Όπως αναφέρει, δέχθηκε πρόσκληση από τις δημοσιογράφους Έλενα Βαρβιτσιώτη και Βικτώρια Δενδρινού, με αφορμή το βιβλίο τους «Η τελευταία μπλόφα», στο οποίο βασίζεται το ντοκιμαντέρ. Ωστόσο, ξεκαθαρίζει ότι δεν προτίθεται να συμμετάσχει, καθώς όπως υποστηρίζει δεν επιθυμεί «να νομιμοποιήσει μια πρωτοφανή απόπειρα δολοφονίας χαρακτήρα» εις βάρος του.

Στην επιστολή του, ο πρώην πρωθυπουργός καταγγέλλει ότι στο συγκεκριμένο βιβλίο αποδίδεται σε εκείνον, χωρίς αποδείξεις, μια «άθλια συναλλαγή» με τον τότε πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, σχετικά με το ζήτημα της ονομασίας της Βόρειας Μακεδονίας και τις συντάξεις. Κάνει λόγο για «ψευδή και ανήθικη κατασκευή», η οποία όπως σημειώνει αξιοποιήθηκε πολιτικά από τον Κυριάκο Μητσοτάκη χωρίς να υπάρξει, όπως υποστηρίζει, καμία αποκατάσταση της αλήθειας από τις συγγραφείς.

Ο Αλέξης Τσίπρας εκφράζει, επίσης, πλήρη δυσπιστία ως προς την αντικειμενικότητα του ντοκιμαντέρ, υπογραμμίζοντας ότι δεν έχει λόγο να πιστεύει πως θα υπάρξει μια ισορροπημένη αποτύπωση των γεγονότων του 2015. «Σκοπός σας δεν θα είναι και σήμερα να επιμείνετε στη συκοφαντία και τη διαστρέβλωση», σημειώνει χαρακτηριστικά.

Κλείνοντας την επιστολή του, αφήνει αιχμές για τον τρόπο με τον οποίο γράφεται η ιστορία, τονίζοντας πως «ακόμη και όταν γράφεται από τους νικητές ή κατ’ εντολήν τους, είναι πεισματάρα», επιμένοντας ότι η αλήθεια τελικά υπερισχύει.

Δείτε την ανάρτηση:

Η απάντηση Βαρβιτσιώτη – Δενδρινού

Με επιστολή τους προς τον Αλέξη Τσίπρα, οι δημοσιογράφοι Ελένη Βαρβιτσιώτη και Βικτώρια Δενδρινού εκφράζουν τη λύπη τους για την άρνησή του να συμμετάσχει στο ντοκιμαντέρ του ΣΚΑΪ «Στο Χιλιοστό», απορρίπτοντας ως αβάσιμη τη σύνδεση που επικαλέστηκε σε απάντησή του για τη Συμφωνία των Πρεσπών. 

Παράλληλα, τονίζουν ότι το ντοκιμαντέρ βασίζεται αποκλειστικά σε επώνυμες μαρτυρίες των πρωταγωνιστών της περιόδου 2015, μεταξύ των οποίων Έλληνες και ξένοι πολιτικοί και τεχνοκράτες, και όχι σε δημοσιογραφικές κρίσεις, επισημαίνοντας ότι παραμένει ανοιχτή η πρόσκληση προς τον ίδιο να συμμετάσχει και να καταθέσει τη δική του οπτική, όποτε το επιλέξει.

Νωρίτερα, ο κ. Τσίπρας με ανάρτησή του είχε ανακοινώσει την άρνησή του να συμμετάσχει στο ντοκιμαντέρ του ΣΚΑΪ για την περίοδο του 2015, κάνοντας λόγο για ψευδείς κατηγορίες και διαστρέβλωση γεγονότων στο βιβλίο τους «Η Τελευταία Μπλόφα».

Αναλυτικά η επιστολή Βαρβιτσιώτη – Δενδρινού προς τον πρώην πρωθυπουργό

«Αγαπητέ κ. Τσίπρα,

»Η  επιλογή σας να μην μετέχετε στο ντοκιμαντέρ του ΣΚΑΪ “Στο Χιλιοστό” που στηρίζεται αποκλειστικά στις μαρτυρίες των πρωταγωνιστών των γεγονότων του 2015 -Ελλήνων και ξένων πολιτικών και τεχνοκρατών-, δημοσιογραφικά μας θλίβει, ενώ μας εκπλήσσει και ο λόγος που επικαλείστε.

»Δεν γνωρίζουμε αν έχετε διαβάσει το βιβλίο μας “Η Τελευταία Μπλόφα” το οποίο αποτέλεσε την αφορμή της δημιουργίας του ντοκιμαντέρ, αλλά σε καμία από τις 399 σελίδες του δεν υπάρχει οποιαδήποτε συσχέτιση -είτε άμεση είτε έμμεση- της υπογραφής της Συμφωνίας των Πρεσπών με τη μη περικοπή των συντάξεων.

»Η άρνηση σας επομένως στηρίζεται σε έναν ισχυρισμό ο οποίος υπήρχε στην δημόσια πολιτική αντιπαράθεση πολύ πριν την συγγραφή του βιβλίου αλλά ουδέποτε υιοθετήθηκε από εμάς, ούτε και προέκυψε από την δική μας δημοσιογραφική έρευνα.

»Σε κάθε περίπτωση θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε ότι το ντοκιμαντέρ μας βασίζεται αποκλειστικά σε επώνυμες πλέον μαρτυρίες των πρωταγωνιστών της εποχής -μεταξύ των οποίων και πολλών υπουργών της πρώτης κυβέρνησής σας.

»Και με αυτό το δεδομένο ο ΣΚΑΪ εξυπακούεται ότι είναι πάντα ανοιχτός να σας φιλοξενήσει, οποτεδήποτε εσείς το επιλέξετε, είτε στη διάρκεια προβολής του ντοκιμαντέρ, είτε μετά την ολοκλήρωσή του.

»Ελένη Βαρβιτσιώτη Βικτώρια Δενδρινού»

Στον πυρήνα της πρωτοβουλίας βρίσκεται η συμπαράταξη τριών βασικών ρευμάτων της σύγχρονης αριστεράς: της Σοσιαλδημοκρατίας, της Ριζοσπαστικής Αριστεράς και της Πολιτικής Οικολογίας, σε μια προσπάθεια διαμόρφωσης ενός ενιαίου πολιτικού και αξιακού πλαισίου.

Η διαδικασία και οι δυσκολίες

Ο Αλέξης Τσίπρας αναφέρεται στις «πολλές προκλήσεις και δυσκολίες» που αντιμετώπισαν τα μέλη της επιτροπής του ΙΝΑΤ, η οποία συγκροτήθηκε με επικεφαλής τον Γιώργο Σιακαντάρη.

Όπως επισημαίνει, η επεξεργασία των θέσεων ήταν αποτέλεσμα «ενδελεχούς και ουσιαστικού διαλόγου» που διήρκεσε από τα τέλη Ιανουαρίου έως σήμερα, οδηγώντας σε ένα κείμενο που «επιδιώκει τη σύνθεση από την αρχή έως το τέλος του».

Στόχος: νέα πολιτική αφήγηση

Κεντρική επιδίωξη της πρωτοβουλίας, σύμφωνα με τον ίδιο, είναι η «συλλογική ανανέωση του πολιτικού λόγου» και η διαμόρφωση ενός συνεκτικού πλαισίου αρχών και κατευθύνσεων.

Ένα πλαίσιο που –όπως τονίζει– θα προασπίζεται τα κοινά στοιχεία των προοδευτικών δυνάμεων και θα συγκροτεί «μια πειστική εναλλακτική στην κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού και της ακροδεξιάς», θέτοντας «μια νέα αξιακή αφετηρία με διάρκεια και προοπτική».

Οι συμμετέχοντες

Ο Αλέξης Τσίπρας ευχαριστεί δημόσια τον συντονιστή και τα μέλη της ομάδας εργασίας που συνέβαλαν στη διαμόρφωση του κειμένου, τα οποία προέρχονται από τον χώρο της ακαδημαϊκής κοινότητας, της πολιτικής επιστήμης, του συνδικαλισμού και της αγοράς.

Δείτε την ανάρτηση:

“Μανιφέστο για τη Συμπαράταξη

της Σοσιαλδημοκρατίας, της Ριζοσπαστικής Αριστεράς και της Πολιτικής Οικολογίας“

«Κανένας δεν θα πρέπει να είναι τόσο πλούσιος ώστε να μπορεί να εξαγοράσει κάποιον άλλο, και κανένας τόσο φτωχός ώστε να αναγκάζεται να πουλήσει τον εαυτό του»  ( Ζαν Ζακ Ρουσσώ)

«Μπορούμε να τα καταφέρουμε και εμείς σήμερα- και θα το κάνουμε» (Μπέρνι Σάντερς)

Ο κόσμος όπως τον γνωρίζαμε αλλάζει μπροστά στα μάτια μας. Οι βεβαιότητες των μεταπολεμικών κοινωνιών καταρρέουν. Ζούμε μια εποχή στην οποία οι ανισότητες βαθαίνουν και διευρύνονται, η κλιματική κρίση  επεκτείνεται σε όλες τις γωνιές της γης, οι δυσοίωνες γεωπολιτικές εξελίξεις συντείνουν στην κατάρρευση του Διεθνούς Δικαίου, η ψηφιακότητα αλλάζει όλες τις εκφάνσεις της καθημερινότητας μας και οι αλόγιστες χρήσεις της Τεχνητής Νοημοσύνης συχνά έρχονται σε αντίθεση με τις μεταπολεμικές δημοκρατικές κατακτήσεις. 

Μέσα σ’ όλα αυτά η πολιτική και οι ιδέες έχουν πάψει να εμπνέουν. Κόντρα στους καιρούς εμείς πιστεύουμε και στην πολιτική και στις ιδέες. Και θέλουμε ν’ αλλάξουμε αυτή την κρίση εμπιστοσύνης προς αυτές. Σε αυτές τις συνθήκες θεωρούμε πως η διάκριση Αριστεράς-Δεξιάς όχι μόνο δεν είναι ξεπερασμένη όπως διατείνονται ορισμένοι, στρώνοντας ουσιαστικά τον δρόμο για την άκρα δεξιά, αλλά είναι πιο επίκαιρη από ποτέ, καθώς αποτυπώνει τις συγκρουόμενες απαντήσεις στα κρίσιμα προβλήματα της εποχής. Υπό αυτούς τους όρους, η σύγκλιση των τριών ρευμάτων της Αριστεράς του 20ού αιώνα, της Σοσιαλδημοκρατίας, της Ριζοσπαστικής και Ανανεωτικής Αριστεράς και της Πολιτικής Οικολογίας, αναδεικνύεται σε κρίσιμη πολιτική αναγκαιότητα.

Οι τρεις αυτές δυνάμεις διαμορφώθηκαν μέσα από διαφορετικές ιστορικές διαδρομές και συμπυκνώνουν διακριτές προτεραιότητες: η πρώτη την εμπειρία της διακυβέρνησης, του φιλοευρωπαϊσμού και του κοινωνικού κράτους, η δεύτερη τη διεκδίκηση βαθύτερων κοινωνικών μετασχηματισμών και την ώσμωση με τα νέα κοινωνικά κινήματα, η τρίτη την επίγνωση των ορίων του πλανήτη και την ανάγκη ενός βιώσιμου μοντέλου ανάπτυξης. Οι διαφορές τους δεν μπορούν να αποσιωπηθούν ούτε και να εξομαλυνθούν τεχνητά. Αφορούν στη στάση απέναντι στην αγορά, στο εύρος της κρατικής παρέμβασης, στην έννοια της ανάπτυξης και στη μεθοδολογία της πολιτικής αλλαγής. Ωστόσο, οι σημερινές ιστορικές συνθήκες καθιστούν τις διαφορές αυτές όχι πλέον ανυπέρβλητα εμπόδια αλλά πεδία δημιουργικής σύγκλισης.

Η σύγκλιση αυτή υπαγορεύεται από τις νέες πραγματικότητες και συνιστά το νέο σύγχρονο πολιτικό υποκείμενο που θα μπορέσει να προβάλλει πειστικές θέσεις που θα απαντούν στις ανάγκες και τα προβλήματα των πολιτών. Γιατί σήμερα, η ανάγκη για σύγκλιση δεν αφορά μόνο την ανταλλαγή ιδεών ή τον προγραμματικό διάλογο αλλά τη συγκρότηση μιας ενιαίας πολιτικής δύναμης με ικανότητα διακυβέρνησης. Σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, ο προοδευτικός πόλος καταγράφει υποχώρηση ή και περιθωριοποίηση. Η ευρωπαϊκή εμπειρία των τελευταίων δεκαετιών δείχνει ότι χωρίς συνεκτικές προοδευτικές πλειοψηφίες, οι κοινωνίες διολισθαίνουν είτε σε νεοφιλελεύθερες είτε σε ακροδεξιές  επιλογές. Ακριβώς γι’ αυτό, η ανασύνθεση του προοδευτικού χώρου δεν αποτελεί απλώς μια πολιτική επιλογή, αλλά όρο επιβίωσης και προοπτικής για την ίδια την Ευρώπη. Μόνο μέσα από μια νέα ενιαία και αξιόπιστη πολιτική έκφραση μπορεί να ανακτηθεί η κοινωνική επιρροή, να διαμορφωθούν πλειοψηφίες και να διατυπωθεί ένα πειστικό σχέδιο για το μέλλον.

Το ιστορικό δίλημμα «μεταρρύθμιση ή επανάσταση», που σφράγισε και δίχασε την ευρωπαϊκή Αριστερά στον 20ό αιώνα, δεν μπορεί πλέον να καθοδηγεί τις επιλογές του παρόντος. Οι σύγχρονες προκλήσεις υπερβαίνουν αυτούς τους διαχωρισμούς και απαιτούν νέες ιδεολογικές συνθέσεις αλλά και οργανωτικές αποκρυσταλλώσεις. 

Η σύγκλιση των τριών ρευμάτων, λοιπόν, δεν μπορεί να γίνει με όρους του προηγούμενου αιώνα, αλλά με μια νέα πολιτική λογική που θα ανταποκρίνεται στις ανάγκες της εποχής: δημοκρατική, εφαρμόσιμη και ταυτόχρονα μετασχηματιστική. Σήμερα, η πρόκληση δεν είναι η επιλογή ανάμεσα στη σταδιακή αλλαγή και τη ρήξη, αλλά η σύνθεσή τους σε μια νέα πολιτική στρατηγική. Οι σύγχρονες συνθήκες απαιτούν μεταρρυθμίσεις προς όφελος των πολλών, αλλαγές με βάθος και διάρκεια, που να ανοίγουν δρόμους για ουσιαστικούς κοινωνικούς μετασχηματισμούς, καθώς και ρήξεις όπου οι δομές εξουσίας αναπαράγουν ανισότητες και αδιέξοδα. Γιατί για την σύγχρονη Αριστερά η πολιτική δεν είναι η τέχνη του εφικτού αλλά η διεύρυνση των ορίων του εφικτού.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η σοσιαλδημοκρατία οφείλει να απομακρυνθεί από τις λογικές διαχείρισης και να συναντηθεί με το πνεύμα του ριζοσπαστισμού στην αντιμετώπιση των ανισοτήτων και της διαφθοράς· η ριζοσπαστική και ανανεωτική Αριστερά να επεξεργαστεί ρεαλιστικές και εφαρμόσιμες πολιτικές για την παραγωγική ανασυγκρότηση και τη θεσμική ανασύνταξη της χώρας· και η πολιτική οικολογία να ενσωματωθεί στον πυρήνα ενός νέου μοντέλου ανάπτυξης που θα συνδυάζει βιωσιμότητα, ενεργειακή ασφάλεια και κοινωνική δικαιοσύνη.

Σε μια εποχή στην οποία οι κοινωνικές, τεχνολογικές και περιβαλλοντικές προκλήσεις απαιτούν μια συνεκτική πρόταση προοδευτικής διακυβέρνησης, η σύγκλιση των τριών αυτών δυνάμεων δεν μπορεί να αποτελεί μια τεχνητή συγκόλληση, ένα κολάζ θέσεων ή μια συγκυριακή επιλογή, αλλά μια διαδικασία σύνθεσης εμπειριών και σχεδιασμών για το μέλλον, μία πράξη πολλαπλασιασμού και όχι άθροισης. Απέναντι στην κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού  αλλά και του κοινωνικού αυτοματισμού, ιδιαίτερα στα μεσαία στρώματα, που μεταθέτει την ευθύνη της φτώχειας στους ίδιους τους φτωχούς, χρειάζεται ένα σχέδιο μακράς πνοής που θα συνέχει την Αριστερά της Νέας Εποχής: την Κυβερνώσα Αριστερά που αναζητούν σήμερα οι προοδευτικοί πολίτες στον τόπο μας.

✓ Αυτή η Κυβερνώσα Αριστερά θέτει ως πρωταρχικό στόχο την εξασφάλιση της ειρήνης και του Διεθνούς Δικαίου σε έναν κόσμο αστάθειας και αυξανόμενων πολέμων.

✓ Αυτή η Κυβερνώσα Αριστερά απευθύνεται σε μια κοινωνία που δοκιμάζεται σκληρά και συνάμα αναζητεί εναλλακτικές ιδέες και κυρίως λύσεις. Ο κοινωνικός αποκλεισμός και η ιδεολογία του κοινωνικού αυτοματισμού είναι οι μεγαλύτεροι εχθροί της και δεν συναινεί να υπάρχει κανένας και καμία κοινωνικά αποκλεισμένος/αποκλεισμένη.

✓ Αυτή η Κυβερνώσα Αριστερά υπόσχεται την λειτουργία των θεσμών της δικαιοσύνης ώστε να αποκατασταθεί η αίσθηση δικαίου στους πολίτες.

✓ Αυτή η Κυβερνώσα Αριστερά θα οικοδομήσει τις κοινωνικές δομές, και πρώτα απ’ όλα τους θεσμούς υγείας και εκπαίδευσης, στις οποίες όλοι οι πολίτες θα έχουν ισότιμη πρόσβαση.

✓ Αυτή η Κυβερνώσα Αριστερά μάχεται ενάντια στο μισογυνισμό, στα έμφυλα στερεότυπα και στις διακρίσεις. 

✓ Αυτή η Κυβερνώσα Αριστερά έχει ως πρότερο μέλημα της την ισότητα. Και μπροστά στην εφαρμογή της ισότητας των ευκαιριών δεν λησμονεί την ανισότητα των αφετηριών, γιατί πιστεύει πως κάθε άνθρωπος αξίζει να ανταμείβεται σύμφωνα με τα προσόντα, τις γνώσεις και τις δεξιότητές του, αλλά συνάμα και πως κάθε άνθρωπος ανεξαρτήτως προσόντων, γνώσεων, ικανοτήτων και δεξιοτήτων δικαιούται να έχει μια θέση στην κοινωνία.

✓ Αυτή η Κυβερνώσα Αριστερά πρεσβεύει το σεβασμό της ζωής και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων με έμφαση σε όσες και όσους κινδυνεύουν από τις διεθνείς συγκρούσεις.

✓ Αυτή η Κυβερνώσα Αριστερά καλείται να διαδραματίσει με ευθύνη έναν καίριο ρόλο στο διεθνές πεδίο, όπου ο πόλεμος των αγορών παράγει διαρκώς γεωπολιτικές κρίσεις, όπου οι εθνικές οικονομίες ακολουθούν τις απαιτήσεις του πολέμου αντί να αντιμετωπίζουν τις κοινωνικές ανισότητες και την κλιματική κρίση. Πρωτίστως, όμως,καλείται να διαμορφώσει ένα νέο δίκαιο κοινωνικό συμβόλαιο με τους μη ευνοημένους των αγορών, τους μισθωτούς και τα φθίνοντα μεσαία στρώματα που αγωνιούν για το αύριο, τον αγροτικό κόσμο που δοκιμάζεται σκληρά τα τελευταία χρόνια, τη νέα γενιά της επισφάλειας που ως λύση στα αδιέξοδά της βλέπει είτε τη φυγή στο εξωτερικό είτε την απασχόλησή της σε υποαμειβόμενες και με προβληματικές συνθήκες εργασίες, τα άτομα που έρχονται καθημερινά αντιμέτωπα με έμφυλες ή φυλετικές διακρίσεις και κοινωνικά στερεότυπα που τα εκτοπίζουν από την κοινωνία.

✓ Αυτή η Κυβερνώσα Αριστερά καλείται να αφουγκραστεί τους νέους και την κοινωνία συνολικά και να διαμορφώσει μια ανανεωμένη συνεκτική αφήγηση που θα δίνει νόημα στις ζωές όλων, θα απαντά στην πρόδηλη ανάγκη μιας ευρείας έντιμης συμμαχίας και θα επιτρέπει στους ανθρώπους κάθε γενιάς, και πρώτα απ’ όλα στους νέους, να εμπνευστούν και πάλι από την πολιτική.

✓ Αυτή η Κυβερνώσα Αριστερά χρειάζεται να διατυπώσει ρεαλιστικές προτάσεις και ένα όραμα για το μέλλον, που δεν παραπέμπει σε ουτοπικούς κόσμους, αλλά που θα διαγράφει ένα πειστικό αύριο στους πολίτες.

Ξέρουμε πολύ καλά πως τα προγράμματα και οι υποσχέσεις από μόνα τους δεν αρκούν, συνάμα πρέπει να μας κινεί ένα όραμα για τον κόσμο του αύριο, μια σαφώς διατυπωμένη πρόταση που να συνδυάζει τον ρεαλισμό με τη ριζοσπαστική ευαισθησία απέναντι στην τεχνοκρατική διαχείριση της πολιτικής κρίσης. Σε αυτή την κατεύθυνση, η Κυβερνώσα Αριστερά διεκδικεί  τη συγκρότηση μιας νέας προοδευτικής πλειοψηφίας, η οποία θα αντιμετωπίζει το βασικό ερώτημα της εποχής: τι πρέπει να γίνει για να μπορούν οι πολίτες να ζουν με ασφάλεια, αξιοπρέπεια, ισότητα, δικαιοσύνη και προοπτική;

Αυτή η Κυβερνώσα Αριστερά διεκδικεί  μια κοινή πολιτική απάντηση που θα:

➢ Δίνει προτεραιότητα στην ενίσχυση του κόσμου της εργασίας, στη μείωση των ανισοτήτων, στην κοινωνική δικαιοσύνη, στην αναδιανομή των εισοδημάτων, στην εξάλειψη των έμφυλων, φυλετικών και κοινωνικών διακρίσεων, στα ανθρώπινα δικαιώματα και στη διασφάλιση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας,

➢ υπερασπίζεται τα δημόσια αγαθά – την ενέργεια, το νερό, το περιβάλλον – ως θεμέλια συλλογικής ασφάλειας,

➢ προστατεύει το δημόσιο συμφέρον, την υγεία, την εκπαίδευση, τον πολιτισμό,

➢ ενισχύει τη δημοκρατία, τη διαφάνεια, τη λογοδοσία, την ισότιμη εκπροσώπηση και μεταχείριση, ως προϋποθέσεις εμπιστοσύνης,

➢ προωθεί ένα κράτος δίκαιο και ισχυρό, όπου η παροχή κοινωνικών υπηρεσιών εγγυάται την ασφάλεια ζωής και κοινωνικής προοπτικής με πόρους που θα αντλούνται και από τη φορολογία των υπερκερδών, αλλά κυρίως από την προοδευτική φορολογία, 

➢ εγγυάται αξιοπρεπείς μισθούς και ασφαλείς συνθήκες εργασίας.

➢ δεσμεύεται για την ενίσχυση των πρωτοβουλιών για τα κοινά και την αλληλέγγυα οικονομία,

➢ και στηρίζει ένα κράτος αποκεντρωμένο με ισχυρούς Αυτοδιοικητικούς Θεσμούς. 

Ποιος είναι ο κόσμος μας σήμερα;

Η διεθνής πραγματικότητα

Σήμερα το διεθνές σύστημα χαρακτηρίζεται από τεράστια ρευστότητα, με κυρίαρχα τα στοιχεία της πολυπολικότητας και της μεταβλητής γεωπολιτικής δυναμικής, της ταυτόχρονης ύπαρξης δυνάμεων συνεργασίας και αντιπαλότητας. Εδώ και πολλά χρόνια, αλλά ιδιαίτερα μετά τη δεύτερη εκλογή του Τραμπ στην προεδρία των ΗΠΑ, διαμορφώνεται ένα περιβάλλον βαθιάς αβεβαιότητας και αστάθειας. Μετράμε ήδη εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς και ανυπολόγιστες υλικές καταστροφές από την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, τη γενοκτονία στη Γάζα, τη στρατιωτική επίθεση των ΗΠΑ στο Ιράν, και τους βομβαρδισμούς στο Λίβανο. Η επιβολή από τον Τραμπ δασμών σε αντιπάλους και συμμάχους, το διαβόητο Συμβούλιο Ειρήνης για τη Γάζα, οι απειλές κατά της Γροιλανδίας,  ο στραγγαλισμός της Κούβας, οι απαγωγές ηγετών και η απροκάλυπτη ενίσχυση των ακροδεξιών κομμάτων της Ευρώπης διαμορφώνουν μια εικόνα ρήξης με τη μέχρι σήμερα γνώριμη κατάσταση της διεθνούς πραγματικότητας και αναγγέλλουν την έλευση μιας πρωτόγνωρης και άκρως αντιδραστικής τάξης πραγμάτων. Οι ΗΠΑ, από ένα πανίσχυρο κράτος που θεωρούσε την ενίσχυση της ευρωπαϊκής ενότητας προϋπόθεση και για τη δική του ασφάλεια, σήμερα μετατρέπεται σε κράτος-ταραξία που βλέπει την Ευρώπη ως τον μεγαλύτερο αντίπαλό του, δίπλα στην Κίνα. Σε όλα αυτά θα πρέπει να προστεθούν οι εκθετικά αυξανόμενες δαπάνες για πολεμικό υλικό, το πρόγραμμα Re-arm Europe που απορροφά τεράστια κονδύλια τα οποία θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν σε κοινωνικά προγράμματα, η ολοένα και πιο συχνή χρήση της ορολογίας για χρήση πυρηνικών όπλων, και η γενικευμένη επιτήρηση των πολιτών.

Παράλληλα, και η Ευρώπη αντιμετωπίζει μια τετραπλή κρίση: κοινωνική ανισότητα, αποβιομηχάνιση, άνοδο της Ακροδεξιάς και κρίση της δημοκρατικής αντιπροσώπευσης. Η αδράνεια της ηγεσίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης απέναντι στα μείζονα αυτά θέματα αφήνει έδαφος στον αντιευρωπαϊσμό και έναν πολιτικό λόγο περί «ευρωπαϊκής παρακμής». Η κριτική στις ανεπάρκειες της σημερινής ευρωπαϊκής ηγεσίας είναι αναμφίβολα αναγκαία. Το ίδιο αναγκαία είναι και η ανατροπή ενός κλίματος που υπονομεύει τις προοδευτικές και φιλοευρωπαϊκές δυνάμεις, με δεδομένο μάλιστα ότι οι κανόνες του αναγκαστικού διεθνούς δικαίου δεν έχουν αλλάξει και ότι η περιφερειακή και διεθνής οργάνωση εξακολουθούν να εκπροσωπούνται κυρίως από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Στον απολογισμό των τελευταίων εξελίξεων είναι θετικό το γεγονός ότι, διστακτικά αλλά σταθερά, εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης κινητοποιούνται δυνάμεις, οι οποίες ζητούν πιο επιτακτικά την πολιτική ενοποίησή της, στο δρόμο που έχουν χαράξει εδώ και πολλά χρόνια ορισμένοι ριζοσπάστες αριστεροί και σοσιαλδημοκράτες ηγέτες. Η ανασυγκρότηση μιας προοδευτικής ευρωπαϊκής στρατηγικής αποτελεί βασική προϋπόθεση για μια δημοκρατική και κοινωνική Ευρώπη. Ενωμένες οι δυνάμεις των τριών ρευμάτων της ευρωπαϊκής Αριστεράς οφείλουν να βρουν κοινό βηματισμό σε καινοτόμα μονοπάτια που αφορούν τα μεγάλα ζητήματα της περιφερειοποίησης και παγκοσμιοποίησης, προκειμένου να καταθέσουν μια πραγματικά προοδευτική, εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης απέναντι στην τραμπική αμφισβήτηση του Διεθνούς Δικαίου. 

Η ελληνική πραγματικότητα

Η ελληνική κοινωνία βρίσκεται μπροστά σε μια νέα ιστορική καμπή. Οι διαδοχικές κρίσεις της τελευταίας δεκαπενταετίας – οικονομική, υγειονομική, ενεργειακή, οικολογική και θεσμική –  έχουν μεταβάλει βαθιά τη σχέση των πολιτών με το κράτος, την οικονομία και τη δημοκρατία. Ένα διάχυτο αίσθημα αγωνίας διαπερνά την καθημερινότητα των πολλών, και κυρίως των νέων ανθρώπων που αδυνατούν να σχεδιάσουν το μέλλον τους. Η ανασφάλεια, η ιδεολογική ρευστότητα, η σύγκρουση οικονομικών συμφερόντων και η συνακόλουθη παραγωγή ανισοτήτων και πολιτισμικών φοβικών συμπεριφορών, καθώς και η υποχώρηση της αξίας του γνωστικού κεφαλαίου, βιώνονται από την πλειονότητα των πολιτών και συγκλίνουν σε μια ισχυρή κοινωνική ζήτηση για κράτος δικαιοσύνης και πρόνοιας. Αυτή η κοινωνική πλειοψηφία των προοδευτικών πολιτών αναζητά σήμερα την πολιτική εκπροσώπησή της.

Η ανάγκη για μια νέα προοδευτική σύνθεση στην Ελλάδα δεν προκύπτει μόνο από τις διεθνείς εξελίξεις, αλλά και από τις βαθιές ιδιομορφίες της ίδιας της ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας. Τα διαφορετικά ρεύματα της Αριστεράς στη χώρα -η σοσιαλδημοκρατία, η ριζοσπαστική Αριστερά και η πολιτική οικολογία- έχουν διαμορφωθεί μέσα σε ένα περιβάλλον όπου η διαφθορά, το πελατειακό κράτος και η αδύναμη παραγωγική βάση υπονόμευσαν διαχρονικά τόσο την ανάπτυξη όσο και την εμπιστοσύνη των πολιτών στους θεσμούς. Η φυγή των νέων στο εξωτερικό, η συρρίκνωση της βιομηχανικής παραγωγής, η εξάρτηση από ένα μοντέλο φθηνής και μονοδιάστατης ανάπτυξης, καθώς και οι αυξανόμενοι ενεργειακοί και περιβαλλοντικοί περιορισμοί, καταδεικνύουν τα όρια του σημερινού παραγωγικού προτύπου. Ταυτόχρονα, η τεχνολογική μετάβαση και η ενεργειακή πίεση καθιστούν την οικολογική διάσταση κεντρική και όχι συμπληρωματική.

Η σύγκλιση αυτών των ρευμάτων στο ελληνικό πολιτικό περιβάλλον δεν είναι ούτε εύκολη ούτε αυτονόητη. Είναι, όμως, απολύτως αναγκαία. Γιατί χωρίς αυτήν, η χώρα θα παραμείνει εγκλωβισμένη σε ένα μοντέλο χαμηλής παραγωγικότητας, άνισης κατανομής πόρων και διαρκούς κοινωνικής ανασφάλειας. Αντίθετα, μια νέα προοδευτική σύνθεση μπορεί να αποτελέσει τη βάση για ένα αξιόπιστο σχέδιο εθνικής ανασυγκρότησης, που θα αποκαθιστά την εμπιστοσύνη στους θεσμούς, θα συγκρατεί τη νέα γενιά και θα ανοίγει δρόμους για μια δίκαιη και βιώσιμη ανάπτυξη.

Η επταετής διακυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας

Στα χρόνια της οικονομικής κρίσης, κοινός τόπος στη δημόσια συζήτηση ήταν η ανάγκη να σταματήσει η παραγωγική αποδιάρθρωση της χώρας και να υπάρξει ένα μοντέλο παραγωγικής ανασυγκρότησης. Σήμερα, 18 χρόνια μετά, βρισκόμαστε σε πολύ χειρότερο σημείο: η παραγωγική αποδιάρθρωση για λίγο μόνο ανακόπηκε και σήμερα συνεχίζει ακάθεκτη. Το μεγαλύτερο μέρος των επενδύσεων κατευθύνεται στον τουρισμό, στα ακίνητα και στο χρηματιστήριο. Το Ταμείο Ανάκαμψης που θα μπορούσε να αποτελέσει εργαλείο ανάπτυξης της επιχειρηματικότητας μετατράπηκε σε μηχανισμό ενίσχυσης μιας ομάδας επιχειρηματιών που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση: 30 μεγάλες επιχειρήσεις πήραν το 87% των δανείων από το Ταμείο Ανάκαμψης, ενώ έμειναν έξω οι μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις. 

Δίπλα σε αυτές τις μεγάλες επιχειρήσεις υπάρχουν εταιρείες που πλουτίζουν με κρατικό χρήμα, με απευθείας αναθέσεις από υπουργεία και οργανισμούς, αναπαράγοντας το μοντέλο της κρατικοδίαιτης επιχειρηματικότητας. Παράλληλα, υπάρχουν τομείς που υποχρηματοδοτούνται ή υποστελεχώνονται, με αποτέλεσμα την απαξίωσή τους και την εμφάνιση του ιδιωτικού τομέα να καλύπτει τις αντίστοιχες ανάγκες, σε βάρος των πολιτών που καλούνται να πληρώσουν το τίμημα. Αυτό ακριβώς καταμαρτυρεί το γεγονός ότι οι ιδιωτικές δαπάνες για την υγεία και την εκπαίδευση στην Ελλάδα είναι υπερδιπλάσιες από τον μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η πραγματική οικονομία στενάζει από την έλλειψη σχεδιασμού για την ανάπτυξη και την απουσία ενός πλαισίου δανειοδότησης. Ο αγρο-διατροφικός τομέας συρρικνώνεται μαζί με το εισόδημα των αγροτών που εγκαταλείπουν την ύπαιθρο. Η μεταποίηση στην Ελλάδα παραμένει πίσω από τις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου και υστερεί πολύ σε σχέση με τον μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ πολλές βιομηχανίες συνεχίζουν να κλείνουν χωρίς να δημιουργούνται νέες. Από την άλλη πλευρά, το σύμπλεγμα «τουρισμός-real estate» έχει φτάσει στα όριά του και ήδη βιώνουμε τις αρνητικές του επιπτώσεις: εκτίναξη των ενοικίων, καταστροφή του περιβάλλοντος και αλλοίωση της φυσιογνωμίας του τόπου, σκληρή εκμετάλλευση των νέων εργαζομένων, εξάντληση των φυσικών πόρων και επιχειρηματική «μονοκαλλιέργεια» (καφέ, μπαρ, εστιατόρια, κλπ.).

Η επταετία Μητσοτάκη δημιούργησε τεράστια χάσματα και ανισότητες. Στέρησε προοδευτικά όλα τα εργαλεία της ανταγωνιστικής υγιούς ανάπτυξης από τη χώρα και της αξιοπρέπειας από τους πολίτες, ενώ εξακολουθεί να υποβαθμίζει την αξία της εργασίας, επιλέγοντας να δωρίζει το όφελος που παράγεται από τις νέες τεχνολογίες και την καινοτομία εξ ολοκλήρου στους επιχειρηματίες και να μην επιβραβεύει τη συμμετοχή των εργαζόμενων σ’ αυτή την επιτυχία. Από την άλλη, η απελευθέρωση της ιδιωτικοποίησης της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης, η απροθυμία απορρόφησης κονδυλίων από το Ταμείο Ανάκαμψης για την ενίσχυσή της και η συστηματική της υποχρηματοδότηση, σε απόλυτη ευθυγράμμιση με την αντίστοιχη απίσχναση της Δημόσιας Υγείας, την υποστελέχωση των δημόσιων νοσοκομείων και μονάδων υγείας,αποκαλύπτουν περίτρανα το αντιπαραγωγικό, χωρίς σχεδιασμό και χωρίς μέριμνα για την κοινωνία, μοντέλο διακυβέρνησης της ΝΔ.

Η ακρίβεια που προκύπτει από πολιτικές που διαμορφώνει η «συμμαχία» των καρτέλ με την κυβέρνηση, η εργασιακή και η κοινωνική ανασφάλεια, η στεγαστική κρίση, οι ταπεινωτικοί μέσοι μισθοί, είναι ορισμένα μόνο από τα αποτελέσματα της επταετούς διακυβέρνησης της ΝΔ. Από την άλλη, η παράλυση των πάλαι ποτέ Δημόσιων Οργανισμών, οι απαράδεκτες εργασιακές συνθήκες σε πολλούς χώρους, η διάχυτη διαφθορά στην κοινωνική σφαίρα, η υπονόμευση των ελεγκτικών μηχανισμών και οι παραβιάσεις των ατομικών δικαιωμάτων οδήγησαν ήδη επανειλημμένα σε εγκληματικά επακόλουθα (βλ. Τέμπη, Βιολάντα, υποκλοπές, ΟΠΕΚΕΠΕ, κλπ.), ενώ παράλληλα ο αυταρχισμός που κρύβεται πίσω από το «επιτελικό» κράτος και η ενίσχυση των δυνάμεων της αντιπολιτικής και της Ακροδεξιάς, αποσυναρμολογούν με καταιγιστικούς ρυθμούς τη δημοκρατία.

Σήμερα, η μόνη κανονικότητα είναι ότι «δεν βγαίνει ο μήνας». Η πολιτική έχει γίνει πολύ προσοδοφόρα για την εξουσία και πολύ δαπανηρή για τους πολίτες. Ένα αδίστακτο πελατειακό σύστημα κατευθυνόμενο από το Μέγαρο Μαξίμου «δεσμεύει» συνειδήσεις υπέρ των οικονομικά ισχυρών και των φίλων της Κυβέρνησης για διευθετήσεις και ρουσφέτια. Το οικονομικό μοντέλο της Δεξιάς είναι ένας συνδυασμός κεϊνσιανισμού για τις τράπεζες και νεοφιλελεύθερων πολιτικών για τον κόσμο της εργασίας. Αυτό δεν μπορεί να συνεχίζεται. Η δική μας πρόταση βασίζεται στην ενίσχυση του κόσμου της εργασίας. 

Προτεραιότητά μας ο κόσμος της εργασίας

Δυστυχώς, στις μέρες μας η εργασία δεν εγγυάται ένα καλό βιοτικό επίπεδο. Η τιμή της έχει πέσει κάτω από το κόστος αναπαραγωγής της. Στα προηγούμενα χρόνια φτωχοί ήταν κυρίως οι άνεργοι. Σήμερα, 1,5 εκατ. μισθωτοί στη χώρα μας είναι φτωχοί, παρότι έχουν δουλειά. Το πρεκαριάτο, δηλαδή η μεγάλη μερίδα εργαζομένων, κυρίως νέοι άνθρωποι, που ζει υπό καθεστώς επισφάλειας, προσωρινών συμβάσεων, «ευέλικτης» απασχόλησης και ανεπαρκούς κοινωνικής προστασίας, αποτελεί μια νέα μορφή σύγχρονου προλεταριάτου που γεννήθηκε μέσα από τη νεοφιλελεύθερη απορρύθμιση της εργασίας. Πρόκειται για μια κοινωνική ομάδα χωρίς σταθερό εισόδημα, χωρίς συλλογική εκπροσώπηση και χωρίς ορατό μέλλον, συνθήκες που αναπαράγουν ανισότητες και περιορίζουν τη δημοκρατική συμμετοχή. Επιπλέον, η Γενιά Ζ ενηλικιώθηκε σε μια διαφορετική αλλά εξίσου διαβρωτική συνθήκη, όπου το κόστος κατοικίας και διαβίωσης ψαλιδίζει τις προοπτικές της ζωής της πριν καν αυτές προλάβουν να ξεδιπλωθούν.

Ωστόσο, παρά τους αντίθετους νεοφιλελεύθερους ισχυρισμούς, η εργασία εξακολουθεί να είναι το κυρίαρχο μέσο παραγωγής και αναδιανομής του πλούτου, και η διεκδίκηση σταθερότητας και αξιοπρέπειας στον τομέα αυτό δεν αποτελεί απλώς ένα οικονομικό αίτημα, αλλά θεμελιώδες ζήτημα κοινωνικής δικαιοσύνης και δημοκρατίας. Τούτη η παραδοχή υπαγορεύει τις εξής πολιτικές επιλογές:

➢ Καθιέρωση του 35ωρου χωρίς μείωση των μισθών,

➢ πλήρης επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων

➢ εκτεταμένοι έλεγχοι στην αγορά εργασίας,

➢ στήριξη επενδύσεων που αφορούν ποιοτικές, σχετικά σταθερές και καλύτερα αμειβόμενες θέσεις εργασίας,

➢ κατοχύρωση εργασιακών και συνδικαλιστικών δικαιωμάτων για τους εργαζόμενους στις ψηφιακές πλατφόρμες και στη διανομή,

➢ καθολική κοινωνική ασφάλιση, αξιοπρεπείς μισθοί και ισχυρό κοινωνικό κράτος,

➢ κατοχύρωση και επέκταση του δικαιώματος των αδειών για οικογενειακούς και ιατρικούς λόγους. 

Οι κοινωνικές αναφορές και οι συμμαχίες μας

Τα κυρίαρχα κοινωνικά συναισθήματα στην εποχή μας είναι το άγχος, η ανασφάλεια και ο φόβος. Άγχος και ανασφάλεια για το εισόδημα, για τη στέγη, για την εργασία, για τα παιδιά, για τη λειτουργία του κράτους, φόβος για το αν η καθημερινότητα θα χειροτερέψει. Σε αυτό το περιβάλλον, οι πολίτες κινητοποιούνται από απλά αλλά ουσιαστικά ερωτήματα: Πώς μπορώ να ζω σε μια χώρα που κυβερνάται από το ρουσφέτι, την ανομία και τη διαπλοκή; Πώς μπορώ να ανακτήσω τον έλεγχο και την αξιοπρέπεια της ζωής μου; Αυτή είναι η πραγματική αγωνία της νέας κοινωνικής πλειοψηφίας: το γεγονός ότι οι άνθρωποι αισθάνονται καθηλωμένοι, ότι δεν μπορούν να σχεδιάσουν, να εξελιχθούν, να δημιουργήσουν. Και αυτό το συναίσθημα δεν αφορά μόνο τους μη ευνοημένους/ες των αγορών, αλλά και τα μεσαία, τα αγροτικά στρώματα και προπαντός τους νέους και τις νέες, όλες και όλους που αντί να ανέρχονται υποβιβάζονται, που αισθάνονται αόρατοι/ες και δέσμιοι/ες μιας αδρανούς σταθερότητας, η οποία δεν παράγει αποτέλεσμα. Αυτούς τους πολίτες θέλουμε να εκπροσωπήσουμε και η απάντησή μας στον φόβο και στην ανασφάλεια είναι η ανάκτηση μιας ζωής αξιοβίωτης, με σεβασμό για τα μεσαία στρώματα, τους ελεύθερους επαγγελματίες, τους δημόσιους υπαλλήλους, για τους αυτοαπασχολούμενους μικρομεσαίους στο λιανεμπόριο,για τους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες στον ιδιωτικό τομέα που απαιτούν δίκαιες αμοιβές και συνθήκες εργασίας, για τους χαμένους της παγκοσμιοποίησης και των ασύδοτων αγορών.Δεν αιθεροβατούμε. Αλλά και δεν υπερβάλλουμε όταν σημειώνουμε πως τα τέσσερα πέμπτα της κοινωνίας ακολουθούν καθοδική κοινωνική κινητικότητα και το ένα πέμπτο συνεχίζει την ανοδική του κινητικότητα σε βάρος όλων των άλλων. 

Δεν είμαστε αλάθητοι, αλλά ταυτόχρονα είμαστε περήφανοι για το παρελθόν και για τους αγώνες μας. Κυρίως όμως μας ενδιαφέρει το παρόν και το μέλλον των συμπολιτών μας. Γι’ αυτό, ζητούμε τη συμμετοχή και την στράτευση των προοδευτικών πολιτών σ’ αυτή την προσπάθεια ανατροπής της νεοφιλελεύθερης ηγεμονίας, που εμφανίζει την «τεχνοκρατική διαχείριση» ως τον μοναδικό ορίζοντα του εφικτού. Δημοκρατία χωρίς όραμα και χωρίς συμμετοχή είναι καχεκτική δημοκρατία. Γνωρίζουμε καλά τις δυσκολίες εφαρμογής τέτοιων πολιτικών, αλλά οι δυσκολίες αποτελούν κίνητρο και όχι λόγο υποχώρησης. Η απόδειξη του εφικτού βρίσκεται στην παρακαταθήκη των προοδευτικών κινημάτων: «Αυτοί τα κατάφεραν τότε. Μπορούμε να τα καταφέρουμε και εμείς σήμερα – και θα το κάνουμε», σημειώνει χαρακτηριστικά ο Μπέρνι Σάντερς αναφερόμενος στις ριζοσπαστικές τομές που μετασχημάτισαν στο παρελθόν την κοινωνία.

Σε μια εποχή κατά την οποία οι πολίτες έχουν κορεσθεί από υποσχέσεις και πλέον δεν τρέφουν προσδοκίες, η πραγματική πολιτική πρόκληση είναι να ενεργοποιηθεί ένας νέος πατριωτισμός, δημοκρατικός, συμπεριληπτικός και συνταγματικός. Ένας νέος πατριωτισμός που θα μετατρέψει τους πολίτες σε δρώσα δύναμη, σε συμμέτοχους και συμμέτοχες, συνδιαμορφωτές και συνδιαμορφώτριες της ιστορίας, και όχι σε άβουλους θεατές της. Ένας πατριωτισμός που θα διαπερνά την κοινωνία και  θα διαπνέεται από εκείνη τη ριζοσπαστική ευαισθησία για τους αδύναμους της κοινωνίας και για τους νέους, θα αντιστρατεύεται κάθε μορφή αδικίας και αποκλεισμού, αναγνωρίζοντας ότι η αγάπη για τον τόπο είναι άρρηκτα δεμένη με τον σεβασμό στην αξία της ζωής, κάθε ζωής, και ταυτοχρόνως θα εμπνέεται από την ιδέα της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Ένας πατριωτισμός που θεμελιώνεται στην κοινωνική αλληλεγγύη και στο κοινό αίσθημα για την κοινή τύχη όσων εργάζονται και δημιουργούν σ’ αυτόν τον τόπο. Μια στράτευση που δεν υποτιμά τους δείκτες της οικονομίας, αλλά τους αξιοποιεί για την ενίσχυση των χαμηλών και μεσαίων στρωμάτων, των νέων ανθρώπων, των δημόσιων υποδομών, της Εκπαίδευσης και της υγείας, της ευημερίας  όλων στο πλαίσιο μιας δίκαιης κοινωνίας.

Η γενιά της Ψηφιακής Εποχής

Οι νέες και οι νέοι σήμερα αντιμετωπίζουν μία τριπλή πρόκληση: τις ολοένα και πιο υποβαθμισμένες εργασιακές συνθήκες και το υψηλό κόστος ζωής, την κλιματική κρίση και την ανάδειξη ενός κόσμου όπου η ψηφιακότητα μετασχηματίζει τα πάντα αναγκάζοντας τους να προσαρμοστούν σε μία ριζικά νέα καθημερινότητα. Αυτά τα προβλήματα τα αντιμετωπίζει το σύνολο των πολιτών, επηρεάζουν, όμως, με πολύ διαφορετικούς τρόπους τις νέες και τους νέους, αφού καθένα από αυτά κάνει ακόμη πιο αβέβαιο το μέλλον τους.

Ταυτόχρονα οι ανεκπλήρωτες υποσχέσεις και η ουσιαστική αδιαφορία των καθιερωμένων πολιτικών κομμάτων για τα προβλήματα των νέων, οδήγησε πολλούς νέους και πολλές νέες σε περιθωριοποίηση, σε έναν ατομισμό και σε αδιαφορία –και συχνά στην απόρριψη – για τις διεργασίες στο κεντρικό πολιτικό σύστημα. Έχει, δε, σημασία, να επισημανθεί πως ενώ υπάρχει ένα μεγάλο τμήμα της νεολαίας που αγωνίζεται και επεξεργάζεται ριζοσπαστικές λύσεις για τα προβλήματα, υπάρχουν, ταυτόχρονα, και πολλές ενδείξεις πως οι ιδέες της ακροδεξιάς βρίσκουν γόνιμο έδαφος ιδιαίτερα στις νεότερες ηλικίες, ακόμη και στα σχολεία.

Η νεολαία μπορεί και πρέπει να αποτελέσει κρίσιμο παράγοντα για την ανάπτυξη, τη δημοκρατία και την πολιτική αλλαγή. Σε αυτή την κατεύθυνση να δεσμευτούμε για μία δέσμη προτάσεων που θα αποτελέσουν το πρώτο βήμα αυτού του διαλόγου με τις νέες και τους νέους:

• ​Έμφαση στην αξία της εργασίας με κοινωνική δικαιοσύνη, ως βασικού παράγοντα ανατροπής της «φθηνής ανάπτυξης». Κρίσιμο στοιχείο είναι η ποιότητα, που συνδέει την ποιοτική δημόσια εκπαίδευση, την ποιοτική υγεία με την κοινωνική ευημερία και την ανάπτυξη συνολικά. 
• ​Να υπερασπιστούμε τους εργαζόμενους κατοχυρώνοντας τις συνθήκες αλλά και το μισθολογικό τους καθεστώς.
• ​Να υπάρχουν γενναίες παροχές για όσους αποφασίζουν να μετακινηθούν από τις μεγάλες πόλεις και να ζήσουν σε πόλεις με πληθυσμό μικρότερο από 30.000 κατοίκους.
• ​Ειδική κάρτα για όλες και όλους μέχρι και 30 ετών, ώστε να έχουν ελεύθερη πρόσβαση σε θεατρικές παραστάσεις, κινηματογράφους, και εκθέσεις.
• ​Να γίνει το σχολείο μία καθημερινότητα που αφορά τις μαθήτριες και τους μαθητές και όχι να συνεχίζεται μία κατάσταση που τους απωθεί. 
• ​Τα προγράμματα σπουδών να αντανακλούν τις νέες πραγματικότητες και να ανταποκρίνονται στις ανάγκες κοινωνικοποίησης και δημιουργικότητας των μαθητριών και μαθητών. 
• ​Οι Πανελλήνιες εξετάσεις σταδιακά να καταργηθούν. Δεν είναι δυνατόν να συνεχίζεται το άγχος των νέων για τουλάχιστον δύο χρόνια, η ακύρωση της Γ Λυκείου, τα τεράστια ποσά που δαπανούν οι οικογένειες για την προετοιμασία, για ένα σύστημα που συχνά οδηγεί τους υποψηφίους σε ειδικότητες που δεν τους ενδιαφέρουν.
• ​Να είναι πραγματικά δωρεάν η φοίτηση με πολλαπλή οικονομική ενίσχυση των φοιτητριών και φοιτητών.
• ​Να αξιοποιηθεί με ειδικές ρυθμίσεις το εξαιρετικής ποιότητας ερευνητικό προσωπικό που αποτελείται από νέες και νέους επιστήμονες και δεν έχει μόνιμες θέσεις σε πανεπιστήμια και ερευνητικά ιδρύματα.

Τα παραπάνω δεν αποτελούν ρυθμίσεις που θα λύσουν τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι νέες και οι νέοι. Αποτελούν, όμως, προϋποθέσεις για να αρχίσει ένας ειλικρινής διάλογος ώστε να  συνδιαμορφωθούν οι κατευθύνσεις του νέου πολιτικού υποκειμένου που είναι η σύνθεση της οικολογίας, σοσιαλδημοκρατίας και ριζοσπαστικής αριστεράς.

Η αντιμετώπιση της οικολογικής κρίσης

Η οικολογική κρίση, προστασία του φυσικού περιβάλλοντος και η ανάγκη για βιώσιμη διαχείριση των φυσικών πόρων δεν αποτελούν ξεχωριστό πεδίο πολιτικής, αλλά το νέο υλικό όριο της οικονομίας και της κοινωνικής συνοχής. Η κλιματική κρίση αποτελεί μια δομική πρόκληση που διαπερνά την οικονομία, την κοινωνία, την υγεία, την ασφάλεια και την ποιότητα ζωής. Οι συνεχιζόμενες φυσικές καταστροφές – δασικές πυρκαγιές, πλημμύρες, παρατεταμένοι καύσωνες, ερημοποιήσεις – είναι εκδηλώσεις μιας επιταχυνόμενης κλιματικής κρίσης και όχι μιας απλής αλλαγής, για την οποία η χώρα μας δεν έχει ακόμη οικοδομήσει επαρκές σύστημα πρόληψης, ετοιμότητας και ανθεκτικότητας. Η οικολογική μετάβαση απαιτεί στρατηγική και πρέπει να είναι δίκαιη, δημοκρατική και συμμετοχική, όχι τεχνοκρατική ή αποσπασματική. Προϋποθέτει ισχυρή πρόληψη και πολιτική προστασία με αξιοποίηση ψηφιακών εργαλείων, αποκεντρωμένες δομές σε δήμους και περιφέρειες, συστηματική αποκατάσταση των φυσικών οικοσυστημάτων, ώστε η χώρα να αποκτήσει πραγματική ανθεκτικότητα απέναντι στις φυσικές καταστροφές.

Παράλληλα, η μετάβαση στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας οφείλει να έχει κοινωνικό και δημοκρατικό χαρακτήρα, με ενίσχυση των ενεργειακών κοινοτήτων, στήριξη μικρών παραγωγών και διαφανή δημόσια λογοδοσία των έργων, ώστε τα οφέλη να επιστρέφουν στις τοπικές κοινωνίες και να μειώνεται το ενεργειακό κόστος για τους πολίτες. Η βιώσιμη διαχείριση των φυσικών πόρων απαιτεί συμμετοχικούς θεσμούς σε τοπικό επίπεδο, προστασία ευαίσθητων οικοσυστημάτων και κοινωνικά δίκαιους κανόνες χρήσης γης και νερού. Ταυτόχρονα, οι πράσινες υποδομές – από την ενεργειακή αναβάθμιση κατοικιών έως τα έξυπνα δίκτυα ενέργειας και ύδατος – πρέπει να σχεδιάζονται με κοινωνικά κριτήρια, μειώνοντας ανισότητες και ενισχύοντας τη διαφάνεια.

Εμείς εκλαμβάνουμε την οικολογική, την πράσινη και την ενεργειακή μετάβαση όχι ως τεχνοκρατικό σχέδιο, αλλά ως σχέδιο ζωής για την κοινωνία που πρέπει:

➢ Να μειώνει το κόστος ζωής, 

➢ Να δημιουργεί νέες θέσεις εργασίας και να ενισχύει την περιφερειακή ανάπτυξη,

➢ Να είναι δίκαιο, δημοκρατικό και κοινωνικά συμμετοχικό,

➢ Με επενδύσεις σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας με συμμετοχή τοπικών κοινωνιών,

➢ Με δημιουργία πράσινων θέσεων εργασίας στην περιφέρεια,

➢ Με προστασία από κλιματικούς κινδύνους και φυσικές καταστροφές,

➢ Με βιώσιμες πόλεις με καλύτερη ποιότητα ζωής,

➢ Με παραγωγικό μοντέλο που συνδυάζει ανάπτυξη και προστασία του φυσικού περιβάλλοντος.

Η Ψηφιακότητα και η Τεχνητή Νοημοσύνη θέτουν νέα καθήκοντα 

Η επιβεβλημένη από τις αντικειμενικές συνθήκες σύνθεση των τριών ιστορικών κοινωνικών και πολιτικών ρευμάτων του 20ου αιώνα, έχει σήμερα να αντιμετωπίσει μία νέα πραγματικότητα: την Ψηφιακότητα που επανακαθορίζει τα πάντα στις κοινωνίες μας. Η Ψηφιακότητα που είναι κάτι πολύ πιο γενικό από την ΤΝ, αλλάζει συνήθειες, πρακτικές, και αξίες: τον χαρακτήρα της εργασίας, το καθεστώς ιδιοκτησίας για την παραγωγή των υλικών που χρειάζεται η λειτουργία της Τεχνητής Νοημοσύνης, τη ζωή στις πόλεις. Τίποτα πια δεν θυμίζει τον παλαιότερο τρόπο επικοινωνίας των πολιτών. Η επιτήρηση των πολιτών, από το βαθύ κράτος σε συνεργασία με ιδιωτικές εταιρείες αλλά και η καταγραφή κάθε πτυχής της καθημερινότητας μας, αποτελεί μία πρωτόγνωρη απειλή για τη δημοκρατία. Μετασχηματίζει, δε, τους πολιτικούς και κοινωνικούς θεσμούς με τεράστιες συνέπειες για το πολιτικό σύστημα.

Η Τεχνητή Νοημοσύνη (ΤΝ) δεν είναι απλώς μια νέα τεχνολογική εξέλιξη. Είναι καταλύτης ισχύος που μετασχηματίζει την παραγωγή, την εργασία, την υγεία, την εκπαίδευση, τις μεταφορές, τη δημόσια διοίκηση και, τελικά, τη λειτουργία της ίδιας της δημοκρατίας. Η πραγματικότητα αυτή απαιτεί πολιτική απάντηση. Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι αν θα χρησιμοποιήσουμε την ΤΝ, αλλά το ποιος θα την ελέγχει, ποιους αυτή θα ελέγχει και ποιους θα εξυπηρετεί. 

Η κοινή μας προοδευτική απάντηση δεν είναι ούτε τεχνοφοβική ούτε άκριτα τεχνοκρατική. Απέναντι στη νεοφιλελεύθερη αντίληψη που αντιμετωπίζει την ΤΝ αποκλειστικά ως εμπόρευμα κάτοχοι του οποίου είναι οι υπερπλούσιοι, ως ιδιωτικό προνόμιο και ανεξέλεγκτο μηχανισμό συγκέντρωσης ισχύος, αντιπαραθέτουμε μια θέση αρχής: η Τεχνητή Νοημοσύνη είναι παραγωγικός πόρος και αγαθό δημοσίου ενδιαφέροντος  το οποίο, δεδομένων και των κινδύνων που κρύβει η ανεξέλεγκτη ανάπτυξή της, θα πρέπει να ρυθμίζεται και να ελέγχεται από τη δημόσια εξουσία. Βασίζεται σε γνώση που έχει παραχθεί συλλογικά μέσα από δημόσια εκπαίδευση, δημόσια έρευνα, πολιτισμό και επιστήμη. Δεν αποτελεί «δωρεά της ανθρωπότητας» προς τις αγορές· είναι κοινωνικό απόθεμα. 

Αυτό δημιουργεί την ηθική και πολιτική υποχρέωση, η ΤΝ:

➢ Να ρυθμίζεται και να ελέγχεται από τη δημόσια εξουσία

➢ Να διασφαλίζεται η δημόσια, ισότιμη πρόσβαση των πολιτών σε κρίσιμα πορίσματα και εφαρμογές της, ιδίως όταν αφορούν την υγεία, την ασφάλεια, την εκπαίδευση, και τη συμμετοχή στα κοινά. 

Είμαστε με το πρωτείο της δημοκρατίας

Οι πολιτικές μας επικεντρώνονται στην υπεράσπιση της δημοκρατίας έναντι του αυταρχισμού και της αντιδημοκρατίας. Χωρίς δημοκρατία καμία συζήτηση για το δημόσιο συμφέρον δεν μπορεί να γίνεται. Μια δημοκρατία που επικαλείται μόνον τις πολιτικές ελευθερίες και τον πλουραλισμό, αλλά δεν στηρίζει την ισότητα, τη συμμετοχή και το κοινωνικό κράτος, μια δημοκρατία χωρίς κράτος πρόνοιας και ισχυρούς και αξιόπιστους θεσμούς, χωρίς πραγματική λογοδοσία της εξουσίας και χωρίς ενεργό συμμετοχή των πολιτών, μια τέτοια δημοκρατία είναι σχήμα λόγου, ένδυμα χωρίς σώμα και ψυχή. Η δημοκρατία αποκτά το ουσιαστικό περιεχόμενό της, όταν οι πολίτες είναι ενεργοί συμμέτοχοι και συμμέτοχες στη διαμόρφωση των δημοκρατικών θεσμών και νιώθουν ασφάλεια εντός τους. Με άλλα λόγια, η δημοκρατία αποκτά το νόημά της, όταν εκφράζει τη λαϊκή κυριαρχία και όχι τα συμφέροντα των ισχυρών. Η  κυβερνώσα Αριστερά που επιδιώκουμε,  θέλει μια δημοκρατία που με τα λόγια του Ζαν Ζακ Ρουσσώ θα έλεγε πως «κανένας δεν θα πρέπει να είναι τόσο πλούσιος ώστε να μπορεί να εξαγοράσει κάποιον άλλο, και κανένας τόσο φτωχός ώστε να αναγκάζεται να πουλήσει τον εαυτό του».  

Στο πλαίσιο αυτό, απαιτείται: 

➢ Ενίσχυση των θεσμών συμμετοχικής δημοκρατίας

➢ Ουσιαστική ενίσχυση της διάκρισης των εξουσιών

➢ Θεσμικά αντίβαρα που περιορίζουν τη συγκέντρωση εξουσίας στο εκτελεστικό κέντρο

➢ Πλήρης διασφάλιση της θεσμικής και λειτουργικής ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης

➢ Διαφανείς και αδιάβλητες διαδικασίες επιλογής της ηγεσίας της Δικαιοσύνης

➢ Συνταγματική κατοχύρωση της διαφάνειας και της λογοδοσίας στη λειτουργία του κράτους και της δημόσιας διοίκησης

➢ Ενίσχυση των ανεξάρτητων αρχών ως εγγυητριών των δικαιωμάτων, της νομιμότητας και του δημόσιου συμφέροντος 

Μόνον έτσι είναι εφικτό να αναστραφεί η δυσπιστία των πολιτών για την πορεία της Δικαιοσύνης στη χώρα μας. Βεβαίως, ποτέ δεν πρέπει να ξεχνάμε πως οι Ανεξάρτητες αρχές ενισχύουν, αλλά δεν υποκαθιστούν, την αντιπροσωπευτική δημοκρατία. Από την άλλη, η καθιέρωση και η ενίσχυση θεσμών συμμετοχικής δημοκρατίας, όπως δημοψηφίσματα με θεσμικές εγγυήσεις και διαβουλευτικές συνελεύσεις πολιτών, επιτρέπουν την ανάπτυξη διαδικασιών κοινωνικού ελέγχου της εξουσίας χωρίς να ακυρώνουν το πρωτείο της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας.

Δίκαιο και  ισχυρό κοινωνικό κράτος

Η ύπαρξη ενός ισχυρού κράτους  αποτελεί βασική προϋπόθεση για τη δίκαιη ανάπτυξη και την κοινωνική εμπιστοσύνη. Ένα κράτος που αυτοπεριορίζεται στον ρόλο του «νυχτοφύλακα» ή του παθητικού παρατηρητή, ένα κράτος που λειτουργεί ως «επιτελικό» πρόσχημα για τη συγκέντρωση εξουσίας και την παροχή δώρων στο παρασιτικό κεφάλαιο, ένα κράτος απλό «δίχτυ προστασίας» είναι ένα αδύναμο για τους μη ευνοημένους και τους μεσαίους πολίτες. Η πρόοδος δεν μετριέται μόνον με ισολογισμούς, αλλά και με πράξεις που θωρακίζουν την ευημερία. Η δημοκρατία μας αποκτά το ουσιαστικό της νόημα όταν το κράτος μετατρέπεται σε συνεργάτη του πολίτη, ενσωματώνοντας τη ριζοσπαστική ευαισθησία απέναντι στις σύγχρονες διαρθρωτικές αδικίες. 

Στο πλαίσιο αυτό, απαιτείται:

➢ Μετάβαση στο Συνεργατικό Κράτος: Αντικατάσταση του συγκεντρωτικού, πρωθυπουργοκεντρικού μοντέλου από ένα κράτος που ενισχύει την ανεξάρτητη Τοπική Αυτοδιοίκηση και την αυτοοργάνωση των κοινοτήτων.

➢ Θωράκιση των Κοινών Αγαθών: Διασφάλιση του δημόσιου χαρακτήρα του νερού, της προστασίας της γης, της θάλασσας και του αέρα, με προληπτικά έργα υποδομής (αντιπλημμυρικά κ.ά.) πριν ξεσπάσουν μη αναστρέψιμες συνέπειες της οικολογικής κρίσης.

➢ Ολιστικό Πλαίσιο Ασφάλειας: Κατοχύρωση της εργασιακής, περιβαλλοντικής, επισιτιστικής και ενεργειακής ασφάλειας ως θεμελιωδών δικαιωμάτων και όχι ως κενών συνθημάτων.

Εκπαίδευση, Πολιτισμός και Δημοκρατία​

Η Εκπαίδευση και ο Πολιτισμός αποκτούν ουσιαστικό περιεχόμενο όταν παύουν να θεωρούνται πολυτέλεια για λίγους και λίγες και αναδεικνύεται σε θεμέλιο της πνευματικής και άυλης ανάπτυξης για το σύνολο της κοινωνίας. Η δημοκρατία εμπνέεται από την ευαισθησία των δημιουργών και θωρακίζεται από την κριτική σκέψη των πολιτών. Με άλλα λόγια, το πολιτιστικό κεφάλαιο αποκτά νόημα όταν συνδέεται με την κοινωνία και το δημόσιο συμφέρον και όχι όταν υποτάσσεται στις λογικές της αγοράς και της ιδιωτικοποίησης. 

Στο πλαίσιο αυτό έχουμε ανάγκη από:

➢ Προάσπιση του δημόσιου δωρεάν χαρακτήρα της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης απέναντι στην απελευθέρωση της ιδιωτικοποίησης που βαθαίνει τις κοινωνικές ανισότητες.

➢ Διασφάλιση της αξιοπρέπειας στην εργασία για τους εκπαιδευτικούς κάθε βαθμίδας, τους ερευνητές καθώς και τους εργαζόμενους στον πολιτισμό, με δίκαιες αμοιβές που αναγνωρίζουν την κοινωνική τους προσφορά.

➢ Διαφανή κριτήρια στη χρηματοδότηση της τέχνης και του πολιτισμού, που θα εγγυώνται ίσες ευκαιρίες πρόσβασης, παράλληλα με ιδιαίτερη μέριμνα για τους νέους και τις νέες δημιουργούς.

➢ Θεσμική θωράκιση της πρόσβασης στα ψηφιακά αγαθά, ώστε η υπεραξία από τις νέες τεχνολογίες και την καινοτομία να επιστρέφει στην κοινωνία και στην εκπαίδευση.

➢ Αποκέντρωση της πολιτιστικής παραγωγής, με τη δημιουργία ποιοτικών θέσεων εργασίας στην περιφέρεια και με σεβασμό στο φυσικό και πολιτιστικό περιβάλλον.

➢ Ενίσχυση της συμμετοχικής δράσης των πολιτών στη διαμόρφωση της πολιτιστικής ταυτότητας των τοπικών κοινωνιών.

➢ Πολιτικές ενίσχυσης της αγοράς του βιβλίου. 

Μόνον έτσι είναι εφικτό να αναστραφεί η υποβάθμιση του παιδευτικού μας κεφαλαίου και να οικοδομηθεί ένα εναλλακτικό μοντέλο ανάπτυξης για την Εκπαίδευση και τον Πολιτισμό, που οφείλουν να λειτουργούν ως πεδία άσκησης ελευθερίας και κοινωνικής κριτικής, ενισχύοντας τους δεσμούς που ισχυροποιούν την κοινωνική συνοχή.

Ένας κόσμος χωρίς έμφυλες διακρίσεις είναι ένας καλύτερος κόσμος 

Η οπτική του φύλου και τα δικαιώματα των γυναικών αποτελούν κεντρικό άξονα κάθε πολιτικής δύναμης και ιδεολογίας που σέβεται και αγωνίζεται για τις οικουμενικές αξίες της ισότητας, της ελευθερίας, της δημοκρατίας και του ανθρωπισμού. Μέχρι σήμερα, μέσα από τις προσπάθειες του φεμινιστικού κινήματος και τις θυσίες αγωνιζόμενων γυναικών κατακτήθηκαν ουσιαστικές αλλαγές και σημαντικά επιτεύγματα που δεν ωφέλησαν μόνο τις γυναίκες, αλλά το σύνολο της κοινωνίας. 

Παρόλα αυτά, οι έμφυλες ανισότητες, η βία κατά των γυναικών και των κοριτσιών, οι διακρίσεις είτε λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού, ταυτότητας, έκφρασης ή χαρακτηριστικών φύλου, καθώς και τα δομικά εμπόδια στην εργασία, την υγεία, την εκπαίδευση και την πολιτική συμμετοχή, δεν ανήκουν στο παρελθόν. Είναι σύγχρονες, διαρθρωτικές αδικίες που απαιτούν συνεκτικές, θεσμικά κατοχυρωμένες πολιτικές. 

Την ίδια στιγμή, ο αγώνας για την έμφυλη ισότητα παραμένει ημιτελής αν δεν συμπεριλαμβάνει την ολική προστασία των δικαιωμάτων των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων. Η πλήρης θεσμική αναγνώριση και η θωράκιση κάθε ατόμου απέναντι στις διακρίσεις λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού, ταυτότητας, έκφρασης ή χαρακτηριστικών φύλου, αποτελεί αδιαπραγμάτευτο όρο για μια πραγματικά δημοκρατική κοινωνία. Η ορατότητα, η αυτοδιάθεση και η ισονομία της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας δεν είναι επιμέρους διεκδικήσεις, αλλά θεμελιώδεις πυλώνες της κοινωνικής δικαιοσύνης και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Οι πολιτικές ισότητας είναι επένδυση στην κοινωνική συνοχή, στη δημόσια υγεία και στη δημοκρατία. Και αυτή ακριβώς τη βούληση εκφράζουμε υποστηρίζοντας την ισότητα ως κεντρικό άξονα κυβερνητικής πολιτικής.

Εδώ χρειάζονται: 

➢ Επένδυση στην οικονομία της φροντίδας στο πλαίσιο ενός ισχυρού κοινωνικού κράτους: δημόσιες επενδύσεις σε κοινωνικές υποδομές που ανακουφίζουν από το βάρος της φροντίδας, το οποίο επωμίζονται δυσανάλογα οι γυναίκες.

➢ Στο ίδιο πλαίσιο, στοχευμένες πολιτικές για τις μονογονεϊκές οικογένειες, με παροχή πόρων και εργαλείων που διασφαλίζουν την κοινωνική τους ένταξη.

➢ Θεσμική θωράκιση κατά της έμφυλης βίας: δημιουργία υποστηρικτικών δομών για την εξάλειψη των διακρίσεων λόγω φύλου, σεξουαλικού προσανατολισμού ή ταυτότητας φύλου. Τροποποίηση του νόμου για τη νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου ώστε η διαδικασία να γίνεται εξωδικαστικά.

➢ Ισχυρό νομικό πλαίσιο που θα περιλαμβάνει τη γυναικοκτονία στον ποινικό κώδικα και θα προωθεί την συναινετική συνεπιμέλεια.

➢ Εμπέδωση της έμφυλης ισότητας στο περιεχόμενο και στις πρακτικές των εκπαιδευτικών θεσμών.

➢ Θεσμική συμμετοχή όσων πλήττονται από  τις έμφυλες ανισότητες στη διαμόρφωση των κοινωνικών πολιτικών.

Η ισότητα των φύλων, η χειραφέτηση όλων των ανθρώπων ανεξαρτήτως βιολογικού ή κοινωνικού φύλου και σεξουαλικού προσανατολισμού, η συμπερίληψη και ο σεβασμός στα ανθρώπινα δικαιώματά τους αποτελούν θεμέλιο της δημοκρατίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης. Οι φεμινιστικές πολιτικές δεν αφορούν σε μια ειδική πληθυσμιακή ομάδα αλλά στον ίδιο το δημοκρατικό χαρακτήρα της κοινωνίας, καθώς αγγίζουν την καθημερινότητα όλων μας. 

Τέσσερις πυλώνες προοδευτικής διακυβέρνησης για μια Ελλάδα με λιγότερες ανισότητες

Με βάση την παραπάνω ανάλυση είμαστε σε θέση να καταθέσουμε το περίγραμμα μιας νέας προοδευτικής διακυβέρνησης. 

Αυτό σημαίνει μια νέα σύνθεση:

• με μια δημοκρατία που λειτουργεί με διαφάνεια και κανόνες,
• με ανάπτυξη που δεν καταστρέφει το περιβάλλον και στηρίζει τη ζωή,
• με εργασία που αμείβεται δίκαια, με αξιοπρέπεια και εργασιακά δικαιώματα,
• Με προάσπιση του δημόσιου χαρακτήρα της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης απέναντι στην απελευθέρωση της ιδιωτικοποίησης που βαθαίνει τις κοινωνικές ανισότητες,
• με ένα κοινωνικό κράτος που αποτελεί προϋπόθεση και όχι συνέπεια της ανάπτυξης,
• με ενίσχυση της βιομηχανικής, αγροτικής, τεχνολογικής και ψηφιακής παραγωγής,
• με εγγύηση της στέγης και της αξιοπρεπούς κατοικίας,
• με υποστήριξη της υγιούς επιχειρηματικότητας και ιδιαίτερη μέριμνα για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, αλλά και για τον κοινωνικό και συνεταιριστικό «τρίτο» τομέα της οικονομίας,
• με εγγύηση της ενέργειας ως δημόσιου αγαθού,
• με εγγύηση για έναν προσβάσιμο και αποκεντρωμένο πολιτισμό,
• με ένα κράτος που σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα προσφύγων και μεταναστών,
• με συστηματική επένδυση στη γνώση, στην έρευνα και στην καινοτομία,
• με δίκαιο και σταθερό προοδευτικό φορολογικό σύστημα που ενισχύει την παραγωγική επένδυση και την ανακατανομή,
• με ανάπτυξη της κοινωνικής, συνεταιριστικής και κοινωνικής οικονομίας
• και με μια νέα γενιά που θα θέλει και θα μπορεί να μείνει, να εργαστεί και να δημιουργήσει στην Ελλάδα.

Πυλώνας 1: Δημοκρατική διακυβέρνηση και Κράτος Δικαίου

Η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης στη δημοκρατία αποτελεί θεμελιώδη προϋπόθεση για κάθε κοινωνική και οικονομική αλλαγή. Στην Ελλάδα, η θεσμική δυσπιστία δεν είναι ένας αφηρημένος θεωρητικός προβληματισμός. Πρόκειται για καθημερινό βίωμα ανισότητας, αδιαφάνειας και συγκέντρωσης ισχύος.

Ο πρώτος πυλώνας στοχεύει στη δημιουργία ενός κράτους που λειτουργεί με κανόνες για όλες και όλους και προστατεύει τον πολίτη απέναντι στην αυθαιρεσία. Σε αυτό το πλαίσιο, το κράτος δικαίου παύει να είναι τεχνική συζήτηση ειδικών και γίνεται προϋπόθεση κοινωνικής ασφάλειας: η βεβαιότητα ότι οι κανόνες ισχύουν για το σύνολο των πολιτών.

Οι βασικές του κατευθύνσεις είναι:

➢ Αποκατάσταση της ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης

➢ Ισχυροί και πραγματικά ανεξάρτητοι ελεγκτικοί θεσμοί

➢ Διαφάνεια στη λειτουργία της εκτελεστικής εξουσίας

➢ Ενίσχυση της τοπικής αυτοδιοίκησης και της συμμετοχής των πολιτών

➢ Πλουραλισμός και  θεσμική προστασία της ενημέρωσης

➢ Κανόνες που περιορίζουν τη συγκέντρωση της οικονομικής και της πολιτικής ισχύος

➢ Νομικό πλαίσιο και υποστηρικτικές δομές για την εξάλειψη των διακρίσεων λόγω φύλου, σεξουαλικού προσανατολισμού ή ταυτότητας φύλου

Πυλώνας 2: Κοινωνική δικαιοσύνη και νέο παραγωγικό μοντέλο

Η ελληνική κοινωνία εξακολουθεί να ζητά ισχυρή κοινωνική προστασία, αλλά ταυτόχρονα απορρίπτει τις αόριστες ρητορικές σύγκρουσης. Αυτό δημιουργεί την ανάγκη για ένα κοινωνικό κράτος νέας γενιάς: ένα κράτος που δεν λειτουργεί μόνο ως μηχανισμός ανακούφισης, αλλά και ως μηχανισμός ασφάλειας και κοινωνικής κινητικότητας. Στόχος του πυλώνα είναι να διαμορφωθεί μια οικονομία που θα επιτρέπει στους ανθρώπους να ζουν από τη δουλειά τους και να σχεδιάζουν το μέλλον τους. Ως χώρα, χρειαζόμαστε επειγόντως να αλλάξουμε κατεύθυνση, υιοθετώντας ένα συμπεριληπτικό παραγωγικό μοντέλο, πέρα από την ενίσχυση της γεωργίας και κτηνοτροφίας, της βιομηχανίας, των μεσαίων επιχειρήσεων της μεταποίησης, τόσο στους παραδοσιακούς τομείς όσο και στους τομείς αιχμής. Ούτως ή άλλως όμως, ανεξαρτήτως παραγωγικών τομέων, οφείλουμε να επαναφέρουμε την αίσθηση της αξιοπρέπειας στην εργασία και να διασφαλίσουμε τη δίκαιη κατανομή της υπεραξίας που παράγει η τεχνητή νοημοσύνη και η καινοτομία, με γνώμονα τη συλλογική ευημερία, σε ευθυγράμμιση με την υγιή και δίκαιη ανάπτυξη που βασίζεται στη μείωση των ανισοτήτων και όχι στην αύξησή τους, όπως συμβαίνει σήμερα. Συγχρόνως, η θωράκιση της Δημόσιας Εκπαίδευσης και Υγείας δεν συνιστά απλώς κοινωνική υποχρέωση, αλλά τη βάση του εθνικού σχεδιασμού· γι’ αυτό, η είναι αναγκαία η στρατηγική διοχέτευση των δημόσιων πόρων στην προάσπιση και διεύρυνση των κοινών αγαθών και στη διαφάνεια, κλείνοντας οριστικά τον κύκλο της συστηματικής τους υποβάθμισης.

Ο δεύτερος πυλώνας στοχεύει σε μια οικονομία που παράγει ανάπτυξη με κοινωνική δικαιοσύνη. Οι βασικές του κατευθύνσεις είναι:

➢ Αξιοπρεπείς μισθοί και προστασία της εργασίας στη νέα οικονομία.

➢ Πολιτικές στέγασης και πρόσβασης των νέων σε κατοικία.

➢ Καινοτόμος και υγιής επιχειρηματικότητα με επίκεντρο τις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις, τις επιχειρηματικές πρωτοβουλίες των νέων και τις νεοφυείς επιχειρήσεις, αλλά και την κοινωνική και αλληλέγγυα οικονομία.

➢ Έλεγχος των ολιγοπωλίων που αυξάνουν το κόστος ζωής.

➢ Επενδύσεις σε παραγωγικούς τομείς που δημιουργούν ποιοτικές θέσεις εργασίας.

➢ Κίνητρα στην υγιή μεγάλη και μικρομεσαία επιχειρηματικότητα που επανεπενδύει τα κέρδη της.

Πυλώνας 3:  Πράσινη και ψηφιακή μετάβαση με κοινωνικό όφελος

Ο ψηφιακός μετασχηματισμός των κοινωνιών μας, η αξιοποίηση του νέου κύματος τεχνολογικής προόδου με τις εφαρμογές της τεχνητής νοημοσύνης και των αυτοματισμών,εντάσσεται σε ένα συλλογικό σχέδιο με τρόπο που να εγγυάται τη συνολική ευημερία και ασφάλεια. Η πράσινη και ψηφιακή μετάβαση μπορεί να γίνει κοινωνικά πλειοψηφική μόνο αν συνδεθεί με πραγματικό όφελος για την καθημερινή ζωή των πολιτών. Με αυτόν τον τρόπο η πράσινη μετάβαση μετατρέπεται από τεχνοκρατικό σχέδιο σε σχέδιο ζωής για την κοινωνία.

Ο τρίτος πυλώνας στοχεύει σε μια μετάβαση που μειώνει το κόστος ζωής, δημιουργεί νέες θέσεις εργασίας και ενισχύει την περιφερειακή ανάπτυξη.

Οι βασικές του κατευθύνσεις είναι:

➢ Ενεργειακή μετάβαση που μειώνει το κόστος ενέργειας για νοικοκυριά και επιχειρήσεις

➢ Επενδύσεις σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας με συμμετοχή τοπικών κοινωνιών

➢ Δημιουργία πράσινων θέσεων εργασίας στην περιφέρεια

➢ Ψηφιακός μετασχηματισμός που προτάσσει το δημόσιο συμφέρον και το συλλογικό όφελος και όχι την υπερ-συσσώρευση κερδών και ισχύος σε ελάχιστους ανεξέλεγκτους τεχνολογικούς γίγαντες 

➢ Συνέργειες της πράσινης και της ψηφιακής μετάβασης, ώστε να διασφαλιστεί ο αναγκαίος διττός μετασχηματισμός με συμβολή των νέων ψηφιακών τεχνολογιών στην ορθολογική ενεργειακή και κλιματική πολιτική, αλλά και κατάλληλη διαχείριση, ώστε να μην επιβαρύνουν οι ενεργοβόρες ψηφιακές τεχνολογίες (π.χ. data centers) την περιβαλλοντική ισορροπία

➢ Προστασία από κλιματικούς κινδύνους και φυσικές καταστροφές

➢ Βιώσιμες πόλεις με καλύτερη ποιότητα ζωής

➢ Παραγωγικό μοντέλο που συνδυάζει ανάπτυξη και προστασία του φυσικού περιβάλλοντος.

Πυλώνας 4: Καθολικό και ποιοτικό κοινωνικό κράτος με έμφαση στην υγεία και στην Εκπαίδευση.

Η υγεία και η Εκπαίδευση δεν είναι απλώς κοινωνικές παροχές ή κατά περίπτωση γενναιοδωρία της Πολιτείας. Στο δικό μας πλαίσιο, εκτός από δικαίωμα, αντιμετωπίζονται και ως προϋποθέσεις και μοχλός της Ανάπτυξης. Δεν είναι μόνο η ανάπτυξη που στηρίζει το κράτος πρόνοιας, είναι και αυτό που γεννά την ανάπτυξη.Η έμφαση πάντως δεν μπορεί να δίνεται μόνο στον δωρεάν χαρακτήρα τους, αλλά και στην ποιότητά τους. Οφείλουμε να διασφαλίσουμε μια Δημόσια υγεία που θα προλαμβάνει τους κινδύνους από ασθένειες και προστατεύει προληπτικά τον πληθυσμό. Επιδιώκουμε:

Οι βασικές του κατευθύνσεις είναι:

➢ Περιφερειακή αποκεντρωμένη οργάνωση.

➢ Προτεραιότητα στην πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας. 

➢ Αναβάθμιση των Νοσοκομείων της χώρας.

➢ Ίδρυση Μονάδων οικογενειακής ιατρικής σε κάθε περιοχή ευθύνης Δήμου.

➢ Τομεοποίηση στον χώρο της ψυχικής υγείας και επαναφορά του νομοθετικού πλαισίου για τις δομές απεξάρτησης

➢ Καθολική και ουσιαστικά ισότιμη πρόσβαση σε όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης.

➢ Αναβάθμιση της τεχνικής και επαγγελματικής εκπαίδευσης,

➢ Στήριξη των δημόσιων πανεπιστημίων.

➢ Ουσιαστική ενίσχυση της δημόσιας χρηματοδότησης για την Εκπαίδευση.

➢ Διασφάλιση της αξιοπρέπειας στην εργασία για τους εκπαιδευτικούς κάθε βαθμίδας, τους ερευνητές και τους εργαζόμενους στην εκπαίδευση, με δίκαιες αμοιβές που αναγνωρίζουν την κοινωνική τους προσφορά.

Οι τέσσερις αυτοί πυλώνες ως σύνολο συνθέτουν τις βασικές αρχές για ένα ενιαίο σχέδιο προοδευτικής διακυβέρνησης που εγγυάται τη δημοκρατία, την κοινωνική ασφάλεια και τη βιώσιμη ανάπτυξη.

Για μια προοδευτική συμπαράταξη στα αριστερά του κέντρου 

Ο νεοφιλελευθερισμός θεωρεί έγκλημα καθοσιώσεως την αναδιανομή. Όχι όμως κάθε αναδιανομή. Μόνο αυτή που γίνεται από τα πάνω προς τα κάτω. Αυτή που γίνεται από τα κάτω προς τα πάνω είναι γι’ αυτόν καλοδεχούμενη. Ζούμε σε εποχές κατά τις οποίες ο πλούτος αναδιανέμεται με πολιτικές προσόδων, δεν παράγεται. Είναι ο πλούτος των κληρονομιών, των πελατειακών σχέσεων, της μονοπωλιακής εξουσίας και όχι ενός δήθεν «δικαιότερου καπιταλισμού». 

Αυτό το παρασιτικό καθεστώς καλείται να αποδιαρθρώσει η Κυβερνώσα Αριστερά της Νέας Εποχής. Η συγκρότηση ενός νέου πολιτικού προοδευτικού χώρου απαιτεί μια νέα σύνθεση στα αριστερά του πολιτικού σκηνικού, ικανή να ενώσει τη συγκρουσιακή κληρονομιά και την κριτική του καπιταλισμού που άσκησε η ριζοσπαστική, αλλά και η ανανεωτική Αριστερά, την εμπειρία διακυβέρνησης, θεσμικής παρέμβασης και κοινωνικού κράτους που εφάρμοσε η Σοσιαλδημοκρατία, και την οικολογική σκέψη, ως οριζόντιο και όχι ως συμπληρωματικό άξονα πολιτικής, των Πράσινων. Οι τρεις αυτές δυνάμεις που δεν τοποθετούνται ασφαλώς στο πολιτικό Κέντρο, αλλά στα αριστερά του, καλούνται να ασκήσουν  αριστερές πολιτικές αναδιανομής και ενίσχυσης των μη ευνοημένων και των μεσαίων στρωμάτων στα κέντρα και όχι στο περιθώριο των κοινωνιών. Ορισμένοι το αποκαλούν αυτό διαχείριση, εμείς το ονομάζουμε επαναστατική αλλαγή.

Μας ενδιαφέρει μια ενιαία παράταξη που εργάζεται για την ευημερία των πολιτών και της κοινωνίας σήμερα, στο παρόν, και όχι αύριο ή κάποτε στο μέλλον. Στοχεύουμε στο να προσφέρουμε  στην πατρίδα και στον λαό μας συνολικά μια μεγάλη πολιτική στροφή, μια Εθνική Αλλαγή Πορείας, που μας αφορά όλες και όλους ως πολίτες αυτής της χώρας. Να ανακόψουμε την κατηφόρα στον πόλεμο, στη φτώχεια και στον αυταρχισμό. Να μετακινηθούμε συνολικά σε έναν νέο «τόπο», αυτόν της ΕΙΡΗΝΗΣ, της ΕΥΗΜΕΡΙΑΣ και της ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ. Δεσμευόμαστε ότι αυτά τα τρία «έψιλον» θα οδηγούν σταθερά την εθνική μας πορεία. Για να το κάνουμε αυτό όμως, χρειαζόμαστε ένα τέταρτο έψιλον: την ΕΛΠΙΔΑ. Όχι ως σύνθημα, αλλά ως συλλογική δυνατότητα.  Ως πεποίθηση ότι η ζωή μπορεί να γίνει πιο ασφαλής, πιο δίκαιη, πιο αξιοπρεπής. 

Η ελπίδα δεν είναι πολυτέλεια. Είναι ευθύνη. Απέναντι στην κοινωνία, στη νέα γενιά, στη χώρα. Γιατί τίποτα από όσα βιώνουμε σήμερα δεν είναι προορισμένο να διαρκέσει για πάντα, δεν είναι αναπόφευκτο. Η Ελπίδα βρίσκεται πάντοτε στα χέρια μας, στα χέρια του λαού, των ανθρώπων του μόχθου, των μικρομεσαίων, των εργαζόμενων, των μη ευνοημένων, των ανθρώπων της καθημερινότητας. Εκεί βρίσκεται η δύναμη για μία νέα πορεία σύγκλισης.

Γιώργος Σιακαντάρης δρ. κοινωνιολογίας Συγγραφέας

Νίκος Αλατάς Διεθνολόγος Πολιτικός Επιστήμονας

Πολυμέρης Βόγλης Καθηγητής Κοινωνικής Ιστορίας Παν. Θεσσαλίας

Δώρα Κοτσακά, Πολιτική Επιστήμονας, Αναπληρώτρια Συντονίστρια ΙΝΑΤ

Φανή Κουντούρη, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Πολιτικής Επικοινωνίας Πάντειο Πανεπιστήμιο

Νίκος Μαραντζίδης, Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης Παν. Μακεδονίας.

Ιωάννα Ναούμ, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Συγκριτικής Γραμματολογίας ΑΠΘ

Νίκος Ράπτης, Επιχειρηματίας, εκπαιδευτικός

Φωτεινή Σιάνου, Συνδικαλίστρια -Φεμινίστρια, Πρώην Πρόεδρος της Επιτροπής Γυναικών της Συνομοσπονδίας Ευρωπαϊκών Συνδικάτων

Άρης Στυλιανού Καθηγητής Πολιτικής Φιλοσοφίας ΑΠΘ

Βασίλης Τσαουσίδης, Καθηγητής στο Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών & Μηχανικών Υπολογιστών του ΔΠΘ

Θόδωρος Τσέκος, Ομότιμος Καθηγητής Δημόσιας Διοίκησης Πανεπιστημίου Πελοποννήσου

Λάμπρος Φλιτούρης, Αναπληρωτής Καθηγητής Ευρωπαϊκής Ιστορίας, Παν. Ιωαννίνων

Στην ανάρτησή του, ο πρώην πρωθυπουργός περιγράφει τη σχέση των δύο ως «δίδυμα αδελφάκια», υποστηρίζοντας ότι τα καρτέλ σε βασικούς τομείς της οικονομίας τροφοδοτούν το υψηλό κόστος ζωής, ενώ κάνει λόγο για ένα βαθιά ριζωμένο σύστημα διακυβέρνησης που –όπως λέει– συντηρεί το πρόβλημα.

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στην Αίθουσα του Πνευματικού Κέντρου της Μητρόπολης Αλεξανδρουπόλεως  και εντάσσεται σε μια σειρά δημόσιων παρουσιάσεων που πραγματοποιούνται σε διάφορες πόλεις της χώρας, στο πλαίσιο της επικοινωνίας του βιβλίου με το κοινό. Σύμφωνα με τον προγραμματισμό, η στάση της περιοδείας στην Αλεξανδρούπολη αναμένεται να συγκεντρώσει το ενδιαφέρον πολιτών και αναγνωστών, καθώς πρόκειται για μία από τις βασικές πόλεις της Βόρειας Ελλάδας όπου θα παρουσιαστεί το βιβλίο.

Η παρουσία του Αλέξη Τσίπρα στην Αλεξανδρούπολη αποτελεί μέρος αυτού του δεύτερου κύκλου εκδηλώσεων, ο οποίος ακολουθεί τις πρώτες παρουσιάσεις που πραγματοποιήθηκαν σε άλλες πόλεις της Ελλάδας. Στις εκδηλώσεις αυτές συμμετέχουν συνήθως πρόσωπα από τον χώρο της πολιτικής, της ακαδημαϊκής κοινότητας και της τοπικής αυτοδιοίκησης, ενώ συχνά ακολουθεί συζήτηση με το κοινό.

Για το ιστορικό και το πολιτικό αποτύπωμα του βιβλίου θα συζητήσουν οι: Νατάσα Λοΐζου  Σύμβουλος και ερευνήτρια στη Διεθνή Ασφάλεια και στις Στρατηγικές Καινοτομίας Φώτης Μαλτέζος Αντιπρόεδρος Οικονομικού Επιμελητηρίου Θράκης Κατερίνα Μπέρδου Δικηγόρος  Χάρης Τζήμητρας Καθηγητής Διεθνούς Δικαίου και Διεθνών Σχέσεων, Διευθυντής του Κυπριακού Κέντρου του Ερευνητικού Ινστιτούτου του Όσλο για την Ειρήνη Χρήστος Χριστοδούλου Επίτιμος  Αρχηγός ΓΕΕΘΑ Στη συνέχεια θα ακολουθήσει ομιλία του Αλέξη Τσίπρα

Παρουσίαση – Συντονισμός: Γεωργία Σαδανά Δημοσιογράφος Ώρα προσέλευσης: 18:30 – Ώρα έναρξης: 19:00

Την ίδια στιγμή, η συζήτηση ανοίγει και στο πολιτικό πεδίο. Σε ένα σκηνικό έντονης ρευστότητας, ο Θωμάς Μαλούτας τοποθετείται για τα υπό διαμόρφωση εγχειρήματα της Μαρίας Καρυστιανού και του Αλέξη Τσίπρα, εξετάζοντας αν και πώς μπορούν να απαντήσουν σε βαθύτερα κοινωνικά αιτήματα ή αν κινδυνεύουν να αναπαράγουν την ήδη υπάρχουσα κατακερματισμένη πραγματικότητα. Με άξονα το στεγαστικό, η συνέντευξη φωτίζει τη σύνδεση κοινωνικής κρίσης και πολιτικής αναδιάταξης, θέτοντας το ερώτημα όχι μόνο ποιος εκπροσωπεί ποιον, αλλά και με ποιο σχέδιο για το μέλλον.

Συνέντευξη

Χρόνης Διαμαντόπουλος

–Με την κυβέρνηση να υλοποιεί ένα πακέτο 2,6 δισ. ευρώ για τη διετία 2025-2026 (συμπεριλαμβανομένου του “Σπίτι μου ΙΙ” και των φοροαπαλλαγών για κενά ακίνητα), θεωρείτε ότι αυτά τα κίνητρα αρκούν για να αναχαιτίσουν την εκρηκτική άνοδο των ενοικίων στην Αθήνα ή απλώς επιδοτούν τη ζήτηση χωρίς να λύνουν το πρόβλημα της έλλειψης προσφοράς;

Τα τελευταία χρόνια, το ζήτημα της στέγασης έχει έρθει στο κοινωνικό και πολιτικό προσκήνιο στην Ελλάδα, ενώ για πολλές δεκαετίες έμοιαζε θέμα που λυνόταν από μόνο του. Τα παραδοσιακά συστήματα της αυτοστέγασης και της αντιπαροχής έκαναν ιδιωτική / οικογενειακή υπόθεση την πρόσβαση στην κατοικία και όχι κοινωνικό πρόβλημα που έπρεπε να λύνεται με τη βοήθεια της πολιτείας. Σήμερα, η πρόσβαση στην κατοικία για πολλούς/ές είναι πολύ δύσκολη και δεν λύνεται χωρίς μέτρα πολιτικής. Η οξύτητα του προβλήματος είναι τέτοια που ακόμη και η σημερινή κυβέρνηση, που θέλει να ρυθμίζει την αγορά όσο λιγότερο γίνεται, αναγκάζεται να ακολουθεί πολιτικές για τη στέγη ώστε να αντιμετωπίσει το πρόβλημα.

Οι πολιτικές που αναπτύσσει η κυβέρνηση για τη στέγαση δεν φαίνεται να έχουν σημαντικό αποτέλεσμα, παρά τη σημαντική επένδυση, όπως αναφέρατε. Οι τιμές και τα νοίκια εξακολουθούν να ανεβαίνουν με ταχείς ρυθμούς, πολύ μεγαλύτερους από το χαμηλό ρυθμό αύξησης των εισοδημάτων. Οι λόγοι της αναποτελεσματικότητας των σχετικών πολιτικών είναι πολλαπλοί.

Τα σημερινά μέτρα (για τη στεγαστική κρίση) δεν επαρκούν για την αντιμετώπιση του προβλήματος. Είναι μέτρα στη λογική της αγοράς, ενώ χρειάζονται και μέτρα που υπερβαίνουν τη λογική της

Βασικός παράγων είναι ότι στρέφονται κυρίως στην τόνωση της ζήτησης, μέσω επιδομάτων, που γρήγορα τα εξουδετερώνει η αγορά αναπροσαρμόζοντας τις τιμές στο νέο επίπεδο της ζήτησης, εφόσον δεν υπάρχουν συνοδευτικές ρυθμίσεις. Εξίσου βασικός παράγων είναι ότι η παραγωγή νέων κατοικιών δεν απευθύνεται σήμερα στις ανάγκες εκείνων που τις χρειάζονται περισσότερο. Απευθύνεται σχεδόν εξολοκλήρου στη ζήτηση υψηλών και μεσαίων στρωμάτων και σε ξένους επενδυτές. Αυτό δεν καθιστά πιο προσιτές τις παλαιότερες κατοικίες, των οποίων οι τιμές επίσης ανεβαίνουν, κάτι που προκύπτει και από τα προγράμματα Σπίτι μου Ι & ΙΙ που αύξησαν την αγοραστική δύναμη της ζήτησης για παλαιότερες κατοικίες. Παράλληλα, σχεδόν το σύνολο της στεγαστικής ενίσχυσης αφορά την πρόσβαση στην ιδιοκατοίκηση και όχι στην ενοικίαση, που αφορά περισσότερο τις πιο ευάλωτες κοινωνικές κατηγορίες.

Τα σημερινά μέτρα δεν επαρκούν για την αντιμετώπιση του προβλήματος. Είναι μέτρα στη λογική της αγοράς, ενώ χρειάζονται και μέτρα που υπερβαίνουν τη λογική της. Χρειάζεται, κυρίως, η παραγωγή (ή ανακαίνιση) αποθέματος κατοικιών με ικανοποιητικές προδιαγραφές που θα μπορούν να στεγάσουν εκείνες/ους που δεν έχουν πρόσβαση σε αυτές με τους όρους της αγοράς.

–Έχουν ληφθεί, όμως και κάποια άλλα μέτρα, όπως είναι η απαγόρευση νέων βραχυχρόνιων μισθώσεων στα τρία κεντρικά δημοτικά διαμερίσματα της Αθήνας για το 2025-2026 και η αύξηση του ορίου επένδυσης για τη Golden Visa στην Αθήνα (έχει εκτοξευθεί στα 800.000 ευρώ). Μπορούν αυτά το μέτρα να λύσουν ένα μέρος του στεγαστικού προβλήματος στην πρωτεύουσα ή τελικά αποτελούν μια πρόσκαιρη λύση που δεν αντιμετωπίζουν τη ρίζα της ακρίβειας;

Δυστυχώς τα μέτρα αυτά είναι καθυστερημένα, περιορισμένα και δεν βασίζονται σε πλήρη καταγραφή του προβλήματος. Είναι μέτρα σπασμωδικά, διαισθητικά και όχι τεκμηριωμένα και χωρίς αποτίμηση. Σπασμωδικά και αποσπασματικά, γιατί δεν προλαμβάνουν το πρόβλημα, αλλά προσπαθούν κάπως να περιορίσουν τις επιπτώσεις του, αφού αυτές έχουν αναπτυχθεί. Διαισθητικά, γιατί δεν βασίζονται σε τεκμηριωμένες μελέτες: Γιατί τα τρία κεντρικά διαμερίσματα της Αθήνας και όχι περιοχές πιο λεπτομερώς καθορισμένες με βάση το πρόβλημα; Πώς αξιολογήθηκαν οι εναλλακτικές μικρότερες ή μεγαλύτερες αυξήσεις του ορίου για τη Golden Visa ή και η κατάργησή της; Χωρίς αποτίμηση, γιατί δεν προβλέπεται κάποιος μηχανισμός που θα αξιολογήσει τα αποτελέσματα αυτής της πολιτικής μέσα σε ένα συγκεκριμένο χρονικά διάστημα.

Αντιπρόταση που θα μπορούσε να εφαρμοστεί αύριο και να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά το πρόβλημα, δεν υπάρχει. Και δεν θα μπορούσε να υπάρχει στις παρούσες συνθήκες

Συνεπώς, τα μέτρα για να αντιμετωπίσουν τις αρνητικές επιπτώσεις της βραχυχρόνιας μίσθωσης και της Golden Visa είναι πρόσκαιρα και σπασμωδικά. Τα δύο αυτά φαινόμενα / διαδικασίες αποτέλεσαν και αποτελούν επιταχυντές για το στεγαστικό πρόβλημα στην Αθήνα. Η ρίζα του προβλήματος είναι πέρα από τους επιταχυντές, κάτι που σημαίνει ότι χρειάζονται πιο ολοκληρωμένες λύσεις για να αντιμετωπισθεί το πρόβλημα ουσιαστικά και όχι πυροσβεστικά. Η διεθνής εμπειρία δείχνει ότι ανάλογα μέτρα δεν λύνουν το πρόβλημα, αλλά τουλάχιστον το περιορίζουν, όταν οι πολιτικές αντιμετώπισης της βραχυχρόνιας μίσθωσης αναπτύσσεται με πιο τεκμηριωμένο και ολοκληρωμένο τρόπο, όπως στο Βερολίνο, τη Βαρκελώνη, το Παρίσι και τη Λισαβόνα.

Το στεγαστικό ζήτημα χρειάζεται πολιτική βούληση (όχι γενική και αόριστη, αλλά επικεντρωμένη σε μια ρεαλιστική επίλυση για όσους/ες δεν έχουν τη δυνατότητα πρόσβασης σε προσιτή και αξιοπρεπή κατοικία με τους όρους της αγοράς) και πραγματική τεκμηρίωση ώστε να αναπτυχθούν εύστοχες και αποτελεσματικές πολιτικές που θα μπορούν να το αντιμετωπίσουν ουσιαστικά. Η τεκμηρίωση είναι συχνά πρόσχημα για να μην γίνεται τίποτα. Στις συγκεκριμένες συνθήκες, η τεκμηρίωση πρέπει να αναπτύσσεται παράλληλα με τις πολιτικές και συνεχώς να τις ανακατευθύνει.

–Κύριε Μαλούτα, υπάρχει αντιπρόταση; Υπάρχει επί της ουσίας λύση στο τεράστιο αυτό πρόβλημα που λειτουργεί ως προπομπός άλλων μεγαλύτερων προβλημάτων;

Αντιπρόταση που θα μπορούσε να εφαρμοστεί αύριο και να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά το πρόβλημα, δεν υπάρχει. Και δεν θα μπορούσε να υπάρχει μέσα σε συνθήκες που η τεκμηρίωση πάνω στην οποία θα μπορούσε να δομηθεί δεν είναι επαρκής και ολοκληρωμένη. Υπάρχουν δουλειές προς αυτή την κατεύθυνση, οι οποίες προσπαθούν να περιγράψουν το πρόβλημα και να δώσουν κάποιες κατευθύνσεις για μια αποτελεσματική στεγαστική πολιτική. Σκέπτομαι τη δουλειά που κάναμε με τη Δήμητρα Σιατίτσα πριν από λίγους μήνες για το ΕΛΙΑΜΕΠ (https://www.eliamep.gr/wp-content/uploads/2025/09/Policy-briefs-special-edition-Leventis-8-EL-final.pdf), την πιο πρόσφατη δουλειά της ΔιαΝΕΟσις (https://www.dianeosis.org/2026/01/i-stegasi-stin-ellada/), δουλειές που βασίζονται σε δεδομένα της Τράπεζας της Ελλάδος κ.ά. Χρειάζονται όμως περισσότερα, όπως ένα μητρώο δημόσιων κτηρίων και εκτάσεων (με το μέγεθος, τη χρήση, την κατάσταση, τη χωροθέτηση κ.λπ.), ένα μητρώο κενών κατοικιών (με το ιδιοκτησιακό καθεστώς και όλα τα προηγούμενα) και πολλά άλλα που αφορούν διαθέσιμους και δυνητικά προσβάσιμους πόρους, ανάγκες κ.λπ.

Όσον αφορά την επιλογή των συνεργασιών για τα παραδοσιακά κόμματα εξουσίας, το ερώτημα είναι διαφορετικό για το καθένα. Τεχνικά οι συμμαχίες και συμμαχικές κυβερνήσεις είναι προτιμότερες από τις αυτοδύναμες κομματικές εξουσίες λόγω και των αμοιβαίων ελέγχων που θεωρητικά μπορούν να φέρουν

Στο άμεσο μέλλον προσπαθούμε με μια ομάδα ειδικών σε αυτό το θέμα να φτιάξουμε ένα πρόπλασμα για την πολιτική στο στεγαστικό. Η δυσκολία αφορά την έλλειψη αρκετών δεδομένων που θα μπορούσαν να ποσοτικοποιήσουν με ακρίβεια τις ενέργειες που κανείς μπορεί να υλοποιήσει, αλλά και την αδυναμία να δώσει κανείς λύσεις στο στεγαστικό χωρίς να εμπλακεί με άλλα ζητήματα. Για παράδειγμα, είναι δύσκολο να λύσει κανείς μακροπρόθεσμα το πρόβλημα ενός νοικοκυριού να στεγαστεί, αν δεν το συνδυάσει παράλληλα και με τις συνθήκες που βρίσκονται τα ενήλικα μέλη του σε σχέση με την απασχόληση. Με αυτή την έννοια, το στεγαστικό δεν είναι προπομπός, αλλά ένα οξυμένο κομμάτι, σε αυτή τη συγκυρία, του μεγαλύτερου κοινωνικού προβλήματος.

–Να μιλήσουμε και τα πολιτικά, καθώς είστε και μέλος του επιστημονικού συμβουλίου του Ινστιτούτου Τσίπρα. Με τις δημοσκοπήσεις να δείχνουν ρευστότητα μετά και την πιθανή εμφάνιση δύο νέων κομμάτων από τον κ. Τσίπρα και την κα Καρυστιανού, πιστεύετε ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια “μετα-μεταπολιτευτική” φάση όπου τα παραδοσιακά κόμματα εξουσίας θα αναγκαστούν σε συνεργασίες που μέχρι πρότινος θεωρούνταν αδιανόητες;

Να πω, πρώτα απ’ όλα, ότι είμαι μέλος στο επιστημονικό συμβούλιο του Ινστιτούτου Τσίπρα με στόχο και προοπτική, σε αυτή τη φάση, να επεξεργαστούμε με μια ομάδα συνεργατών/τριών ρεαλιστικές λύσεις για το στεγαστικό. Το επιστημονικό συμβούλιο δεν έχει κάποιο πολιτική αρμοδιότητα. Συνεπώς, οι απαντήσεις μου σε αυτού του είδους ερωτήσεων είναι προσωπικές και δεν πρέπει να θεωρηθεί ότι αντανακλούν κάτι περισσότερο. 

Στη «μετα-μεταπολιτευτική» φάση νομίζω ότι έχουμε μπει αρκετά χρόνια πριν, με τη γενική και πολιτική ρευστότητα που έφερε η κρίση. Σήμερα, η ρευστότητα στο πολιτικό (και ευρύτερο) σκηνικό προέρχεται, κυρίως, από τις αυξημένες ανισότητες, δυσκολίες και τις περιορισμένες προοπτικές για τους πολλούς/ές στο εσωτερικό και τις απρόβλεπτες, για τους περισσότερους/ες από εμάς, μεγάλες αλλαγές σε παγκόσμιο επίπεδο και τον αμήχανο τρόπο με τον οποίο αυτές αντιμετωπίζονται.

Η ρευστότητα στο χώρο τα ευρείας Αριστεράς είναι δεδομένη. Όποιος/α φέρει στο προσκήνιο μια πειστική πολιτική πρόταση θα αρχίσει την αναδιάταξή του και, ενδεχομένως, θα έχει και τον πρώτο λόγο

Όσον αφορά την επιλογή των συνεργασιών για τα παραδοσιακά κόμματα εξουσίας, το ερώτημα είναι διαφορετικό για το καθένα. Για τη ΝΔ η πιθανή συνεργασία δείχνει κυρίως προς τα δεξιά (την άκρα δεξιά), μέρος της οποίας έχει στο εσωτερικό της. Μια τέτοια συνεργασία θα την απομακρύνει ακόμη περισσότερο από το κέντρο, αναγκαζόμενη να ξεχάσει και όσα ψήγματα της έχουν απομείνει από μια φιλελεύθερη πολιτική ατζέντα. Για το ΠΑΣΟΚ δεν είναι δεδομένο ότι έχει, ή θα ξαναέχει, την παραδοσιακή του θέση στον προοδευτικό χώρο την οποία διεκδικεί. Οι πιθανές συνεργασίες στο χώρο της ευρείας Αριστεράς μοιάζουν πιο ρευστές. Οι περισσότερες δυνάμεις αυτού του χώρου χρειάζεται να αποσαφηνίσουν ποιους/ες προσπαθούν να εκπροσωπήσουν –ένα διεθνές πρόβλημα αυτού του χώρου, τουλάχιστον στο Δυτικό κόσμο–  και, ανάλογα με αυτή την αποσαφήνιση, θα μπορούσαν να χτίσουν σταθερές πολιτικές συμμαχίες.

Τεχνικά οι συμμαχίες και συμμαχικές κυβερνήσεις είναι προτιμότερες από τις αυτοδύναμες κομματικές εξουσίες, λόγω και των αμοιβαίων ελέγχων που θεωρητικά μπορούν να φέρουν. Στην πραγματικότητα, βέβαια, όλα μπορούν να στραβώσουν όταν δεν υπάρχουν στοιχειώδεις δημοκρατικές διαδικασίες μέσα στα κόμματα και όταν οι συνεργασίες δεν βασίζονται σε σαφείς κανόνες. Πέρα από αυτά, πάντως, το ζήτημα των συνεργασιών είναι πολύ διαφορετικό ανάλογα με την πλευρά του πολιτικού τόξου, γιατί το πρωτεύον είναι το κοινωνικό και πολιτικό περιεχόμενο κάθε συνεργασίας.

–Οι πληροφορίες θέλουν τον Αλέξη Τσίπρα να προχωρά στην ίδρυση ενός νέου πολιτικού φορέα εντός του 2026, πέρα από τα στενά όρια του σημερινού ΣΥΡΙΖΑ. Σε ένα κατακερματισμένο πολιτικό σκηνικό, ποιο είναι το “κενό” που φιλοδοξεί να καλύψει ο πολιτικός σχηματισμός του κ. Τσίπρα και πώς θα επηρεάσει τις ισορροπίες με το ΠΑΣΟΚ;

Στο χώρο της ευρείας Αριστεράς υπάρχει η παγιωμένη πολυδιάσπαση με βασικούς άξονες τη ρευστότητα –κυρίως στο Δυτικό κόσμο– των κοινωνικών κατηγοριών που αυτός ο χώρος εκπροσωπεί και, παράλληλα, την κατοχύρωση της αναπαραγωγής των πολιτικών οντοτήτων που έχουν αναπτυχθεί σε κάθε σύστημα. Αφήνοντας στην άκρη το δεύτερο ζήτημα, το βασικό διακύβευμα είναι ο εντοπισμός της κοινωνικής βάσης στην οποία πρέπει να απευθύνεται ένας φορέας αυτού του πολιτικού χώρου και η λειτουργική σύνδεση μαζί του, δηλαδή η πειστική του αφήγηση ότι την εκπροσωπεί, διεκδικεί αποτελεσματικά αυτά που χρειάζεται και την εμπνέει για μια πορεία προς ένα κοινωνικά δίκαιο μέλλον για όλες/ους.

Για ορισμένους φορείς αυτού του πολιτικού χώρου η εκπροσώπηση είναι παραδοσιακά δεδομένη. Για τους περισσότερους είναι ζητούμενο (εμπρόθετα ή όχι) η σχετική επιλογή που θα δώσει ταυτότητα και στο φορέα που εκπροσωπεί τη συγκεκριμένη κοινωνική οντότητα. Με ρεαλιστικούς όρους, από τη δική μου ματιά, χρειάζεται ο προσδιορισμός των κοινωνικών κατηγοριών-στρωμάτων-τάξεων που θα επέλεγαν πολιτικές που μειώνουν τις κοινωνικές ανισότητες, εναντιώνονται στις διακρίσεις, θωρακίζουν τη βιωσιμότητα και αναβαθμίζουν τις συνθήκες διαβίωσης για όλες/ους, δίνουν προοπτικές για ένα καλύτερο και βιώσιμο μέλλον στις νέες γενιές, θεμελιώνοντας ένα συλλογικό τρόπο συμβίωσης και αλληλεγγύης.

Η μετακίνησή της (Μαρία Καρυστιανού) στο πολιτικό σκηνικό, κατά πάσα πιθανότητα, θα της αφαιρέσει την καθολική αποδοχή που απέκτησε λόγω της πολύ άσχημης συγκυρίας που βρέθηκε η ζωή της

Το ΠΑΣΟΚ κινήθηκε προς αυτή την κατεύθυνση πριν από αρκετές δεκαετίες. Στην πορεία κινήθηκε προς την αντίθετη κατεύθυνση ακολουθώντας πολλά άλλα σοσιαλιστικά κόμματα. Σήμερα μοιάζει επικεντρωμένο στην αναβίωσή του, έχοντας όμως ένα αμφίσημο παρελθόν και με ένα στελεχικό δυναμικό που δεν βλέπει προς την ίδια κατεύθυνση.

Από το χώρο της Αριστεράς θα μπορούσε να προκύψει μια πρωτοβουλία προς αυτή την κατεύθυνση. Για ορισμένους/ες θα μπορούσε να είναι συνέχεια και της κυβερνητικής του κληρονομιάς μέσα στην κρίση. Όσο μεγαλύτερη η επιτυχία μιας τέτοιας πρωτοβουλίας, τόσο περισσότερο ενωτική θα μπορούσε να είναι σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο.

Η ρευστότητα στο χώρο τα ευρείας Αριστεράς είναι δεδομένη. Όποιος/α φέρει στο προσκήνιο μια πειστική πολιτική πρόταση θα αρχίσει την αναδιάταξή του και, ενδεχομένως, θα έχει και τον πρώτο λόγο. Τίποτα, πάντως, δεν είναι δεδομένο.

–Η Μαρία Καρυστιανού έχει δηλώσει ότι το κόμμα που βρίσκεται υπό ίδρυση δεν θα έχει παραδοσιακό “δεξιό ή αριστερό” πρόσημο, αλλά θα επικεντρώνεται στην απόδοση δικαιοσύνης και τη θεσμική θωράκιση. Μπορεί ένα μονοθεματικό κόμμα – με αφετηρία την τραγωδία των Τεμπών – να εξελιχθεί σε μια βιώσιμη πολιτική δύναμη με προτάσεις για τη διακυβέρνηση της χώρας;

Δεν έχω παρακολουθήσει με προσοχή τις κινήσεις της Μαρίας Καρυστιανού. Η μετακίνησή της στο πολιτικό σκηνικό, κατά πάσα πιθανότητα, θα της αφαιρέσει την καθολική αποδοχή που απέκτησε λόγω της πολύ άσχημης συγκυρίας που βρέθηκε η ζωή της. Αυτή είναι προσωπική της επιλογή και σε κανέναν δεν πέφτει λόγος.

Η προσπάθεια ενός νέου κόμματος να παρακάμψει το παραδοσιακό πολιτικό πρόσημο ‘Αριστερά-Δεξιά’ προβάλλεται ως βήμα που αφήνει πίσω το (κακό) παρελθόν και ταιριάζει με το μέλλον. Είναι μια προσπάθεια να αντλήσει εκλογείς από όλους τους πολιτικούς χώρους, αποφεύγοντας να δώσει –όσο γίνεται– το πολιτικό στίγμα του.

Από τον χώρο της Αριστεράς θα μπορούσε να προκύψει μια πρωτοβουλία. Για ορισμένους/ες θα μπορούσε να είναι συνέχεια και της κυβερνητικής κληρονομιάς του Αλέξη Τσίπρας μέσα στην κρίση

Δεν είναι κάτι νέο, όπως και η συλλήβδην και ταυτόχρονα επιλεκτική απόρριψη προσώπων επειδή έχουν αναμειχθεί στην πολιτική στο παρελθόν, κάτι που έμμεσα δείχνει το πολιτικό του στίγμα. Επιπλέον, οι αμφιβολίες για το τι θα έπρεπε να προβλέπει ο νόμος για τις αμβλώσεις και οι αναρτήσεις για τα ελληνοτουρκικά που αναφέρονται σε ‘εθνική προδοσία’ είναι ανησυχητικές και μοιάζουν να απευθύνονται σε ένα ακροδεξιό ακροατήριο.

Ένα κόμμα/κίνημα που ξεκίνησε μονοθεματικά από ένα συγκλονιστικό συμβάν θα μπορούσε, ίσως, να εξελιχθεί σε μια βιώσιμη πολιτική δύναμη. Εξαρτάται όμως από το όραμα κοινωνίας στο οποίο παραπέμπει, από τις πολιτικές προτάσεις που βάζει στο τραπέζι και από το ανθρώπινο δυναμικό που θα το ενσαρκώσει. Σε λίγο καιρό θα ξέρουμε περισσότερα, αλλά φοβάμαι ότι η πολιτική του ταυτότητα που διαφαίνεται –έστω και αν προσπαθεί να την αποφύγει– θα προδιαγράψει και την πορεία του.

Ο πρώην πρωθυπουργός αναφέρθηκε στις ποινές που επιβλήθηκαν στους τέσσερις κατηγορούμενους, μίλησε για «126 χρόνια και 8 μήνες για καθέναν», ενώ σημείωσε ότι «δύο τη γλίτωσαν, γιατί απουσίαζαν από το κατηγορητήριο».

«126 χρόνια και 8 μήνες για καθέναν από τους τέσσερις κατηγορούμενους της δίκης των υποκλοπών.

Δύο τη γλίτωσαν, γιατί απουσίαζαν από το κατηγορητήριο.

Ο ηθικός και ο εκτελεστικός αυτουργός.

Αυτός που σκέφτηκε και αυτός που οργάνωσε τον βιασμό του Κράτους Δικαίου στη χώρα μας.

Ο ένας λέγεται Κυριάκος Μητσοτάκης και ο άλλος Γρηγόρης Δημητριάδης.

Μετά τη σημερινή εξέλιξη όμως, δύσκολα θα αποφύγουν να λογοδοτήσουν και οι πραγματικοί υπαίτιοι.

Και στο λαό και στη δικαιοσύνη».

«Εμείς, οι προοδευτικές δυνάμεις, πρέπει να αντισταθούμε και να φέρουμε ελπίδα απέναντι στον φόβο και αξιοπρέπεια απέναντι στις βάρβαρες νεοφιλελεύθερες πολιτικές. Το πιο σημαντικό, πρέπει να προωθήσουμε το όραμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην οποία θέλουμε να ζήσουν οι μελλοντικές γενιές: μια καλύτερη και κοινωνικά δίκαιη Ευρωπαϊκή Ένωση, όπου τα συμφέροντα του λαού δεν παραβλέπονται προς όφελος των δισεκατομμυριούχων και των εταιρικών συμφερόντων. Έχουμε αποδείξει, ξανά και ξανά, ότι μπορούμε να φέρουμε αλλαγή προς όφελος του λαού», τόνισε μεταξύ άλλων.

Το Compagno e il Mondo είναι πολιτική οργάνωση που προέκυψε από τη συνεργασία του αριστερού κόμματος Articolo Uno με το Δημοκρατικό Κόμμα Ιταλίας και ιδρύθηκε το 2023, με επικεφαλής τον πρώην βουλευτή Arturo Scotto.

Στη σημερινή Εθνική Διάσκεψη συμμετέχουν, μεταξύ άλλων, ο πρώην πρωθυπουργός της Ιταλίας Massimo D’Alema, ο πρώην υπουργός Ανάπτυξης και πρώην γραμματέας του Δημοκρατικού Κόμματος Pier Luigi Bersani και ο πρώην υπουργός Υγείας Roberto Speranza.

Αναλυτικά η παρέμβαση του Αλέξη Τσίπρα

«Καλημέρα αγαπητοί σύντροφοι και συντρόφισσες. Θα ήθελα να σας μεταφέρω τους θερμότερους χαιρετισμούς μου για την εθνική σας συνέλευση, ως φίλος και σύντροφός σας.

Θα ήθελα, πρώτα απ’ όλα, να σταθώ στον τίτλο της συνδιάσκεψής σας: “La Nostra Parte” – “Το μερίδιό μας”.

Ποιο είναι το μερίδιό μας στην προστασία των κοινωνιών και των συμπολιτών μας σε αυτό το κρίσιμο σταυροδρόμι, όχι μόνο για την Ευρώπη αλλά και παγκοσμίως;

Τι κάνουμε για να πετύχουμε ουσιαστικές αλλαγές και να προστατεύσουμε τις κοινωνίες μας σε έναν κόσμο που αλλάζει διαρκώς – και συχνά προς το χειρότερο;

Οι λαοί μας βρίσκονται αντιμέτωποι με πολλαπλές κρίσεις. Οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές δυνάμεις στην Ευρώπη επιμένουν στις ίδιες καταστροφικές επιλογές που διευρύνουν τις κοινωνικές και οικονομικές ανισότητες, ενώ η βαθιά γεωπολιτική αστάθεια απειλεί την παγκόσμια ειρήνη και σταθερότητα.

Η αποτυχία του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού, δυστυχώς, δεν συνοδεύτηκε από μια ισχυρή επιστροφή των προοδευτικών δυνάμεων. Αντίθετα, βλέπουμε την άνοδο της ακροδεξιάς και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού, με ανησυχητικές συνέπειες: παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου, υποχώρηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του κράτους δικαίου, αναβίωση ρατσιστικών και ξενοφοβικών ιδεών.

Σε αυτό το περιβάλλον, το “La Nostra Parte” είναι πιο επίκαιρο από ποτέ. Έχουμε καθήκον να ηγηθούμε της μάχης τόσο απέναντι στη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση όσο και απέναντι σε νέες μορφές ιμπεριαλιστικής αποπαγκοσμιοποίησης, υπερασπιζόμενοι την ειρήνη και το διεθνές δίκαιο.

Οι προοδευτικές δυνάμεις στην Ελλάδα, την Ιταλία, την Ισπανία, την Πορτογαλία και σε ολόκληρη την Ευρώπη αγωνίζονται απέναντι στις σύγχρονες ολιγαρχίες και κλεπτοκρατίες. Απέναντι στο αφήγημα ότι τα μεγάλα συμφέροντα πρέπει να διασωθούν με κάθε κόστος, αντιπαραθέτουμε μια παγκόσμια αλήθεια: καμία κοινωνία δεν μπορεί να ευημερήσει όταν τοποθετεί το χρήμα πάνω από τον άνθρωπο.

Όπως έλεγε ο Antonio Gramsci, η αλήθεια είναι επαναστατική. Και γι’ αυτό, ανεξάρτητα από τις δυσκολίες, θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε. Γιατί αυτό είναι το μερίδιό μας. Και αυτό είναι το καθήκον μας.

Με αυτές τις σκέψεις, σας εύχομαι κάθε επιτυχία στην εθνική σας συνέλευση».

Πρόκειται για εικόνες που έως σήμερα δεν ήταν γνωστό ότι υπήρχαν και οι οποίες, εφόσον αποδειχθούν αυθεντικές, προσθέτουν ένα σπάνιο οπτικό τεκμήριο σε ένα από τα πιο σκοτεινά κεφάλαια της γερμανικής Κατοχής.

Με δημόσιες τοποθετήσεις του, πολιτικοί και σωματεία ζητούν από το Υπουργείο Πολιτισμού να παρέμβουν ώστε αυτό το πολύτιμο υλικό να «περάσει» στα χέρια της πολιτείας.

Αλέξης Τσίπρας

Με επιστολή του ο Αλέξης Τσίπρας πρότεινε στον πρόεδρο της Βουλής, Νικήτα Κακλαμάνη, να αγοραστούν από το Ίδρυμα της Βουλής οι φωτογραφίες που δείχνουν την μαζική εκτέλεση Ελλήνων κομμουνιστών από τους Ναζί.

Πρόκειται για τις φωτογραφίες με τους 200 κομμουνιστές που εκτελέστηκαν την 1η Μάη του 1944 στην Καισαριανή, με τις φωτογραφίες να έχει βγάλει σε πώληση στο ebay ένας πωλητής από το Βέλγιο.

Η επιστολή του Αλ. Τσίπρα

«Κύριο Νικήτα Κακλαμάνη

Αθήνα, 15 Φεβρουαρίου 2026

Αξιότιμε κύριε Πρόεδρε,

Θα έπεσαν προφανώς στην αντίληψή σας τα δημοσιεύματα, ότι πωλητής από το Βέλγιο έβγαλε σε δημοπρασία στο ebay, φωτογραφίες που κανείς δεν ήξερε την ύπαρξή τους και αφορούν τους 200 κομμουνιστές που εκτελέστηκαν στην Καισαριανή την 1η Μάη του 1944, και σύμφωνα με τις ενδείξεις είναι αυθεντικές.

Πρόκειται για μοναδικά ντοκουμέντα μιας περιόδου σκότους, τρόμου, αλλά και ηρωισμού του λαού μας. Οι Έλληνες πατριώτες που απεικονίζονται εκεί, τα πρόσωπα που δεν βολεύτηκαν παρά μόνο στον ήλιο και κανένας φόβος δεν τα αλλοιώνει λίγο πριν στηθούν στον τοίχο, δίνουν υπόσταση σε μια συγκλονιστική στιγμή της σύγχρονης ιστορίας μας.

Παίρνω λοιπόν το θάρρος να σας προτείνω, το Ίδρυμα της Βουλής να αγοράσει αυτές τις φωτογραφίες, ως φόρο τιμής στην αντίσταση και τους νεκρούς της, αλλά και ως τεκμήριο του ηρωισμού με τον οποίο ο ελληνικός λαός αντιμετώπισε τη λαίλαπα της ναζιστικής κατοχής.

Πιστεύω, όπως είμαι βέβαιος κι εσείς, αλλά και κάθε Ελληνίδα και Έλληνας, ότι οι τελευταίες στιγμές Ελλήνων πατριωτών, η απεικόνιση της τραγωδίας αλλά και του θάρρους τους, δεν πρέπει να γίνουν αντικείμενο συναλλαγής, αλλά να περιέλθουν στην ιδιοκτησία της Βουλής και της πατρίδας.

Με εκτίμηση,

Αλέξης Τσίπρας

Πρώην Πρωθυπουργός»

Αλέξης Χαρίτσης

O Aλέξης Χαρίτσης πήρε την πρωτοβουλία να επικοινωνήσει με την Υπουργό Πολιτισμού για το ζήτημα των φωτογραφιών από την εκτέλεση των 200 κομμουνιστών στην Καισαριανή το 1944.

Αναλυτικά γνωστοποίησε τα εξής:

Επικοινώνησα πριν από λίγο με την Υπουργό Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη σχετικά με τις οκτώ φωτογραφίες από την Πρωτομαγιά του 1944 και την εκτέλεση των 200 στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής.

Έθεσα συγκεκριμένα αιτήματα:

• Να διεκδικηθούν θεσμικά ως κομμάτι της εθνικής μας Ιστορίας και να περιέλθουν στην κυριότητα του Ελληνικού Κράτους αφού ελεγχθεί η αυθεντικότητά τους
• Να υπάρξει σοβαρή μουσειακή πλαισίωση, ώστε να ενταχθούν σε δημόσιο χώρο μνήμης και γνώσης

Όπως ενημέρωσα την κ. Υπουργό, αύριο η Νέα Αριστερά θα καταθέσει σχετική κοινοβουλευτική ερώτηση. Χθες, 82 χρόνια μετά, κοιτάξαμε τους μελλοθάνατους στα μάτια.

Οι φωτογραφίες αυτές δεν είναι απλώς ιστορικά ντοκουμέντα. Είναι τεκμήρια συλλογικής μνήμης και αυτογνωσίας.Η μνήμη δεν είναι επετειακή υποχρέωση. Είναι πολιτική ευθύνη. Είναι άμυνα απέναντι στη λήθη και τον αναθεωρητισμό.Και οδηγός για μια δημοκρατία με βάθος και συνείδηση.

Κώστας Τσουκαλάς

”Σε σχέση με τις φωτογραφίες που έχουν κυκλοφορήσει από την εκτέλεση των 200 της Καισαριανής την Πρωτομαγιά του 1944, το Υπουργείο Πολιτισμού οφείλει άμεσα να συγκροτήσει επιτροπή με αποστολή τη διαπίστωση της αυθεντικότητας των φωτογραφιών και αν αυτή επιβεβαιωθεί, να προχωρήσει στην αγορά τους. Αν είναι αυθεντικές, αποτελούν τεκμήρια μιας εμβληματικής στιγμής της ελληνικής ιστορίας.

Είναι αποδείξεις του ηρωισμού και του πατριωτισμού όσων θυσιάστηκαν για την ελευθερία , την ανεξαρτησία και τη δημοκρατία. Η ιστορία δεν μπαίνει σε πλειστηριασμό. Η πολιτεία έχει ευθύνη να τις αναδείξει και να τις προστατεύσει”

Παύλος Χρηστίδης

Ανάρτηση για τους 200 κομμουνιστές που εκτελέστηκαν στην Καισαριανή την Πρωτομαγιά του 1944 έκανε ο βουλευτής Νοτίου Τομέα Αθηνών και Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ – Κινήματος Αλλαγής, Παύλος Χρηστίδης, με αφορμή φωτογραφικό υλικό που ήρθε στο φως της δημοσιότητας.

Αναλυτικά η ανάρτηση:

“Αγέρωχοι. Ήρεμοι. Με το κεφάλι ψηλά. Έτσι στάθηκαν απέναντι στο εκτελεστικό απόσπασμα οι 200 της Καισαριανής, την Πρωτομαγιά του 1944, στο Σκοπευτήριο Καισαριανής.

Οι φωτογραφίες που ήρθαν τώρα στο φως, είναι στιγμές παγωμένες στον χρόνο. Πρόσωπα πουκοιτούν ευθεία, χωρίς φόβο. Άνθρωποι που γνώριζαν τι τους περίμενε και, παρ’ όλα αυτά, δενλύγισαν.

Την 1η Μαΐου 1944, οι Ναζί εκτέλεσαν 200 πολιτικούς κρατούμενους, στην πλειονότητά τουςκομμουνιστές, ως αντίποινα. Τους μετέφεραν από το Στρατόπεδο Χαϊδαρίου στο Σκοπευτήριο τηςΚαισαριανής. Η διαδρομή εκείνη ήταν η τελευταία τους. Και όμως, πήγαν ευθυτενείς, με καθαρό
βλέμμα, με τις γροθιές υψωμένες.

Το υλικό που ήρθε τα τελευταία 24ωρα στο φως της δημοσιότητας, μας φέρνει πιο κοντά σε εκείνητη μέρα. Και όσα βλέπουμε είναι συγκλονιστικά. Βλέπουμε αξιοπρέπεια. Βλέπουμε πίστη.Βλέπουμε ανθρώπους που στάθηκαν όρθιοι μέχρι το τέλος.

Υπάλληλοι ΥΠΠΟ: ”Να αποκτηθούν άμεσα οι φωτογραφίες της εκτέλεσης των 200 της Καισαριανής”

Την άμεση παρέμβαση του Υπουργείο Πολιτισμού ζητά ο Ενιαίος Σύλλογος Υπαλλήλων ΥΠΠΟ Αττικής, Στερεάς και Νήσων, με αφορμή την εμφάνιση σε διαδικτυακή δημοπρασία φωτογραφιών που φέρονται να αποτυπώνουν την πορεία προς την εκτέλεση των 200 πολιτικών κρατουμένων του Στρατοπέδου Χαϊδαρίου, την 1η Μαΐου 1944.

Σε ανακοίνωσή του, ο Σύλλογος καλεί την ηγεσία του Υπουργείου Πολιτισμού να ενεργήσει για την απόκτηση των φωτογραφιών, οι οποίες, σύμφωνα με τις περιγραφές, αφορούν την εκτέλεση που πραγματοποιήθηκε σε αντίποινα για τη δολοφονία Γερμανού αξιωματικού από αντάρτες του ΕΛΑΣ.

Όπως επισημαίνεται, το Υπουργείο Πολιτισμού, ως καθ’ ύλην αρμόδιο, οφείλει να παρέμβει ώστε οι φωτογραφίες να αποσυρθούν από την πλατφόρμα ηλεκτρονικού πλειστηριασμού, να εξεταστεί η γνησιότητά τους από επιστημονική επιτροπή και, εφόσον αποδειχθεί η αυθεντικότητά τους, να επιστραφούν στη χώρα, να τεκμηριωθούν και να εκτεθούν σε κατάλληλο χώρο.

Ο Σύλλογος υπογραμμίζει ότι η εμπορική διακίνηση τέτοιων τεκμηρίων εγείρει σοβαρό ζήτημα σεβασμού προς τα θύματα και τη συλλογική μνήμη, ζητώντας την άμεση απόσυρσή τους από την πλατφόρμα eBay.

Σε περίπτωση επιβεβαίωσης της γνησιότητάς τους, σημειώνει ότι πρόκειται για τεκμήρια άμεσης ιστορικής και ηθικής βαρύτητας.

«Η διαχείριση τόσο σημαντικών ιστορικών τεκμηρίων δεν μπορεί να αφεθεί στη λογική της αγοράς», τονίζεται, με αναφορά στην ανάγκη θεσμικής εμπλοκής αρχείων, μουσείων και αρμόδιων φορέων, καθώς και στον ρόλο του Υπουργείου Πολιτισμού.

Ο Σύλλογος υπογραμμίζει ότι η εμπορική διακίνηση τέτοιων τεκμηρίων εγείρει σοβαρό ζήτημα σεβασμού προς τα θύματα και τη συλλογική μνήμη, ζητώντας την άμεση απόσυρσή τους από την πλατφόρμα eBay.

Σε περίπτωση επιβεβαίωσης της γνησιότητάς τους, σημειώνει ότι πρόκειται για τεκμήρια άμεσης ιστορικής και ηθικής βαρύτητας.

«Η διαχείριση τόσο σημαντικών ιστορικών τεκμηρίων δεν μπορεί να αφεθεί στη λογική της αγοράς», τονίζεται, με αναφορά στην ανάγκη θεσμικής εμπλοκής αρχείων, μουσείων και αρμόδιων φορέων, καθώς και στον ρόλο του Υπουργείου Πολιτισμού.

Κατά τη διάρκεια της συζήτησης, ο Αλέξης Τσίπρας επανέλαβε τη θέση που είχε διατυπώσει στην ομιλία του στα Γιάννενα, επισημαίνοντας ότι «δεν μπορεί ο λύκος να φυλάει τα πρόβατα».

Δεν μπορεί να υπάρξει συναίνεση με μια κυβερνητική πλειοψηφία η οποία, κατά την άποψή του, «δεν σέβεται και δεν εφαρμόζει το Σύνταγμα», προκειμένου να αναζητηθούν συγκλίσεις για την αναθεώρησή του.

Σύμφωνα με πληροφορίες, η συνάντηση πραγματοποιήθηκε σε πολύ καλό κλίμα, ωστόσο η συζήτηση δεν επεκτάθηκε στο ζήτημα της ανασύνθεσης και επανίδρυσης της προοδευτικής και δημοκρατικής παράταξης, θέμα που συζητείται το τελευταίο διάστημα στο δημόσιο διάλογο.

Κατά τη διάρκεια της συνάντησης συζητήθηκαν οι τρέχουσες εξελίξεις στα εσωτερικά και στα εξωτερικά θέματα.

Φαίνεται, πάντως, πως προέκυψε διάσταση σχετικά με το περιεχόμενο της συζήτησης καθώς υπήρξε διαρροή “ρεπορτάζ” και διαλόγων από την Προεδρία της Δημοκρατίας, αρκετά σημεία των οποίων διαψεύδονται από πηγές προσκείμενες στον πρώην πρωθυπουργό. Κάτι πρωτοφανές και περίεργο για τον τρόπο που χειρίστηκε την θεσμική συνάντηση ο Κων. Τασούλας.

Σύμφωνα με όσα έγιναν γνωστά από πηγές της Προεδρίας, οι κκ. Τασούλας και Τσίπρας προέβησαν σε μια ανασκόπηση των πολιτικών και οικονομικών εξελίξεων καθώς και της πορείας τωνελληνοτουρκικών σχέσεων, μία ημέρα μετά και τη συνάντηση του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη με τονΡετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στην Άγκυρα.

Επίσης, αναφέρει το Προεδρικό Μέγαρο, συζητήθηκε και η «τρέχουσα ανάμιξη του κ. Τσίπρα στα κοινά που εκδηλώνεται κυρίως μέσα από την παρουσίαση σε διάφορες πόλεις του βιβλίου του, “Ιθάκη”».