Σωστικά συνεργεία και δημοσιογράφοι σπεύδουν στο σημείο και λίγα λεπτά αργότερα, στις 9:03 π.μ., οι τηλεοπτικοί σταθμοί μεταδίδουν σε απευθείας σύνδεση ένα ακόμη αεροσκάφος της ίδιας εταιρίας, με 64 επιβαίνοντες, να προσκρούει στον νότιο Πύργο του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου.

Η Αμερική παραδίδεται στον εφιάλτη της τρομοκρατίας. Δεν είναι μόνο η αμερικανοί πολίτες που δυσκολεύονται να πιστέψουν αυτό που συνέβη, αλλά ολόκληρη η ανθρωπότητα. Ο αμερικανός πρόεδρος Τζορτζ Γ. Μπους, που πραγματοποιεί επίσκεψη σε σχολείο της Φλόριντα, πληροφορείται τα γεγονότα από τον αρχηγό του γενικού επιτελείου και αμέσως κάνει την πρώτη του ανακοίνωση: «Πρόκειται για εθνική τραγωδία. Δύο αεροσκάφη συνετρίβησαν στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου, σε μια ενδεχόμενη τρομοκρατική επίθεση εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών».

Όμως, το έργο των τρομοκρατών δεν έχει ακόμα ολοκληρωθεί. Στις 9:43 π.μ. η πτήση 77 της American Airlines, που ξεκίνησε από την Ουάσιγκτον και είχε προορισμό το Λος Άντζελες, με 64 επιβάτες, προσκρούει στο Πεντάγωνο, μέρος του οποίου καταρρέει. Κανείς δεν ξέρει τι θα ακολουθήσει και για προληπτικούς λόγους εκκενώνονται ο Λευκός Οίκος, το Καπιτώλιο, το Υπουργείο Δικαιοσύνης, το Ανώτατο Δικαστήριο και όλα τα ομοσπονδιακά κτίρια στην Ουάσινγκτον, καθώς επίσης και τα κτίρια των Ηνωμένων Εθνών και της Παγκόσμιας Τράπεζας.

Αλλά η τραγωδία στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου δεν έχει τελειώσει. Με διαφορά λίγων λεπτών, καταρρέουν διαδοχικά οι δίδυμοι πύργοι και ένα τεράστιο σύννεφο σκόνης καλύπτει τον ουρανό του Μανχάταν. Χιλιάδες άνθρωποι βρίσκουν τραγικό θάνατο κάτω από τόνους τσιμέντου.
Όπως έγινε αργότερα γνωστό, ένα ακόμα αεροσκάφος της United Airlines, που είχε απογειωθεί από το αεροδρόμιο του Νιου Τζέρσεϊ, με προορισμό το Λος Άντζελες, είχε καταληφθεί επίσης από τρομοκράτες. Τα σχέδιά τους, όμως, εικάζεται ότι ανέτρεψαν οι επιβάτες, που εξεγέρθηκαν, με αποτέλεσμα το αεροσκάφος να καταπέσει περίπου 100 χλμ. ανατολικά του Πίτσμπουργκ, στην πολιτεία της Πενσιλβάνια.

Υπολογίζεται ότι από τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου έχασαν τη ζωή τους περισσότεροι από 3.000 άνθρωποι. Από την πρώτη στιγμή, οι ΗΠΑ χαρακτήρισαν ως υπ’ αριθμόν ένα καταζητούμενο τον πολυεκατομμυριούχο σαουδάραβα Οσάμα Μπιν Λάντεν, αρχηγό του τρομοκρατικού δικτύου της Αλ Κάιντα. Σε τηλεοπτικό διάγγελμά του προς τους αμερικανούς πολίτες, ο πρόεδρος Μπους υποσχέθηκε σκληρή απάντηση, όχι μόνο στους τρομοκράτες, αλλά και σε αυτούς που τους υποθάλπουν.

Περίπου ένα μήνα αργότερα, στις 8 Οκτωβρίου, οι ΗΠΑ επιτέθηκαν στο Αφγανιστάν, ανατρέποντας τους Ταλιμπάν, που παρείχαν άσυλο στον Λάντεν. Στο όνομα του «πολέμου κατά της διεθνούς τρομοκρατίας», το Μάρτιο του 2003 οι ΗΠΑ επιτέθηκαν και στο Ιράκ, ανατρέποντας τον Σαντάμ Χουσεΐν, ενώ η Αλ Κάιντα απάντησε με επιθέσεις κατά συμμάχων των Αμερικανών, όπως στις 11 Μαρτίου 2004 στο σιδηροδρομικό δίκτυο της Μαδρίτης και στις 7 Ιουλίου 2005 στο μετρό του Λονδίνου. Όπως πολλοί αναλυτές είχαν προβλέψει, μετά την 11η Σεπτεμβρίου, «ο κόσμος δεν θα είναι πια ο ίδιος»…

© SanSimera.gr

Καθώς οι ΗΠΑ προετοιμάζονταν να ολοκληρώσουν την απόσυρσή τους έως τις 11 Σεπτεμβρίου, μετά από δύο δεκαετίες πολέμου, οι μαχητές κατέλαβαν μεγάλες πόλεις και έφτασαν τώρα στα περίχωρα της πρωτεύουσας Καμπούλ.

Η ομάδα ξεκίνησε απευθείας συνομιλίες με τις ΗΠΑ το 2018 και τον Φεβρουάριο του 2020 (επί Τραμπ και εν συνεχεία και με την διοίκηση Μπάϊντεν) οι δύο πλευρές κατέληξαν σε μια ειρηνευτική συμφωνία στη Ντόχα που δεσμεύει τις ΗΠΑ να αποχωρήσουν και τους Ταλιμπάν να αποτρέψουν επιθέσεις στις αμερικανικές δυνάμεις. Άλλες υποσχέσεις περιελάμβαναν το να μην επιτραπεί στην Αλ Κάιντα ή άλλους μαχητές να επιχειρήσουν σε περιοχές που ελέγχει και να προχωρήσει σε εθνικές ειρηνευτικές συνομιλίες.

Αλλά το έτος που ακολούθησε, οι Ταλιμπάν συνέχισαν να στοχοποιούν τις αφγανικές δυνάμεις ασφαλείας και πολίτες και προχώρησαν γρήγορα σε όλη τη χώρα.

Άνοδος στην εξουσία

Οι Ταλιμπάν, ή «μαθητές» στη γλώσσα Παστού, εμφανίστηκαν στις αρχές της δεκαετίας του 1990 στο βόρειο Πακιστάν μετά την αποχώρηση των σοβιετικών στρατευμάτων από το Αφγανιστάν. Πιστεύεται ότι το κυρίως Παστούν κίνημα εμφανίστηκε για πρώτη φορά σε θρησκευτικά σεμινάρια – τα οποία πληρώθηκαν κυρίως από χρήματα από τη Σαουδική Αραβία – τα οποία κήρυξαν μια σκληρή μορφή του σουνιτικού Ισλάμ.

Η υπόσχεση που έδωσαν οι Ταλιμπάν – σε περιοχές Παστούν που βρίσκονται στο Πακιστάν και στο Αφγανιστάν – ήταν να αποκαταστήσουν την ειρήνη και την ασφάλεια και να επιβάλουν τη δική τους αυστηρή εκδοχή της Σαρία, ή του Ισλαμικού νόμου, όταν ήταν στην εξουσία.

Η ιεραρχία

Από το νοτιοδυτικό Αφγανιστάν, οι Ταλιμπάν επέκτειναν γρήγορα την επιρροή τους. Τον Σεπτέμβριο του 1995 κατέλαβαν την επαρχία Χεράτ, που συνορεύει με το Ιράν, και ακριβώς ένα χρόνο αργότερα κατέλαβαν την πρωτεύουσα του Αφγανιστάν, την Καμπούλ, ανατρέποντας το καθεστώς του Προέδρου Μπουρχανουντίν Ραμπάνι – ενός από τους ιδρυτές των Αφγανών μουτζαχεντίν που αντιστάθηκαν στη σοβιετική κατοχή. Μέχρι το 1998, οι Ταλιμπάν είχαν τον έλεγχο σχεδόν του 90% του Αφγανιστάν.

Οι Αφγανοί, κουρασμένοι από τις υπερβολές των μουτζαχεντίν και τη διαμάχη μετά την εκδίωξη των Σοβιετικών, υποδέχθηκαν γενικά τους Ταλιμπάν όταν πρωτοεμφανίστηκαν στη σκηνή. Η πρώιμη δημοτικότητά τους οφειλόταν σε μεγάλο βαθμό στην επιτυχία τους στην εξάλειψη της διαφθοράς, στον περιορισμό της ανομίας και στην εξασφάλιση των δρόμων και των περιοχών υπό τον έλεγχό τους ασφαλείς για την άνθηση του εμπορίου.

Αλλά και οι Ταλιμπάν εισήγαγαν ή υποστήριξαν τιμωρίες σύμφωνα με την αυστηρή ερμηνεία του νόμου της Σαρία – όπως δημόσιες εκτελέσεις καταδικασμένων δολοφόνων και μοιχείων και ακρωτηριασμούς για όσους κρίθηκαν ένοχοι για κλοπή. Οι άντρες ήταν υποχρεωμένοι να βγάλουν γένια και οι γυναίκες να φορούν την μπούρκα με όλη την κάλυψη.

Οι Ταλιμπάν απαγόρευσαν επίσης την τηλεόραση, τη μουσική και τον κινηματογράφο και αποδοκίμασαν τα κορίτσια ηλικίας 10 ετών και άνω να πηγαίνουν στο σχολείο. Κατηγορήθηκαν για διάφορες παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των πολιτιστικών. Ένα διαβόητο παράδειγμα ήταν το 2001, όταν οι Ταλιμπάν προχώρησαν στην καταστροφή των περίφημων αγαλμάτων του Μπαμιάν Βούδα στο κεντρικό Αφγανιστάν, παρά τη διεθνή οργή.

Το Πακιστάν έχει διαψεύσει επανειλημμένα ότι ήταν ο αρχιτέκτονας της επιχείρησης των Ταλιμπάν, αλλά δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι πολλοί Αφγανοί που συμμετείχαν αρχικά στο κίνημα εκπαιδεύτηκαν σε μεδρεσσές (θρησκευτικά σχολεία) στο Πακιστάν.

Το Πακιστάν ήταν επίσης μία από τις τρεις μόνο χώρες, μαζί με τη Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (ΗΑΕ), που αναγνώρισαν τους Ταλιμπάν όταν ήταν στην εξουσία στο Αφγανιστάν. Alsoταν επίσης η τελευταία χώρα που διέκοψε τους διπλωματικούς δεσμούς με την ομάδα.

Κάποια στιγμή, οι Ταλιμπάν απείλησαν να αποσταθεροποιήσουν το Πακιστάν από περιοχές που ελέγχουν στα βορειοδυτικά. Μία από τις πιο γνωστές και διεθνώς καταδικασμένες από όλες τις επιθέσεις των Ταλιμπάν στο Πακιστάν πραγματοποιήθηκε τον Οκτώβριο του 2012, όταν η μαθήτρια Μαλάλα Γιουσαφζάι πυροβολήθηκε καθώς επέστρεφε στο σπίτι της στην πόλη Μίνγκορα.

Μια μεγάλη στρατιωτική επίθεση δύο χρόνια αργότερα μετά τη σφαγή στο σχολείο της Πεσαβάρ μείωσε σημαντικά την επιρροή της ομάδας στο Πακιστάν. Τουλάχιστον τρεις βασικές προσωπικότητες των Πακιστανών Ταλιμπάν σκοτώθηκαν σε επιθέσεις με αμερικανικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη το 2013, συμπεριλαμβανομένου του αρχηγού της οργάνωσης, Χακιμουλάχ Μεχσούντ.

Η Αλ-Κάϊντα

Η προσοχή του κόσμου τράβηξε τους Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου στη Νέα Υόρκη. Οι Ταλιμπάν κατηγορήθηκαν ότι παρείχαν καταφύγιο για τους πρώτους υπόπτους – τον Οσάμα Μπιν Λάντεν και το κίνημα του Αλ Κάιντα.

Στις 7 Οκτωβρίου 2001, ένας στρατιωτικός συνασπισμός υπό την ηγεσία των ΗΠΑ ξεκίνησε επιθέσεις στο Αφγανιστάν και την πρώτη εβδομάδα του Δεκεμβρίου το καθεστώς των Ταλιμπάν είχε καταρρεύσει. Ο τότε ηγέτης της ομάδας, Μουλά Μοχάμαντ Ομάρ, και άλλα ανώτερα στελέχη, συμπεριλαμβανομένου του Μπιν Λάντεν, απέφυγαν τη σύλληψη παρά ένα από τα μεγαλύτερα κυνηγητά στον κόσμο.

Σύμφωνα με πληροφορίες, πολλοί ανώτεροι ηγέτες των Ταλιμπάν κατέφυγαν στην πακιστανική πόλη Κουέτα, από όπου καθοδήγησαν τους Ταλιμπάν. Αλλά η ύπαρξη αυτού που ονομάστηκε “Quetta Shura” διαψεύστηκε από το Ισλαμαμπάντ.

Παρά τον όλο και μεγαλύτερο αριθμό ξένων στρατευμάτων, οι Ταλιμπάν ανέκτησαν σταδιακά και στη συνέχεια επέκτειναν την επιρροή τους στο Αφγανιστάν, καθιστώντας ανασφαλείς τεράστιες εκτάσεις της χώρας και η βία στη χώρα επέστρεψε σε επίπεδα που δεν είχαν παρατηρηθεί από το 2001.

Υπήρξαν πολυάριθμες επιθέσεις των Ταλιμπάν στην Καμπούλ και, τον Σεπτέμβριο του 2012, η ​​ομάδα πραγματοποίησε επιδρομή υψηλού προφίλ στη βάση του Προμαχώνα του ΝΑΤΟ Στρατόπεδο .

Πηγή: BBCnews

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η εκπληκτική ταχύτητα της νίκης των Ταλιμπάν θα δώσει μια τεράστια ώθηση στους ισλαμιστές εξτρεμιστές παντού-είτε η Αλ Κάιντα, το Ισλαμικό Κράτος, οι μαχητές στη Μοζαμβίκη ή η Συρία, είτε οι τζιχαντιστές οπαδοί στα κρεβάτια στο Μπέρμιγχαμ ή τη Μανίλα.

Την περασμένη εβδομάδα, ο υπουργός Άμυνας του Ηνωμένου Βασιλείου, Μπεν Γουάλας, δήλωσε στο Sky όταν ρωτήθηκε για το Αφγανιστάν ότι «ανησυχεί απόλυτα ότι τα αποτυχημένα κράτη αποτελούν τόπους αναπαραγωγής για αυτούς τους τύπους ανθρώπων» και ότι «η Αλ Κάιντα πιθανότατα θα επιστρέψει».

Ο Γουάλας είχε δίκιο να ανησυχεί για τα αποτυχημένα κράτη-οι επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου του 2001 σχεδιάστηκαν και προετοιμάστηκαν από την Αλ Κάιντα στο Αφγανιστάν όταν κυβερνήθηκε από τους Ταλιμπάν-αλλά λάθος για την ομάδα που επέστρεψε. Η Αλ Κάιντα είναι ήδη εκεί.

Μόλις τον περασμένο μήνα, ο ΟΗΕ δημοσίευσε μια αξιολόγηση βασισμένη σε πληροφορίες που έλαβαν τα κράτη μέλη, σύμφωνα με την οποία η Αλ Κάιντα «είναι παρούσα σε τουλάχιστον 15 αφγανικές επαρχίες» και η Αλ Κάιντα στην Ινδική Υποήπειρο, θυγατρική της ομάδας, «λειτουργεί κάτω από Προστασία των Ταλιμπάν από τις επαρχίες Kandahar, Helmand και Nimruz ». Τα ΜΜΕ της Αλ Κάιντα γιορτάζουν τις προφανώς συχνές επιχειρήσεις των μαχητών της στο Αφγανιστάν.

Αυτό ήταν πάντα ένα πρόβλημα για τη διοίκηση του Μπάιντεν και το οποίο προσπάθησε να αγνοήσει. Στο πλαίσιο της περσινής συμφωνίας με τις ΗΠΑ, οι Ταλιμπάν δεσμεύτηκαν να μην επιτρέψουν εκπαίδευση, συγκέντρωση χρημάτων ή στρατολόγηση «τρομοκρατών, συμπεριλαμβανομένης της Αλ Κάιντα, που θα απειλούσαν την ασφάλεια των Ηνωμένων Πολιτειών και των συμμάχων μας». Ο Ζαλμάι Χαλιλζάντ, ο ειδικός αντιπρόσωπος των ΗΠΑ για τη συμφιλίωση στο Αφγανιστάν, δήλωσε στο Κογκρέσο τον Μάιο ότι οι Ταλιμπάν «έχουν κάνει σημαντική πρόοδο» στην εκπλήρωση αυτών των δεσμεύσεων. Αλλά ακόμα κι αν αυτό ίσχυε τότε, και πιθανότατα δεν ήταν, τώρα όλα τα στοιχήματα είναι εκτός λειτουργίας.

Δεν είναι σαφές ποια στάση θα υιοθετήσουν οι Ταλιμπάν απέναντι στην Αλ Κάιντα ή τους υπόλοιπους ισλαμιστές εξτρεμιστές που έχουν δεσμευτεί σε διεθνικές εκστρατείες βίας με έδρα το Αφγανιστάν. Ούτε είναι σαφές πώς θα αντιδράσει η Αλ Κάιντα στα πρόσφατα γεγονότα.

Η ήττα από τους Αφγανούς μουτζαχεντίν των Σοβιετικών το 1989 έγινε ένας θεμελιώδης μύθος που συνέβαλε σημαντικά στην άνοδο ολόκληρου του σύγχρονου παγκόσμιου τζιχαντιστικού κινήματος, παρόλο που η Αλ Κάιντα στην πραγματικότητα έπαιξε αμελητέο ρόλο στον πόλεμο. Η ήττα μιας δεύτερης υπερδύναμης από μια νέα ομάδα Αφγανών Ισλαμιστών είναι ένα μαζικό πραξικόπημα προπαγάνδας σε μια εποχή που όλες αυτές οι ομάδες χρειάζονται πολύ μια νέα αφήγηση. Η Αλ Κάιντα, όπως όλες οι άλλες, θα ενθαρρυνθεί, αλλά τι να κάνει ακριβώς;

Ένας από τους πολλούς λόγους για τις αμερικανικές αποτυχίες στο Αφγανιστάν ήταν η αδυναμία στα πρώτα χρόνια της σύγκρουσης να διακρίνουν μεταξύ της Αλ Κάιντα-μια μικρή ομάδα σε μεγάλο βαθμό Άραβων Ισλαμιστών που δεσμεύτηκε για την ανατροπή των καθεστώτων στη Μέση Ανατολή καθώς και πόλεμο εναντίον του Ισραήλ και της δύσης – και των Ταλιμπάν, ένα αντιδραστικό αφγανικό κίνημα με έντονο τοπικό εθνοτικό και εθνικιστικό στοιχείο που στόχευε στην επιβολή αυστηρής θρησκευτικής κυριαρχίας σε μία μόνο χώρα.

Οι σχέσεις μεταξύ των Ταλιμπάν, που περιέχουν πολλές διαφορετικές φατρίες, και της Αλ Κάιντα έχουν εξελιχθεί δραματικά από τότε. Μερικές φορές αυτά ήταν φθαρμένα, αλλά όλο και περισσότερο ήταν το αντίθετο. Καθώς οι δεκαετίες έχουν περάσει, οι προσωπικές σχέσεις και οι οικογενειακοί δεσμοί σφυρηλατούνται. Ηγέτες άλλων μαχητικών δικτύων έχουν ενεργήσει ως ενδιάμεσοι. Ορισμένες προτεραιότητες εξακολουθούν να διαφέρουν, αλλά οι Ταλιμπάν έχουν πολύ μεγαλύτερη παγκόσμια επίγνωση από ό, τι ήταν πριν από 20 χρόνια, πράγμα που σημαίνει ότι μοιράζονται στοιχεία της κοσμοθεωρίας της Αλ Κάιντα με νέους και σημαντικούς τρόπους. Οι υπηρεσίες πληροφοριών των ΗΠΑ χαρακτήρισαν τη σχέση ως «στενή».

Αλλά οι νικηφόροι Ταλιμπάν θα αναζητήσουν επίσης διεθνή νομιμότητα. Το έκαναν όταν ήταν στην εξουσία στο παρελθόν και θα το κάνουν ξανά. Το ερώτημα είναι από ποιον και ποιους συμβιβασμούς μπορεί να είναι έτοιμοι να κάνουν οι ηγέτες των Ταλιμπάν για να το επιτύχουν.

Ένας βασικός παράγοντας για τη σχέση με την Αλ Κάιντα μπορεί να είναι η στρατηγική αλλαγή που εφαρμόστηκε από τον Αϊμάν αλ-Ζαουαχίρ όταν ο Αιγύπτιος βετεράνος μαχητής ανέλαβε την ηγεσία της ομάδας μετά το θάνατο του Οσάμα Μπιν Λάντεν το 2011 σε επιδρομή των ΗΠΑ σε συγκρότημα Στο Πακιστάν.

Ο Zawahiri έριξε μακροχρόνιες επιθέσεις εναντίον του «μακρινού εχθρού» στα δυτικά, και αντίθετα προσπάθησε να κερδίσει υποστήριξη και νομιμότητα σε ασταθή μέρη που πλήττονται από συγκρούσεις του ισλαμικού κόσμου, όπου πιστεύει ότι υπάρχουν ευκαιρίες επέκτασης και ο «κοντινός εχθρός» του τα τοπικά καθεστώτα μπορούν να καταπολεμηθούν καλύτερα. Αντί να πετάει αεροπλάνα στις πόλεις των ΗΠΑ, η Αλ Κάιντα έχει επιδιώξει να δημιουργήσει μια φήμη για ικανή διακυβέρνηση και προστασία των κοινοτήτων που αισθάνονται περιθωριοποιημένες ή απειλούνται. Αυτό θα διευκολύνει τους Ταλιμπάν, οι οποίοι δεν έχουν κατηγορηθεί άμεσα για οποιαδήποτε διεθνή τρομοκρατία και δεν θέλουν να είναι, να διατηρήσουν τη σημερινή de facto συμμαχία τους με την ομάδα.

Αλλά ο Zawahiri είναι πολύ άρρωστος, υποστηρίζουν δυτικοί και άλλοι αξιωματούχοι ασφαλείας και δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι η στρατηγική του θα επιβιώσει από τον θάνατό του ή τα πρόσφατα γεγονότα στο Αφγανιστάν. Οι ευκαιρίες που παρέχονται από τον συνδυασμό ενός απρόσβλητου Ταλιμπάν που διοικείται από το Αφγανιστάν, μια ήττα των ΗΠΑ στα χέρια μιας ισλαμιστικής πολιτοφυλακής, μια Μέση Ανατολή που γνώρισε δύο δεκαετίες πόλωσης και ριζοσπαστικοποίησης της βίας και την άνευ προηγουμένου εξάπλωση των εξτρεμιστικών ιδεολογιών τζιχαντιστών σε όλους οι γωνιές του κόσμου θα είναι εμφανείς όχι μόνο σε οποιονδήποτε διάδοχο του Zawahiri αλλά σε όλους. Ακόμα κι αν η Αλ Κάιντα δεν προσπαθήσει να εκμεταλλευτεί αυτές τις νέες συνθήκες, άλλοι θα το κάνουν. Μπορεί να προσπαθήσουν με την ενθάρρυνση των ηγεμόνων του Αφγανιστάν ή παρά τη σαφή τους βούληση, αλλά θα προσπαθήσουν.

Μετάφραση από τον The Guardian (φωτό από την εφημερίδα)

Πρόκειται για 33χρονο Σύρο, στον οποίο, σύμφωνα με τα διωκτικά έγγραφα των Ολλανδών, αποδίδονται πράξεις συνδεόμενες με τρομοκρατία.

Ο 32χρονος φέρεται να ζούσε στην Ολλανδία, όπου του είχε χορηγηθεί το καθεστώς του πρόσφυγα. Στη συγκεκριμένη χώρα ζει η σύζυγός του, όπως επίσης τα δύο ανήλικα παιδιά τους.

Τα στοιχεία του Τσιόδρα που ανησυχούν τους ειδικούς- Στα 46 έτη ο μέσος όρος ηλικίας των νέων ασθενών!- Απών για άλλη μία φορά ο επικεφαλής της επιτροπής από την ενημέρωση

Ο ίδιος μετά τη σύλληψή του από άνδρες της Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας οδηγήθηκε στην Εισαγγελία Εφετών Θεσσαλονίκης για να δρομολογηθούν οι διαδικασίες έκδοσής του στην Ολλανδία.

Παραμένει υπό κράτηση και σύμφωνα με όσα έγιναν γνωστά ο 33χρονος συναινεί στην έκδοσή του.

Πηγή:ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ο Αμπντάλα Άχμεντ Αμπντάλα, πιο γνωστός με το nom de guerre Αμπού Μουχάμαντ αλ Μάσρι, έπεσε νεκρός από τις σφαίρες «δύο ισραηλινών εκτελεστών που κινούνταν με μοτοσικλέτα στους δρόμους της Τεχεράνης» πριν από τρεις μήνες και πλέον, σύμφωνα με τις πληροφορίες των Times.

Ο θάνατός του κρατήθηκε μυστικός μέχρι τώρα, πάντα σύμφωνα με τις πηγές της εφημερίδας.

Οι ισραηλινοί πράκτορες, οι οποίοι άνοιξαν πυρ εναντίον του αυτοκινήτου του Αμπντάλα, σκότωσαν επίσης την κόρη του Μίριαμ, χήρα ενός από τους γιους του Οσάμα μπιν Λάντεν, του άλλοτε ηγέτη της Αλ Κάιντα, κατά το δημοσίευμα των Τάιμς.

Η δολοφονία έγινε την 7η Αυγούστου, δηλαδή την επέτειο των επιθέσεων που είχαν διαπραχθεί το 1998 εναντίον των αμερικανικών πρεσβειών στην Κένυα και στην Τανζανία, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν 224 άνθρωποι και να τραυματιστούν πάνω από 5.000 άλλοι.

Η αμερικανική ομοσπονδιακή αστυνομία προσέφερε αμοιβή 10 εκατομμυρίων δολαρίων για οποιαδήποτε πληροφορία μπορούσε να οδηγήσει στη σύλληψη του ηγετικού στελέχους της Αλ Κάιντα.

Επρόκειτο για τον «πιο έμπειρο» μεταξύ των τρομοκρατών που παρέμεναν ασύλληπτοι από τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους, άνθρωπο ικανό «να οργανώνει στρατηγικές επιχειρήσεις», όπως τον περιέγραφαν έγγραφα του αμερικανικού αντιτρομοκρατικού κέντρου που ανάγονται στο 2008 και συμβουλεύτηκαν οι Τάιμς.

Οι ιρανικές αρχές δεν έχουν αναγνωρίσει επίσημα τον θάνατο του Αμπντάλα, ο οποίος βρισκόταν στην Ισλαμική Δημοκρατία από το 2003, πάντα σύμφωνα με το δημοσίευμα της εφημερίδας.

Πηγή: AFP / Reuters / ΑΠΕ-ΜΠΕ

Η φονική έφοδος κατά του Charlie Hebdo “δεν ήταν ένα μεμονωμένο περιστατικό”, προειδοποιεί η τζιχαντιστική οργάνωση στην επισκόπησή της που δημοσιεύτηκε σήμερα.

Για να σηματοδοτήσει την έναρξη στις 2 Σεπτεμβρίου της δίκης στο Παρίσι για τις επιθέσεις των τζιχανιστών κατά του Charlie Hebdo, αστυνομικών και ενός εβραϊκού παντοπωλείου, στις οποίες 17 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στη γαλλική πρωτεύουσα τον Ιανουάριο του 2015, η σατιρική εφημερίδα αναδημοσίευσε στην πρώτη σελίδα της τα σκίτσα του Μωάμεθ, που την είχαν κάνει στόχο των τζιχαντιστών.