Περιθώρια αλλαγής ηγεσίας “εν πλω” δεν υπάρχει, σε μία τέτοια περίπτωση το ΠΑΣΟΚ θα γινόταν το συντομότερο πολιτικό ανέκδοτο, πέραν του ότι όσες φορές και να τον οδηγήσουν τον Ανδρουλάκη σε εσωκομματικές κάλπες οι διαφωνούντες μάλλον θα τους ξανακερδίσει. Είναι καταδικασμένοι να περιμένουν το βράδυ των εκλογών και αν τα πράγματα εξελιχθούν αρνητικά, όπως φαίνεται από τις δημοσκοπήσεις, να διαπράξουν την ιδανική αυτοχειρία της διάσπασης.

Ο Μητσοτάκης, από την άλλη, βλέπει τα τεκτανόμενα στην Χαριλάου Τρικούπη και τρίβει τα χέρια του. Αφενός επειδή με αυτή την αξιωματική αντιπολίτευση το δίλημμα περί σταθερότητας ή ακυβερνησίας αποκτά ακόμα μεγαλύτερη υπόσταση, αφετέρου επειδή, εφόσον χρειαστεί, ίσως βρει τον κατάλληλο κυβερνητικό εταίρο, ακόμα κι αν πρόκειται για τμήμα του σπαρασσόμενου ΠΑΣΟΚ. Το σενάριο ισχύει ίσως περισσότερο στην περίπτωση που το κόμμα Τσίπρα αναδειχθεί δεύτερο στις κάλπες, αφού θα μπει σφήνα στην μετεκλογική εξίσωση και η αναβίωση του “αντι-ΣΥΡΙΖΑ μετώπου” σε νέα βερσιόν.

Τα σημάδια αυτά είναι πολύ αρνητικά για αρκετούς λόγους:

• Πρώτος, γιατί η επόμενη κυβέρνηση ίσως προκύψει από συνθήκες κρίσης αντιπροσώπευσης και παρασκηνιακών μεθοδεύσεων κορυφής.
• Δεύτερος, ο αντισυστημισμός θα διογκωθεί ακόμα περισσότερο και η επόμενη Βουλή θα μετατραπεί σε πεδίο μεγάλων συγκρούσεων, ενδεχομένως με στοιχεία ακόμα μεγαλύτερης τοξικότητας απ΄ ότι στο παρελθόν. Μόλις συσταθεί το κόμμα Καρυστιανού και μάθουμε τα βασικά του προγράμματός της θα μάθουμε και τον βαθμό κινδύνου.
• Τρίτος, ακόμα και στην περίπτωση που ο Μητσοτάκης κερδίσει την αυτοδυναμία σε δεύτερη εκλογική αναμέτρηση, το πιθανότερο είναι να αντανακλά σε οριακή κοινοβουλευτική πλειοψηφία και η τρίτη θητεία του να είναι υπονομευμένη.

Από την άλλη, με τον Τραμπ να έχει ακόμα άνετο χρόνο να ξετυλίξει το γιγαντιαίο αναθεωρητικό του αφήγημα, με την ΕΕ σε απόλυτη παραλυσία, τα μεγάλα μέτωπα, από τη Γροιλανδία και το ουκρανικό έως τη Γάζα, ορθάνοιχτα, και τις έξωθεν πιέσεις που θα ασκηθούν στα ελληνοτουρκικά, οι ελάχιστες συνθήκες συνεννόησης μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων μάλλον θα εξανεμιστούν. Δυστοπία…

Συν τοις άλλοις ως την ερχόμενη Πέμπτη, τα δεκαεπτά μέλη του σημερινού κυβερνητικού σχηματισμού, που εξελέγησαν βουλευτές, θα πρέπει να έχουν αποφασίσει, αν – στην περίπτωση που δεν έχει παραιτηθεί η κυβέρνηση Ατάλ – προτιμούν να είναι προσωρινοί υπουργοί, ή αντιθέτως βουλευτές, αφού ανάμεσα στα δυο αξιώματα, υπάρχει ασυμβίβαστο.

Το μείζον πρόβλημα στην παρούσα φάση είναι ότι για να υπάρξει μία κυβέρνηση που θα έχει αυτοδυναμία, δηλαδή θα στηρίζεται από τουλάχιστον 289 βουλευτές, θα πρέπει να επιτευχθεί κάποιας μορφής πολιτική συμφωνία ανάμεσα στις δύο πρώτες σε έδρες παρατάξεις, ήτοι της αριστεράς και του προέδρου Μακρόν, που αθροιστικά ελέγχουν πάνω από 340 εκ των 577 εδρών της Εθνοσυνέλευσης. Ωστόσο οι δύο αυτές παρατάξεις εμφανίζουν σημάδια εσωτερικού διχασμού.

Ως προς τον χώρο της αριστεράς τέσσερις ημέρες μετά τις εκλογές είναι εμφανής η δυστοκία σε σχέση με τον προσδιορισμό του πολιτικού προσώπου που υπό κανονικές συνθήκες οφείλει να προτείνει για πρωθυπουργό στον πρόεδρο Μακρόν, αφού είναι η μεγαλύτερη σε έδρες πολιτική παράταξη. Δυστοκία η οποία οφείλεται στο γεγονός ότι εντός της αριστερής παράταξης δεν έχει συμφωνηθεί αν αυτό το πολιτικό πρόσωπο θα πρέπει να προέλθει από την πρώτη σε έδρες συνιστώσα του Νέου Λαϊκού Μετώπου. Που και αυτό ακόμα δεν είναι σαφές, λόγω πιθανολογούμενων μεταγραφών και μετακινήσεων από συνιστώσα σε συνιστώσα.

Το ζήτημα θα πρέπει να ξεκαθαριστεί το αργότερο ως την ερχόμενη Πέμπτη, όποτε η Εθνοσυνέλευση θα συγκροτηθεί σε Σώμα, θα εκλέξει τον πρόεδρο της και θα γίνει γνωστό πόσες και ποιες είναι οι αναγνωρισμένες, εκ του κανονισμού της Εθνοσυνέλευσης, κοινοβουλευτικές ομάδες. Ωστόσο ιθύνοντες της αριστεράς βεβαιώνουν ότι η πρόταση για τον νέο πρωθυπουργό θα υποβληθεί εντός της εβδομάδας, ενδεχομένως και σήμερα Πέμπτη. Στην προηγούμενη Εθνοσυνέλευση πάντως η αριστερά ήταν χωρισμένη σε τέσσερις κοινοβουλευτικές ομάδες και η παράταξή Μακρόν σε τρεις.

Περί Μακρόν και Μελανσόν

Ένα άλλο ζήτημα που φαίνεται να ταλανίζει την αριστερή παράταξη είναι το αν θα επιδιώξει, έχοντας την πρωθυπουργία, να έχει και κοινοβουλευτική πλειοψηφία, ή αν θα προτιμήσει να έχει κυβέρνηση μειοψηφίας, όπως άλλωστε είχε από το 2022 και μετά ο πρόεδρος Μακρόν. Στην περίπτωση αυτή βεβαίως τα νομοσχέδια που δεν συγκεντρώνουν την πλειοψηφία των βουλευτών θα πρέπει να εγκρίνονται με προεδρικά διατάγματα, να φέρουν δηλαδή την υπογραφή του προέδρου Μακρόν. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Υπέρ της διακυβέρνησης της Γαλλίας με προεδρικά διατάγματα και με αποκλειστικά αριστερή κυβέρνηση έχει ταχθεί ο επικεφαλής της Ανυπότακτης Γαλλίας Ζαν Λυκ Μελανσόν, ενώ σε άλλο μήκος κύματος δείχνουν λίγο πολύ να κινούνται οι υπόλοιπες συνιστώσες της αριστερής συμπαράταξης. Στην περίπτωση βεβαίως που καταστεί σαφές ότι κυβέρνηση με αυτοδυναμία δεν μπορεί να υπάρξει στην Γαλλία, τότε ουδείς μπορεί να αποκλείσει το ενδεχόμενο συνεργασίας της παράταξης Μακρόν με το Ρεπουμπλικανικό κόμμα (το οποίο χθες αποφάσισε την μετονομασία του σε Ρεπουμπλικανική Δεξιά) που από κοινού ναι μεν δεν έχουν την απόλυτη πλειοψηφία των εδρών, πλην όμως έχουν περισσότερες έδρες από το Νέο Λαϊκό Μέτωπο της αριστεράς και συνεπώς δικαιούνται να διεκδικήσουν τον σχηματισμό κυβέρνησης.

Επί του ζητήματος αυτού η παράταξη Μακρόν εμφανίζεται διχασμένη με την δεξιόστροφη συνιστώσα της να τάσσεται υπέρ της συνεργασίας με τους Ρεπουμπλικάνους και την αριστερόστροφη συνιστώσα της να τάσσεται υπέρ μίας ευρύτερης συνεργασίας, η οποία θα εκτείνεται από τους Ρεπουμπλικάνους ως και το Κομμουνιστικό κόμμα και που δεν θα κινδυνεύει να πέσει μετά από πρόταση μομφής. Μία πρόταση μομφής που, ας σημειωθεί, ότι για να εγκριθεί προαπαιτούμενη θα είναι η συνεργασία των βουλευτών του ακροδεξιού Εθνικού Συναγερμού της Μαρίν Λεπέν με μη ακροδεξιούς βουλευτές που εξελέγησαν επειδή άλλοι μη ακροδεξιοί βουλευτές αποσύρθηκαν για να τους διευκολύνουν απέναντι στην Ακροδεξιά.

Μία κάποια προσομοίωση του τι μέλλει γενέσθαι στο επίπεδο της διακυβέρνησης ενδέχεται πάντως να υπάρξει στο κοινοβουλευτικό επίπεδο την ερχόμενη Πέμπτη, με την ευκαιρία της εκλογής του νέου προέδρου της Εθνοσυνέλευσης, ο οποίος αν δεν έχει την έγκριση της απόλυτης πλειοψηφίας των βουλευτών, εκλέγεται έχοντας την έγκριση της σχετικής πλειοψηφίας, δηλαδή της πρώτης σε αριθμό εδρών παράταξης. Αν η κάθε παράταξη κατεβάσει δικό της υποψήφιο τότε πρόεδρος θα εκλεγεί βουλευτής προερχόμενος από τον χώρο της αριστεράς. Αν ωστόσο η παράταξη Μακρόν συνεργαστεί με τους Ρεπουμπλικάνους θα έχουν τη δυνατότητα να εκλέξουν πρόεδρο της επιλογής τους.

Στο μεταξύ ο υπουργός Οικονομίας της Γαλλίας Μπρούνο Λεμέρ δήλωσε σήμερα ότι στο πλαίσιο του καταρτισμού του κρατικού προϋπολογισμού προβλέπεται η εξοικονόμηση 25 δισεκατομμυρίων ευρώ και ότι στην αντίθετη περίπτωση η γαλλική οικονομία απειλείται με ναυάγιο, ενώ ο διοικητής της Τράπεζας της Γαλλίας Φρανσουά Βιλρουά ντε Γκαλό εμφανίστηκε μάλλον απαισιόδοξος τόσο σε σχέση με τις αναπτυξιακές προοπτικές της χώρας όσο και σε σχέση με την μείωση του γαλλικού δημόσιου χρέους. Τέλος το μεγαλύτερο συνδικάτο της χώρας, η CGT, ανακοίνωσε την πραγματοποίηση διαδήλωσης στις 18 Ιουλίου στην Γαλλία, όπου σιγά-σιγά αρχίζουν να καταφθάνουν οι αθλητές και θεατές τον Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού.

Ξεκινώντας, όμως, από το νόημα της σημερινής επετείου είπε πως «είναι μια μεγάλη ημέρα για την πατρίδα μας, διπλή γιορτή. Και, αν κάτι πρέπει να κρατήσουμε από την πορεία 202 χρόνων είναι ότι η Ελλάδα έχει πετύχει όποτε έχει μείνει ενωμένη. Έχει χάσει όποτε έχει διχασθεί», ήταν το εισαγωγικό σχόλιο του υπουργού Επικρατείας. Και, συμπλήρωσε, «είναι μια διαρκής μάχη μεταξύ προόδου και και οπισθοδρόμησης, αυτό που συμβαίνει στη χώρα μας, με νικητή πάντα, τελικώς, έστω και με δυσκολίες, την πρόοδο. Γι’ αυτό δεν πρέπει να χάνουμε την πίστη μας παρά τα δυστυχή γεγονότα το τελευταίο διάστημα».

Στο αμιγώς πολιτικό πεδίο, «όλοι οι πολίτες γνωρίζουμε ότι ζούμε σε πολύ ταραγμένους καιρούς. Έχουμε ζήσει τα τελευταία τέσσερα χρόνια πρωτοφανείς ιστορικές κρίσεις, από τις οποίες η Ελλάδα, χάρη στη μονοκομματική, αυτοδύναμη, με διευρυμένες όμως συνεργασίες, κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, κατάφερε και βγήκε σχεδόν αλώβητη. Και μάλιστα με διπλάσιους ρυθμούς ανάπτυξης από την υπόλοιπη Ευρώπη, με αυξήσεις στο εισόδημα των πιο χαμηλόμισθων και συνολικά όλων των πολιτών. Με τη μεγαλύτερη πτώση της ανεργίας και τη μεγαλύτερη πτώση του δημοσίου χρέους στην Ευρώπη. Αυτά είναι κάποια από τα επιτεύγματα που δεν πρέπει να αγνοούμε ούτε να τα παραγνωρίζουμε», ζήτησε ο Α. Σκέρτσος.

Στη συνέχεια, με αφορμή και τη σχετική τοποθέτηση του προέδρου του ΠΑΣΟΚ-Κινήματος Αλλαγής Νίκου Ανδρουλάκη για την επόμενη ημέρα των εκλογών, «πηγαίνοντας προς τις κάλπες, οι πολίτες θα πρέπει να κρίνουν και να συγκρίνουν προτάσεις διακυβέρνησης και όχι προτάσεις ακυβερνησίας. Αυτό που ελέχθη από τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ είναι μία πρόταση ακυβερνησίας, εξόχως προβληματική και επικίνδυνη. Η οποία, πέραν όλων των άλλων, είναι προσβλητική προς την ψήφο των πολιτών. Είναι ένα φύλλο συκής για μια μετέπειτα στροφή και συνεργασία του ΠΑΣΟΚ με τον ΣΥΡΙΖΑ», ανέφερε χαρακτηριστικά και προσέθεσε:

«Πρέπει να το γνωρίζουν οι πολίτες για να γνωρίζουν τελικά πού θα ρίξουν την ψήφο τους. Είναι προσβολή προς τη δημοκρατία αυτό που λέει ο κ. Ανδρουλάκης. Γιατί μας λέει ότι οι εκλεγμένοι αρχηγοί των κομμάτων που διεκδικούν την ψήφο των πολιτών για να κυβερνήσουν τη χώρα, δεν είναι ικανοί -και βάζει και τον εαυτό του μέσα σε αυτήν την κατηγορία- να κάνουν αυτό για το οποίο έχουν ψηφισθεί. Υπάρχουν κάποιοι άλλοι… ικανότεροι, που δεν τους γνωρίζουμε και οι οποίοι θα προκύψουν μέσα από κάποιες σκοτεινές, μη δημοκρατικές διεργασίες, να έλθουν να αναλάβουν». Και η προσέγγιση αυτή, συμπερασματικώς, «δεν μπορεί να αποτελεί θέση ενός κόμματος που διεκδικεί να είναι κυβερνητικός εταίρος».

Ο Ά. Σκέρτσος επανέλαβε δε, πως η ΝΔ έχει αποκλείσει τη συνεργασία με την Ελληνική Λύση, με την ταυτόχρονη επισήμανση ότι «οι συνεργασίες πρέπει να έχουν ειλικρινές, ευκρινές προγραμματικό περιεχόμενο. Όλοι θέλουμε η Ελλάδα να προοδεύει, όλοι θέλουμε η Ελλάδα να ευημερεί, όλοι θέλουμε καλύτερο κράτος, καλύτερη παιδεία και υγεία. Το ζήτημα είναι με ποιες ιδέες, πολιτικές και με ποιους ανθρώπους θα το πετύχουμε αυτό. Σε όλες τις προσπάθειες που έχει κάνει η κυβέρνηση τα τελευταία 3,5 χρόνια με νόμους για καλύτερο κράτος, και το ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΡΙΖΑ έχουν βρεθεί απέναντι και έχουν καταψηφίσει».

Σύμφωνα με την προσέγγιση του υπουργού Επικρατείας, στο κύμα απανωτών κρίσεων που «έρχονται και “κουμπώνουν” η μία με την άλλη, χρειαζόμαστε μια κυβέρνηση συνεκτική, με αποφασιστικό πρωθυπουργό που θα λαμβάνει τις αποφάσεις στο χρόνο που πρέπει, άμεσα δηλαδή. Με τη μέγιστη δυνατή συνοχή και στην κοινοβουλευτική ομάδα για να μην οδηγηθούμε σε περιπέτειες».

Στο σημείο αυτό της συνέντευξης έφερε, μάλιστα, και παραδείγματα: «Φαντασθείτε έναν πρωθυπουργό, ο οποίος θα πρέπει να συνομιλεί, να συνδιαλέγεται και να διαπραγματεύεται με άλλους αρχηγούς κομμάτων για το αν θα πάμε να θωρακίσουμε τα σύνορά μας στον Έβρο και τους πολίτες που ζουν εκεί, από την υβριδική τουρκική απειλή. Σε κάτι αυτονόητο, την αναδιάρθρωση των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά και Ελευσίνας, το ΠΑΣΟΚ καταψήφισε. Για κάτι που είναι φιλεργατικό. Άρα, με ποιο περιεχόμενο μιλάμε για συνεργασίες;», διερωτήθηκε ακόμη υπενθυμίζοντας ότι «ο πρωθυπουργός έχει απευθύνει πρόσκληση και σε προσωπικότητες από άλλους πολιτικούς χώρους, που έχουν ανταποκριθεί».

Εξ άλλου, συνέχισε, «παράγων αστάθειας είναι κυβερνήσεις συνεργασίας χωρίς προγραμματικό περιεχόμενο [που] αλληθωρίζουν (το ένα κόμμα) προς τα αριστερά (και το άλλο) προς τα δεξιά χωρίς να λαμβάνουν αποφάσεις. Πρέπει να λαμβάνουμε υπόψη σε ποια χώρα ζούμε, ποια είναι η κουλτούρα συνεργασιών. Δυστυχώς δεν είμαστε μια χώρα που φημίζεται για το συνεργατικό της πνεύμα. Θα ήθελα και εγώ να ήμασταν μια άλλη κοινωνία», σημείωσε και τόνισε ακολούθως: «Αυτή η αυτοδύναμη κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη ακριβώς επειδή έχει την πολιτική συνοχή, κατάφερε να φέρει διπλάσιους ρυθμούς ανάπτυξης από την υπόλοιπη Ευρώπη των πολυκομματικών κυβερνήσεων συνεργασίας, ακριβώς γιατί πρόκειται για κυβερνήσεις, στο εσωτερικό των οποίων απαιτείται πάρα πολλή δουλειά για να ληφθούν οι σωστές αποφάσεις, και δεν λαμβάνονται πάντοτε σωστές αποφάσεις».

Με δυο λόγια, «η χώρα χρειάζεται να κάνει άλματα προς τα μπρος και όχι προς τα πίσω. Αυτή τη στιγμή έχουμε έναν ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος δεν έχει ανανεώσει σε τίποτε ούτε την ηγετική του ομάδα ούτε τις ιδέες ούτε το ύφος του. Είναι μια πρόταση που καταψηφίσθηκε το 2019 και επανέρχεται ίδια και απαράλλακτη το 2023». Ερωτηθείς δε, αν το Μέγαρο Μαξίμου εξετάζει το σενάριο τρίτης κάλπης, χαρακτήρισε «άκαιρη» τη συζήτηση αυτή.

Με αφορμή, επίσης το τραγικό δυστύχημα των Τεμπών, αυτό που προκύπτει είναι ότι «χρειαζόμαστε περισσότερο επιτελικό κράτος. Όχι με την έννοια των προσώπων που το στελεχώνουν, αλλά με την έννοια του προγραμματισμού, της στοχοθεσίας, της διαφάνειας και της λογοδοσίας […] Η μάχη με το βαθύ αναχρονιστικό κράτος είναι μια διαρκής και άνιση μάχη που ξεκινάει προφανώς από την κορυφή αλλά για να γίνει αισθητή και ορατή σε κάθε πολίτη, πρέπει να φθάσει μέχρι τη βάση. Αυτό που είδαμε στα Τέμπη, είναι αντιστάσεις που βρίσκονται σε διάφορες εκφάνσεις του Δημοσίου», δήλωσε.

«Αποτύχαμε στα Τέμπη, αναλαμβάνουμε πλήρως την ευθύνη για αυτό. Γνωρίζουμε τι δεν πήγε καλά, είναι δύο τα θέματα: Η καθυστέρηση στην υλοποίηση του έργου και ταυτόχρονα ότι δεν ξεριζώσαμε την κακή εργασιακή κουλτούρα», με την οποία, όμως, η παρούσα κυβέρνηση είναι απέναντι, προσέθεσε. Στο σημείο αυτό, ο υπουργός Επικρατείας έκανε ιστορική αναδρομή, θέλοντας να καταδείξει ότι «η Νέα Δημοκρατία έχει αποδείξει διαχρονικά και τώρα ότι είναι η μόνη που μπορεί να τα βάλει με το τέρας του βαθέος κράτους». Ολυμπιακή, ΟΤΕ, λιμάνι του Πειραιά, ΔΕΗ, είναι τα παραδείγματα που επικαλέσθηκε για τις «τέσσερις από τις πέντε πιο προβληματικές ΔΕΚΟ, τις οποίες αυτή η παράταξη έχει αλλάξει». Πέμπτη είναι ο ΟΣΕ, στον οποίον η κυβέρνηση δεν πρόλαβε να εισαγάγει τις αλλαγές που επιδιώκει, όπως είπε. «Αυτή είναι η πολιτική παράταξη που έχει δώσει μάχες κατά του αναχρονισμού […] χρειάζεται χρόνος για να υπάρξουν αποτελέσματα. Δεν πρέπει να δημιουργούμε υπερβολικές προσδοκίες για την αλλαγή του κράτους», διευκρίνισε συγχρόνως.

Εστιάζοντας, στη συνέχεια, στην τρέχουσα περίοδο, τόνισε πως «η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι αυτή που έχει δημιουργήσει το ψηφιακό άλμα και για τις επιχειρήσεις και για τους πολίτες. Είναι αυτή η κυβέρνηση που έχει δημιουργήσει τον νέο ΕΦΚΑ. Που, από 1,5 έως 2 χρόνια στην απονομή συντάξεων, πλέον είμαστε μία από τις λίγες ευρωπαϊκές χώρες που απονέμουν τις κύριες συντάξεις σε 60 ημέρες. Και πλέον, εντός του 2023, και οι επικουρικές συντάξεις επίσης θα απονέμονται εντός 60 ημερών. Είναι μια άνιση, δύσκολη μάχη, αλλά εμείς έχουμε πάρει μια πολύ καθαρή θέση πού θέλουμε να πάμε το ελληνικό Δημόσιο και τι υπηρεσίες πρέπει να προσφέρει στους πολίτες».

Κληθείς, τέλος, να σχολιάσει το δημοσίευμα της εφημερίδας «Documento» για δάνειο του αναπληρωτή υπουργού Ανάπτυξης Νίκου Παπαθανάση, ο υπουργός Επικρατείας απάντησε πως «έχει τοποθετηθεί ο κ. Παπαθανάσης, πρόκειται για ένα παλιό επιχειρηματικό δάνειο, στο οποίο έχει γίνει ρύθμιση. Όσο θα πλησιάζουμε προς τις εκλογές, η προεκλογική μάχη δυστυχώς θα έχει και τέτοιες επιθέσεις, που έχουν πολλά ψέματα. Ειπώθηκε από την εφημερίδα και υιοθετήθηκε από το ΣΥΡΙΖΑ ότι υπάρχουν χρέη του κ. Παπαθανάση προς το Δημόσιο, δεν ισχύει αυτό. Υπάρχει μια ρύθμιση που έχει γίνει μεταξύ του ιδίου και της τράπεζας», ανέφερε εν κατακλείδι παραπέμποντας και στην απάντηση του αν. υπουργού.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ