1. Γρίπη: Υψηλό φορτίο και αυξημένες εισαγωγές

Η γρίπη παραμένει η κύρια πηγή πίεσης στο σύστημα υγείας, παρά τη μείωση της θετικότητας στην κοινότητα.

• Νοσηλείες: Οι νέες εισαγωγές αυξήθηκαν στις 649 (από 613).
• Βαριά περιστατικά: Καταγράφηκαν 19 νέες νοσηλείες σε ΜΕΘ και 12 θάνατοι. Συνολικά από την αρχή του έτους, οι απώλειες ανέρχονται σε 120.
• Στελέχη: Κυριαρχεί ο τύπος Α(H3). Το ιικό φορτίο στα λύματα παραμένει υψηλό, αν και παρουσιάζει τάσεις υποχώρησης.

2. COVID-19: Σημάδια σταθεροποίησης

Η πανδημική νόσος δείχνει τάσεις ύφεσης, με τους δείκτες να παραμένουν ελεγχόμενοι.

• Νοσοκομειακή εικόνα: Οι νέες εισαγωγές υποχώρησαν στις 119 (έναντι 138), ενώ σημειώθηκαν 8 θάνατοι και 2 νέες διασωληνώσεις.
• Κυρίαρχο στέλεχος: Η υποπαραλλαγή XFG συνεχίζει να επικρατεί.
• Λύματα: Το ιικό φορτίο παραμένει σε χαμηλά επίπεδα στα αστικά κέντρα.

3. RSV & Λοιμώξεις του Αναπνευστικού

• RSV: Ο Αναπνευστικός Συγκυτιακός Ιός παρουσιάζει ενίσχυση της κυκλοφορίας, με αυξημένη θετικότητα σε κοινότητα και νοσοκομεία.
• Σύνδρομα ILI/SARI: Η γριπώδης συνδρομή (ILI) σταθεροποιείται σε υψηλά επίπεδα, ενώ οι σοβαρές λοιμώξεις (SARI) ακολουθούν ελαφρώς πτωτική πορεία.

Προστασία και Πρόληψη

Ο ΕΟΔΥ απευθύνει ισχυρή σύσταση για:

1. Εμβολιασμό (το ισχυρότερο μέτρο πρόληψης για ευπαθείς ομάδες).
2. Χρήση μάσκας σε χώρους με συνωστισμό.
3. Άμεση ιατρική βοήθεια με την εμφάνιση συμπτωμάτων για έγκαιρη χορήγηση αντιικών φαρμάκων.

Εάν μελετήσει κανείς τα στοιχεία της έρευνας (aboutpeople) που διεξήχθη για το Eteron θα αντιληφθεί αρκετά απ΄ όσα κρύβονται πίσω από τη δημοσκοπική (και εν τέλει) εκλογική συμπεριφορά των ψηφοφόρων, όσα, δηλαδή, τους υποκινούν και όσα αλλάζουν το προφίλ τους ανάλογα με τη συγκυρία.

Βασική επισήμανση είναι ότι ζούμε σε μία δημοκρατία την οποία ούτε πιστεύουμε, ούτε, κυρίως, εμπιστευόμαστε.

Το 74,3% δηλώνουν δυσαρεστημένοι από τον τρόπο που λειτουργεί το πολίτευμά μας. Η Δικαιοσύνη και το Κοινοβούλιο εμπνέουν εμπιστοσύνη σε λιγότερους από 30%, μόνο 13,6% εμπιστεύονται τα πολιτικά κόμματα και μόλις 6,2% στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης.

Τα πράγματα γίνονται χειρότερα. Το 15% των συμπολιτών μας θεωρούν πως η δικτατορία θα ήταν ίσως προτιμότερη, κι αν δει κανείς τα επί μέρους στοιχεία ανάλογα με το τι ψηφίζουν όσοι πιστεύουν κάτι τέτοιο βγάζει χρήσιμα συμπεράσματα.

Δικτατορία ή πανίσχυρος πρωθυπουργός υπεράνω Βουλής και εκλογών

Μεταξύ των γαλάζιων ψηφοφόρων είναι το 12,3%, σε αυτούς της Ελληνικής Λύσης γίνεται 48%, της Νίκης 25,3%, της Πλεύσης Ελευθερίας 11,7% και της Φωνής Λογικής 45,6%! Στα κόμματα που βρίσκονται στα δεξιά της Ν.Δ, κυριαρχεί, μάλιστα, η άποψη πως η χώρα χρειάζεται έναν ισχυρό πρωθυπουργό που θα έπαιρνε αποφάσεις μόνος του χωρίς να λαμβάνει υπόψη του τη Βουλή και τις εκλογές (πόσο μοιάζουν τα δύο παραπάνω ευρήματα…). Στο ακροατήριο της Ελληνικής Λύσης αυτό το ποσοστό είναι 60,8%, στης Νίκης 40,7%, και στης Φωνής Λογικής 80,5%!

Έξι στους δέκα θεωρούν πως δεν ανταποκρίνεται στη σύγχρονη πραγματικότητα η διάκριση ανάμεσα σε δεξιά και αριστερά. Στους υπόλοιπους που θεωρούν πως η διαχωριστική γραμμή εξακολουθεί να έχει αντιστοίχηση στο εκλογικό σώμα και την κοινωνία, τα ποσοστά κυμαίνονται από 31% στη Ν.Δ, 70% στον ΣΥΡΙΖΑ, 38% στο ΠΑΣΟΚ, 62% στο ΚΚΕ, μόνο 15,4% στην Ελληνική Λϋση, 18,7% στη Νίκη, 24% στην Πλεύση, 60% στη Μερα25, 81,4% στη Νέα Αριστερά, 40,5% στη Φωνή Λογικής, και 45% στο Κίνημα Δημοκρατίας.

Και για να γίνει ακόμα πιό κατανοητή η ρευστότητα: το 28,5% θεωρεί πως θα εξασφαλιστεί καλύτερο μέλλον για τη χώρα με κεντροδεξιές λύσεις, και το 32,1% με κεντροαριστερές (καμία από τις δύο απαντά το 34%).

Νάτοι οι “δραχμιστές”

Δέκα χρόνια μετά το δημοψήφισμα του καλοκαιριού του 2015, και έξι χρόνια μετά την έξοδο από τα μνημόνια, θα ανέμενε κανείς ότι τα περί επιστροφής στη δραχμή ανήκουν στη σφαίρα των θεωριών συνωμοσίας, ή σε ένα περιορισμένο σκληρά αντιευρωπαϊκό ακροατήριο. Λάθος. Ένας στους πέντε (20,1%) προτιμούν ένα εθνικό νόμισμα, και δείτε τώρα πως κατανέμεται το ποσοστό αυτό στους ψηφοφόρους των κομμάτων: Στα μεν τρία κόμματα που κυβέρνησαν, το ποσοστό είναι μικρό. 4,1% στη Ν.Δ, 6% στον ΣΥΡΙΖΑ, 7,6% στο ΠΑΣΟΚ. Μετά, η εικόνα αλλάζει: 28,3% στο ΚΚΕ (λογικό), 48,7% στην Ελληνική Λύση, 27,1% στην Πλεύση Ελευθερίας, 41,6% στη Νίκη, 43,2% στο Μερα 25, 5,3% στη Νέα Αριστερά, 30,3% στη Φωνή Λογικής.

Παρότι σχετικά λίγοι σε απόλυτους αριθμούς -δεδομένου ότι κυριαρχούν στα μικρότερα κόμματα- οι “δραχμιστές” επηρεάζουν τελικά το όποιο πολιτικό-ιδεολογικό πρόσημο αυτών των κομμάτων. Διόλου παράλογο, για παράδειγμα, να λέει η Ζωή Κωνσταντοπούλου ότι το “νόμισμα δεν είναι φετίχ” (άποψη που αντλείται και από τμήματα του ΣΥΡΙΖΑ που αποχώρησαν το 2015 μετά την υπογραφή του τρίτου μνημονίου από την κυβέρνηση Τσίπρα), όταν περίπου τρεις στους δέκα ψηφοφόρους της προτιμούν την επιστροφή στη δραχμή.

Λιγότερες Belhara αλλά και “σκληροί” με την Τουρκία

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν και τα στοιχεία περί τις αμυντικές δαπάνες και τα ελληνοτουρκικά.

Σε μία περίοδο που τείνει να γίνει κεντρικό -και οπωσδήποτε, κυβερνητικό- αφήγημα το πόσες περισσότερες Belhara ή πόσα περισσότερα Rafale θα αγοράσουμε, το 63,5% των ψηφοφόρων τάσσονται υπέρ της μείωσης των αμυντικών δαπανών και της ενίσχυσης με πόρους της Υγείας, της Παιδείας και γενικότερα υπέρ κοινωνικών πολιτικών. Αντιστοίχως, το 27,7% δηλώνει υπέρ της αύξησής τους, ποσοστό μάλλον μικρό συγκριτικά με το εύρος της απήχησης της Ν.Δ, αλλά και άλλων κομμάτων που μιλούν εμφατικά για “πατριωτισμό”.

Το ποσοστό υπέρ της αύξησης των αμυντικών δαπανών είναι στη Ν.Δ 61,1%, στο ΠΑΣΟΚ 26,8%, στην Ελληνική Λύση 33,2%, στη Νίκη 29,1% και στη Φωνή Λογικής 61,2%- στα άλλα κόμματα είναι πολύ μικρότερο.

Στο σχεδόν αρχέγονο εθνικό μας ερώτημα σχετικά με την Τουρκία καταγράφεται κάτι επίσης ενδιαφέρον. Στο ερώτημα “διάλογος με την Τουρκία και ακόμα και αμοιβαίοι συμβιβασμοί”, ή “να είμαστε σκληροί, ακόμα κι αν υπάρχει το ενδεχόμενο μιας μελλοντικής σύρραξης”, το 51,6% τάσσονται υπέρ της πρώτης εκδοχής, και το 39,5% υπέρ της δεύτερης. Μία κοινωνία ανάμεσα στον συμβιβασμό (πιθανώς και την υποχώρηση), και το ρίσκο ενός μελλοντικού πολέμου.

Σύμφωνα με πληροφορίες 67χρονη που είχε υποστεί κάταγμα και ενώ βρισκόταν στο Ακτινολογικό Τμήμα, αισθάνθηκε αδιαθεσία και κατέρρευσε. Σύμφωνα με το pelop.gr, αμεσα κινητοποιήθηκε το ιατρικό προσωπικό, αλλά παρά την μάχη που δόθηκε για να την κρατήσει στην ζωή η γυναίκα κατέληξε.

Μέσα στη μέρα αναμένεται να διενεργηθεί ιατροδικαστική εξέταση, για να διαπιστωθούν τα αίτια του αναπάντεχου θανάτου της άτυχης γυναίκας.

Της Ρούλας Σκουρογιάννη

Τα ποσοστά εμφάνισης καρκίνου του πνεύμονα ανάμεσα στους άνδρες μειώνονται σταθερά εδώ και πολλά χρόνια, ενώ τα αντίστοιχα ποσοστά στις γυναίκες μόλις πρόσφατα άρχισαν να ελαττώνονται, μετά από μια μεγάλη περίοδο συνεχούς αύξησης.

Αν και το κάπνισμα είναι ο σημαντικότερος παράγοντας κινδύνου, ένας στους πέντε ασθενείς με καρκίνο του πνεύμονα δεν έχει καπνίσει ποτέ. Άλλοι παράγοντες κινδύνου περιλαμβάνουν την έκθεση στον αμίαντο και το ραδόνιο, αν και σε ορισμένους ασθενείς δεν υπάρχει καμία γνωστή αιτία που να προκάλεσε καρκίνο του πνεύμονα.

Εξελίξεις στη χειρουργική του καρκίνου του πνεύμονα και η πρόκληση του ανεγχείρητου όγκου

Ο Θωρακοχειρουργός-Αγγειοχειρουργός κ. Κωνσταντίνος Μαρκόπουλος, μιλά στο libre, για όσα αφορούν τις μορφές της νόσου και τη δυνατότητα της διάγνωσής της σε πρώιμο στάδιο, τις επιλογές στη χειρουργική αντιμετώπιση, τη διαχείριση του ανεγχείρητου όγκου στον πνεύμονα, αλλά και τη φωτοδυναμική θεραπεία του καρκίνου του πνεύμονα, μία μέθοδο με ιδιαίτερα υποσχόμενα αποτελέσματα.

·         Κύριε Μαρκόπουλε, υπάρχουν ενδείξεις που μπορούν να υποψιάσουν εγκαίρως για καρκίνο του πνεύμονα, παρόλο που η νόσος, στα αρχικά στάδια, δε δίνει συμπτώματα;

«Ο καρκίνος του πνεύμονα είναι ο συχνότερος καρκίνος στην Ελλάδα με 10.000 νέα περιστατικά κάθε χρόνο και, δυστυχώς, είναι και ο πρώτος σε θνησιμότητα.
Η αιτία για την οποία έχει αυξημένη θνησιμότητα είναι το γεγονός ότι ο καρκίνος του πνεύμονα στο πρώτο ή δεύτερο στάδιο της νόσου δε δίνει συμπτωματολογία.
Ο πνεύμονας δεν έχει αισθητική νεύρωση επομένως δεν τον «νιώθουμε».
Έτσι, ένας καρκίνος 1-3 εκατοστά δε δίνει κανένα σύμπτωμα. Έχουμε δει και όγκους 10 εκατοστών σαν τυχαίο εύρημα. Ωστόσο, ευρήματα και συμπτώματα που μπορούν να μας βάλουν σε υποψία είναι: επίμονος βήχας συνήθως ξηρός, μια μικρή δύσπνοια στη βάδιση ή στο ανέβασμα μιας σκάλας ή ύπαρξη ελάχιστης ποσότητας αίματος στα πτύελα, ο πόνος στο θώρακα και η ανορεξία καθώς και η απώλεια βάρους.
Όλα ανεξαιρέτως τα συμπτώματα-ενδείξεις έχουν αφετηρία τις έμμεσες ζημιές που κάνει ένας όγκος. Αν, δηλαδή, φράξει έναν βρόγχο ή αν παράγει πολύ υγρό ή αν διηθήσει ένα αγγείο κλπ. Για αυτόν το λόγο, όλοι, ανεξαιρέτως, αλλά ιδιαίτερα οι καπνιστές, πρέπει, μετά τα 35-40, να υποβάλλονται περιοδικά ανά 1 με 2 χρόνια σε μια απλή ακτινογραφία θώρακος».

·         Αφού είναι τόσο σημαντική για την πρόληψη και την έγκαιρη διάγνωση η ακτινογραφία θώρακος, γιατί δεν συμπεριλαμβάνεται στο βασικό διαγνωστικό έλεγχο, καθώς μάλιστα δεν έχει και μεγάλη οικονομική επιβάρυνση;

«Δεν γνωρίζω ποια είναι η αιτία της ως τώρα παράλειψης. Ενδεχομένως, το γεγονός ότι, στην ΕΕ, η επίπτωση της νόσου είναι φθίνουσα.  Όμως, στην Ελλάδα, μόνο αυτό δε συμβαίνει, με αιτία την υψηλή συχνότητα του καπνίσματος και την περιβαλλοντική υστέρηση της χώρας ιδιαίτερα στους εργασιακούς χώρους, όπου η επιτήρηση είναι μάλλον, μηδενική.
Εύχομαι μέχρι την τελική απόφαση για τις προληπτικές εξετάσεις για τον καρκίνο, ιδιαίτερα μετά τον πρώιμο θάνατο της Φώφης Γεννηματά, και με το δεδομένο ότι το πρόγραμμα θα έχει το όνομά της, να δοθεί η ανάλογη προσοχή, ώστε να μην μείνει έξω από το screening test ο καρκίνος  του πνεύμονα». 

·         Ποιες μορφές του καρκίνου του πνεύμονα είναι πιο «επιθετικές» ή/και πιο επικίνδυνες;

«Ο καρκίνος του πνεύμονα είναι, έτσι και αλλιώς, επικίνδυνος. Δεν υπάρχει «καλός» καρκίνος στον πνεύμονα. Ωστόσο, υπάρχει μια κατηγορία, ο μικροκυτταρικός καρκίνος, ο οποίος είτε χειρουργηθεί και αφαιρεθεί είτε όχι δεν έχει διαφορά στο αποτέλεσμα και προτιμάμε να τον αντιμετωπίζουμε μόνο με χημειοθεραπεία και ακτινοβολία.
Αυτό το είδος είναι το 15% των καρκίνων του πνεύμονα. Το υπόλοιπο 85% έχει διάφορες υποομάδες με διαφορετικές συμπεριφορές, ωστόσο η οριστική λύση είναι η αφαίρεση όταν είναι εφικτό.
Η σύγχρονη ιατρική έχει κατορθώσει, ερευνώντας την ανοσολογική συμπεριφορά των καρκινικών κυττάρων, να αναπτύξει ειδικά και διαφορετικά πρωτόκολλα αντιμετώπισης για όλα τα είδη καρκίνων.
Έτσι, για καρκίνους μετά το πρώτο ή δεύτερο στάδιο έχει μεγάλη αξία ή αντιμετώπιση από μικτή ομάδα: πνευμονολόγος, ογκολόγος και θωρακοχειρουργός ώστε να χαραχθεί κοινή στρατηγική για καλύτερο αποτέλεσμα».

·         Ποιες είναι οι επιλογές στη χειρουργική αντιμετώπιση του καρκίνου του πνεύμονα;

«Η χειρουργική αντιμετώπιση του καρκίνου του πνεύμονα είναι η πλέον αποτελεσματική και η ζητούμενη από την ιατρική επιστήμη. Υπάρχουν πολλά είδη επεμβάσεων στον πνεύμονα ανάλογα την εντόπιση, το μέγεθος του όγκου αλλά και την ηλικία του ασθενούς. Μπορούμε να αφαιρέσουμε μόνο τον όγκο, μπορούμε να αφαιρέσουμε τον λοβό του πνεύμονα ή και ολόκληρο τον πνεύμονα, αν είναι απαραίτητο, αλλά και εφόσον είναι εφικτό να ζει ο ασθενής με έναν πνεύμονα, κάτι το οποίο το έχουμε ελέγξει από πριν.
Κάποιες από τις επεμβάσεις πραγματοποιούνται και θωρακοσκοπικά, χωρίς, δηλαδή, τη διάνοιξη του θώρακα. Η τεχνολογία έχει εφοδιάσει τη χειρουργική με πολλά όπλα, ώστε να είναι περισσότερο αποτελεσματική με τη λιγότερη ταλαιπωρία του ασθενούς, με μικρότερη νοσηλεία και χωρίς ιδιαίτερο πόνο».

·         Στην περίπτωση εκτίμησης ανεγχείρητου όγκου στον πνεύμονα, ποιες επιλογές έχει ο χειρουργός;

«Ο ‘ανεγχείρητος’ καρκίνος πνεύμονα αποτελεί το 40-50% των νέων περιπτώσεων και αυτό οφείλεται, δυστυχώς, στη μηδενική πρόληψη που υπάρχει στην Ελλάδα, αλλά και στο γεγονός ότι ο καρκίνος του πνεύμονα αναπτύσσεται ύπουλα στα πρώτα στάδια, δηλαδή χωρίς συμπτώματα.
Ο ανεγχείρητος καρκίνος είναι ένα μεγάλο στοίχημα για την ιατρική. Εννοώ, δηλαδή, τη συνδυαστική θεραπεία ώστε να καταστεί χειρουργήσιμος, κάτι το οποίο μπορεί να συμβεί στο 20% των ανεγχείρητων όγκων. Προϋποθέτει επιθετική χημειοθεραπεία με ή χωρίς ανοσοθεραπεία και στενή παρακολούθηση του ασθενούς. Στις υπόλοιπες περιπτώσεις ο όγκος αντιμετωπίζεται με δύο στόχους. Πρώτον να μην αυξηθεί άλλο το μέγεθος του όγκου και δεύτερον να μην κάνει απομακρυσμένες μεταστάσεις».

·         Η μέθοδος της φωτοδυναμικής θεραπείας του καρκίνου του πνεύμονα ποια ποσοστά επιτυχίας έχει;

«Πρόκειται για παλαιά μέθοδο με καινούρια προοπτική στον καρκίνο του πνεύμονα (του μη μικροκυτταρικού). Ο τρόπος δράσης είναι ο εξής: ενδοφλέβια χορήγηση μιας ουσίας που έχει την ιδιότητα σε 48 ώρες να εγκαθίσταται αποκλειστικά στα καρκινικά κύτταρα.
Στη συνέχεια, εισάγουμε ενέργεια, μέσω βελόνας, στον όγκο με ακτίνα Laser σε συγκεκριμένο μήκος κύματος. Η ενέργεια διασπά την ουσία που λέγεται φωτοπορφυρίνη και απελευθερώνεται μοριακό οξυγόνο το οποίο καταστρέφει τα καρκινικά κύτταρα.
Το αποτέλεσμα είναι μείωση του όγκου κατά 30-70%. Ασφαλώς, προϋποθέτει ειδικό πρωτόκολλο σχεδιασμού και έχει ιδιαίτερες ενδείξεις και αντενδείξεις. Είναι πρωτοποριακή αλλά πολλά υποσχόμενη μέθοδος που ανοίγει νέους ορίζοντες και ελπίδα για τον καρκίνο του πνεύμονα».

·         Υπάρχουν πολλά εξειδικευμένα κέντρα που διενεργούν τη φωτοδυναμική θεραπεία του καρκίνου του πνεύμονα;

«Η ολοκληρωμένη φωτοδυναμική θεραπεία για τον καρκίνο του πνεύμονα εφαρμόζεται μόνο στο Ιατρικό Κέντρο Ψυχικού, με κοινό θεραπευτικό πρωτόκολλο με το Rosswell Park Hospiltal, του Buffalo της Νέας Υόρκης. Πρόκειται για εξαιρετικά νέα θεραπευτική προσέγγιση, η οποία, βεβαίως, έχει την έγκριση FDA των ΗΠΑ, δηλαδή δεν είναι μελέτη ή πείραμα. Οι πρώτες εμπειρίες μας είναι απόλυτα ενθαρρυντικές. Το ίδιο πρωτόκολλο έχει ξεκινήσει και στην Αυστρία».

·         Καλύπτεται ο ασθενής για τη θεραπεία του από το ταμείο του;

«Το κόστος του φαρμάκου δεν καλύπτεται από τα ταμεία ακόμα, αλλά το κόστος της μεθόδου δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλο», διευκρινίζει καταλήγοντας ο κ. Μαρκόπουλος.  

Ο κ. Μάνος Καρράς εξηγεί πως οι δύο ακτινογραφίες έχουν διαφορά 7,5 ωρών η μια από την άλλη.

Πρόκειται για έναν 38χρονο ο οποίος είναι καπνιστής και διαβητικός. Ο ασθενής όπως αναφέρει είναι πλέον με μάσκα οξυγόνου.

Όπως περιγράφει ο κ. Μάνος Καρράς οι δύο ακτινογραφίες ενός 38χρονου, ο οποίος είναί καπνιστης και διαβητικός, έχουν καταγραφεί με 7,5 ώρες διαφορά.

Η πρώτη είναι από την εισαγωγή ασθενή στις 12 το μεσημέρι με 98% κορεσμό οξυγόνου και η δεύτερη, η επαναληπτική, πραγματοποιήθηκε στις 19:30 με τον ασθενή να είναι πλέον με μάσκα οξυγόνου.

Σύμφωνα με τον κ. Καρρά τα «σύννεφα» στη δεύτερη ακτινογραφιά συνήθως σημαίνουν υγρό οίδημα φλεγμονή και «είναι κομμάτι του πνεύμονα που “δεν αναπνέει”».

«Δεν υπάρχει ιός» καταλήγει στην ανάρτησή του ο κ. Καρράς απαντώντας σε όλους όσοι εξακολουθούν να εκφράζουν τέτοιες απόψεις για την πανδημία του κορονοϊού.

Πάντως, όπως προ εβδομάδος έλεγε ο Θεόδωρος Σκυλακάκης στον Real FM και τους Σ. Κοτρώτσο και Π. Αμυρά, η επιβάρυνση για το ταμείο στα εξοπλιστικά γίνεται άμα τη παραλαβή των οπλικών συστημάτων, όχι εμπροσθοβαρώς δηλαδή.

Φαίνεται, έτσι, ότι ο Κ. Μητσοτάκης δεν άνοιξε περισσότερο το σακούλι, φοβούμενος το βάθος που μπορεί να έχει η οικονομική κρίση σε συνδυασμό και με την άδηλη εν πολλοίς, πορεία του κοροναϊού (ενδεχόμενο δεύτερο κύμα πανδημίας, επιπτώσεις στην κοινωνική και οικονομική ζωή, ανάγκη για πρόσθετη στήριξη του ΕΣΥ, δοκιμές για εμβόλιο κ.ο.κ.).

Και ο ίδιος, άλλωστε, έκανε εισαγωγικά λόγο για «το ασταθές περιβάλλον του φθινοπώρου και του χειμώνα που έρχονται». Κατά συνέπεια, η αστάθεια επιβάλλει αμυντική τακτική, σκέφθηκαν και αποφάσισαν στο Μέγαρο Μαξίμου και το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης.

Πάντως, ταμειακά διαθέσιμα υπάρχουν, κατά τον πρωθυπουργό, έστω και αν απέφυγε, για άλλη μια φορά, να αναγνωρίσει τη χρησιμότητα του μαξιλαριού που η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ άφησε πίσω της…

Χειρότερα από το Κραχ του ‘29

Τούτων δοθέντων, χρήσιμο είναι να δούμε πιο αναλυτικά κάποιες από τις εξαγγελίες του πρωθυπουργού.

Απέφυγε, φυσικά, να αναλάβει δεσμεύσεις σε βάθος χρόνου -οι καιροί «απαιτούν όχι μόνο μεσοπρόθεσμο πλάνο, αλλά κυρίως άμεσα βραχυπρόθεσμα μέτρα»- δήλωσε και τούτο γιατί, όπως σημείωναν και από το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης, ούτε στην (υπόλοιπη) Ευρώπη αλλά ούτε και στην Ελλάδα φυσικά, υπάρχει δυνατότητα για μεσοπρόθεσμο σχεδιασμό, αν δεν ξεκαθαρίσει πρώτα το τοπίο με τους τελευταίους μήνες του τρέχοντος έτους αλλά και όλο το 2021, δηλαδή τι …ουρές θα αφήσουν πίσω.

Σημαντική, εν πρώτοις, η ανακοίνωση για τη μείωση των ασφαλιστικών εισφορών, κατ’ εφαρμογήν των προεκλογικών εξαγγελιών της ΝΔ, ενώ για την εισφορά αλληλεγγύης ο πρωθυπουργός έκανε την έκπληξη εξαγγέλλοντας την κατάργηση, και όχι τη μείωσή της. Προσοχή όμως, μόνο για ένα χρόνο, το 2021, και μετά βλέπουμε…

Το παράδειγμα που επελέγη («ένας καλά αμειβόμενος εργαζόμενος, με μηνιαίες αποδοχές 2.000 ευρώ, θα έχει ετήσια φορολογική ελάφρυνση 361 ευρώ») μάλλον δεν αφορά και πολλούς συμπολίτες μας…

Σε ό,τι αφορά την επόμενη κυβερνητική εξαγγελία στην οποία αποδίδει «μεγάλη σημασία» ο πρωθυπουργός, όπως ο ίδιος εμφατικά σημείωσε, το πρόγραμμα επιδότησης 100.000 νέων θέσεων εργασίας, είναι κάτι που θα κριθεί στο μέλλον προφανώς.

Κατ’ αρχήν πάντως, σε συνθήκες οικονομικής καταστροφής -«οι Έλληνες βιώνουμε σήμερα συνέπειες μεγαλύτερες ακόμα από εκείνες του Κραχ του 1929», δήλωσε χαρακτηριστικά ο Κ. Μητσοτάκης- κάθε επιχειρηματίας παλεύει για τη διάσωση της επιχείρησής του, όχι την επέκτασή της. Ενώ αναφορικά και με την εξαγγελία επέκτασης του προγράμματος «Συνεργασία» ως το τέλος του 2020, το εν λόγω πρόγραμμα ως τώρα δεν έχει δώσει λύσεις στα εκρηκτικά προβλήματα των εργαζομένων, ενώ για την άμεση έναρξη του τρίτου κύκλου της ευνοϊκής χρηματοδότησης για επιχειρήσεις, οι παραγωγικοί φορείς μάλλον δεν θα έμειναν ικανοποιημένοι στο άκουσμα της συγκεκριμένης εξαγγελίας.

Δυσαρεστημένοι συνταξιούχοι

Ταυτοχρόνως, ο πρωθυπουργός εξήγγειλε, όπως αναμενόταν, την καταβολή (τον Οκτώβριο) των αναδρομικών ύψους 1,4 δισ. στους συνταξιούχους: πρόκειται για τη γνωστή κυβερνητική απόφαση για ψαλιδισμένα αναδρομικά, καθώς αφορά μόνο τις κύριες συντάξεις και όχι αναδρομικά, δώρα και επιδόματα. Εξαγγελία που εξαιρεί τους χαμηλοσυνταξιούχους που δεν είχαν λαμβάνειν από αναδρομικά σε κύριες συντάξεις.

Η αναστολή, εξάλλου, μέχρι και τον Απρίλιο του 2021 καταβολής κάθε οφειλής, φορολογικής και ασφαλιστικής, που είχε αποφασιστεί στην πρώτη φάση της πανδημίας, είναι θετική μεν, αλλά ίσως όχι αρκετή για ανθρώπους που έχουν «0» στον τραπεζικό λογαριασμό τους και που θα περίμεναν, προφανώς, κάτι παραπάνω… Όσον αφορά τις ανακοινώσεις Μητσοτάκη για την προστασία της πρώτης κατοικίας και τα επιδόματα ανεργίας, κι εδώ η ζωή θα δείξει τι ισχύει και τι όχι –και σύντομα μάλιστα.

Ανατροπές σε εργασιακά και ασφαλιστικό

Κλείνοντας και καθώς ο Κ. Μητσοτάκης επικαλέστηκε τις προτάσεις της Επιτροπής Πισσαρίδη, με τη φράση μάλιστα, «πρέπει να διαβάζει κανείς το μέλλον, πριν το μέλλον γίνει παρόν», σίγουρα χρήζει εξειδίκευσης η αναφορά του για «εκσυγχρονισμό της αγοράς εργασίας, με βάση εισηγήσεις του Διεθνούς Γραφείου Εργασίας. Καταργούνται παρωχημένες ρυθμίσεις του περασμένου αιώνα, καθιερώνονται νέα δικαιώματα που διασφαλίζουν το μέλλον της εργασίας, ενώ το νέο πλαίσιο ενθαρρύνει τις νέες θέσεις απασχόλησης».

Ποιες, δηλαδή, είναι οι «παρωχημένες ρυθμίσεις» και τα «νέα δικαιώματα» -και τούτο γιατί αν είχαν φωνή να μιλήσουν οι 25άρηδες και 30άρηδες εργαζόμενοι, θα είχαν να περιγράψουν ένα ζοφερό εργασιακό τοπίο.

Τέλος ο πρωθυπουργός υπογράμμισε την ανάγκη αναμόρφωσης, όπως είπε, «της επικουρικής ασφάλισης με την εισαγωγή του κεφαλαιοποιητικού συστήματος. Ενός ατομικού κουμπαρά. Για κάθε νέο εργαζόμενο, που θα επαναφέρει την εμπιστοσύνη όλων, κυρίως των νέων, στο ασφαλιστικό σύστημα».

Το «πώς» θα προκύψει αυτό χωρίς μείωση συντάξεων, χωρίς αύξηση φορολογίας, χωρίς «τρύπα» στα δημοσιονομικά, είναι κάτι που θα πρέπει να εξηγήσει ο Πάνος Τσακλόγλου, που για αυτό το λόγο, άλλωστε, τοποθετήθηκε στο υπουργείο Εργασίας.

Μείζων ή μοναδική διαφορά;

Και κάτι για τα ελληνοτουρκικά για το τέλος. Καταγράφουμε την απορία κάποιων συμπολιτών μας για την αποστροφή του πρωθυπουργού, «αν η Τουρκία δεν συμφωνεί για το θέμα που αποτελεί τη μείζονα διαφορά μας, την οριοθέτηση Θαλασσίων Ζωνών στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, τότε το Διεθνές Δικαστήριο μπορεί να δώσει λύση». Με άλλα λόγια, έλεγαν, αν η μοναδική διαφορά μετατρέπεται σήμερα σε μείζονα, ποιες είναι οι, κατά τον κύριο Μητσοτάκη, ελάσσονες;

Όπως και τη δική της ιδιαίτερη αξία έχει η παρατήρησή του ότι κατά το παρελθόν η χώρα πραγματοποίησε «πολυέξοδες και όχι πάντοτε εύστοχες εξοπλιστικές αγορές», στέλνοντας, έτσι, το μήνυμα, ότι κάτι τέτοιο δεν θα συμβεί σήμερα.

Προχώρησε, παρά ταύτα, στην ανακοίνωση ενός εξοπλιστικού προγράμματος – μαμούθ, χωρίς να έχει ενημερώσει Βουλή και πολιτικά κόμματα.

Νίκος Παπαδημητρίου