Εκείνο το οποίο, όμως, είναι πολύ πιθανό είναι να πραγματοποιηθεί συνάντηση (μάλλον διακριτικά και σε…ουδέτερο έδαφος) μεταξύ του πρώην πρωθυπουργού και του βουλευτή της Νέας Αριστεράς Αλέξη Χαρίτση που, ως γνωστόν, παραιτήθηκε από την προεδρία του κόμματος διαφωνώντας με την πλευρά των Γαβριήλ Σακελλαρίδη (που αναδείχθηκε νέος μεταβατικός πρόεδρος) και Ευκλείδη Τσακαλώτου.

Τσίπρας και Χαρίτσης είναι πλέον σε “κοινή γραμμή”, όπως και ο Νάσος Ηλιόπουλος, αν και δεν συμβαίνει το ίδιο ακριβώς με την Έφη Αχτσιόγλου που εξακολουθεί να διατηρεί επιφυλάξεις. Το ίδιο, όμως, συμβαίνει και από την πλευρά του πρώην πρωθυπουργού καθώς δεν έχουν σβήσει ακόμα κάποιες “σκιές” από το παρελθόν.

Ο Αλέξης Χαρίτσης, πάντως, μιλώντας στο Action24 τάχθηκε υπέρ της συνεργασίας των προοδευτικών δυνάμεων με πρωταγωνιστικό ρόλο, όπως είπε, του Αλέξη Τσίπρα. Ο τελευταίος δεν κρύβει, άλλωστε, την εκτίμηση που έχει στον πρώτο και είναι σαφές πώς τον θεωρεί πολύτιμο στέλεχος στη νέα προσπάθεια.

Ο ευρύτερος χώρος της κεντροαριστεράς, παρότι δημοσκοπικά δεν αθροίζει ποσοστό ανταγωνιστικό σε αυτό που καταγράφει (εκτίμηση ψήφου) η Ν.Δ, έχει μετατραπεί σε “πολιτικό εργαστήριο” που αναμένει την είσοδο του νέου κόμματος του Αλέξη Τσίπρα προκειμένου να επέλθει αναδιάταξη των πολιτικών του δυνάμεων με την ελπίδα των περισσοτέρων να διαμορφωθεί τελικά εναλλακτικός πόλος διακυβέρνησης.

Οι “αποκλίνουσες στρατηγικές” για τις συνεργασίες- όπως επισημαίνει στο σκεπτικό της παραίτησης ο Αλέξης Χαρίτσης– δεν αποτελούν χαρακτηριστικό μόνο αυτού του μικρού κόμματος που, όμως, διαθέτει την πέμπτη σε δύναμη κοινοβουλευτική ομάδα. Με ηπιότερα, μέχρις ώρας, χαρακτηριστικά διατρέχει και τα άλλα κόμματα (ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ) και οι καταστάσεις πιέζουν προς την διευθέτηση του τρόπου με τον οποίο θα παρουσιαστούν στις επόμενες εκλογές, κυρίως, όμως, πώς θα τοποθετηθούν στις εξελίξεις αμέσως μετά απ΄ αυτές. Οι γνωρίζοντες πώς κινούνται τα υπόγεια ρεύματα θεωρούν ότι τίποτε δεν θα είναι ίδιο με την εμφάνιση του κόμματος Τσίπρα και ακόμα περισσότερο τίποτε δεν θα είναι ίδιο εάν στις κάλπες η Ν.Δ επιβεβαιώσει μεν την πολιτική της κυριαρχία, χωρίς, ωστόσο, να κατακτήσει ή να βρίσκεται πολύ κοντά σε ποσοστό αυτοδυναμίας.

Εν αναμονή… Τσίπρα

Οκτώ ή εννιά από τους βουλευτές της Νέας Αριστεράς συμμερίζονται τις απόψεις Χαρίτση (με την Έφη Αχτσιόγλου και τον Νάσο Ηλιόπουλο να ταυτίζονται απολύτως και να δρουν ως ομάδα), αν και, όπως φάνηκε, η πλειοψηφία στα κομματικά όργανα ελέγχεται από το νέο (μεταβατικό) πρόεδρο Γαβριήλ Σακελλαρίδη και τον Ευκλείδη Τσακαλώτο. Πιθανή εξέλιξη είναι μετά την ίδρυση κόμματος από τον πρώην πρωθυπουργό αυτή η συμπαγής ομάδα βουλευτών να αποχωρήσει (παραδίδοντας τις έδρες), εφόσον αξιολογήσει ότι η προγραμματική πρόταση Τσίπρα καλύπτει την δική της προσέγγιση σε βασικά ζητήματα πολιτικής. Πρόκειται, άλλωστε, για στελέχη με πολιτική επάρκεια, μετριοπάθεια, επικοινωνιακή διεισδυτικότητα και κυβερνητική εμπειρία και θα μπορούσαν να αποτελέσουν το πρόπλασμα του νέου κόμματος, μαζί με εμπειρότερα και νεότερα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και τα νέα πρόσωπα -ως επί το πλείστον “πασοκογενή”- που εμφανίζονται στις παρουσιάσεις της “Ιθάκης” ανά την Ελλάδα.

Ολόκληρο το παρασκήνιο στο anatropinews.gr

Όπως αναφέρει αναλυτικό ρεπορτάζ του anatropinews.gr, παρότι η απόφαση είχε ουσιαστικά προεξοφληθεί στο παρασκήνιο, η επίσημη ανακοίνωσή της σηματοδοτεί την έναρξη μιας νέας φάσης, με επίκεντρο τόσο την επιβίωση του κόμματος όσο και τις πιθανές ανακατατάξεις στον ευρύτερο προοδευτικό χώρο.

Η εύθραυστη ισορροπία της Κοινοβουλευτικής Ομάδας

Ο Αλέξης Χαρίτσης επιλέγει, τουλάχιστον προς το παρόν, να παραμείνει στην Κοινοβουλευτική Ομάδα ως απλός βουλευτής, αποφεύγοντας μια άμεση ρήξη που θα μπορούσε να οδηγήσει σε θεσμικές επιπλοκές. Το όριο των 10 βουλευτών αποτελεί κρίσιμο παράγοντα, καθώς ενδεχόμενη αποχώρηση στελεχών όπως ο Νάσος Ηλιόπουλος και η Έφη Αχτσιόγλου θα οδηγούσε τη Νέα Αριστερά κάτω από το απαιτούμενο όριο για τη διατήρηση της ΚΟ.

Σε αυτή τη συγκυρία, κανένα από τα βασικά στελέχη δεν εμφανίζεται διατεθειμένο να επωμιστεί το κόστος μιας τέτοιας εξέλιξης. Η επιλογή διατήρησης των ισορροπιών εκλαμβάνεται ως τακτική κίνηση, με στόχο να αποφευχθούν άμεσες πολιτικές και θεσμικές αναταράξεις.

Σενάρια για νέο πολιτικό φορέα υπό τον Αλέξη Τσίπρα

Παρά τη συγκράτηση των τόνων, στο παρασκήνιο ενισχύονται τα σενάρια που θέλουν βασικά στελέχη της Νέας Αριστεράς να κινούνται προς ένα νέο πολιτικό εγχείρημα υπό τον Αλέξης Τσίπρας. Οι διεργασίες αυτές προσδίδουν στις τρέχουσες εξελίξεις χαρακτήρα προαναγγελίας βαθύτερων ανακατατάξεων στον προοδευτικό χώρο.

Η προοπτική αυτή δημιουργεί μια διπλή πίεση: αφενός για την οργανωτική συνοχή της Νέας Αριστεράς, αφετέρου για τη διαμόρφωση νέων συσχετισμών στον ευρύτερο χώρο της κεντροαριστεράς.

Μεταβατική ηγεσία και άμεσες κινήσεις Σακελλαρίδη

Μετά την παραίτηση, τα ηνία του κόμματος περνούν προσωρινά στον γενικό γραμματέα Γαβριήλ Σακελλαρίδης, ο οποίος καλείται να διαχειριστεί μια κρίσιμη μεταβατική περίοδο. Στόχος του είναι να διατηρηθεί η συνοχή και να προχωρήσουν άμεσα οι απαραίτητες θεσμικές διαδικασίες.

Στο πλαίσιο αυτό, έχει ήδη ξεκινήσει κύκλος επαφών, με χαρακτηριστική τη συνάντησή του με τον Ευκλείδης Τσακαλώτος, ενώ αναμένεται να δρομολογήσει τη σύγκληση της Κεντρικής Επιτροπής ακόμη και εντός των επόμενων ημερών.

Ο σχεδιασμός περιλαμβάνει τη διοργάνωση συνεδρίου έως τον Ιούνιο, με στόχο την εκλογή νέας ηγεσίας και την αποτροπή μιας παρατεταμένης περιόδου εσωστρέφειας. Στο μεταξύ, ο ίδιος εμφανίζεται να δίνει προτεραιότητα στην «τακτοποίηση» του κόμματος και σε ένα «σοκ μετασχηματισμού», αποφεύγοντας προς το παρόν συζητήσεις για συνεργασίες με άλλους πολιτικούς σχηματισμούς.

Το κρίσιμο στοίχημα της κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης

Ιδιαίτερο βάρος αποκτά και το ζήτημα της ηγεσίας της Κοινοβουλευτικής Ομάδας. Η ανάγκη για ένα πρόσωπο κοινής αποδοχής θεωρείται επιτακτική, προκειμένου να διασφαλιστεί η λειτουργικότητα και η πολιτική συνέχεια.

Στο εσωτερικό της ΚΟ, τα ονόματα της Σία Αναγνωστοπούλου και της Πέτη Πέρκα συγκεντρώνουν τις περισσότερες πιθανότητες, χωρίς να αποκλείονται και άλλες επιλογές εφόσον απαιτηθούν ισορροπίες.

Αχτσιόγλου: Προτεραιότητα ένα ενιαίο προοδευτικό μέτωπο

Παρέμβαση στις εξελίξεις έκανε η Έφη Αχτσιόγλου, η οποία ανέδειξε την ανάγκη συγκρότησης ενός ευρύτερου προοδευτικού μετώπου με στόχο την κυβερνητική αλλαγή.

Όπως τόνισε, το διακύβευμα αφορά την καθημερινότητα των πολιτών, με αιχμές το κόστος ζωής, τη λειτουργία του κοινωνικού κράτους, την κατάσταση του δημόσιου συστήματος υγείας και την εξωτερική πολιτική. Παράλληλα, υπογράμμισε ότι η συσπείρωση των δυνάμεων αποκτά ιδιαίτερη σημασία και λόγω των σκανδάλων και της διαχείρισης δημόσιου χρήματος.

Η ίδια έθεσε ως προτεραιότητα την υπέρβαση των επιμέρους πολιτικών διαφορών και την ανάδειξη μιας ενιαίας προοδευτικής πρότασης εξουσίας, μεταφέροντας το βάρος από την εσωτερική αναδιάταξη στη συνολική πολιτική χρησιμότητα.

Ένα κόμμα σε υπαρξιακό αδιέξοδο

Η Νέα Αριστερά εισέρχεται σε μια περίοδο κρίσιμων αποφάσεων, όπου η ισορροπία μεταξύ εσωτερικής συνοχής και εξωτερικών πολιτικών πιέσεων καθίσταται καθοριστική. Η παραίτηση Χαρίτση λειτουργεί ως αφετηρία για μια νέα φάση, στην οποία θα κριθεί τόσο η οργανωτική αντοχή του κόμματος όσο και ο ρόλος του στις ευρύτερες εξελίξεις της κεντροαριστεράς.

Οι επόμενες εβδομάδες αναμένεται να αποσαφηνίσουν αν η παρούσα κρίση θα οδηγήσει σε ανασύνταξη ή θα αποτελέσει προοίμιο βαθύτερων μετασχηματισμών στον πολιτικό χάρτη.

Αν και θεωρητικά ανήκουν στην λεγόμενη ριζοσπαστική (κεντρο)αριστερά διέπονται από μετριοπαθή και τεκμηριωμένο λόγο και θετική κοινοβουλευτική παρουσία. Ως εκ τούτου, σε ένα άνυδρο τοπίο στην συγκεκριμένη περιοχή της πολιτικής γεωγραφίας, δεν είναι λίγοι εκείνοι που θεωρούν πώς θα πτώχαινε την πολιτική η απουσία τους από την επόμενη Βουλή.

Οι τρεις τους εκπροσωπούσαν το προηγούμενο διάστημα περίπου το ήμισυ της Νέας Αριστεράς που υιοθετούσε την πολιτική των συνεργασιών με τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ, σε αντίθεση με το υπόλοιπο (που όμως έχει πλειοψηφία στους κομματικούς συσχετισμούς) το οποίο σηκώνει τη σημαία της “καθαρότητας” και πάσχει από οξύ “αντι-τσιπρισμό”. Η παραίτηση του Αλέξη Χαρίτση από την προεδρία του κόμματος –που δημοσκοπικά ασθμαίνει περίπου στο 2% και είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα βρεθεί εκτός Βουλής στις εκλογές– ήταν προεξοφλημένη εδώ και καιρό. Θα έλεγε κανείς ότι άργησε, ωστόσο στο “Βιλαμπάχο” των καταλοίπων του παλαιού ΣΥΡΙΖΑ όλα κυλούν σε αργούς ρυθμούς.

Όπως πρώτα οι βουλευτές και τα στελέχη της Νέας Αριστεράς έφυγαν από τον ΣΥΡΙΖΑ μετά τη νίκη Κασσελάκη προβλέποντας τις εξελίξεις και προκαλώντας διάσπαση, έτσι (ξανά) το μικρό αυτό κόμμα θα είναι πάλι το πρώτο που θα διασπαστεί υπό το φως των ανακατατάξεων που δρομολογεί η ίδρυση νέου κόμματος από τον Αλέξη Τσίπρα. Είναι, άλλωστε, και οι τρεις τους πολιτικά παιδιά του.

Η δεύτερη διάσπαση θα προέλθει τους επόμενους μήνες από την μαζική αποχώρηση βουλευτών και στελεχών του σημερινού ΣΥΡΙΖΑ που δημοσκοπικά φθίνει με γρήγορους ρυθμούς και κινείται στο τεντωμένο σχοινί των ισορροπιών μεταξύ της πλευράς του Σωκράτη Φάμελλου και του Παύλου Πολάκη. Κι εδώ “μήλο της έριδας” είναι επί της ουσίας ο πρώην πρωθυπουργός, κι αυτό φάνηκε από τις οργίλες αντιδράσεις των “πολακικών” στη δήλωση του Κώστα Ζαχαριάδη ότι μόνο ο Τσίπρας θα μπορούσε να ηγηθεί ενός νέου σχηματισμού δυνάμεων της κεντροαριστεράς.

Υπό μία έννοια, αυτό που δεν κατόρθωσε, λόγω εσωτερικών συσχετισμών και των δικών του λαθών (όπως περιγράφει στην “Ιθάκη”,) να κάνει ο ίδιος με πολύ καλύτερους πολιτικούς και δημοσκοπικούς όρους, από την ήπια ήττα του 2019 μέχρι τη συντριβή του 2023, θα συμβεί τώρα επώδυνα αλλά αναγκαία.

Όσοι επιθυμούν περίκλειστους μηχανισμούς αντισυστημισμού θα κρατήσουν τα δικά τους ομαδοποιημένα συστήματα με σφοδρή πιθανότητα να βρεθούν στο όριο επιβίωσης του 3%, οι άλλοι, που εμφορούνται ακόμα από τα περί κυβερνώσας κεντροαριστεράς στο νέο τοπίο, θα επιδιώξουν να ενταχθούν στο δύσκολο και αβέβαιο αλλά και φρέσκο εγχείρημα του πρώην πρωθυπουργού.

Τα πράγματα δεν θα είναι εύκολα. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης διατηρεί πάντοτε την ευελιξία να οδηγήσει την χώρα σε εκλογές σε χρόνο και με τρόπο που θα είναι πιό βολικό γι αυτόν ώστε να εξασφαλίσει αυτοδυναμία έστω και στην δεύτερη κάλπη. Ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή εγκυμονεί απίστευτους κινδύνους αλλά (κυνικά) κρύβει και ευκαιρίες για κάποιον που κυβερνά ήδη επτά χρόνια και μπορεί να προτάξει την σταθερότητα σε πολίτες που δικαίως ανησυχούν.

Από την άλλη, το ΠΑΣΟΚ μπορεί να φαίνεται θνήσκον, στη βάση του, όμως, διαθέτει ακόμα αντοχές και μπορεί να αποδειχτεί περισσότερο συμπαγές απ΄ ότι όλοι νομίζουμε. Όσοι θεωρούν ότι ένα κόμμα Τσίπρα έχει τη δεύτερη θέση …από τα αποδυτήρια είναι πιθανό να διαψευσθούν. Όλα θα κριθούν μεταξύ πρώτης και δεύτερης εκλογικής αναμέτρησης (εφόσον επαληθευτούν οι δημοσκοπικές προβλέψεις) όταν θα τεθούν τα σκληρά διλήμματα.

Κίνδυνο αποτελεί επίσης το “χούϊ” του (πρώην) συριζαϊκού στερισμού να διχάζεται και να τιμαριοποιείται για το παραμικρό. Εάν δεν κατανοήσουν ότι όλοι τους παίζουν το τελευταίο χαρτί, όχι μόνο απέναντι στη Ν.Δ και δευτερευόντως το ΠΑΣΟΚ, αλλά και έναντι του αντισυστημικού κύματος που διευρύνει την επιρροή του και ενισχύει τον κατακερματισμό της αντιπολίτευσης, τότε θα κάνουν μία τρύπα στο νερό.

Ακόμα πρέπει να καταστεί σαφές -και να συμφωνήσουν όλοι σε αυτό- ότι οι καιροί δεν προσφέρονται για εξαλλοσύνες ιδεολογικής καθαρότητας αλλά για συνεπή πολιτικό λόγο και ρεαλιστικό πρόγραμμα διακυβέρνησης. Οι ρομφαίες του παρελθόντος πρέπει να μείνουν θαμένες ώστε να κερδηθούν περιοχές στο κέντρο του πολιτικού συστήματος (που ακόμα μοιάζουν απροσπέλαστες) και να χτιστούν σοβαρές συμμαχίες και εκτός Ελλάδας. Ως προς αυτό το τελευταίο, αυτή τη στιγμή ο πρωθυπουργός μοιάζει ανίκητος.

Τέλος, να κατανοήσουν όσοι θέλουν να πάνε με τον Τσίπρα ότι, αυτή τη φορά, δεν μπορούν να διεκδικούν μοιρασιές του τύπου “πρώτος μεταξύ ίσων”. Όλα έχουν αλλάξει…

Σύμφωνα με πληροφορίες ο Αλέξης Χαρίτσης θα επισημάνει έξι βασικά σημεία:

Κατ’ αρχήν ότι στις επόμενες εκλογές πρέπει να υπάρχει ο πόλος απέναντι στον τραμπισμό σε όλες τις εκδοχές του και ότι «στις σημερινές συνθήκες δεν έχουμε την πολυτέλεια να κρατάμε απλώς το καντήλι αναμμένο».

Θα επαναλάβει την πρότασή του για το Λαϊκό Μέτωπο, σημειώνοντας ότι «δεν είναι σφραγίδα επικύρωσης υπαρχόντων συσχετισμών, είναι στρατηγική ριζικής μεταβολής τους». Θα εξηγήσει ότι το Λαϊκό Μέτωπο είναι γραμμή ενεργού παρέμβασης, πίεσης, αναμόρφωσης του πολιτικού σκηνικού και όχι γραμμή υποστολής της κομματικής δράσης. Το αντίθετο.

Όσον αφορά τις διεθνείς εξελίξεις, θα υποστηρίξει ότι δεν έχουμε απλώς αναμόρφωση της παγκόσμιας τάξης, έχουμε παγκόσμια καθεστωτική αλλαγή, και ότι «είμαστε αντιμέτωποι με τον φασισμό της εποχής μας».

Θα υπογραμμίσει τον κίνδυνο ότι οι επόμενες εκλογές μπορεί να σημάνουν τον οριστικό συγχρονισμό της χώρας με το παγκόσμιο αντιδραστικό καθεστώς.

Όσο για τις διεργασίες στον ευρύτερο χώρο της Κεντροαριστεράς και Αριστεράς, θα υποστηρίξει ότι «κανένα Μέτωπο στην ιστορία δεν εμφανίστηκε με ώριμους συσχετισμούς οι συσχετισμοί παράγονται μέσα στη σύγκρουση».

Πρόκειται, αναμφίβολα, για μία καθυστερημένη διάγνωση όσων έχει κατά νου ο Αλέξης Τσίπρας, αν και τα έως τώρα μηνύματα ήταν σαφή. Ο πρώην πρωθυπουργός δεν θα μπορούσε να επαγγέλλεται το νέο και να ασκεί δριμεία κριτική, αλλά να κάνει και αυτοκριτική, για τον τρόπο με τον οποίο λειτούργησε ο ενιαίος ΣΥΡΙΖΑ μετά το 2019, και την ίδια ώρα να σκοπεύει να μεταστεγαστούν τα “απομεινάρια” του σε ένα νέο συνασπισμό υπό την δική του ηγεσία. Κι’ όμως, σε αυτό αποσκοπούσε η πρόταση συμπόρευσης που απηύθυνε ο Σωκράτης Φάμελλος, και όσα περί “Λαϊκού Μετώπου” εκφωνούσε ο Αλέξης Χαρίτσης. Ο τελευταίος, μάλιστα, το κατέστησε αρκετά σαφές με την ανάρτησή του και τη διαφωνία του για όσα είπε ο πρώην πρωθυπουργός στην εκδήλωση στο “Παλλάς”.

Η “Αυγή” στέλνει, λοιπόν, το μήνυμα ότι ΣΥΡΙΖΑ και ΝΕ.ΑΡ “χωρίζουν” με τον Αλέξη Τσίπρα, κάτι που, σύμφωνα με πληροφορίες, εισπράττεται με ανακούφιση από το στρατηγείο της Λεωφόρου Αμαλίας. Κι αυτό διότι διευκολύνει την πλήρη αυτονόμηση του εγχειρήματος του πρώην πρωθυπουργού, και το μόνο που απομένει εν ευθέτω χρόνω είναι να διαμορφωθούν γέφυρες επικοινωνίας μόνο με εκείνους τους βουλευτές και τα στελέχη που θα ήθελε ο ίδιος να ενταχθούν στο νέο κόμμα. Είναι προφανές πώς αυτό αφορά κυρίως τη νεότερη γενιά, όπως για παράδειγμα, βουλευτές που εξελέγησαν μετά το 2019, και κάποια από τα παλαιά στελέχη που διατηρούν επαφές μαζί του.

Η μεταστροφή από την πρόταση συμπόρευσης στο ήπιο (συναινετικό) πολιτικό διαζύγιο με τον πρώην πρωθυπουργό αποτυπώνεται με τον πιο επίσημο τρόπο στο πρωτοσέλιδο της Αυγής, του κομματικού οργάνου του ΣΥΡΙΖΑ, το οποίο ουσιαστικά κήρυξε τη ρήξη:

«Ένα νέο πολιτικό τοπίο γεννιέται, ΣΥΡΙΖΑ – Τσίπρας Βίοι παράλληλοι». Και στη συνέχεια:
«Ανασύνθεση του προοδευτικού χώρου από Φάμελλο – Χαρίτση, Κινήσεις συνεργασίας από το ΠΑΣΟΚ, Προάγγελος κόμματος η παρουσίαση της ‘Ιθάκης’

Στο κεντρικό άρθρο, δε, με τίτλο “Χωρίς περιστροφές”, αναφέρεται: Το πολιτικό τοπίο αλλάζει και κανείς δεν μπορεί να κάνει ότι δεν βλέπει ή ότι θα αποφύγει τις αλλαγές των καιρών. Ο Αλέξης Τσίπρας έκανε την ξεκάθαρη επιλογή για την αποκλειστικά δική του πορεία, χωρίς να συναποφασίζει με άλλους».

Είναι χαρακτηριστικό πώς στη συζήτηση αυτή παρενέβη και ο έμπειρος Γιάννης Ραγκούσης (που θα έβλεπε θετικά την μετοίκησή του στο περιβάλλον του πρώην πρωθυπουργού), ο οποίος αποδομεί πλήρως την στρατηγική του ενιαίου ψηφοδελτίου με το ΠΑΣΟΚ, ακόμα και με τη ΝΕ.ΑΡ.

Αναφέρει χαρακτηριστικά:

Το ενδεχόμενο να υπάρξει κοινό ψηφοδέλτιο μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ και ΝΕΑΡ είναι εξίσου απίθανο όσο παραμένει σε ισχύ η απόφαση της πλειοψηφίας της ΝΕΑΡ που έχει απορρίψει μία τέτοια πιθανότητα. 

Αλλά ακόμη κι αν υποθέταμε ότι η απόφαση αυτή της ΝΕΑΡ θα άλλαζε μετά τις πρωτοβουλίες του Αλέξη Τσίπρα, τότε τι στα αλήθεια θα προέκυπτε πλέον; 
Ένα κοινό ψηφοδέλτιο -μέρους- του ενιαίου ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ του 2023 θα προέκυπτε.
Ψηφοδέλτιο που ουσιαστικά θα συμπεριελάμβανε ακόμη περισσότερες αιτίες της εκλογικής του συντριβής από αυτές που εξακολουθούν να ενυπάρχουν στον σημερινό ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ.

Με άλλα λόγια: μήπως ένα κοινό ψηφοδέλτιο του σημερινού ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ και της ΝΕΑΡ, εκ των πραγμάτων θα συνιστά ένα -μικρό- κακέκτυπο του αποτυχημένου ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ του 2023;

Και το πιο σοβαρό από όλα: υπάρχει στα αλήθεια κάποιος που μπορεί στα σοβαρά να ισχυριστεί ότι ένα τέτοιο ψηφοδέλτιο θα μπορούσε να αποτελέσει δυνάμει αντίπαλο της ΝΔ ή έστω να διεκδικήσει με αξιώσεις τη δεύτερη θέση στις εθνικές εκλογές;

Το libre εξασφάλισε αντίτυπο του βιβλίου που βρίσκεται πλέον στις προθήκες των βιβλιοπωλείων και αναδημοσιεύει μερικά από τα στιγμιότυπα της περιόδου του καλοκαιριού του 2023, με τις δύο εκλογικές μάχες -Μάϊος και Ιούνιος-, στις οποίες ο ΣΥΡΙΖΑ συνετρίβη, την αγωνία του πρώην πρωθυπουργού για την επιβίωση του κόμματος, την απόφαση για την παραίτηση και το παρασκήνιο των συναντήσεών του με την Έφη Αχτσιόγλου και τον Αλέξη Χαρίτση, στους οποίους, διαδοχικά, πρότεινε την ηγεσία.

Τα στιγμιότυπα αυτά φωτίζουν πτυχές ενός δραματικού παρασκηνίου που, εφόσον οι προτάσεις του είχαν βρει ανταπόκριση, ίσως άλλαζαν την ροή των πραγμάτων, απέτρεπαν την “εισβολή” Κασσελάκη και δημιουργούσαν καλύτερες συνθήκς επιβίωσης του κόμματος.

Όσα αναφέρονται στο κεφάλαιο “Η χαμένη ευκαιρία” φέρνουν στο φως το παρασκήνιο εκείνης της περιόδου, την εδραιωμένη πλέον πεποίθηση του πρώην πρωθυπουργού πώς ο ΣΥΡΙΖΑ έχει κλείσει τον ιστορικό του κύκλο, την απογοήτευσή του για τον μικρό ορίζοντα των συντρόφων του και την αδυναμία να διαχειριστούν τα μεγάλα προβλήματα, ξοδεύοντας πολιτικό χρόνο στην εσωστρέφεια, και τις δύο προσπάθειές του να αναδείξει νέα ηγεσία στο κόμμα με δύο πρόσωπα της νεότερης γενιάς. Η ειρωνία της τύχης, είναι πώς και τα δύο αυτά πρόσωπα δεν βρίσκονται σήμερα στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά αποχώρησαν μετά τη νίκη Κασσελάκη: πρόκειται για την Έφη Αχτσιόγλου και τον Αλέξη Χαρίτση!

Ο Αλέξης Τσίπρας περιγράφει (σελ. 612) την ήττα στις εκλογές του Μαϊου του ’23 ως “σαφή αποδοκιμασία τόσο προς τον ΣΥΡΙΖΑ, όσο και προς το πρόσωπό μου. Μια βαριά πολιτική και προσωπική ήττα”. Και συνεχίζει: “Έπρεπε, λοιπόν, να πλεύσω με τσακισμένο σκαρί, κρατώντας σταθερά το πηδάλιο, μέχρι τη νέα εκλογική αναμέτρηση… Κατα τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου είχα βάλει ένα προσωπικό στοίχημα: Αν πετυχαίναμε τον στόχο και κερδίζαμε, φυσικά θα συνέχιζα. Αν όμως αποτυγχάναμε θα έθετα ένα όριο, ένα σημείο πέρα από το οποίο δεν θα είχε νόημα να παραμείνω. Κι αυτό ήταν το εκλογικό αποτέλεσμα του 2019, και πιό συγκεκριμένα η διαφορά μας από τη Ν.Δ. Είχα πει στον εαυτό μου: αν χάσεις αλλά η απόσταση παραμείνει ίση ή μικρότερη, θα συνεχίσεις. Αν όμως διευρυνθεί, θα αναλάβεις την ευθύνη και θα αποχωρήσεις. Συνεπώς δεν είχα δεύτερες σκέψεις εκείνο το βραδυ των εκλογικών αποτελεσμάτων της 21ης Μαϊου. Είχα αποφασίσει ότι φεύγω”.

Μαραντζίδης: “Εσύ είσαι ήδη τελειωμένος”

Ο πρώην πρωθυπουργός περιγράφει πώς αναγκάζεται να μαζέψει τα πολιτικά συντρίμμια του ΣΥΡΙΖΑ, να συγκροτήσει νέα εκλογική ομάδα, να ξεκινήσει τις περιοδείες και να δημιουργήσει νέα διλήμματα ενόψει της δεύτερης αναμέτρησης. Εκ των πραγμάτων, αυτή η δεύτερη αναμέτρηση μετατράπηκε σε μάχη επιβίωσης του ΣΥΡΙΖΑ, ο ίδιος, άλλωστε είχε αποφασίσει να παραιτηθεί μετά την δεύτερη εκλογή. Ωστόσο, είχαν όλοι προεξοφλήσει ότι το 20% του Μαϊου δεν ήταν ο “πάτος του βαρελιού”..

“Θα ήταν απρόσμενη επιτυχία αν καταφέρναμε να κρατήσουμε το 20%”, του έλεγαν οι συνεργάτες του. Σε αυτό το σημείο, μάλιστα, ο Αλέξης Τσίπρας θυμάται την απάντηση του στρατηγικού συμβούλου Νίκου Μαραντζίδη, γνωστού πανεπιστημιακού και συγγραφέα, που είχε μπει εθελοντικά στη μάχη, όταν τον ρώτησε σχετικά: “Εσύ είσαι ήδη τελειωμένος”, του απάντησε, σύμφωνα με τις περιγραφές στην “Ιθάκη”.

Η πρώτη σκέψη για αλλαγή… εν πλω

Εντυπωσιασμένος,όπως γράφει από την σκληρότητα αλλά και ειλικρίνεια των λόγων του Μαραντζίδη, ο Αλέξης Τσίπρας αναζητά λύσεις που θα μπορούσαν να καταστήσουν μικρότερη την καταστροφή που όλοι ανέμεναν ότι θα συμβεί στις δεύτερες κάλπες. Έτσι, περιγράφει: ” Εκείνη τη στιγμή γεννήθηκε στο μυαλό μου μία ιδέα. Αφού αυτό το σκαρί (ΣΥΡΙΖΑ) με αυτόν τον καπετάνιο, δεν πρόκειται να πλεύσει καλύτερα, να το επιδιορθώσουμε όσο μπορούμε και να αλλάξουμε καπετάνιο εν πλω. Δεν ήταν μία εύκολη απόφαση. Μετά από δεκαπέντε χρόνια στο τιμόνι να παραμερίσω και να στηρίζω ως σύμβουλος, και ως πλήρωμα ταυτόχρονα, έναν νέο καπετάνιο”.

Επί της ουσίας, ο πρώην πρωθυπουργός περιγράφει (κι αυτό δεν είναι γνωστό) ότι όντως αποφάσισε να παραιτηθεί, όχι μετά την δεύτερη εκλογική αναμέτρηση (17,83%), αλλά μετά την πρώτη, και να δοθεί η σκυτάλη σε ένα άλλο πρόσωπο, δίπλα στο οποίο θα στεκόταν κι αυτός κατά την προεκλογική καμπάνια. Ο Αλέξης Τσίπρας αποκαλύπτει στην “Ιθάκη” και ποιό ήταν αυτό το πρόσωπο που θα έπαιρνε το “δακτυλίδι” της ηγεσίας και θα αναλάμβανε την εκ βάθρων ανανέωση του κόμματος, όμως και το ρίσκο να οδηγήσει το τσακισμένο καράβι σε ένα λιμάνι: η Έφη Αχτσιόγλου!

Το σχέδιο, η συνάντηση και η άρνηση

“Αποφάσισα να της προτείνω να ηγηθεί στην καμπάνια για τις εκλογές και να εκπροσωπήσει τον ΣΥΡΙΖΑ στο ντιμπέϊτ των πολιτικών αρχηγών… Θα ήταν ο απόλυτος αιφνιδιασμός για τον Μητσοτάκη. Εκεί που περίμενε να αντιμετωπίσει εμάν, έναν εκείνη την ώρα βαριά τραυματισμένο αντίπαλο, θα είχε μπροστά του ένα νέο πρόσωπο.Μία σοβαρή νέα πολιτικό, με σημαντική, τότε, απήχηση στο εκλογικό σώμα του ΣΥΡΙΖΑ, όσο και πέρα απ΄ αυτό. Μπορεί να ήταν ακόμα άπειρη, και με μικρή σχετικά ισχύ εντός του κόμματος, αλλά είχε σοβαρή πολιτική και τεχνοκρατική συγκρότηση, και, εφόσον δεχόταν, θα ήταν η πρώτη γυναίκα ηγέτιδα στο κόμμα μας, και η μόνη γυναίκα ηγέτιδα μεγάλου κόμματος εξουσίας”, αναφέρει ο πρώην πρωθυπουργός.

Αναφέρει, βεβαίως και τους προβληματισμούς του σχετικά με το πώς θα δεχόταν μία τέτοια απόφαση, που αν μη τι άλλο θα καθόριζε και τις γενικότερες εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ, η κοινοβουλευτική ομάδα και άλλα κορυφαία στελέχη, ωστόσο ήταν αποφασισμένος να στηρίξει την Έφη Αχτσιόγλου και στον προεκλογικό αγώνα και εντός του κόμματος.

“Το σχέδιο ήταν σαφές: θα εμφανιζόμουν στη Βουλή και την ίδια ημέρα που θα συνεδρίαζε η Κ.Ο, θα πρότεινα την Αχτσιόγλου για να αναλάβει την ηγεσία της. Εγώ θα παρέμενα πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, καθώς για την αλλαγή απαιτείται Συνέδριο και επίσημη εκλογική διαδικασία. Η Αχτσιόγλου θα γινόταν το πρόσωπο της παράταξης, η υποψήφια Πρωθυπουργός, και θα ηγείτο της εκλογικής καμπάνιας. Εγώ θα ήμουν συνεχώς διπλα της, με πλήρη στήριξη, σε κάθε στάδιο της προσπάθειας”, γράφει.

Τις διαδικαστικές αυτές λεπτομέρειες, αναφέρει πώς τις συντόνισε με τον διευθυντή του γραφείου του Μιχάλη Καλογήρου, ο οποίος, κι ενώ όλα ήταν έτοιμα, τον ρώτησε: “Κι΄ αν δεν δεχτεί;”. Ο Αλέξης Τσίπρας γράφει: “Αιφνιδιάστηκα και ενοχλήθηκα: “Να πειστεί να δεχτεί”, του απάντησα. “Γιατί να μην δεχτεί; Είναι κρίσιμες στιγμές για το κόμμα. Αλλά και για την ίδια είναι μία μεγάλη ευκαιρία”.

“Η στάση της με αιφνιδίασε”

Στην σελ.617, μάλιστα, περιγράφει πώς οργανώθηκε η συνάντηση με την Έφη Αχτσιόγλου.

“Αποφασισμένος, και επειδή ο χρόνος πίεζε, ζήτησα από την Αχτσιόγλου να έρθει επειγόντως στην Κουμουνδούρου. Πράγματι, έφτασε περίπου μία ώρα αργότερα. Παρόντες στη συνάντηση ήταν ο Καλογήρου και ο Μαραντζίδης. Δεν έχασα χρόνο, μπήκα κατευθείαν στο θέμα… Η αντίδρασή της με ξάφνιασε. Ήταν ιδιαίτερα επιφυλακτική, στα όρια της άρνησης. Τα επιχειρήματά της, ομολογώ, δεν μου φάνηκαν καθόλου πειστικά. Μου είπε πώς δεν της είχε περάσει ποτέ από το μυαλό η προοπτική να ηγηθεί του ΣΥΡΙΖΑ και ότι ένοιωθε ανέτοιμη για ένα τέτοιο βάρος. Ανέφερε επίσης την οικογένειά της και τις δυσκολίες να ισορροπήσει ανάμεσα στις απαιτήσεις του ρόλου και τις ανάγκες του μικρού της παιδιού. Η στάση της με αιφνιδίασε. Εκεί που εγώ έβλεπα μία μεγάλη ευκαιρία, εκείνη έβλεπε προβλήματα. Επιχείρησα, λοιπόν, όσο μπορούσα να την μεταπείσω. Τη διαβεβαίωσα πώς θα ήμουν συνεχώς δίπλα της. Αν μεν πηγαίναμε καλά στις εκλογές και ανεβάζαμε έστω και μία μονάδα τα ποσοστά μας σε σχέση με τον Μάϊο θα ήμασταν όλο κερδισμένοι. Αν πάλι δεν πηγαίναμε καλά, η ευθύνη θα βάραινε αποκλειστικά εμένα.”

Ο Αλέξης Τσίπρας γράφει πώς η πρώην υπουργός του ζήτησε μία ημέρα να το σκεφτεί, κάτι που τον ανάγκασε να μεταθέσει κατά 24 ώρες την προγραμματισμένη για την επόμενη μέρα συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής. Όμως, μόλις το επόμενο πρωί, η Έφη Αχτσιόγλου του τηλεφώνησε για να αρνηθεί οριστικά την πρόταση. Ο πρώην πρωθυπουργός πορεύτηκε μόνος προς την εκλογική αναμέτρηση της 25ης Ιουνίου, όπου γνώρισε την τελική συντριβή και άνοιξε έτσι ο δρόμος για την (προαποφασμένη) παραίτησή του.

Καλοκαίρι του 2023, η συνάντηση στο Σούνιο

“Το βράδυ των εκλογών, αποφάσισα να δώσω την ευκαιρία στον εαυτό μου να συμβουλευτεί το μαξιλάρι του”, περιγράφει για τη νύχτα των εκλογικών αποτελεσμάτων, με τον ΣΥΡΙΖΑ να έχει συγκεντρώσει μόλις 17,83%. Εάν τον Μάϊο ήταν η μεγάλη ήττα, τον Ιούνιο είχε υποστεί την απόλυτη πολιτική συντριβή.

“Την επόμενη μέρα, κάθισα μόνος μου και τα έβαλα όλα σε ένα χαρτί και κατέγραψα τα υπέρ και τα κατά…έπρεπε να παραιτηθώ. Στην πραγματικότητα δεν ήταν κάτι που προέκυπτε ξαφνικά. Ήταν η επιβεβαίωση μιας εσωτερικής επιλογής που είχε αρχίσει να σχηματοποιείται από την προεκλογική περίοδο του Μαϊου. Καθυστέρησα ακόμα μία μέρα. Ήθελα να εξαντλήσω κάθε δυνατότητα να υπάρχει συνέχεια και ομαλή μετάβαση του κόμματος στην επόμενη μερα. Δεν ήθελα να το αφήσω στο κενό, με σπασμένο κατάρτι στη μέση του ωκεανού, δίχως καπετάνιο και με πλήρωμα στα πρόθυρα του αλληλοσπαραγμού. Έτσι φώναξα στο Σούνιο τον Αλέξη Χαρίτση. Πϊστευα ότι ήταν ο μόνος που θα μπορούσε, εφόσον εκλεγεί, να εξασφαλίσει, αν όχι τη συναίνεση, τουλάχιστον την ανοχή. Ανήκε στη νέα γενιά, είχε τεχνοκρατικό προφίλ και επιτυχημένη θητεία ως Υπουργός μου. Μπορούσε να δημιουργηθεί μία ευρύτερη πλειοψηφία στήριξης στο πρόσωπό του.”

Περιγράφει μάλιστα “κινηματογραφικά” τη συνάντηση στο Σούνιο:

“Καθίσαμε στο μπαλκόνι, ήταν απόγευμα, την ώρα που δύει ο ήλιος, αλλά έκανε ακόμα πολλή ζέστη. Χωρίς περιστροφές του ανακοίνωσα την απόφασή μου να παραιτηθώ. Και του ζήτησα να δεχτεί να είναι υποψήφιος για επόμενος Πρόεδρος του Κόμματος. Του εξήγησα ότι θα ήταν μία επιλογή που θα μπορούσε να κρατήσει το κόμμα ενωμένο. Του εκμυστηρεύτηκα όσα είχαν συμβεί με την Έφη και κατέληξα: Μόνο η δική σου υποψηφιότητα μπορεί να βρει ευρύτερη αποδοχή”.

Ο Χαρίτσης “σκοτείνιασε”…

“Στο άκουσμα της απόφασής μου να φύγω και ακόμα περισσότερο στην πρότασή μου να θέσει υποψηφιότητα, σκοτείνιασε. Μου είπε, τελικά, πώς δεν αισθάνεται έτοιμος να αναλάβει ένα τόσο μεγάλο βάρος. Και μου ζήτησε να μην παραιτηθώ”.

Ο Αλέξης Τσίπρας γράφει πώς μετά και τη συνάντηση αυτή, τα περιθώρια στένεψαν. Τότε αντιλήφθηκε πώς δεν μπορούσε να εγγυηθεί την ομαλή μετάβαση του κόμματος σε μία νέα ηγεσία. Δίχως να το λέει, πιθανότατα αισθάνθηκε απογοήτευση από τα δύο απανωτά “όχι” της Έφης Αχτσιόγλου και του Αλέξη Χαρίτση, δύο στελεχών της νεότερης γενιάς, τα οποία εκείνος ανέδειξε την περίοδο της διακυβέρνησης, και στα οποία πίστεψε.

Εκ των υστέρων πολλά μπορούν αν ειπωθούν, είναι, όμως, χαρακτηριστικό πώς ελάχιστους μήνες μετά από τις δύο αυτές προτάσεις που απέβησαν άκαρπες, η Έφη Αχτσιόγλου δοκίμασε να αναλάβει την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ (που ευκολότερα και άμεσα θα είχε αναλάβει εάν αποδεχόταν την πρόταση Τσίπρα), αλλά έχασε από τον Στέφανο Κασσελάκη, αλλά και ο Αλέξης Χαρίτσης, αντί να γίνει πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ με την στήριξη του πρώην πρωθυπουργού είναι σήμερα πρόεδρος της Νέας Αριστεράς που φθίνει διαρκώς δημοσκοπικά και πολιτικά. Γι αυτό, άλλωστε, και ο πρώην πρωθυπουργός τιτλοφορεί το συγκεκριμένο κεφάλαιο του βιβλίου “Χαμένη Ευκαιρία”!

Η διαμάχη του προέδρου του κόμματος Αλέξη Χαρίτση με τον γραμματέα Γαβριήλ Σακελλαρίδη σχετικά με το θέμα των συνεργασιών, και υπό το φως των κινήσεων του Αλέξη Τσίπρα, μπορεί να οδηγήσουν σε μία ακόμα διάσπαση στην αριστερά. Ο πρώτος έχει διατυπώσει πρόταση συγκλίσεων, κοιτάζοντας προς τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ, ο δεύτερος αποκλείει κάθε τέτοια πιθανότητα, προτιμά την διερεύνηση συνεργασίας με το Μερα25 του Γιάνη Βαρουφάκη (που εμφανίζεται να περνάει το κατώφλι του 3% σε αρκετές δημοσκοπήσεις), για δε τυχόν συνεργασία με το κόμμα Τσίπρα είναι κάθετα αρνητικός, επικουρούμενος από κορυφαία στελέχη, όπως οι Ευκλ. Τσακαλώτος, Ν. Φίλης, Π. Σκουρλέτης κ.ά.

Οι προερχόμενοι από την “Ομπρέλα” διαθέτουν την πλειοψηφία στα κομματικά όργανα, όχι, όμως, και στην κοινοβουλευτική ομάδα, όπου ο Αλ. Χαρίτσης, μαζί με την Έφη Αχτσιόγλου, φαίνεται ότι ελέγχουν τουλάχιστον οκτώ από τους 12 βουλευτές. Ο πρόεδρος του κόμματος έχει προτείνει την διεξαγωγή δημοψηφίσματος, ώστε να αποφασίσει η βάση για την κατεύθυνση της Νέας Αριστεράς, η οποία απειλείται με εκλογικό αφανισμό, καθώς στις μετρήσεις δεν υπερβαίνει το 2%. Η πλευρά Σακελλαρίδη- Τσακαλώτου διαφωνούν και εκ των πραγμάτων, είτε πριν, είτε στο συνέδριο, η διάσπαση είναι προ των θυρών.

Στο παρασκήνιο εξελίσσονται διεργασίες, ακόμα και επικοινωνία του Αλ. Χαρίτση με τον Σωκρατη Φάμελλο, προκειμένου να διερευνηθεί υπό ποιές προϋποθέσεις θα μπορούσε να υπάρξει άμεσα συνεργασία. Άμεσα, διότι όλοι γνωρίζουν πώς μία σύμπραξη θα ήταν καλύτερο να συμβεί πριν ο Αλέξης Τσίπρας ανακοινώσει την ίδρυση του κόμματος, κι αυτό διότι θα διευκόλυνε τις προσπάθειες συνεννόησης μαζί του (en block), είτε σε πρώτο, είτε, το πιθανότερο, σε δεύτερο χρόνο.

Και οι δύο επισημαίνουν συχνά την άρνηση του Νίκου Ανδρουλάκη για συνεργασίες, και την επιμονή του ΠΑΣΟΚ σε αυτόνομη πορεία προς τις κάλπες, παρά το γεγονός ότι δημοσκοπικά η αξιωματική αντιπολίτευση απέχει πάνω από 10 μονάδες από τη Ν.Δ στην Πρόθεση Ψήφου. Όμως, εάν, τελικά, Φάμελλος- Χαρίτσης συμφωνήσουν, τότε με δεδομένη την διάσταση εντός της Νέας Αριστεράς, δεν αποκλείεται η πλειονότητα των βουλευτών της να αποδεχτεί την πρόταση της Κουμουνδούρου για κοινοβουλευτική σύμπραξη. Πρέπει, βεβαίως, να ξεπεραστούν προβλήματα που αφορούν κάποια πρόσωπα στον ΣΥΡΙΖΑ (π.χ Παύλος Πολάκης), όμως όλοι γνωρίζουν ότι πρέπει να …ποιήσουν την ανάγκη φιλοτιμία.

Κι εδώ μπαίνουν στη μέση οι αριθμοί: το ΠΑΣΟΚ έχει 33 βουλευτές, ο ΣΥΡΙΖΑ 25, η Νέα Αριστερά 12. Ακόμα κι αν ακολουθήσουν τον Αλ. Χαρίτση οκτώ βουλευτές, τότε μία συνένωση στη Βουλή θα έφτανε τον αριθμό των βουλευτών του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης! Εάν, είναι εννιά οι βουλευτές της Νέας Αριστεράς που θα ανταποκριθούν, τότε η σύμπραξη ΣΥΡΙΖΑ- Νέα Αριστερά θα γινόταν …αξιωματική αντιπολίτευση.

Θα προκύψουν, βεβαίως, κάποιες …δυσλειτουργίες. Όπως, το γεγονός ότι τα κομματικά όργανα της Νε.Αρ θα διαφωνούν με ότι πράξουν οι βουλευτές της (!), ή το ότι το ΠΑΣΟΚ ίσως βρεθεί στην τρίτη θέση και χάσει το προνόμιο της αξιωματικής αντιπολίτευσης, που έλαβε λόγω της προηγούμενης διάσπασης στον ΣΥΡΙΖΑ. Μπάχαλο…

Ο πρόεδρος του κόμματος, Αλ. Χαρίτσης, υπερασπίστηκε μια πολιτική συνεργασιών με άλλα προοδευτικά κόμματα και πρότεινε να αποφασίσουν τα μέλη του κόμματος επί του θέματος με εσωκομματικό δημοψήφισμα. Η πρότασή του έλαβε 58 Ψήφους.
Η ομάδα που συσπειρώνεται γύρω από τους Ευ. Τσακαλώτο και Γ. Σακελλαρίδη θα ήθελε η Νέα Αριστερά να συνεργαστεί με τον εαυτό της (ίσως και με τον Γ. Βαρουφάκη, αν τους καταδεχόταν…) και πρότεινε η πολιτική συνεργασιών να αποφασιστεί από ένα περιορισμένο πάνελ στελεχών, το διαρκές συνέδριο του κόμματος. Η πρότασή της εγκρίθηκε με 80 ψήφους.

Ο Αλ. Χαρίτσης διατηρεί ανοικτούς διαύλους επικοινωνίας με την Κουμουνδούρου, τόσο με τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ Σωκ. Φάμελλο, όσο και με την Όλγα Γεροβασίλη, ενώ ο Διονύσης Τεμπονέρας συνομιλεί συχνά με την Έφη Αχτσιόγλου. Ο πρόεδρος της Νέας Αριστεράς, η πρώην υπουργός, αλλά και οι Νάσος Ηλιόπουλος και Δημήτρης Τζανακόπουλος υποστηρίζουν τη συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ, σε κοινό ψηφοδέλτιο στις εκλογές, ενώ βλέπουν θετικά και την προσχώρηση στο κόμμα του Αλέξη Τσίπρα, εφόσον, βεβαίως, λάβουν σχετική πρόσκληση από τον πρώην πρωθυπουργό.

Ανένδοτος και στα δύο παραπάνω σενάρια είναι ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης, παρά την μακρόχρονη φιλική σχέση του με τον πρώην πρωθυπουργό, και, φυσικά, ο Ευκλ. Τσακαλώτος που είναι ιδιαίτερα αρνητικός.

Η διάσπαση, λοιπόν, είναι θέμα χρόνου, αν και ο πρόεδρος της Νέας Αριστεράς προσπάθησε να εξαντλήσει τις δυνατότητες συντεταγμένης πορείας.

Επειδή τα σύμβολα παίζουν ρόλο, το ότι στο πρωτοσέλιδο της ιστορικής εφημερίδας που αποτελεί κομματικό όργανο του ΣΥΡΙΖΑ συνυπήρξαν (με φωτογραφίες) ο Σωκράτης Φάμελλος και ο Αλέξης Χαρίτσης, αναζωπύρωσε τις φήμες ότι κάτι συμβαίνει στο παρασκήνιο. Ήτοι πώς οι συζητήσεις προχωρούν και ίσως σύντομα να ανακοινωθούν αποφάσεις για συμπόρευση των δύο κομμάτων.

Η Νέα Αριστερά διαθέτει πλειάδα πρώην κυβερνητικών στελεχών επί πρωθυπουργίας του Αλέξη Τσίπρα, όμως στις μετρήσεις καταγράφεται με ποσοστά αρκετά κάτω από το όριο του 3%. Ο ΣΥΡΙΖΑ από την άλλη κινείται μεταξύ 4-7% και δεν δείχνει δυνατότητες να διαδραματίσει πρωταγωνιστικό ρόλο στον ευρύτερο κεντροαριστερό χώρο. Η συνένωση θα ήταν αναμφίβολα κάποια λύση.

Αφενός γιατί η συνένωση των κοινοβουλευτικών ομάδων θα επανέφερε την ενιαία Κ.Ο στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης (θα είχε μερικές έδρες περισσότερες από το ΠΑΣΟΚ), άρα θα ήταν ο πρόεδρος αυτής της Κ.Ο που θα αντιπαρατίθετο με τον πρωθυπουργό ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Αφετέρου θα αποτελούσε μία νέα κοινοβουλευτική, πολιτική και (στη συνέχεια) εκλογική οντότητα με αναβαθμισμένης προσδοκίες.

Υπάρχει και κάτι περισσότερο. Μία τέτοια συνένωση θα ανάγκαζε τον Αλέξη Τσίπρα να πάρει θέση, να δηλώσει, δηλαδή, εάν είναι υπέρ μίας τέτοιας προοπτικής και ως εκ τούτου έμμεσα να αποκαλύψει τις προθέσεις του. Εάν, δηλαδή, συντάσσεται και στηρίζει το νέο εγχείρημα, ή εάν διαχωρίζει τη θέση του. Εάν σιωπούσε, το μήνυμα θα ήταν επίσης ηχηρό.