Ποιός είναι με τη σωστή πλευρά της μνήμης και της απλοχεριάς στα συναισθήματα; Ο Αλκίνοος, η Γαλάνη, ο Δεληβοριάς, η Μποφίλιου, ο Νταλάρας, ή ο ΣΥΡΙΖΑ που παρέδωσε την εκπροσώπησή του στο “τελευταίο αντίο” σε μία βουλευτή από τον Πειραιά; Έγινε δεξιός ο Αλκίνοος, ή μήπως τίμησε τη συλλογική μνήμη στο έργο του “μεγάλου αντιφατικού”;

Κάποιοι ψιθυριστά (ίσως επειδή δεν τολμούν να το πουν μεγαλοφώνως) έκαναν λόγο για τον Σαββόπουλο που άλλαξε μετά το ’89, που μετακινήθηκε από τα αριστερά στα δεξιά. Λες και όλα σταμάτησαν στην “Συγκέντρωση της ΕΦΕΕ”, και στην “Ωδή στον Καραϊσκάκη”, λες και –όπως γράφαμε, in memoriam, τις προάλλες– το μικρό σύμπαν του εκλιπόντος τεμαχίζεται, και καθένας διαλέγει το κομμάτι που του ταιριάζει.

Στην κηδεία του Μίκη, όμως, ήταν εκεί.Όπως έπρεπε, και όπως όφειλαν. Κι ας άλλαξε κι εκείνος στην πορεία του χρόνου, ας έγινε υπουργός του Κων. Μητσοτάκη, ας πήρε το δικό του λάβαρο κατά των Πρεσπών και εξαπέλυσε φωτιές περί προδοσίας κατά της τότε κυβέρνησης Τσίπρα. Απέραντες οι ανοχές των συναισθημάτων για τον αξεπέραστο Μίκη, στενόχωρες και μικρόψυχες για τον Σαββόπουλο.

Πώς είναι, άραγε, να βλέπεις να ομνύουν στον Νιόνιο όσοι, όταν έγραφε το “Φορτηγό”, το “Βρώμικο Ψωμί”, το “Περιβόλι του Τρελού“, άκουγαν Ρόμπερτ Ουϊλιαμς, κι εσύ να απουσιάζεις; Δεν έχει αδικο, εν τέλει, ο Οδυσσέας Ιωάννου που επισημαίνει “που ήσουν, χθες, Αριστερά μου;”.

Ούτε έχει άδικο ο Τσίπρας που τον αποχαιρέτησε με την αποστροφή: “Οι στίχοι και οι νότες του σημάδεψαν τις αγωνίες και τις αναζητήσεις μιας ολόκληρης γενιάς. Θα συνεχίζουν να ταξιδεύουν και να συναρπάζουν και τις επόμενες, όπως κάθε σημαντικό έργο που αυτονομείται από τον δημιουργό του”. Μόνο που κι αυτός θα μπορούσε να ήταν εκεί.

Κι έτσι στάθηκαν δίπλα στο φέρετρο εκείνοι που δεν έχουν ακούσει ίσως ποτέ το “Μακρύ ζεϊμπέκικο για το Νίκο” (Ρεζέρβα)- θα ενέπιπτε, άλλωστε, στην γκρίζα ζώνη περί “νόμου και τάξης”. Κι έτσι έμεινε μόνος, να εκπροσωπεί (έμμεσα) όλες αυτές τις απουσίες των λιγόψυχων, ο Αλκίνοος: «Μόνο ένας απείθαρχος θα μπορούσε να φτάσει εκεί που έφτασες. Θέλαμε να σε εξηγήσουμε, ήσουν ανεξήγητος…Φεύγεις γιορτινός και αιώνιος αφήνοντάς μας τα ανεκτίμητα δώρα του περάσματός σου από τη γη».

“Θέλαμε να σε εξηγήσουμε, ήσουν ανεξήγητος”. Κάποιοι είχαν σπεύσει προ πολλού να τον εξηγήσουν. Και, ως άμεμπτοι, να απευθύνουν μομφή…

«Μας ανέθρεψες, μας στήριξες, μας ελευθέρωσες. Μαζί με τους αγαπημένους σου δασκάλους, τον Μάνο Χατζηδάκη και τον Τσιτσάνη, ανέδειξες το πολύτιμο, ανέβασες το επίπεδο της χώρας συλλογικά και το επίπεδο του καθενός».

Επικαλούμενος τον αδερφό του, που του είπε ότι «ο Σαββόπουλος καταργεί το πένθος», ο Αλκίνοος Ιωαννίδης αναρωτήθηκε: «Γιατί έκλαψα τοσο; Για ποιον; Για σένα ή για μένα;». Παράλληλα, αναφέρθηκε στις αντιφάσεις του, λέγοντας ότι ήταν ένας ασκητής με ακριβά γούστα, ένας αμήχανος σοφός. «Δεν ξέραμε πότε ήσουν ρόλος και πότε ο εαυτός σου».

«Μόνο ένας απείθαρχος θα μπορούσε να φτάσει εκεί που έφτασες. Θέλαμε να σε εξηγήσουμε, ήσουν ανεξήγητος. Στην τελευταία σου συναυλία ήσουν πιο ευάλωτος και πιο σίγουρος από ποτέ», είπε.

«Φεύγεις γιορτινός και αιώνιος αφήνοντάς μας τα ανεκτίμητα δώρα του περάσματός σου από τη γη», κατέληξε.

Χρόνης Διαμαντόπουλος

–Κύριε Ιωαννίδη, θα ξεκινήσω με μια ανάμνηση. Το 2000, ήταν η πρώτη φορά που σας είδα και σας άκουσα από κοντά. Ήταν χειμώνας και ήμουν 13 χρόνων. Θυμάμαι τις κουβέντες στο ενδιάμεσο των τραγουδιών. Τα θυμάμαι όλα. Το πώς με μετατόπισε όλο αυτό. Δεν έλειψε ποτέ το εφηβικό κοινό, που σας ανακαλύπτει και βουτάει στις λέξεις και τις μελωδίες σας. Δεν έλειψαν ποτέ οι άνθρωποι που θέλουν, πάση θυσία, να σταθούν όρθιοι.

Θα εκλάβω κυριολεκτικά αυτό το «να σταθούν όρθιοι», και θα σας πω ότι φροντίζω κι εγώ πάντα να παίζω όρθιος στις συναυλίες. Δεν κάθομαι ποτέ. Με θυμάμαι με τραυματισμένο πόδι να στέκομαι επί τρεις σχεδόν ώρες, με πείσμα και βλακώδη αυταπάρνηση. Στη σκηνή ανεβαίνω με την ενέργεια που άλλοι μπαίνουν στη γιορτή κι άλλοι στον πόλεμο. Αλλά και με μια ήσυχη, σίγουρη συγκέντρωση. Σαν όλα, ο χρόνος, οι άνθρωποι, τα γεγονότα, τα όνειρα, τα αισθήματα, να συμπυκνώνονται και να καθαρίζουν. Η συναυλία είναι για μένα κάτι τόσο σημαντικό και σοβαρό, όσο σημαντικό και σοβαρό είναι για ένα παιδί το παιχνίδι του. Στους άλλους μπορεί να φαίνεται ασήμαντο, αλλά για το παιδί είναι ο κόσμος όλος. Με την ίδια ελευθερία αφήνομαι στη ροή της κάθε συναυλίας, με τον ίδιο σεβασμό τής χαρίζομαι και με τον ίδιο ενθουσιασμό τη ζω. Μάλλον έχει κάτι το παιδικό η στάση μου, ίσως για αυτό να έρχονται και τόσοι νέοι άνθρωποι στις συναυλίες.

–Νιώσατε ποτέ μοναξιά στον καθημερινό κι αναπόφευκτο αγώνα;

Ο κάθε άνθρωπος δίνει τον αγώνα του, ο οποίος, όπως λέτε, είναι καθημερινός και αναπόφευκτος. Υπάρχουν προσωπικοί και συλλογικοί αγώνες. Και στις δύο περιπτώσεις όμως, το τίμημα που καταβάλλουμε είναι προσωπικό. Η θυσία είναι πάντοτε προσωπική. Ο γείτονάς μου, Βασίλης Μάγγος, για παράδειγμα, πλήρωσε πανάκριβο, προσωπικό τίμημα, συμμετέχοντας σε μια συλλογική προσπάθεια.

• Για όσους δεν έχουν ομπρέλα, κάποιο κόμμα ας πούμε, ή κάποια θέση που να τους στηρίζει και να τους προστατεύει, όπως και για όσους ζουν σε χώρες που αφήνουν τον πολίτη απροστάτευτο, τα πράγματα είναι πάντα πιο δύσκολα, ειδικά όταν έχει κανείς να αντιμετωπίσει θεσμούς που λειτουργούν με όρους υποκόσμου.

Μένουν να σε στηρίζουν οι ιδέες σου και οι εξίσου απροστάτευτοι φίλοι. Συχνά, ακόμα και μέσα στην κοινή προσπάθεια, αισθάνεται κανείς ότι παλεύει μόνος όταν υπόκειται σε κινδύνους και καλείται να πληρώσει τιμήματα που δεν του αναλογούν. Παρόλα αυτά, στην ομάδα όλα φαίνονται πιο εύκολα και πιο εφικτά, ενώ ο αγώνας που δίνουμε όλοι απέναντι στα δικά μας, προσωπικά ελαττώματα και πάθη είναι πιο μοναχικός, πιο δύσκολος και λιγότερο ηρωικός.

–«Έρχομαι από τη λάσπη. Από τους πνιγμένους ανθρώπους, τα πνιγμένα ζώα, τα πεσμένα δέντρα». Αισθάνομαι ότι ζούμε στην εποχή, όπου κάθε καταστροφή επιβάλλεται ως θνησιγενής μνήμη.

Ωραία το θέσατε. Βέβαια, το να ξεχνάμε είναι ανθρώπινο κομμάτι της διαδικασίας επούλωσης. Δεν μπορείς να ζεις με ανοιχτό τραύμα για πάντα.

• Η ταχύτητα όμως με την οποία ξεχνάμε τον τελευταίο καιρό, είναι τρομερή. Εδώ δεν μιλάμε για επούλωση. Είναι σαν να κρύβεις την πληγή όπως-όπως, αφήνοντάς την να μολυνθεί και να προκαλέσει ακόμη μεγαλύτερα προβλήματα στο μέλλον.

Έτσι, ούτε ευθύνες αποδίδονται, ούτε και διορθώνονται λάθη ώστε να μην την ξαναπατήσουμε σύντομα. Οι υπεύθυνοι της κάθε καταστροφής μάλιστα, συχνά επιβραβεύονται από την Πολιτεία και τη βουβή πλειοψηφία της κοινωνίας, ενισχύοντας την αίσθηση αδυναμίας, απαξίωσης και ματαιότητας όσων πολιτών ανησυχούν και προσπαθούν, μέχρι την επόμενη καταστροφή.

Στη σκηνή ανεβαίνω με την ενέργεια που άλλοι μπαίνουν στη γιορτή κι άλλοι στον πόλεμο. Αλλά και με μια ήσυχη, σίγουρη συγκέντρωση. Σαν όλα, ο χρόνος, οι άνθρωποι, τα γεγονότα, τα όνειρα, τα αισθήματα, να συμπυκνώνονται και να καθαρίζουν. Η συναυλία είναι για μένα κάτι τόσο σημαντικό και σοβαρό, όσο σημαντικό και σοβαρό είναι για ένα παιδί το παιχνίδι του.

–Αλλά «πάντα θα ξημερώνει». Παρόλο που δέκα χρόνια μετά τη στυγερή δολοφονία του Παύλου Φύσσα, το τέρας το φασισμού επανεμφανίζεται αρτιμελές και αιμοβόρο.

Ναι, και με πολλά διαφορετικά κεφάλια, σαν Λερναία Ύδρα. Μοιάζουν πιο αδύναμα ή λιγότερο επικίνδυνα τα πρόσωπά του σήμερα, μας εξοικειώνουν όμως καθημερινά με πολλούς μικρούς ή μεγάλους φασισμούς, έτοιμους ανά πάσα στιγμή να ενωθούν και πάλι σε ένα τεράστιο φίδι. Όσοι νομίζουν ότι ξεμπερδέψαμε με τον φασισμό, ας κοιτάξουν λίγο καλύτερα γύρω και μέσα τους. Ο αγώνας αυτός δεν τελειώνει, είναι καθημερινός και παντοτινός. Οφείλουμε να τροφοδοτούμε τους εαυτούς μας με μεγάλες δόσεις φωτός, ομορφιάς, αγάπης και χιούμορ προκειμένου να παραμείνουμε δυνατοί.

–Γιατί επιλέξατε την επαρχία ως μόνιμο τόπο διαμονής; Μπορώ να φανταστώ τη φύση ως κυρίαρχο λόγο, που υπερνικά τα πάντα. 

Η φύση είναι μια αιώνια νίκη της Ύπαρξης, είναι αλήθεια. Σου δίνει μεγάλο κουράγιο. Ζήσαμε προηγουμένως και σε άλλα μέρη εκτός Αττικής, στην Εύβοια, και στην Πελοπόννησο. Η ομορφιά του Πηλίου όμως είναι μοναδική, αποτελεί προνόμιο το να ζεις μέσα της. Μείναμε πέντε χρόνια στον παράδεισο αυτό. Περπατήσαμε τα βουνά του, μπήκαμε στις θάλασσές του, γίναμε ένα με τα τοπία του, κάναμε τις ευλογίες και τις δυσκολίες του δικές μας. Παλέψαμε με τους κατοίκους των Σταγιατών για το νερό, την αξιοπρέπεια και τον πολιτισμό, είδαμε τον Βόλο να υποβαθμίζεται πίσω από την κιτς βιτρίνα του, εισπνεύσαμε τον βρώμικο από την καύση σκουπιδιών αέρα του, γνωρίσαμε σπουδαίους ανθρώπους. Οι Σταγιάτες είναι το χωριό μου. Η πόλη μου, είναι η Λευκωσία, όπου μετακομίσαμε πρόσφατα. Αγαπώ την Κύπρο βαθιά, η σχέση μου μαζί της είναι υπαρξιακή και καθοριστική για μένα. Αποτελεί «άγνωστη χώρα» για τους περισσότερους Ελλαδίτες, όπως και για πολλούς από εμάς τους κατοίκους της. Προσπαθώ όλα μου τα χρόνια να τη μάθω, να την καταλάβω, να τη νιώσω. Δεν είναι εύκολο. Αν και περιορισμένη και μοιρασμένη η έκτασή της, το βάθος της είναι τεράστιο.

–Υπάρχουν καλλιτεχνικά απωθημένα; Τη φιλοσοφική, τόσα χρόνια μετά, τη σκέφτεστε ως απωθημένο;

Δεν μπορεί να τα κάνει κανείς όλα. Δεν γινόταν να τελειώσω τη Φιλοσοφική τότε, έπρεπε να την αφήσω για να κάνω άλλα πράγματα, οπότε δεν έχω ερωτήματα ή ενοχές. Συνέχισα μέσα στα χρόνια να διαβάζω μόνος μου τα αντικείμενα που με ενδιαφέρουν, οπότε δεν αισθάνομαι ότι έχασα κάποια σημαντική γνώση, αν και μπορεί να κάνω λάθος. Απέκτησα λιγότερη εξειδικευμένη μόρφωση αλλά ίσως ευρύτερη καλλιέργεια μελετώντας μόνος. Καλλιτεχνικά απωθημένα ελπίζω ότι δεν έχω, παρόλο που η αίσθηση του ανεκπλήρωτου υπάρχει σε όλους μας. Δεν θεωρώ την τέχνη αγώνα δρόμου όπου πρέπει οπωσδήποτε να φτάσει κανείς σε συγκεκριμένο προορισμό ή να έρθει πρώτος. Έζησα πολλά θαύματα και ζω συνεχώς κι άλλα. Παρόλο που δεν είχα μια εύκολη προσωπική ή επαγγελματική ζωή, όσα πράγματα δεν κατάφερα να κάνω μέχρι σήμερα χάθηκαν περισσότερο εξαιτίας δικών μου αδυναμιών, παρά λόγω εξωτερικών εμποδίων. Έχω μεγάλη ευγνωμοσύνη για το δρόμο που μου χαρίστηκε και θα ήταν αχαριστία να ζητώ περισσότερα.

–Ποια είναι τα σχέδιά σας; Όσον αφορά στη δισκογραφία, τις επόμενες εμφανίσεις.

Ολόκληρο τον Απρίλιο θα βρίσκομαι στην Αμερική, όπου θα δώσω συναυλίες και διαλέξεις σε πανεπιστήμια. Τον Μάιο θα κάνουμε με τη Μαρία Φαραντούρη και την Αλκυόνη ένα αφιέρωμα στον Μίκη Θεοδωράκη, στη μεγάλη, ιστορική αίθουσα του Konzerthaus της Βιέννης. Τον ίδιο μήνα θα συμμετέχω και σε κάποιες παιδικές παραστάσεις του Τεμπέλη Δράκου στο Μέγαρο Αθηνών. Και από το τέλος Μαΐου ξεκινά η καλοκαιρινή περιοδεία με δικές μου συναυλίες, στην Ελλάδα και στην Κύπρο. Το Φθινόπωρο, πιθανόν να παίξω στην Ευρώπη και ξανά στην Αμερική. Δισκογραφικά, θέλω να κυκλοφορήσω κάποια τραγούδια μου στα Ισπανικά. Επίσης, όποτε βρίσκω λίγο χρόνο συνεχίζω να δουλεύω αποσπασματικά κάποια τραγούδια ηλεκτρονικής μουσικής, όπως και κάποια ορχηστρικά που φτιάχνω τα τελευταία χρόνια. Τους τελευταίους μήνες, ζω μια εποχή πολυδιάσπασης, ή ίσως υπερκόπωσης, όπου αδυνατώ να συγκεντρωθώ και να φέρω εις πέρας ακόμα και τον πιο απλό στόχο. Ελπίζω να βρω ένα διάστημα χωρίς μετακινήσεις και περισπάσεις τον ερχόμενο χειμώνα, για να ολοκληρώσω το υλικό. Έχω αφήσει πίσω το δημιουργικό μου κομμάτι εδώ και καιρό, έχω την ανάγκη να επικεντρωθώ ξανά.

Οι Σταγιάτες είναι το χωριό μου. Η πόλη μου, είναι η Λευκωσία, όπου μετακομίσαμε πρόσφατα. Αγαπώ την Κύπρο βαθιά, η σχέση μου μαζί της είναι υπαρξιακή και καθοριστική για μένα.

–Αλλά, όταν συνειδητοποιώ ότι έχετε γράψει κάτι όπως αυτό, λέω αυτός ο άνθρωπος τα έχει πει όλα.

     μια μέρα, γιατί η μέρα θα ‘ρθει,

     κάποιοι – εμείς θα είναι –

     θα σταθούν

     συνείδηση μες στα αίματα

    Ποια είναι η σχέση σας με τη σιωπή και την απόσταση;

Είμαι συνήθως καλός στην παρέα, συντροφικός, πλακατζής, ευχάριστος και κοινωνικός. Περνάω καλά με τους άλλους, το χαίρομαι και το γιορτάζω όταν συμβαίνει. Όταν όμως έχω την επιλογή και όταν δεν είμαι με την οικογένεια, πάντα διαλέγω το δωμάτιό μου. Όχι ότι γίνεται κάτι συγκλονιστικό εκεί, μη φανταστείτε δηλαδή ότι απομονώνομαι προκειμένου να καταβυθιστώ στα βάθη της ύπαρξης ή να ανέβω σε τίποτα δυσθεώρητα πνευματικά ύψη.

Το πιθανότερο είναι ότι θα χάσω το χρόνο μου βλέποντας ηλίθια βίντεο στο YouTube ή θα παίξω κανένα χαμηλού επιπέδου σκάκι στον υπολογιστή. Πρέπει να έχω χάσει πολλά χρόνια της ζωής μου έτσι. Ο ελεύθερος χρόνος για έναν άνθρωπο που κάνει τη δουλειά μου και που μεγαλώνει τρία παιδιά είναι ελάχιστος και δεν θα έπρεπε να πηγαίνει χαμένος. Καμιά φορά πάντως γλιτώνω το χασομέρι διαβάζοντας Ιστορία ή λογοτεχνία, μαθαίνοντας μόνος μου Ισπανικά ή μελετώντας Εθνομουσικολογία και κυρίως Ψυχολογία της Μουσικής, αντικείμενο που τελευταία με ενδιαφέρει πολύ. Άλλες φορές, παίζω ή ακούω μουσική, γράφω, ή απλά μένω σιωπηλός για ώρα. Από παιδί είχα την ανάγκη να αποσύρομαι. Είναι μια αυτορρύθμιση απαραίτητη για μένα, ειδικά σε περιόδους έντονης κοινωνικής συναναστροφής, μετακινήσεων και έκθεσης. Αν και δεν ισχύει, με ρωτούν συχνά γιατί κάνω λίγες εμφανίσεις. Απαντώ, κάπως εξυπνακίστικα, ότι η εμφάνιση προϋποθέτει εξαφάνιση.

–Έχετε το προφίλ του ήρεμου, διαχρονικού δάσκαλου. Γιατί στέκεστε ισότιμα απέναντι στους ανθρώπους. Σας το έχουν πει ποτέ αυτό;

Όχι, ποτέ. Είμαι σχετικά ήρεμος, αυτό είναι αλήθεια. Και πράγματι θεωρώ όλους τους ανθρώπους ισότιμους. Δεν είμαι όμως δάσκαλος. Είμαι καχύποπτος απέναντι τους δασκάλους και απεχθάνομαι τους γκουρού. Καμιά όρεξη δεν έχω να πω σε κανέναν τι πρέπει ή τι δεν πρέπει να κάνει. Ο ίδιος, προσπαθώ να κάνω ότι συμβαδίζει με τις δυνατότητες και τη συνείδησή μου κάθε φορά. Όποτε εκφράζω κάτι, προφορικά, τραγουδιστά ή γραπτά, δεν είναι γιατί προσπαθώ να πω στους άλλους τι να κάνουν. Είναι γιατί ξεχειλίζω, άλλοτε από αγάπη και χαρά, άλλοτε από απελπισία. Χωρίς να θέλω να φανώ ταπεινός, η αλήθεια είναι ότι έχω άπειρα ελαττώματα και κάνω συνεχώς λάθη. Κινδυνεύω από εγωισμό, αυταρέσκεια και φιλοδοξία, χαρακτηριστικά που τρέφονται καθημερινά από το επάγγελμά μου και από την αναγνωρισιμότητα που φέρνει, και που δεν καταφέρνω πάντα να υπερνικώ. Αν αυτό που λέτε για μένα το συμμερίζονται κι άλλοι, φοβάμαι ότι έχουμε ξεμείνει από δασκάλους…

Από παιδί είχα την ανάγκη να αποσύρομαι. Είναι μια αυτορρύθμιση απαραίτητη για μένα, ειδικά σε περιόδους έντονης κοινωνικής συναναστροφής, μετακινήσεων και έκθεσης. Αν και δεν ισχύει, με ρωτούν συχνά γιατί κάνω λίγες εμφανίσεις. Απαντώ, κάπως εξυπνακίστικα, ότι η εμφάνιση προϋποθέτει εξαφάνιση.

–Την επανένωση της ιστορικής σας μπάντας τη συνοψίζει ακριβώς η φράση «δεν νοσταλγούμε το παρελθόν, ζητούμε το παρόν». Σε εσάς ποια επίγευση άφησε;

Ζούμε δύο χρόνια ηλεκτρικής γιορτής με την μπάντα! Κάθε συναυλία είναι γεμάτη ενέργεια και δημιουργία. Είχα το φόβο, αρχικά, μήπως η επανασύνδεσή μας μετά από δύο δεκαετίες αποτελέσει αφορμή για μουσικό παλιμπαιδισμό. Είναι τόσο ταλαντούχοι όμως οι φίλοι μου, που ευτυχώς αυτό δεν συνέβη. Μετά από τόση μουσική που έχουμε παίξει μαζί, εξακολουθούμε να εκπλήσσουμε καθημερινά ο ένας τον άλλο. Έχει άνεση, χαρά και αγάπη η σχέση μας, γελάμε πολύ. Το «δεν νοσταλγούμε το παρελθόν, ζητούμε το παρόν», περιγράφει ακριβώς την κατάστασή μας. Ζούμε κάθε συναυλία έντονα και μοιραζόμαστε μεταξύ μας και με τους ακροατές κάτι σημαντικό, αληθινό, ζωντανό και πολύτιμο. Συνεχίζουμε λοιπόν και φέτος, τριάντα σχεδόν χρόνια από τότε που πρωτοπαίξαμε μαζί, να ταξιδεύουμε και να συναντάμε παλιούς και νέους φίλους σε κάθε πόλη, στα νησιά, στα βουνά και στις θάλασσες. Σε περιόδους σαν τη σημερινή, η μοιρασιά αυτή είναι ανεκτίμητη. Περιμένω την καλοκαιρινή περιοδεία με ανυπομονησία και χαρά!

Πιο συγκεκριμένα, κατά τη διάρκεια ζωντανής σύνδεσης με τον ΑΝΤ1, ο Αχιλλέας Μπέος είπε στον Γιώργο Λιάγκα:

«Είμαστε όλοι έξω, πρέπει να μαζέψουμε τα κομμάτια μας με ό,τι δυνάμεις έχουμε. Γι’ αυτό και την άλλη φορά που μου την έφερες, να σου πω να φωνάξεις αυτόν τον φλώρο τον Ιωαννίδη να έρθει να βοηθήσει. Άντε ντε! Που εμείς είμαστε 20 ώρες στον δρόμο… Αυτόν τον φλώρο, φώναξέ τον. Δεν είναι βρισιά η λέξη φλώρος. Άντε τώρα… Πήγε να κάνει αρπαχτή και θα μας κρίνει αυτός!».

Απελπισμένος από την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί στον Βόλο μετά το νέο χτύπημα από την κακοκαιρία Elias το βράδυ της Τετάρτης εμφανίστηκε νωρίτερα το πρωί της Πέμπτης ο δήμαρχος της πόλης Αχιλλέας Μπέος. 

«Τι “καλημέρα” ρε παιδιά, μας δουλεύετε;» είπε χαρακτηριστικά στον δημοσιογράφο της ΕΡΤ που τον καλημέρισε. «Εδώ είναι θλίψη, θλίβομαι δεν έχω δύναμη να μιλήσω, είναι μια κατάσταση που δεν μπορώ να σας την περιγράψω» συνέχισε ο κ. Μπέος.

• «Παρόλο που είμαι μισός Κύπριος, αφού η μητέρα μου είναι Σαλονικιά, αγαπώ την Κύπρο βαθιά και καθοριστικά για την ύπαρξή μου. Δεν αισθάνομαι ότι έφυγα ποτέ. Τριάντα τέσσερα χρόνια τώρα, επιστρέφω μέσα μου καθημερινά στο πληγωμένο μου νησί.», είπε ο αγαπημένος ερμηνευτής.

«Το κάνω με βαθιά συγκίνηση, τόσο για όσα ξαναβρίσκω εκεί, όσο και για τους φίλους, την κοινότητα και τα τοπία που αφήνω στο Πήλιο, το οποίο όμως θα επισκέπτομαι όσο ο αγώνας των Σταγιατών συνεχίζεται.

Ούτως ή άλλως, στην Ελλάδα θα βρίσκομαι πολύ συχνά, οπότε πιστεύω πως δε θα μου λείψει. Η φύση της εργασίας μου άλλωστε, όπως και ο χαρακτήρας μου, δεν επιτρέπουν κάποιον πραγματικά μόνιμο τόπο διαμονής. Χαίρομαι πάντως που επιστρέφω στην ιδιαίτερη πατρίδα μου φέρνοντάς της την οικογένεια που δεν είχα όταν έφευγα.

Πιστεύω ότι είναι σημαντικό για τα παιδιά μου να τη γνωρίσουν και να τη ζήσουν, πριν ανοίξουν τα φτερά τους και αφήσουν το σπίτι. Εύχομαι να τα στερεώσει όπως στερέωσε και μένα. Άλλες προσδοκίες δεν έχω από αυτήν. Μόνο ευγνωμοσύνη.

Ο Αχιλλέας Μπέος βγήκε σε ζωντανή σύνδεση στο Πρωινό και απάντησε για όσα ανέφερε σε συναυλία του στην Τεχνόπολη ο Αλκίνοος Ιωαννίδης για τον ίδιο και τη διαχείριση των πλημμυρών στον Βόλο.

«Δεν με νοιάζει τι λέει ο Ιωαννίδης. Τον ξέρει κανένας; Είναι ένα νούμερο, που έχει μία κιθάρα και απευθύνεται σε συγκεκριμένη μερίδα ανθρώπων», ήταν τα λόγια του Μπέου

Ο Αλκίνοος Ιωαννίδης είπε στους θεατές κατά τη συναυλία του: «Ο δήμαρχος της πόλης πριν από 3 ημέρες, ο ανεκδιήγητος δήμαρχος ανεβασμένος σε μία μπουλντόζα, φώναζε στην ερημιά όπου δεν υπήρχε άνθρωπος, ήρθε το τάνκερ με το νερό, ελάτε να πάρετε. Για την κάμερα κάνοντας προεκλογικό σποτ, μπας και τον ξαναψηφίσει κανείς. Προέρχομαι από τη χώρα που τον ξαναψηφίζουν δεκαετίες τώρα.»

Ο Αχιλλέας Μπέος αντέδρασε έντονα κατά τη διάρκεια της σύνδεσης και ανέφερε: «Δεν θα ασχοληθώ, ούτε θα απαντήσω σε αυτό το νούμερο, μιλάμε για τραγικό νούμερο. Δεν μου δείξατε πόσος κόσμος είναι στη συναυλία κι αν την έκανε αυτός και τι πεποιθήσεως είναι για να βοηθήσει τους συνανθρώπους του, όπως πήρανε αντίστοιχα καλλιτέχνες. Αυτός έκανε τη συναυλία για αρπαχτή; Ποιος κόσμος τον ακούει;»

Ο δήμαρχος Βόλου συνέχισε λέγοντας. «Ως άνθρωπος βοήθησα, ως δήμαρχος θα καθόμουν στο σπίτι. Δεν με νοιάζει τι λέει ο Ιωαννίδης. Τον ξέρει κανένας; Είναι ένα νούμερο, που έχει μία κιθάρα και απευθύνεται σε συγκεκριμένη μερίδα ανθρώπων.

Για εσάς είναι καλός, για εμένα δεν είναι. Τι με πήρατε τώρα για τον Ιωαννίδη; Εμένα με πήρατε για να σε ενημερώσω για τα προβλήματα της πόλης μου. Ρε με αφήνεις τώρα με τον Ιωαννίδη και τον κάθε φλώρο; Άσε αυτούς τους φλώρους».

Ο Αχιλλέας Μπέος επιτέθηκε στον Αλκίνοο Ιωαννίδη και από το Facebook γράφοντας χαρακτηριστικά… «Αβάσταχτος ο πόνος του πάλαι ποτέ τροβαδούρου, Αλκίνοου Ιωαννίδη για τα όσο βιώνουν οι πολίτες του Βόλου, διοργάνωσε και μια συναυλία για να τον εκφράσει (κα να βγάλει το απωθημένο του βρίζοντας με).
Ελπίζω ειλικρινά ότι τα έσοδα της συναυλίας θα διατεθούν σους ανθρώπους που αυτή τη στιγμή υποφέρουν και πονούν και δεν πρόκειται για μια «αρπαχτή» με μπόλικη σάλτσα από υποκριτική ευαισθησία και αλληλεγγύη.

Στο χέρι του ευαισθητούλη Αλκίνοου να μας το δείξει και ας με βρίζει όσο θέλει. Πρέπει να υπάρξει κι αυτός…»

Τα «βέλη» του Αλκίνοου Ιωαννίδη που ξεκίνησε τον χαιρετισμό του με τη φράση «έρχομαι από τη λάσπη» στράφηκαν και κατά του δημάρχου Βόλου, Αχιλλέα Μπέου, με τον οποίο έχει ανοιχτό μέτωπο από το 2020 για το νερό των Σταγιατών.

«Έρχομαι από τον Βόλο, που ο δήμαρχος της πόλης, πριν από τρεις μέρες, ο ανεκδιήγητος αυτός δήμαρχος, ανεβασμένος σε μία μπουλντόζα, φώναζε στην ερημιά εκεί που δεν υπήρχε άνθρωπος, “ήρθε το φαΐ και το νερό! Ελάτε να πάρετε”. Για την κάμερα, κάνοντας προεκλογικό σποτ μπας και τον ξαναψηφίσει κανείς» είπε χαρακτηριστικά ο Αλκίνοος Ιωαννίδης.

Αναλυτικά όσα είπε ο Αλκίνοος Ιωαννίδης στη συναυλία του για τις καταστροφές σε Μαγνησία και Θεσσαλία

«Έρχομαι από την καταιγίδα, έρχομαι από τη λάσπη από τον ρημαγμένο παράδεισο το Πήλιο.

Έρχομαι από τη λάσπη. Τους πνιγμένους ανθρώπους, τα πνιγμένα ζώα, τα πεσμένα δέντρα. Από τις κομμένες εθνικές οδούς. Από την κομμένη, την καμένη, την πνιγμένη χώρα μας.

Έρχομαι από τον Βόλο, που ο δήμαρχος της πόλης, πριν από τρεις μέρες, ο ανεκδιήγητος αυτός δήμαρχος, ανεβασμένος σε μία μπουλντόζα, φώναζε στην ερημιά εκεί που δεν υπήρχε άνθρωπος, “ήρθε το φαΐ και το νερό! Ελάτε να πάρετε”. Για την κάμερα, κάνοντας προεκλογικό σποτ μπας και τον ξαναψηφίσει κανείς.

Έρχομαι από την χώρα που θα τον ξαναψηφίσουν όμως. Έρχομαι από τη χώρα που ξαναψηφίζουν δεκαετίες τώρα όσους μας ρημάζουν.

Από τη χώρα χωρίς παιδεία, χωρίς υγεία, χωρίς πολιτισμό, χωρίς πρόβλεψη, χωρίς προετοιμασία, χωρίς πρόνοια, χωρίς έγνοια, χωρίς φροντίδα, χωρίς ευθύνη.

Έρχομαι από τη λάσπη!

Και σας ευχαριστώ που μετα από τις πολύ έντονες μέρες και νύχτες που είστε απόψε εδώ για να στήσουμε μαζί μία ηλεκτρική γιορτή πάνω στην καταστροφή και εκτός τόπου και χρόνου. Καλώς βρεθήκαμε και καλή μοιρασιά αδέρφια!»

Πηγή: protothema.gr

“Όταν έγινε το πραξικόπημα κι όσα ακολούθησαν μετά, ήμουν σχεδόν 5 ετών. Είναι οι πρώτες καθαρές μου αναμνήσεις. Έχω πολύ ζωντανές εικόνες όταν κλείνουν τα μάτια μου και τα θυμάμαι. Η συνέχεια ήταν ακόμα πιο καθοριστική για την πορεία της ζωής μου από τις στιγμές του ίδιου του πολέμου, γιατί το να μεγαλώνει ένα παιδί σε ένα μεταπολεμικό τοπίο, σε ένα νησί απροστάτευτο, μοιρασμένο κι ημικατεχόμενο με τον μισό πληθυσμό προσφυγοποιημένο, με αγνοούμενους, με συμμαθητές των οποίων οι γονείς δεν ξέραμε αν ζούσαν. Είχαμε ταινίες από τον τουρκικό στρατό που μας έστελναν από τις φυλακές για να δούμε αν είναι ζωντανοί και δεν γύρισαν μετά ποτέ” αναφέρει ο Αλκίνοος Ιωαννίδης, σε μια σπάνια τηλεοπτική συνέντευξη.

Η Αγγελική Ηλιάδη έμαθε για τον θάνατο του πατέρα της στη Φάρμα

“Το να μεγαλώνεις με χιαστί ταινία στα παράθυρα γιατί πολύς κόσμος είχε τραυματιστεί από τους βομβαρδισμούς από τα τζάμια που έσπαγαν. Με ρωτούν καμιά φορά σε ποια γενιά ανήκεις και σκέφτομαι από μέσα μου ότι ανήκω στη γενιά του πολέμου. Σε αντίθεση με τους Ελλαδίτες συναδέλφους μου, που ανήκετε σε μια γενιά ειρήνης, πρόσθεσε.

“Ζούμε δύσκολες μέρες. Μέσα σε αυτή την κατάσταση της απομόνωσης και της ανησυχίας για το μέλλον, είναι εύκολο να βουλιάξει κανείς στα δικά του προβλήματα ξεχνώντας ότι ανήκει σε ένα κοινωνικό σύνολο.

Μαθαίνω για την απεργία πείνας και δίψας που κάνει ο κρατούμενος Βασίλης Δημάκης. Πρόκειται για έναν άνθρωπο που, μέσα στη φυλακή, αποφάσισε να πάρει τη ζωή στα χέρια του νικώντας τους δαίμονές του μέσα από την Παιδεία. Έχω επισκεφθεί αρκετές φυλακές στη ζωή μου, εδώ και στο εξωτερικό. Ξέρω πως μέσα στην καθημερινότητα του εγκλεισμού δύσκολα σκέφτεται κανείς τη μόρφωσή του. Και ακόμα πιο δύσκολα κάνει τη σκέψη απόφαση και την απόφαση πράξη.

Και όμως, ο Βασίλης Δημάκης τελείωσε με άριστα το νυχτερινό λύκειο μέσα από τη φυλακή, περνώντας μάλιστα δεύτερος από τους απόφοιτους νυχτερινού λυκείου στο Πολιτικό της Νομικής. Αυτό, από μόνο του, αποτελεί άθλο! Δεν έμεινε όμως σε αυτό. Το 2018, διεκδίκησε με απεργία πείνας και δίψας και κέρδισε τη φοίτησή του με «βραχιολάκι» στη Σχολή, που αποτελεί δικαίωμα των κρατουμένων φοιτητών. Παρά τις αντίξοες συνθήκες ζωής και φοίτησης, οι επιδόσεις του στα μαθήματα ήταν τέτοιες που τον κατέστησαν υπότροφο του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών (ΙΚΥ). Διαβάζω τις ασυνήθιστα τιμητικές αναφορές των καθηγητών του, ακαδημαϊκών που ανήκουν σε διαφορετικούς πολιτικούς και ιδεολογικούς χώρους, καθώς και την αγωνία τους για τις πρόσφατες εξελίξεις στην υπόθεσή του.

Πρόσφατα, στις 14 του μηνός, ο Βασίλης Δημάκης διεκδίκησε ειρηνικά μαζί με τους συγκρατούμενούς του στον Κορυδαλλό, συνθήκες υγιεινής, ασφάλειας και αποσυμφόρησης λόγω πανδημίας. Ο ίδιος μπήκε μπροστά στον αγώνα αυτό, ίσως ως πιο «διαβασμένος», διεκδικώντας εκ μέρους όλων τα όσα υποστηρίζουν ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών, ο Συνήγορος του Πολίτη, η Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, ακόμα και το Συμβούλιο της Ευρώπης.

Δύο μέρες μετά, στις 16/4, σύρθηκε αιφνιδιαστικά και εξευτελιστικά από το κελί του «με μια παντόφλα στο ένα πόδι κι ένα παπούτσι στο άλλο» για να μεταφερθεί στις φυλακές Γρεβενών, από όπου δεν θα μπορεί να έχει αυτοπρόσωπη παρουσία στις παραδόσεις των μαθημάτων, γεγονός που του στερεί και την υποτροφία του ΙΚΥ. Ο ίδιος δήλωσε «Δεν θα σας επιτρέψω να με ξανακάνετε αυτό που ήμουν»! Και ξεκίνησε για άλλη μια φορά απεργία πείνας και δίψας, διεκδικώντας την εκ νέου μεταγωγή του στην Αθήνα και τη συνέχεια των σπουδών του.

Ο πρόσφατος θάνατος στην Τουρκία της ακτιβίστριας μουσικού Helin Bölek, που πέθανε από απεργία πείνας στις 3/4 διεκδικώντας το δικαίωμα όλων μας να ζούμε και να τραγουδάμε ελεύθεροι, όπως και ο δεύτερος θάνατος απεργού πείνας μέσα σε ένα μήνα, του Mustafa Koçak, που διεκδικούσε την κατάργηση των τουρκικών ειδικών δικαστηρίων, την τιμωρία των βασανιστών αστυνομικών και μια δίκαιη δίκη, δεν μπορεί να βρουν εδώ το αντίστοιχό τους στην περίπτωση ενός ανθρώπου που διακινδυνεύει τη ζωή του για το δικαίωμα στη μόρφωση!

Δυστυχώς, δεν είναι η πρώτη φορά που, αντί το κράτος να ωθεί και να στηρίζει με κάθε δυνατό τρόπο τους κρατούμενους στις προσπάθειές τους, συμπεριφέρεται εκδικητικά, τιμωρώντας παραδειγματικά κάποιον που αγωνίστηκε για το δικαίωμά του στην παιδεία και για τη θεμελίωση ενός νέου, χρήσιμου τρόπου ύπαρξης και λειτουργίας μέσα στην κοινωνία.

Ζητώ να παρασχεθεί στον Βασίλη Δημάκη κάθε νόμιμη διευκόλυνση ώστε να συνεχίσει τις σπουδές του. Εύχομαι αυτή η υπόθεση να λήξει άμεσα, χωρίς συνέπειες στην υγεία του. Συντάσσομαι στο πλευρό του σε όλη αυτή την προσπάθεια και του εύχομαι επιτυχία στον αγώνα που κάνει ώστε να κερδίσει πίσω τη ζωή του.”