσθαι με το ουκρανικό ζήτημα, το οποίο ο υποψήφιος των Ρεπουμπλικάνων έχει δηλώσει πως αν εκλεγεί Πρόεδρος θα το λύσει «μέσα σε 24 ώρες». Αν αυτό σημαίνει ότι θα το «λύσει» ο ίδιος σε συνεργασία με τον Πούτιν, ερήμην ενδεχομένως των Ευρωπαίων, ίσως δε ακόμη και των Ουκρανών, τότε η Γαλλία, που είναι η σημαντικότερη στρατιωτική δύναμη στην ΕΕ, και μαζί της όλη η Ευρώπη, θα βρεθούν ενώπιον πελώριων διλημμάτων. Ο κίνδυνος διχασμού εν προκειμένω της ΕΕ, αλλά και του ΝΑΤΟ, είναι απολύτως υπαρκτός, αφού τα κράτη μέλη τους θα πρέπει επί της ουσίας να αποφασίσουν «με ποιους θα πάνε και ποιους θα αφήσουν».

Τέλος, δεν είναι λίγοι αυτοί που διατυπώνουν ανησυχίες στην Γαλλία ως προς τις επιπτώσεις που θα μπορούσαν να υπάρξουν στην ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή μετά τις αμερικανικές εκλογές. Στα περισσότερα κράτη μέλη της ΕΕ τα ακροδεξιά κόμματα βρίσκονται σε άνοδο, σε αρκετές χώρες είτε κυβερνούν, είτε συμμετέχουν σε κυβερνήσεις συνεργασίας, και σε περίπτωση επικράτησης του Ντόναλντ Τραμπ στις ΗΠΑ οι τάσεις αυτές θα ενισχυθούν, προς μεγάλη ικανοποίηση πρωθυπουργών, όπως η Μελόνι στην Ιταλία και ο Όρμπαν στην Ουγγαρία.

Οι Βρετανοί στο πλευρό της Κάμαλα Χάρις

Αν και η σχέση των ΗΠΑ με το Ηνωμένο Βασίλειο έχει περάσει από πολλά κύματα, ειδικά μετά το πέρας του ψυχρού πολέμου, όπου η Ουάσιγκτον έβλεπε πλέον τ Γερμανία ως τον πιο ισχυρό της σύμμαχο στην Ευρώπη, παρ’ όλα αυτά συχνά, τόσο ο Πρόεδρος των ΗΠΑ όσο και ο πρωθυπουργός της Βρετανίας αρέσκονται να λένε πως «Λονδίνο και Ουάσιγκτον έχουν μια ειδική διαχρονική σχέση». Από την άλλη λέγεται πως Αμερικανοί και Βρετανοί είναι δύο λαοί με κοινή γλώσσα. Στην τελευταία πάντως ετήσια ανασκόπηση που κάνει το Ηνωμένο Βασίλειο για τις σχέσεις του με τον υπόλοιπο κόσμο, οι ΗΠΑ έχουν χαρακτηριστεί ως ο «πλησιέστερος σύμμαχος και εταίρος».

Έτσι λοιπόν το ενδιαφέρον του Ηνωμένου Βασιλείου για τις επικείμενες εκλογές στις ΗΠΑ είναι κάτι παραπάνω από δεδομένο. Όλα τα βρετανικά μέσα ενημέρωσης αυτές τις ημέρες έχουν εκτενή αφιερώματα και πληθώρα αναλύσεων για την επόμενη μέρα και τις συνέπειες του αποτελέσματος των εκλογών.

Οι περισσότερες απ’ αυτές εστιάζουν σε δύο τομείς. Πρώτον στην εξωτερική πολιτική και ασφάλεια και δεύτερον στις μελλοντικές εμπορικές σχέσεις των δύο χωρών.

Εξωτερική πολιτική

Όπως σημειώνουν οι αναλυτές, αν ο Τραμπ κερδίσει τις εκλογές της Τρίτης αυτό θα έχει σοβαρές επιπτώσεις στην άσκηση της εξωτερικής πολιτικής του Ηνωμένου Βασιλείου, όπως τουλάχιστον έχει χαραχθεί ως τώρα, καθώς ο τέως πρόεδρος των ΗΠΑ από τη μια έχει δηλώσει ότι θέλει να σταματήσει να στηρίζει την Ουκρανία και από την άλλη έχει πει πολλές φορές ότι θα επιθυμούσε να βγάλει τις Ηνωμένες Πολιτείες από το ΝΑΤΟ.

Αξίζει να σημειωθεί πως η Βρετανία είναι από τους θερμότερους υποστηρικτές του Κιέβου όχι μόνο στα διεθνή φόρα αλλά και πρακτικά καθώς από την έναρξη του πολέμου ως σήμερα αποτελεί τον δεύτερο μεγαλύτερο χορηγό στρατιωτικής βοήθειας στην Ουκρανία, ενώ συνεχώς προσφέρει και οικονομική ενίσχυση στη χώρα.

Αναφορικά με το ΝΑΤΟ διαχρονικά το Ηνωμένο Βασίλειο είναι υπέρ της ενίσχυσης και διεύρυνσης του ενώ πρόσφατα αύξησε τις αμυντικές του δαπάνες για να ενισχύσει την ανατολική πλευρά της συμμαχίας. Οποιαδήποτε λοιπόν απόφαση του Τραμπ, αν επανεκλεγεί, θα δημιουργήσει πολλά και σοβαρά προβλήματα στην εξωτερική πολιτική του Ηνωμένου Βασιλείου.

Brexit και αναζήτηση για εμπορικές συμφωνίες

Μετά την έξοδο της Βρετανίας από την ΕΕ η χώρα αναζητεί νέες εμπορικές συμφωνίες με την ελπίδα ότι από τη μια θα καταφέρει να κερδίζει ότι έχασε από την Ένωση και από την άλλη να αυξήσει τις εξαγωγές της. Με τον Τραμπ στο τιμόνι των ΗΠΑ μια τέτοια συμφωνία θα ήταν πολύ δύσκολη εκτιμούν οι αναλυτές ενώ η Χάρις θα μπορούσε να δει πιο εύκολα την ολοκλήρωση των σχετικών συνομιλιών που ξεκίνησαν αμέσως μετά την ολοκλήρωση του Brexit.

Γι’ αυτό και η συντριπτική πλειοψηφία του Βρετανικού τύπου τάσσεται είτε ξεκάθαρα είτε έμμεσα υπέρ της εκλογής της Κάμαλα Χάρις.

Η εφημερίδα Guardian σε άρθρο γνώμης στις αρχές του μήνα υποστηρίζει ότι το αποτέλεσμα των εκλογών στις ΗΠΑ θα επηρεάσει πολύ περισσότερο την Ευρώπη απ’ ότι τον υπόλοιπο κόσμο. «Ο απόηχος από τις εκλογές για την ασφάλεια, την οικονομία και τη δημοκρατία θα γίνουν αισθητοί σε όλη την ήπειρο περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο μέρος του κόσμου», γράφει χαρακτηριστικά η Guardian. Παράλληλα επισημαίνει πως «οι κραδασμοί θα αντηχήσουν σε όλους τους δημοκρατικούς θεσμούς της ηπείρου», καθώς όπως σημειώνει η Ευρώπη σήμερα βρίσκεται στη δίνη ενός δεύτερου, πολύ μεγαλύτερου, εθνικιστικού-λαϊκιστικού κύματος. Έτσι η εκλογή του Τραμπ θα ενίσχυε αυτό το φαινόμενο πετυχαίνοντας την «ορμπανοποίηση» της Ευρώπης, όπως γράφει χαρακτηριστικά η εφημερίδα. Αντιθέτως, τονίζει η Guardian, η εκλογή της Κάμαλα θα ενίσχυε τους φιλελεύθερους δημοκράτες της Ευρώπης καθώς η αντιπρόεδρος των ΗΠΑ αναμένεται να δώσει έμφαση στην ελευθερία, τα πολιτικά δικαιώματα και την διάκριση των εξουσιών. Γι’ αυτό και η εφημερίδα στηρίζει την υποψηφιότητα της.

Στο ίδιο μήκος κύματος είναι και το κορυφαίο περιοδικό Economist, το οποίο από την μια υποστηρίζει ότι η επανεκλογή Τραμπ θα έχει καταστροφικές συνέπειες τόσο για την οικονομία των ΗΠΑ όσο και την παγκόσμια. Ο τέως πρόεδρος των ΗΠΑ, γράφει το Economist, θέλει να εφαρμόσει πληθωριστική οικονομική πολιτική, γεγονός που θα πυροδοτήσει έναν εμπορικό πόλεμο, ο οποίος στο τέλος θα εξαθλιώσει ακόμη και την Αμερική. Παράλληλα το βρετανικό περιοδικό σημειώνει ότι οι δύο πόλεμοι στην Μέση Ανατολή και στην Ουκρανία θα αποτελέσουν πρωτοφανείς δοκιμασίες για τον Τραμπ. «Οι υποσχέσεις του να φέρει ειρήνη στην Ουκρανία μέσα σε μια μέρα και η αδιάκοπη ενθάρρυνση των επιθέσεων του Ισραήλ δεν είναι καθησυχαστικές», επισημαίνει το Economist. Ενώ ακόμη χειρότερο όπως εμφαντικά τονίζει «είναι η περιφρόνησή του για τις συμμαχίες».

Με αυτά και με τα άλλα δεν είναι τυχαίο πως πρόσφατη δημοσκόπηση της YouGov για λογαριασμό της εφημερίδας Guardian έδειξε πως το 61% των Βρετανών προτιμάει να κερδίσει την Τρίτη η Κάμαλα Χάρις.